Vinyan (2008)

De volle vijf sterren zijn voor Vinyan!

Dit is voor mij typisch een geval van een verkeerde indruk van een film alleen maar door het plot te lezen van te voren.

Wat ik dacht dat een vervelend ellenlang drama ging zijn draait uit op wat voor mij eigenlijk wel de beste film van 2008 is.

Vinyan, totaal iets anders als Calvaire. Maar uiteindelijk wel even gestoord en shockerend. In tegenstelling tot Calvaire zelfs realistisch en zonder de zwarte humor en daarom veel creepier.

Gelijk als bij Calvaire baant Vinyan langzaam zijn weg naar al die insanity, maar toch is de film voor mij op geen enkel moment saai.

Met een overvloed aan prachtige ( irreversible achtige) beelden, bijpassende muziek, goed acteerwerk en een goed verhaal, verveelt deze film de hele speelduur lang niet. De acteurs in de film zijn erg goed. Verassend om Sewell te zien,want die zie ik niet vaak in een hoofdrol. Maar hij doet het meer dan prima

Ik zou kunnen blijven vertellen over Vinyan, zo enthousiast ben ik. Maar beter is dat je het zelf eens gaat bekijken. En dan hoop ik dat dit schamele gemiddelde hierboven eens wat hoger word. Vinyan heeft dat verdiend!

5* en een notering in mijn top 10.

Overweldigend.

Du Welz zette zich al op de markt met Calvaire, in Vinyan gaat hij nog een stuk verder als filmmaker. Weg is de humor, horror is er nog steeds maar op een andere manier.

Een drama verhaaltje als basis, zeker ... beetje zoals bij Irréversible, heeft ook een simpel drama verhaaltje. Het is maar wat je ermee doet als regisseur, en du Welz laat zich echt volledig gaan. Audiovisueel geniaal, intens, sterk geacteerd, prachtige climax ...

Knap hoe du Welz zich internationeel weet te weren. Vinyan is een eigenzinnige film, één en al auteurswerk, consessies lijken de film vreemd. Maakt ook dat niet iedereen even blij zal zijn met de film, maar du Welz doet meer dan z'n talent bevestigen. Echt indrukwekkend.

Gisterenavond had ik 4.5* staan, eigenlijk niet te verantwoorden na een nachtje slapen. 5* staan er gewoon en zijn dubbel en dik verdiend.

5* dus, en een uitgebreide review

Met Calvaire, maar vooral met de kortfilm "Quand on est amoureux, c'est merveilleux." wist Du Welz m'n aandacht te trekken. Een regisseur om in het oog te houden met andere woorden, de kans om Vinyan te gaan kijken mocht ik dus niet laten schieten.
Wat ik moest verwachten wist ik niet helemaal. De trailer vond ik alvast erg slap, maar ik hoopte toch op die typische Waalse Weirdness waarmee ik Du Welz na slechts twee films al identificeer. En zo geschiedde.

De eerste 45 minuten fungeren een beetje als aanloop naar de waanzin. Hierbij is het verhaaltje rond het vermiste kind niet zozeer van belang als emotionele insteek, maar het is eerder een kapstok om de tweede 45 minuten van context te voorzien. Toch moet gezegd dat die aanloop beter en vooral grimmiger kon. Ik had niet echt het gevoel dat de ouders ten einde raad waren en ook hun intrede in de nachtmerrie begon relatief mak.

Maar dan... Laat ons zeggen dat het wachten rijkelijk beloond wordt. Drie magnifieke scènes maken van Vinyan een onbehaaglijk spektakel zoals je het niet te vaak ziet. Dan heb ik het over de scène waar Paul in een zatte bui zijn vrouw quasi verkracht en zij haar hoofd onverschillig wegdraait, de scène waar plots een opgehangen lijk uit een boom tuimelt (geweldig schrikmoment ook) en de scène waar Paul ontdaan wordt van zijn ingewanden door vijandige kinderen (prachtig gestileerd: adembenemende compositie en fel kleurcontrast). Zonder deze scènes zou Vinyan faliekant de mist in gegaan zijn, maar de uitstekende timing van deze naargeestigheid is de knappe verdienste van Du Welz.

Ik gok overigens dat Du Welz zich heeft laten inspireren door oude kannibalenfilms en moderne horrorfilms waarin kinderen terreur zaaien. Feit is wel dat hij er een eigenzinnige draai aan geeft zodat het slechts bij vage parallellen blijft die er weinig toe doen. Maar het viel me op omdat de settings en het gevoel van dreiging een beetje gelijkaardig zijn. Zo had ook de slotscène waarin Jeanne helemaal doordraait en als een godin aanbeden wordt door de kinderstam wat weg van het slot in Emanuelle and the Last Cannibals. Die smakelijke titel zou bij deze film niet misstaan overigens .

Kortom, Fabrice Du Welz heeft de verwachtingen ingelost en mag wat mij betreft op dit elan verdergaan. Of anders gezegd: Michel Follet kletst maar wat uit z'n nek.

Heel knappe film alweer van Du Welz Niet volmaakt, daarvoor vond ik het scenario iets te zwak, maar de sfeerschepping, het magische einde, de sound en de prachtige opbouw maken veel, zo niet alles, goed. Ik beschouw de film als een soort Apocalypse Now meets Alinoë van Thorgal, maar ieder mag er het zijne van denken natuurlijk.
Het vrouwelijke hoofdpersonage is trouwens geweldig: een van de meest ergerlijke ooit (maar dat ligt uiteraard aan wat ze meegemaakt heeft, in real life zou je zo iemand natuurlijk nooit verwijten dat ze overdreven reageert) maar naar het einde toe steeds meer de triomfator

Film moet nog bezinken. Eerste indruk is er eentje van een lichte teleurstelling, maar dat komt voornamelijk omdat ik Vinyan automatisch vergelijk met het geniale Calvaire. Hoewel het thematisch op éénzelfde lijn ligt is Vinyan toch een heel andere film geworden. Minder absurd, minder humoristisch. Beetje oneerlijk deze vergelijking dus eigenlijk.

Vinyan opent gelijk met een prachtige intro. Het water dat langzamerhand rood wordt is een perfecte opener voor een film waar ik maandenlang op heb gewacht en waarvan de verwachtingen hooggespannen waren. Het eerste uur is best ingetogen en was het niet geweest voor een stel geniale scènes, had Du Welz flink gefaald tot dan. De scène waar Jeanne haar eerste visioen heeft van haar verloren zoon is er eentje om in te lijsten. Het kleurgebruik en de regen dat de scène insluipt zorgen voor een zeer indrukwekkende visuele scène. Dit was een voorbode voor wat komen zou en waar de teleurstelling weggespoeld zou worden.

De laatste 30 á 35 minuten maken een hoop goed. De waanzin is, zoals ik hier al eerder heb gelezen, inderdaad van een totaal ander niveau als in Calvaire. Waar daar nog humor om de hoek komt kijken en het absurdisme erg sterk aanwezig is, is de spanning hier vooral onderhuids. Ik weet niet wat het is maar ik begin het nu eigenlijk veel meer te voelen dan tijdens het bekijken van de film. Knap hoe Vinyan zich onderhuids ontwikkelt tot een psychologische nachtmerrie.

De setting is minder donker dan de Ardennen in Calvaire maar toch brengen Du Welz en Debie een paar plaatjes van scènes. Ik kan me een scène herinneren waar de boot waar Janette en Paul op varen een andere boot passeert waar een stel kinderen op staan. Echt werkelijk geniaal in beeld gebracht en belicht en het is vanaf dat moment dat de beste minuten van de film aanbreken, om te ontaarden in één van de betere climaxen in de filmhistorie. De laatste twee scènes zijn meesterwerken op zich. Prachtig op cinematografisch gebied, kleurgebruik en symboliek. Ook zal de horrorliefhebber zich verkneukelen op een portie gore die doet herinneren aan de good old kannibalenfilms van de jaren zeventig.

Du Welz is hiermee gegroeid tot een gevestigde orde in de auteurscinema en hoewel Vinyan soms wat fragmentarisch aandoet, is dit een zeer sterk staaltje regisseurswerk.

Voor nu 4* maar in de toekomst haast zeker een 4,5*.

Ik ga hier verder niet te veel over schrijven. Vinyan is een film die je moet zien en vooral moet voelen. Echt een fantastisch spektakel.

Eergisteren eindelijk gezien.

Het was nog beter dan ik had verwacht!

Die intro, kleurgebruik, schitterende shots, spanning maar vooral wat ook in Calvaire was die verschrikkelijke drijving tot waanzin (is overigens in mijn ogen 1 vd weinige dingen die ik vergelijkbaar vond met Calvaire)!

Deze film voelde ook gewoon weer heel naar, dit mocht gewoon nooit goed gaan daar in the middle of nowhere en op de originele manier zoals du Welz het brengt kan ik alleen maar respect voor hem hebben.

Topcinema dit !

5*

Waar Du Welz al wist te verrassen met Calvaire probeert hij nu te bewijzen met Vinyan dat hij geen one trick pony is. En dat doet hij met verve. Toch wel de film waar ik de grootste verwachtingen van had. Opboksen tegen torenhoge verwachtingen loopt vaak verkeerd af maar het deert Du Welz helemaal niets. Geweldige film die mijn verwachtingen inlost, het doet zelfs meer.


De film opent geniaal met het water dat langzaam aan rood kleurt, geeft vanaf dat moment al aan dat dit een bijzondere film gaat worden. Dan maak je kennis met de personages, die hun kind kwijt zijn geraakt tijdens de Tsunami. Ergste wat je mee kan maken als mens lijkt me en dat geeft al een nare vibe af. De film komt traag op gang maar er is genoeg te genieten. Visueel staat Du Welz zijn mannetje maar ook de worstelingen van Sewell en Beart hield me in mijn greep. Wat staan die twee een potje sterk te acteren zeg.


Als ze hun "zoektocht" eindelijk gaan beginnen en eenmaal in de jungle begint het allemaal langzaamaan onheilspellend te worden. Dan heb ik dat sowieso met de jungle, ook bij Apocalypse Now is dat zo sterk. Poging tot poging om hun kind terug te vinden mislukt, de personages voelen zich machteloos, de wanhoop slaat toe en dat slaat ook over in mijn kamer.Bij hun verblijfplaats in de jungle, ver verwijdert van de moderne beschaving verdwijnt hun boot. Vanaf dat moment verliezen de personages de totale controle over zichzelf. Onbeïnvloedbare en oncontroleerbare emoties nemen het dan over. Van angst naar desoriëntatie, van isolatie tot pure waanzin. Vanaf dat moment werd ik overmand door een geïsoleerd angstig gevoel.


Als je dan vervolgens nog in aanraking komt met een andere beschaving is de waanzin compleet. Tegen het eind toe lijkt Beart zichzelf helemaal verloren te hebben en wat voor een gevoel moet je dan als Sewell wel niet hebben, niet te omschrijven. Ik wist als kijker ook niet meer waar ik het zoeken moest. Dan komt het einde waar Beart zich tegen Sewell keert, waar ze tussen al die civilization kids staat en hem zeer creepy aankijkt. De mysterieuze noizy geluiden die dan te horen zijn maakt het allemaal nog zo beangstigender. Klamme handen en de rillingen liepen werkelijk over mijn rug. Wat een ending en wat een film.


Ik ben totaal overdonderd, wat een filmervaring. Ik kan niet om deze film heen, alles klopt gewoon en zal 'm een solide plek in mijn top 10 moeten geven. Ik kan hier nog wel uren over doorlullen maar dit is een film die je moet beleven.

Mager.

Muziek en sfeer zijn redelijk in orde, hoewel beide beter in Calvaire.
Boring plot en het verloop is ook behoorlijk voorspelbaar en matig uitgewerkt. Redelijk pretentieus en voor de paar halve shock momenten (die ook nog eens veel te laat komen) had ik beter een andere film kunnen gaan kijken.

Had er meer van verwacht, jammer. Beetje typisch MM-hype gemiddelde moet ik zeggen. Hoewel de hype nog moet komen eigenlijk. Leuk dat ze op het eind nog even gemolken wordt. Het deed me weinig.

2.5*

ik ben niet zo sterk onder de indruk van die film. Het geheel sleept zich wat doelloos voort tot een surrealistisch einde. Ze gaan dieper de jungle in, ze zinken dieper weg in hun obsessie... ok... en wat dan? De vormgeving is mooi, maar het acteerwerk is niet spectaculair en de betekenis van de film gaat van verwarrend naar onbegrijpelijk.

De vrouw is ontroostbaar verdrietig door de verdwijning van haar zoon, en haar geest neemt een duik in de dieptes van de waanzin. Kortsluiting. Ook haar man blijft niet gespaard. Hij wordt meegesleept met zijn vrouw. Soms is het niet duidelijk of wat je ziet nu realiteit is of niet bvb wanneer dat kind in Thaksins hand bijt . Als toeschouwer nemen we geleidelijk aan deel aan de waanzin en verliezen we zelf houvast op wat we zien.

De schaarse dialogen worden aangevuld met onheilspellende muziek, mooie jungle beelden. Du Welz is kunstzinnig te werk gegaan. Je kan er niet omheen : zijn beelden zijn sterk, twisted, verwarrend. Hij is een innoverende regisseur op het visuele aspect maar aan duidelijke vertelstijl ontbrak het hem toch wel. Hij vertelt met beelden maar op een verwarrende manier. Ergens hield dat einde (al vond ik dit persoonlijk een film zonder einde) geen steek en kon me niet warm krijgen. Ik vond dat er de ganse film teveel ruimte was voor verschillende interpretaties en ik heb niet altijd goed begrepen wat DuWelz bedoelde zoals bvb de scène met die naakte vrouwen die in de hut rondwandelden . Toch een flink stuk minder dan "Calvaire".

Bijzonder.

Maar niet bijzonder genoeg. Het is altijd leuk als men van de standaard afwijkt maar in dit geval blijft er mijns inziens te weinig over. E.e.a. wordt uiterst smaakvol gebracht en ook de mystiek is alom aanwezig, maar het einde voelde toch een beetje als een flauwe uitweg, ook al was dit waarschijnlijk niet zo bedoeld.

Redelijk.

Nou, welke film zullen we eens kijken vanavond was het gisteravond. Zwaar dilemma tussen deze en The Uninvited. Uiteindelijk gekozen voor Vinyan.

Bij het eerst half uur had ik zoiets van, dit is de opbouw dus dat kan nog wel eens geestdodend overkomen. Geen probleem, maar na een uur begon ik wat ongeduldig te worden. Er gebeurde echt niets maar dan ook echt niets interessants. Ik kon mij niet identificeren met de hoofdpersonen en de persoonlijke ontwikkelingen omtrent dat stelletje deden mij ook helemaal niets.

We zaten met z'n alle doodstil de film te kijken en ik dacht laat ik mijn mond maar houden, want het liefst zet ik deze ernstig trieste bedoeling gewoon uit. Wat een verademing toen de aftiteling verscheen. Achteraf bleek dat we ons allemaal zaten te ergeren aan deze rotzooi.

Het acteren kon er mee door. De locaties zijn mooi. Ook de soundtrack is erg geslaagd. Camerawerk paste goed bij de film.

Maar meer dan 1,5* kan ik er echt niet voor geven. Ik leef nog meer mee met het gemiddelde personage in GTST dan alles wat er in deze film gebeurd.

De laatste tijd ben ik niet zo’n schrijver meer. Dit heeft met meerdere dingen te maken. Het is vooral mooi weer en vrienden vinden dit ook, dus het terras en de bijbehorende drankjes is een favoriete plek van me. Op die manier heb je nu eenmaal iets minder tijd voor film en als ik al kijk, is er een stuk minder motivatie om te schrijven.

Het is hier ook wel een beetje een verwerking, een methode om het van me af te schrijven.
Vinyan is namelijk intens!

De film begint betrekkelijk rustig, maar er is al zoveel aan de hand. De openingsscène kan gerust in het rijtje van beste openingsscènes ooit. De kleuren en de beweging, in combinatie met het geluid, prachtig! De discoscène zegt me ook al veel, er straalt al heel wat paniek af en het is erg onrustig.
Dan gaan we op reis, zoals bekend. Alles roept sfeer. In het begin word het acteerwerk niet verricht door de acteurs, nee het is voorral de natuur en de soundtrack die spreekt. Langzaam word je meegesleept en het gaat steeds dieper. Regen, onweer, mist, licht en soundtrack. Ontkomen is er niet. Prachtig op die manier, maar uiteraard verandert het.

De natuur is nat, claustrofobisch, drukkend. Niemand blijft rustig. Ook deze film niet, toch? Zoektochten drijven tot wanhoop en ik denk, dat je in een stad rustiger en veiliger bent, dan in de natuur .
Echter, je moet het voelen, deze film. Het is een combinatie van opbouwende spanning en sfeer, die de kijker zelf naar een climax brengt, of uiteindelijk helemaal koud laat. De film doet niet meer dan op je gevoel inspelen en dat moet je liggen.

Bij mij werkte het perfect. Visueel benauwend, dat gedraal. Qua soundtrack ook super. Afwisselend melodieuze noise en drones, erg verfrissend en claustrofobisch. Qua geluid had er niks anders bij deze film gepast ook.

Zoals gezegd, in het eerste gedeelte, werd het acteerwerk verzorgd door de natuur. In net tweede gedeelte waren die acteurs wel zeer nadrukkelijk aanwezig. Zeer overtuigend, passend bij de drukkende sfeer die de film toen al droeg, de film verder en verder naar een onderhuidse climax dragend.
Het einde spookt op dit moment nog steeds door mijn hoofd en zal nog wel een paar dagen nagalmen. Het is eerder de kracht van het inleven in de hele sfeer, dan de kracht van dat einde zelf waarschijnlijk.

Geweldig en niets anders dan het maximale.

Heb me speciaal laten inschrijven om op deze film te reageren. Met verve de slechtste meest waardeloze film ooit.Goede spelers die zich hebben laten verlijden mee te spelen in een film waarvan de plot gigantisch ongeloofwaardig is,irritant ,onvoorspelbaar vervelend in het kwadraat. Kan niet lager stemmen dan 0.5,had liever nog lager gestemd.Zielig. Kan er verder niets zinnigs over zeggen, te geïrriteerd door het lage niveau die de regisseur van ons verwacht.Slecht.

Broeierige waanzin

Ondanks de torenhoge verwachtingen had ik gisteren ook een klein beetje schrik toen ik de film opzette. Want stel dat Calvaire slechts een toevalstreffer was. Vinyan illustreert echter overtuigend het tegendeel en toont dat Du Welz een begenadigd en eigenzinnig regisseur is.

Met op de achtergrond de Tsunami (prachtig vorm gegeven door middel van een troebele close-up en onheilspellende soundtrack) handelt het verhaal over het verliezen van een kind, een a-rationeel moederinstinct en een drukkende waanzin. Net als in zijn debuut start Du Welz zijn verhaal zeer kalm en berekend, maar ook hier blijkt dit slechts een voorbode voor een audiovisuele frenesie. Hoewel de insteek tussen beide films serieus verschilt, wordt de waanzin wederom continu - weliswaar meer onderhuids - opgebouwd om zich uiteindelijk in al haar schoonheid in een paar geweldige scènes te openbaren.

Hierin speelt vooral de natuur een glansrol. Wederom gebruikt Du Welz zeer overtuigend de natuur en diens intrinsieke kenmerken als sfeerscheppend middel; na de grimmige Waalse krijgen we hier de verstikkende zwoele Thaise voorgeschoteld. Deze kan eventueel zelfs als spiegel voor de psychische toestand van de hoofdpersonages geïnterpreteerd worden. Hoewel dezen zeer overtuigend werden neergezet door de desbetreffende acteur/actrice. Vooral Béart (ondanks haar bovenlip) en de verder volstrekt onbekende Osathanugrah (met z'n geweldig kapsel!) acteerde zeer sterk. Sewell vond ik iets minder.

Ook Benoît Debie verdient een staande ovatie. Vinyan zit namelijk boordevol geweldige beelden, vooral het vliegende/zwevende shot over de ruïne dient hier vermeld te worden. Maar ook de doorlopende Irréversible-achtige sequentie van het bruisende Thaise nachtleven is er eentje om te onthouden. Debie was blijkbaar ook daar cameraman van dienst. Hij heeft er in ieder geval een fan bij gekregen, zeker doordat ik nog steeds niet weet hoe hij juist het truckje met de voorruit in Calvaire heeft verwezenlijkt.

Hoewel ik nog graag een Thaise variant van de pinguïndans had gezien, ben ik vol lof over deze schitterende film. Du Welz scoort dan ook wederom de volle vijf sterren! Nu is het enkel nog wachten op een degelijke DVD-release…

5*

Eindelijk dan gezien. Door de hoge beoordelingen waren mijn verwachtingen torenhoog, maar het is uitgelopen op een grote teleurstelling.

Mijn eerste film van Du Welz, Calvaire heb ik nog niet gezien. Ik wist ook wel dat ik geen echte horror kon verwachten, maar meer een psychologische horror. Ik wil allereerst zeggen dat de film er visueel erg mooi uitziet. Felle kleuren contrasten, en hele mooie shots en camera positionering. Ook de soundtrack en de lekkere onheilspellende muziek is om je vingers bij af te likken. Op audio/visueel gebied is Vinyan dus bij mij erg geslaagd. Het verhaal deed me echter helemaal niets. Tot een 30 minuten vond ik het wel wat boeiend, maar ik kon niet echt zeggen dat ik er helemaal inzat. De karakters laten dat ook verder niet toe, ik kon er helemaal niets mee. Na die 30 minuten ging ik me steeds meer en meer ergeren, en dan vooral aan Jeanne. Dat mens is echt bloed irritant, het liefste zou je zo'n iemand daar gewoon achterlaten. Sewell deed me helemaal al niets, die boeide mij dus ook niet.

Het verloop van het verhaal werd daardoor alleen nog maar langer en saaier want veel gebeurd er ook niet verder. Na ongeveer een uurtje begon ik wat hoop te krijgen dat het wat beter zou gaan worden, maar dat was helemaal niet het geval. Alles werkt ook nog eens toe naar een anticlimax die ik al zag aankomen toen die vent in die put lag . De sfeer is dan wel weer erg goed. De mistige jungles zien er lekker mysterieus uit.

Dankzij het audio/visuele gedeelte nog goed te doen, maar voor de rest was het af en toe toch wel even doorbijten. Ik ben nog wel erg benieuwd naar Calvaire, en ik hoop dat dat niet zo'n teleurstelling gaat worden.

2*

Bovengemiddelde film en een aparte kijkervaring, maar zeker eentje die niet verveelde, ondanks dat de film op een paar momenten wat inzakt. De film is op visueel gebied erg sterk en bevat een prachtige cinematografie van de tropische bossen, de meertjes en de neerstromende regen. Erg sterk in beeld gebracht allemaal. Dit zorgt er gelijk voor dat de sfeer van de film ook meer dan goed te noemen is. Twee ouders gaan op zoek naar hun vermiste kind, een op het oog redelijke moeilijke zoektocht, die naarmate de film vordert steeds onmogelijker lijkt te worden. Rufus Sewell is redelijk, maar Emmanuelle Béart acteert erg sterk en op het einde is ze gewoon compleet gestoord geworden. Erg mooi om te zien hoe de complete gekte met die rare mannetjes op het einde heeft toegeslagen. Het laatste kwartier was sowieso erg sterk en geeft het simpele verhaaltje in feite toch een sterke extra lading mee. Boeiende kijkervaring dankzij vooral het sterke einde en de mooie cinematografie.

3,5*

Net als Calvaire van meneer Du Welz is zijn Vinyan een film waarvan een aantal plaatjes je nog een behoorlijke tijd bijblijven. De eerste keer dat Béart haar zoontje in een visioen ziet was bijvoorbeeld kippenvelverwekkend, zonder twijfel één van de sterkste scènes uit de film. Visueel is de film sowieso erg knap; op cinematografisch vlak is het tot in de puntjes verzorgd en Du Welz schept een bijzondere sfeer. De film begint goed en gaat er tevens uit met een onvergetelijke knaller. Een slot dat bij de meeste kijkers waarschijnlijk wel even blijft hangen.

Enkel jammer dat ik na de opening blijkbaar iets te hoge verwachtingen kreeg. Door de visuele pracht was het prima kijkbaar, maar inhoudelijk deed de daadwerkelijke zoektocht in het middenstuk me maar weinig. Vooral de personages lieten me koud, waardoor het op een bepaalde moment eigenlijk enkel kijken naar geniale shots werd. Ook geen ramp, maar gezien het ijzersterke begin en eind had het wat mij betreft wel ietsjes meer mogen zijn. Desondanks ben ik er redelijk van overtuigd dat de film nog wel gaat groeien. Calvaire waardeer ik inmiddels ook stukken meer dan bij de eerste kijkbeurt en om eerlijk te zijn verwacht ik hetzelfde bij Vinyan.

3,5 sterren.

Tja, nogal duffe film. Poging tot verhaal hadden ze beter weg kunnen laten.

Eigenlijk is alles nogal magertjes, ja, ook visueel.

Film lijkt een hoop over te willen brengen maar faalt volledig, het boeit je totaal niet wat er met die personen gebeurt en de sfeer was ook niks om warm of koud van te worden.. Laat staan dat je dan nog interesse hebt in de psychologische teloorgang, die ook al weinig overtuigend is.

Calvaire was ook al niet bepaald een meesterwerk, maar die wist tenminste nog iets bijzonders te laten zien en bleef je benieuwd naar wat er zou gebeuren.

Apart & sfeervol, maar toch vooral apart.

Als ik de reacties hier niet had gelezen voor het zien van de film had ik iets totaal anders verwacht. Nu ik er op ingesteld was is het me bijzonder goed bevallen.

Er zijn geen zombies, geesten of monsters nodig, ook geen actie of gore, om een spannende film te maken, dat zie je hier goed terug.

Er gebeurd bar weinig maar toch zit je van de eerste tot de laatste minuten met volle aandacht te kijken.

Er word veel en duidelijk met emotie gespeeld, veel gekloot met de camera en veel vage beelden om het gevoel dat ze in de film ervaren over te brengen, heel geslaagd ook.

Het einde is daarnaast perfect, het acteerwerk sterk, het verhaal is simpel maar is juist perfect in zo'n geval.

Veel spanning, ontzettend sfeervol en interessant zonder veel middelen.

En zo blijf ik eigenlijk zonder échte minpunten over.

Calvaire is ook al zo'n heerlijk werkje van Du Welz.

4*

Arthouse is geen genre... Maar dat terzijde.

Zou Vinyan ook niet meteen aanraden maar niet om rede van leeftijd of verwachtingspatroon. Dat vind ik sowieso kul redenen... Een film moet gewoon zijn mannetje cq vrouwtje kunnen staan ongeacht het genre.

Nee, zou deze film niet aanraden omdat het gewoon een zeer matig product is. Niet dat ik na Calvaire een instant fan van DuWelz was maar die film had nog wel iets eigens en iets kolderieks. Bovendien was de cinematografie daar stukken beter.

Nu DuWelz zwaar op de serieuze toer gaat, gaat het meteen ook zwaar mis. Ten eerste vind ik het script behoorlijk zwak, er zit gewoon geen duidelijke lijn in. Het dwaalt iedere kant op, en opvolgende scènes lijken vaak gewoon volkomen los van elkaar te staan. denk dat het script inderdaad de rivier is ingewaaid of verregend door de Thaise moesson op dag 1, althans ik onderschrijf dat gevoel ook.

Wat natuurlijk niet meehelpt is het belabberde, ja echt belabberde acteerwerk. De ruzie in de taxi is echt een van de slechtste staaltjes acteerwerk die ik de laatste tijd heb mogen aanschouwen.

Daarbuiten falen de hoofdpersonen erin om ook maar enige diepgang aan hun karakter mee te geven of de kijker mee te trekken in hun hopeloze zoektocht. Het morele verval komt dan ook totaal niet over omdat er gewoon geen ontwikkeling in de karakters zit. Je blijft 90 minuten lang eigenlijk naar een uitdrukking staren... En dan zijn er mensen die klagen over Sylvester Stallone.

Na 30 minuten ofzo kon het me echt totaal gestolen worden wat er met meneer en mevrouw in de jungle ging gebeuren.

Visueel vind ik de film ook weinig bijzonder. Het hopeloos slechte verhaal en acteerwerk moet gecamoufleerd worden door heftige audio-visuele scènes maar kan nu niet zeggen dat ik deze echt overtuigend vind. Zag niets wat al niet eerder of beter gedaan is.

Enige reden dat de film niet helemaal mislukt is dat af en toe DuWelz er wel in slaagt het juiste broeierige sfeertje neer te zetten. Ook de muziek, vooral die diepe donkere synths was tof gedaan. Maar deze momenten zijn gewoon te zeldzaam om de film echt goed te vinden.

2*

Een hemels gefilmde, maar gelijk ook zeer stemmige opening wist mij gelijk te bekruipen. Wat volgde was eerst nog wat ingehouden idioterie in de vorm van Beart die een prachtige rol neerzet als moeder die zich vast blijft klampen aan het verleden en in zowat alles haar zoon lijkt te zien, o.m. uitgebeeld dankzij een schitterende waanvoorstelling. Geleidelijk aan dringt men verder door in de jungle die onwankelbaar blijkt te zijn. De zoektocht naar hun kroost tekent steeds meer tekenen van ontsporingen aan, wat leidt tot diverse escalaties waarbij vooral Sewell zich in een onbehouden bui, die het midden houdt tussen razernij over wat er gaande is en het verlangen om weer in een beschaafde wereld te leven, laat gelden.

Het wordt allemaal wat uitbundiger getuige ook die ene scene met de locals waar Beart wat rijst tot zich neemt en dit allemaal niet echt van harte gaat. Toch zijn het wel scenes die je moeten pakken en die nog steeds meer de psyche van de mens aanspreken i.p.v. echt volledig los te gaan. Beide scenes geven vooral licht verontrustende, onheilspellende signalen af. Het laat zien hoe ver men van de mensen aldaar afstaat en die actie van Sewell blijkt het begin te zijn van een verwrongen relatie tussen Beart en Sewell.

Een van de beste scenes is als er plotseling een ruïne voor de hoofdpersonages opdoemt. Ze zwalken er naar toe, achtervolgt door de camera die degoutante acties onderneemt om uit te drukken, dat de hoofdpersonages de weg kwijt zijn, net zoals je jezelf als kijker afvraagt of het met de beeldafstellingen van de tv wel goed zit. Binnen enkele momenten wordt niet zomaar een voormalige tempel aangedaan, maar treedt men in labiele, afgematte gemoedstoestand een rijk binnen dat overduidelijk niet van hen is. Vanaf hier climaxt Vinyan naar grotere mythische dimensies, die de mens ver te boven gaan.

Vinyan is gedurende de hele film sinister, zij het niet altijd aan de oppervlakte aanwezig. Het magnifieke camerawerk en de voortreffelijke geluidsband, waar de wind angstaanjagend huilt of waar geluid plots abrupt stop wordt gezet om plaats te maken voor ongemakkelijke stiltes maakt van Vinyan een ware belevenis waar je jezelf niet kunt verschuilen in de louche wereld aldaar.

Calvaire is uiteindelijk wel wat unieker en wat beter dan Vinyan, vooral omwille van de stortvloed aan waanzin gecombineerd met de: What the Fuck? humor.

Opmerkelijk trouwens hoeveel 'Apocalypse Now gezinden' klagen over het eenvoudige script dat blijkbaar in het water is gevallen. Nu, kun je veel over Apocalypse Now zeggen maar feitelijk gezien is dat natuurlijk ook gewoon een zoektocht naar iets op onbekend terrein waar men steeds verder vervreemdt raakt van de realiteit. Gelukkig geschiedt in Vinyan zoiets zonder onnodige zijlijnen en met prachtige onheilspellende klanken op de soundtrack waardoor de trance waarin je geraakt, onverwurmbaar is en vele malen meer impact heeft. 4,5*

Sfeer, je moet het voelen, denk ik.

Dat bewijst deze Vinyan dan toch wel. Ondanks dat het verhaal voor velen een stuikelblok(je) is, omdat deze gewoon weinig voorstelt, vond ik het een erg belangrijk punt in de film. Het ligt er natuurlijk aan wat voor simpel verhaaltje je voorgeschoteld krijgt, maar het verliezen van je kind is gewoon vreselijk. Eén van de ergste dingen die je als ouder zijnde kan overkomen. Ja, simpel dus, maar wel een erg sterk fundament voor de rest van de film.

Die ook sterk was, vooral dankzij de sfeer die Du Welz weet te creëren. Het begint al bij de locaties. Een (soortgelijke) zoektocht naar je kind beginnen in de VS is andere koek dan het inmens enge Thailand; daar sta je écht alleen. Voor de sfeer is dit een belangrijk fundament, wat eigenlijk constant zorgt voor een onderhuidse spanning. Du Welz haalt naast dit nog meer mooie dingen uit zijn cinematografische trukendoos. Visueel is de film bij vlagen imponerend. Prachtige cameravoering en een paar geweldige shots, waar vooral de 'introshot' op het einde, wanneer Janet en Paul in contact komen met de andere beschaving erg mooi gedaan is.

De (bijna) constante regen en onweer is wat de sfeer betreft hétgene wat dit punt afmaakt. Ja, deze zoektocht was eng. Njah, als je mee kan leven met de hoofdpersonages in ieder geval. Die chaotische sfeer in de stad, die vieze steegjes, niemand is te vertrouwen, we gaan met een vreemde op de boot, de constante aanwezigheid van twijfel (vooral bij Paul), weg van de beschaving, ik ken niemand hier, wat gaat er met ons gebeuren? En vooral wanneer steeds meer duidelijk wordt dat Janet door begint te draaien (en ze zelfs al het geld aan die enge lui geeft, zonder dat Paul dit weet) zijn dit allemaal punten die je hart sneller doen kloppen. Maar waar gaat de film eigenlijk naartoe?

Daar was ik toch erg benieuwd naar. Vinden Paul en Janet hun zoontje? Was het hem eigenlijk wel op die film? We hebben geen eten, m'n vrouw draait door, aaaah! Ik bedoel, what the fuck!? De situatie van Paul is gewoon vreselijk beangstigend. Naar het einde toe werd het mij wel duidelijk dat ze hun zoontje nooit zouden vinden. Daarvoor waren beide hoofdpersonen, vooral Janet uiteraard, al veels te ver weg van de realiteit. Eigenlijk werkt de film voor mijn gevoel naar een surrealistische climax toe, terwijl het gewoon écht is. De laatste woorden zijn voor Janet, waarnaa Paul vermood wordt, machteloos. De climax is bereikt, waarna ik de laatste scéne echt apart vond. Béart die daar met die kleine husbandkillers staat. Totaal doorgedraaid, het verloop van haar leven mogen we zelf invullen. Eén ding is zeker; een paar van die kleine koters hadden de tijd van hun leven. Lekker aan haar tieten zitten, je zag een paar er gewoon naar grijpen.

De muziek vond ik niet het allersterkste punt, paste niet echt in de sfeer wat mij betreft. Daarnaast zakt de film een paar keer (een beetje) in. Maar dit werd eigenlijk elke keer weer snel opgepakt met een bijzondere scéne of een mooi shot. Daarnaast vond ik het acteerwerk erg goed. Ik snap niet dat mensen daarover vallen in deze film. De één is doorgedraaid, de ander moet er maar mee omgaan. Erg sterk gedaan door zowel Sewell als Béart. Ik wist niet echt wat ik moet verwachten van deze film, weet wel dat ie me niet is tegengevallen. Ik hou het eerst op 3,5, maar neig naar 4 sterren.

Vinyan kwam bij op over als twee verschillende films die zich na vlak na elkaar afspelen.

Het eerste deel waarin de ouders een zoektocht houden naar het zoontje, is erg goed. Constant ligt er gevaar op de loer, en je weet dat er van alles kan gebeuren. Onbetrouwbare mensen overal om je heen, totaal verdwaald zijn in het oerwoud en vertrouwen op de goedheid van die criminelen daar. Die drukkende, enge sfeer vond ik geweldig. Dat heb ik zelden zo goed in een film gezien. Uiteraard is Thailand het perfecte decor voor dat hele gegeven.

Met het tweede deel verliest de film z'n geloofwaardigheid.(vanaf het moment dat de boot weg was) Daar waar de film film net nog een geloofwaardig survival-drama was, wordt het nu ineens erg zweverig. Natuurlijk willen ze een horror einde neerzetten, maar het kwam totaal niet geloofwaardig meer over. 120 kindjes die allemaal even groot zijn, zonder meisjes, een boek met pagina's dat naar beneden gegooid werd...... Het is allemaal goed bedacht, maar ik was de hele connectie kwijt met het eerste deel.

Daarmee wil ik niet insinueren dat het ineens een slechte film wordt, want dat is zeker niet zo. Misschien is het zelfs een heel goed en innovatief om die 2 filmstijlen zo hard te mixen. Het is een heel nieuw gegeven dat goed uit zou kunnen pakken. In dit geval kwam bij mij alleen niet als een goed samenhangend geheel over.

Al met al krijgt deze film 3.5 halve ster, (vooral voor het geniale eerste deel!).

Zeker aardig. Ik vond dan weer het laatste halfuur veruit het sterkste, de rest is een beetje mak en vulling. Pas op het einde krijgt de sfeer de overhand en zie je steeds meer leuke dingen op visueel gebied. De soundtrack doet af en toe wat misplaatst aan, maar is verder wel in orde. Acteerniveau wel erg middelmatig inderdaad.

Niet verveeld, maar ook niet groots. 3*

Haal de zwarte humor en het lugubure element uit Calvaire, en je krijgt een psychologisch drama met een zeer eenvoudig plot, dat vooral op sfeerschepping en suggestie steunt. Het kan werken, maar de uitvoering in Vinyan stelde me helaas teleur.

De openingsscene leek een voorbode voor de door sommigen zo bejubelde audiovisuele (naar woord vind ik dat) kwaliteiten. Ze waren er wel, maar kwamen slechts sporadisch naar voren, en vaak ook nogal geforceerd. Neem nu de scene op 1:11hr: er klinkt een onheilspellende ruis, Paul ziet Jeanne liggen, gaat op de grond zitten, men zoomt op hem in, een gepaste, gekmakende sound, de camera beweegt alle kanten op, en HAK: een harde cut naar een rustige scene bij daglicht. Wtf is dat?
Zo ook met de muziek: er waren een paar mooie, sfeervolle geluiden, maar die kwamen soms op vreemde momenten, niet-ondersteunend, oftewel: de timing was niet optimaal.

Het acteerwerk was niet om onder de indruk van te raken, net voldoende om niet ergerlijk te zijn. Emotionele diepgang was nu ook niet echt aanwezig; vrij vlakke en onveranderlijke personages. Dat is geen probleem als je de film in wordt gesleurd en opgezogen raakt in de sfeer, maar als dat uitblijft (zoals bij mij) valt het wel op.

Het laatste kwartier vond ik een beetje flauw: pak wat op elkaar lijkende, geverfde kindertjes, laat ze als zombies voortbewegen, en o wat raken we onder de indruk. Natuurlijk nemen ze hem te grazen en is zij inmiddels zo ver heen dat ze een van hen wordt. Het tweede deel plus einde deed me qua sfeer denken aan Apocalypto.

Al met al dus een kleine teleurstelling.

Luguber filmpje

Ik had de hoes van de film al een aantal keren zien passeren in het 'Welke films heb je het laatste aangeschaft' topic. Ik was wel wat gefascineerd door de poster en ik besloot de meningen hier eens op na te lezen. Na een paar 5* recensies was ik toch wel helemaal benieuwd geworden, daarjuist gaan halen en direct opgezet.

Toch is Vinyan een twijfelgeval geworden. Cinematografisch is het wel geslaagd, het begint al met de openingsscène waar de tsunami passeert en die langzaam rood wordt die direct de toon voor de rest van de film zet. Hier en daar passeren er nog een aantal mooie shots die vooral extra in de verf worden gezet door het wel en wee van Thailand zelf. De altijd miezerige regen gecombineerd met de dichte vegetatie zorgen voor een heel beklemmende sfeer. Een sfeer die nog eens extra wordt benadrukt wanneer het laatste halfuur van start gaat en de inboorlingen er aan te pas komen. Rood en wit geschminkt, natuurlijk de kleuren van Manchester, uitgemergeld en natuurlijk sadistisch. Het einde waar Jeanne haar mini legertje op Paul afstuurt en zich later laat 'melken' door de kleine jongens behoort in mijn ogen tot één van de walgelijkste en gruwelijke eindes ooit. Krijg er nog altijd een misselijk gevoel van...

Du Welz creëert dus met andere woorden een uitstekend sfeerbeeld maar dat is jammer genoeg ook het enige waar hij echt in slaagt. Vinyan lijkt zich meer op te splitsen in twee films maar geen enkele slaagt echt. Het eerste deel gaat vooral over de zoektocht van Jeanne en Paul naar hun zoontje maar daar worden ze vooral tegengewerkt door de criminaliteit en afzetterij van de Thaise bevolking. Iets wat knap duidelijk wordt gemaakt in de zoektocht van Jeanne naar Thaksin Gao. Maar zonder echt duidelijk te maken hoe Joshua is verdwenen of van wie de rode schoen was waar de kinderen stenen naar smeten (zat daar trouwens nog een voet in?) wordt dit hoofdstuk afgesloten. Dan begint ineens het tweede deel van de film, een deel dat zich vooral concentreert op de waanzin, uitzichtloosheid en de hysterie van het koppel wanneer ze verder en verder in de jungle terecht komen. Op zich ook sterk neergezet maar de connectie met het eerdere deel is compleet verdwenen en dat is wat de film in mijn ogen de das omdoet, het onsamenhangende en surrealistische gevoel dat hierdoor wordt verspreidt.

Qua acteerprestaties zit het in Vinyan wel goed. Emmanuelle Béart, die ik me nog perfect kan voorstellen van één van haar eerste hoofdrollen in Manon des Sources is uitstekend. Ze zet de doorgedraaide en meer en meer van de realiteit verwijderde Jeanne uitmuntend neer. Haar mannelijke compagnon, Rufus Sewell, zet ook zijn personage knap neer. Ook de bijrollen zijn nog goed verzorgd door bijvoorbeeld een Julie Dreyfus te casten die hierna nog een kleine bijrol ging hebben in Tarantino's oorlogsepos, Inglourious Basterds. Vroeg me al af vanwaar ik ze kende.

Zelfs nu weet ik nog altijd niet goed wat ik met de film aanmoet. Langst de ene kant heb je de briljante drukkende sfeer maar langst de andere kanten voelt het toch niet allemaal als een geheel aan. We zullen het maar op een gulden middenweg houden.

3*

Een mooi dramaverhaal, prachtige grauwe setting en de bij vlagen eng aanzwepende muziek. Maar het vervelende is dat het niets ondersteunt, een soort padvindertje voor volwassenen. Oké, visueel zit het dik in orde, zoals de shots toen ze met de boot bij de jungle aan kwamen. Maar voor de rest vind ik de gebeurtenis(sen) niet passen bij de mysterieuze shots en muziek.

Het af en toe schokkende camerawerk vond ik irritant, zoals in het begin in de stad, en als ze rondstruinen in de jungle. En het geluid dat af en toe wegvalt kopje onder water, een poging om je in te laten leven met de twee, maar het heeft voor mij bij lange na niet het effect zoals bij Open Water.

De enge tonen vond ik ook misplaatst, schept een hoop verwachting, maar wat erop volgde ging nergens over behalve een grauwe registratie van ge-ren en geschreeuw om wanhoop te illustreren. Ik had geen gevoel bij de ouders en geen angst of verbazing over de kinderen/vinyans. En dat zou toch wel moeten bij een drama.

Dat de boot en de gids weg waren, ook zoiets, het was denk ik de bedoeling om dan hevig in paniek te raken maar op de een of andere manier kwam het niet bij me over, net zoals bij het levend begraven van Gao.

Het einde voor Paul was al redelijk aan te voelen vanaf het moment dat z'n vrouw voor het eerst zei dat híj z'n zoontje had laten gaan. Begon toen te twijfelen of alles een nare verwerkings-droom van hem was. Daar ben ik eigenlijk nog steeds niet over uit, maar misschien zoek ik er dan teveel achter om het voor mezelf mooier te maken.
De scene dat hij wordt uiteengereten en zij aanbeden wordt is dan wel mooi gemaakt door de kleurcontrasten.

Gelukkig heeft Beart een fantastisch mooie uitstraling, paar mooie shots van haar ogen, en af en toe wat vaag bloot in de film maakte het ook wat obscuurder.

Kan al met al dus eigenlijk weinig met deze film.
2,5* uitsluitend dankzij de setting en beelden.

Is me beter bevallen dan Calvaire.

Komt vooral doordat de setting / locaties mij veel meer aanspreken en het allemaal wat minder absurdistisch is. Maar net als Calvaire is ook hier het sterkste punt weer de sfeer.

Wat hieraan bijdraagt zijn natuurlijk de locaties maar ook de heerlijke filmstijl van Du Welz en de sterke soundmix. Camerawerk is prachtig met een enkel adembenemend shot, namelijk die crane-shot over de tempel. Verder vaak mooie composities en lekker op gevoel gefilmd.

Verhaaltje was boeiend om te volgen en de climax overdonderend maar het script had beter gekund. Zo is er van karakteruitdieping totaal geen sprake en stellen de dialogen ook weinig voor. Acteerwerk was wel erg sterk maar er ontbrak iets van chemie tussen de Béart en Sewell.

Lastig om hier een waardering onder te zetten. Hou het nu bij de 4* en wacht op de herziening.

Gezien de vele discussies deze film eindelijk maar eens bekeken. Als surrealistisch drama uitstekend geslaagd en dan kan ook van de cinematografie gezegd worden. Prachtige beelden, ook van het landschap die volgens mij in Thailand moeten zijn opgenomen, zeker niet in Birma, want om daar te filmen zullen ze van de autoriteiten aldaar nooit toestemming gekregen hebben.

Dat de meningen over deze film niet altijd positief zijn kan volgens mij maar aan een ding gelegen hebben en dat is dat vele users een realistich en geloofwaardig drama verwacht hadden van wanhopige ouders op zoek naar hun vermiste kind. Daar zag het in het begin ook naar uit maar in de tweede helft veranderde de film in wat je zou kunnen noemen junglehorror en kregen wij een soort waanzin te zien zoals in "Apocalypse Now" en was van realisme niets meer te bespeuren en dat was maar goed ook. Realische drama's heb ik al genoeg gezien. Het absurde einde vond ik zelfs zeer verrassend en daarom ook bijzonder geslaagd.

4,0*