Vinyan (2008)

Zeer warrige en vage film.

Alleen de laatste 5 minuten is goed en ook de natuur.

2 sterren

De film begint meteen met een goed beeld, van hoe verwoestend zo'n tsunami is, ondersteund door een nogal luide soundtrack.

Gaandeweg, zien we Emmanuelle Béart en Rufus Sewell, steeds dieper in de problemen komen op de wanhopige zoektocht naar hun zoontje. We zien aan de ene kant Emmanuelle die wanhopig, een 'tikkeltje' gestoord, vastberaden en besluitvaardig is, maar ook blind van wanhoop en door de bomen het bos niet meer ziet. Aan de andere kant hebben we het tegenstrijdige karakter van Rufus die nogal twijfelend, onwillig, en soms woedend in de situatie zit en van alles het nut niet inziet. Beiden zien we langzaam maar zeker steeds verder de weg kwijt raken, en langzaam maar zeker gek worden. Je kan je in elk goed verplaatsen en de hele situatie (op het einde na) kan je jezelf goed inleven. Dit mede door de aangrijpende en meeslepende muziek van François Eudes (die we kennen van Haute Tension) en de manier van filmen uit het oogpunt van de persoon zelf en soms de draaiende rare manier van filmen als de persoon 'ontoerekeningsvatbaar' is. Na Irréversible is het hier duidelijk te zien dat dit knap staaltje werk afkomstig is van de cameraman Benoît Debie.

Qua verhaal grotendeels goed opgebouwd, tot in zekere mate kan de geest totaal overgegeven worden aan de personen in kwestie en kan je jezelf erg goed inleven. Het is allemaal nogal vergezocht, maar zeker nog realistisch, vooral gezien in die situatie. Ook mede dankzij de tegenstrijdigheid van de karakters, word het geen 'happy enjoyable' zoektocht met wat 'haperingen', maar een aangrijpend en meeslepend stukje werk.

Het einde, verwachtte ik zeker anders, en kwam ook nogal plots naar me mening. Het einde was niet eens zozeer echt slecht, maar zeker raar. Waar andere regisseurs meestal wel wat langer voor uittrekken, laten zij in 5 minuten zien in dit vreemde einde. Het ging hier meer over de emoties op weg naar de totale mentale vernietiging. Op deze 5 minuten na, laat de film ook goed zien dat je geen geweld nodig om iemand te breken, en dat je door iemand zo mentaal te breken diegene nog veel meer schade toedoet.

De film was origineel bedoeld als thriller, maar heeft op dat punt gefaald en is meer richting een dramafilm gegaan, op welk punt hij zeker geslaagd is.

De film is aangrijpend, meeslepend en zet je even aan het denken. Het geeft je een goed beeld van hoe zo'n situatie, die al erg genoeg is, nog veel meer uit de hand kan lopen en wat voor consequenties er vastzitten aan de keuzes die je maakt. Mijn conclusie uit dit alles: eerst de dingen goed overdenken voor iets te beslissen.

Kortom: vaag maar gaaf met een 'v'.

Zeer sfeervolle drama/thriller die echter niet alles eruit weet te halen.

Vanaf minuut 1 zit de sfeer er geweldig in, je krijgt prachtige plaatjes voorgeschoteld. Daarnaast kent de film een (te) rustige opbouw.
Het 1e uur kent voor mij ook weinig thriller elementen, er wordt meer aandacht besteeds aan de mooie plaatjes en de relatie tussen man en vrouwlief(die wel overtuigend acteren). De vrouw, gespeeld door Emmanuelle Béart raakt de realiteit helemaal kwijt, op sommige momenten een beetje te snel/overdreven in mijn ogen. Die was al wel eerder rijp voor het gesticht.

Er zitten enkele prachtige mooie shots in de film, die het niveau van de regisseur wel verraden. Vond zelf de scene mooi dat ze dat verlaten "gebouw" binnen liepen en de camera er prachtig overheen ging.

Het laatste half uur geeft de film een beklemmend gevoel, wat meer de thriller elementen bevat. Mooie afwisseling en soms ook heel erg duidelijk hoe luguber de mens kan zijn.
Het einde is redelijk verassend, maar tegelijkertijd ook raar en triest dat een mens zo kan afglijden. Ondanks dat het geen standaardwerkje oplevert toch enigzins een lichte teleurstelling omdat je na de film nog met alle vragen zat eigenlijk. Had op deze manier weinig het idee dat er echt een einde aan zat.

Mooi en stijlvol geschoten film, alleen het scenario was niet echt overweldigend voor mij.

3*

Was weinig onder de indruk van Fabrice du Weiz' Calvaire maar het tegenovergestelde kan worden gezegt van Vinyan. Met een waanzinnig openingsshot waarbij een hevige sounddesign bijna een gevoel van paniek teweeg brengt hakt deze harde horror er in. De personages die op zoek zijn naar hun verloren zoontje worden geweldig getoond en er ontstaat vrij direct een interesse voor beide personen waardoor de gruwelen die ze ondergaan extra hard en grauw overkomen. Tegen het einde misschien een beetje overdone, maar Vinyan mag zeker gezien worden als een bescheiden meesterwerk van de recente Europese horrorcinema.

Goed om te lezen dat iemand hetzelfde erover denkt als ik. Ik wou namelijk exact hetzelfde schrijven. Het kon me niet eens interesseren of ze het kind nou wel of niet terug zouden vinden, en wat er met de beste mensen zou gebeuren in de jungle kon me ook niets schelen. Het begon erg veelbelovend, de openingsscène had meteen mijn volledige aandacht maar al heel snel kakte de film ontzettend in. Ik had totaal niks van sympathie voor de hoofdrolspelers en ik voelde me tijdens het bekijken van deze film dan ook ontzettend 'leeg'. Het verhaal sleept zich maar voort zonder dat er echt iets spannends gebeurd. Op het puntje van mijn stoel heb ik in ieder geval geen enkele keer gezeten.

Dit is ook waar ik steeds tegenaan bleef lopen. De personages bleven oppervlakkig en wisten me totaal niet te boeien. Ik was dan ook opgelucht toen deze film afgelopen was. Ik bleef nog met een hongergevoel en een heleboel vragen achter, maar ik had niet eens zin om me moeite te doen om antwoord te krijgen op de vragen. Heb het lekker laten hangen en de film terug in de kast gezet, waar hij de komende jaren nog even blijft staan.

Fascinerende film. Ben het met de bovenstaande reactie eens dat de de hele film gezien kan worden als een weerslag van de rouwverwerking van de ouders.

Bijzondere opening. Du Welz is geen enorm scripttalent en lijkt ook niet echt een acteursregisseur. Pure dialoogscenes uit het begin waren niet altijd even overtuigend. maar Du Welz is daar ook niet al erg in geinteresseerd en het begin is er puur als opmaat voor wat komen gaat. Naarmate de situatie in de film verder verwijderd raakt van de gewone wereld wordt het ook een flink stuk sterker. Knappe suggestie waarbij soms redelijk gewone dingen al tamelijk onheilspellend worden. De eerste kennismaking met de kinderen in de scene met de rijst is een absoluut hoogtepunt. Fijne soundtrack ook.

Dat alles compenseert met gemak de minpunten. Overtuigende film die me nieuwsgierig maakt naar Calvaire.

Kleine 4.0*

Jezus wat een onzin film was dit. Het verhaal klonk best aardig en de beelden waren ook regelmatig fraai, maar spannend werd deze film nooit. Snap niet dat deze film betiteld staat als een drama/horror want deze film had niets met horror te maken. Het einde sloeg eigenlijk nergens op maar was wel nog het beste van de film. De acteurs wisten overigens ook niet te overtuigen. Wat wel apart aan deze film was het begin en soms ook de muziek.

Ontzettend zwakke film. Hoewel ik vooraf behoorlijk sceptisch was over het verhaal leek het me afgaande op de rolbezetting toch de moeite waard om deze film een kans te geven.

Achteraf had ik dit beter niet kunnen doen want behoudens wat mooie natuurplaatjes en een paar niet onaardige shots van Béart heeft deze film werkelijk niets te bieden. Het verhaal is ontzettend zwak uitgewerkt en niet geloofwaardig, de imboorlingen hingen me na 2 minuten al de keel uit en de acteurs zijn met dit matige materiaal ook niet in staat om er iets van te maken. Een beetje versuft rondlopen af en toe wat schreeuwen is eigenlijk het enige wat ze doen en als er dan een zin tekst uit komt hangt die aanelkaar van clichés.

Eigenlijk ontbrak het deze film gewoon aan alles wat een film de moeite waard kan maken. Totaal overbodig en nietszeggende film en daarmee heb ik dan ook gelijk de eerste film met Sewell te pakken die mij niet bevalt.

Na de bijzondere Calvaire komt DuWelz nu opnieuw met een hele knappe onvoorspelbare horror. Ik snap ook echt niet waarom deze zo als minder word gewardeerd want ik vond dit toch wel een stuk knap werk. Het begin vooral met de voortiteling: dat je dan dat oorverdovende gekrijs hoord en het geluid van een overstromende Tsunami, veroorzaakt je al veel onrust. Daarna komen we bij die vader en moeder aan waarvan hun zoontje is meegesleurd door de Tsunami, en je zou dan als eerst nog denken dat de Tsunami nog moet komen (omdat je de ouders nog vrolijk hun dagelijkse bezigheden ziet doen) maar het blijkt dus al 6 maanden later af te spelen. Dan bouwt de film al meteen heel mooi op en ondanks het zich in een zonovergoten Thailand afspeeld, blijft de sfeer toch de hele film door akelig pikdonker. Het uur van de waarheid begint al waneer de moeder denkt de zoontje te zien op een tv programma over de Birmeese jungle en zo gaan Pa en Moe samen met die onbetrouwbare mafialeden opzoek in de jungle. En dan komt het moment wat in Calvaire ook al iets van in de orde was. "de gekheid". die moeder begint tijdens de zoektocht al meer gekker en krankzinniger te worden en uiteindelijk slaat het noodlot toe waneer ze uiteindelijk bij die kinderstam komen en er rijst mee gaat eten. Maar die kinderstam waarvan ze dachten dat hun zoontje der tussenzat schijnen vervloekt te wezen, en door die rijst word de moeder ook vervloekt(?) of komt dat gewoon door die krankzinnigheid? Voor ons een vraag en voor de regiseur een weet. Het ijzingwekkenste vond ik echt dat stukje waarbij die kinderen onder opdracht van zijn vrouw Paul gaan verscheuren, en Janet uiteindelijk een van het vervloekte groepje word. Kippenvel!!!

Gewoon weer een superfilm van DuWelz. Afvragend, boeiend en pik en pik donker. Laat Duwelz maar een derde film maken.

4,0*

Wat een tegenvaller! Na de aardige Hillbilly-horror Calvaire komt Du Welz met dit saaie ding op de proppen. De film zit vol goede bedoelingen, maar is uiteindelijk vlees noch vis: geen echte horror, geen echt drama.

Ergens las ik op een filmsite dat Du Welz met deze film commentaar wil leveren op het feit dat 'we' in het Westen de dood niet meer als onderdeel van het leven kunnen accepteren. En daar kan ik me nog enigszins in verplaatsen. De onsympathieke, well-to-do hoofdpersonages passen prima in dit plaatje. Vooral de verwende Miss-pruillip haalt het bloed onder je nagels vandaan. Doodzonde dat zij niet aan het einde uit elkaar wordt gerukt, ik gunde het haar zo. Mooi is het contrast tussen de plaatselijke bevolking met hun mentaliteit van 'het leven gaat verder' (zelfs al zijn ze alles kwijt) en het verwende stel, dat het verlies van één kind al niet wil accepteren.

Maar toch weet de film niet te boeien. Aan de locatie zal het in ieder geval niet liggen: de beklemmende Birmese jungle. Schept in bijna iedere film een beangstigend sfeertje. Ook de setting, 6 maanden na de tsunami, is prima. Du Welz doet echter weinig met deze gegevens. De film mond al snel uit in een spelletje 'ren-je-rot' door het oerwoud, waarbij er behalve wat mooie jungle shots, eigenlijk niets valt te beleven. De geschminkte kindertjes zijn niet eng en eigenlijk gewoon zwaar irritant. Ook inhoudelijk blijft hij op de vlakte: komen ze daadwerkelijk in een dodenrijk of speelt het zich af in de geest? Het deed er op een gegeven moment niet meer toe, de interesse ebde weg. Du Welz wist het volgens mij toen ook al lang niet meer.

Schoenmaker blijf bij je leest zou ik dus zeggen. Blijf gewoon lekkere bloederige horrorfilms maken in de trend van Calvaire, zonder enige pretenties, maar mét een komische ondertoon en laat dit arty-farty gedoe aan anderen over. 2**

Wat een vreselijk laag gemiddelde

Du Welz maakte mij het erg moeilijk met zijn calvaire. Daar ging hij net iets erover. Maar daar blijft mij nog wel één ding van bij, het bizarre. En dat keert in deze film ook weer terug.
Ik vind Thailand nog steeds in van de prachtigste landen op onze aarde en dat wordt in deze film ook wel mooi gebruikt. De jungel, de stranden, de drukke straten,.. Je ziet toch wel wat. Ook het camerawerk is echt weer om van te smullen, ongeloofelijk mooie shots zeg! Vooral dat shot wanneer ze verklaren wat Vinyan is en die grote ballen met licht in laten opstijgen in de hemel blijft mij bij. In elke scéne zie je wel iets mooi gefilmd dat is ook al een reden waarom ik vind dat deze film een veel te laag cijfer heeft.

Het verhaal is zoals het moet zijn. Er wordt niet teveel gezeikt en ze blijven goed to the point. Het bleef voor mij toch zeer intressant. Naar het einde toe ook echt bizar wat ik wel een leuk pluspunt vond.

Het genre horror is hier niet meteen erg hard van toepassing maar de sfeer en het einde maken het genre toch goed zichtbaar. Vond vooral het shot met die kinderen die Paul vermoorden geniaal! Echt angstaanjaagend!

De soundtrack viel bij mij ook in de smaak, past mooi bij de beelden. Gaf ook soms wat sfeer. En de acteerprestaties waren ook wel erg goed. Sterk gespeeld Emmanuelle Béart, ze leefde echt mooi in haar rol.

Ik kan alleen maar goede elementen opnoemen van deze film. Echt een verrassing voor van te smullen en die mij lang zal bijblijven. Dvd ga ik zeker aanschaffen en hij kost nog niet eens veel. Hoop dat het gemiddelde wat beter komt dan dit.

5*

Omdat ik de film na meer dan een jaar toch graag een herkijkje wilde gunnen heb ik de DVD voor 2 euro op de kop getikt. Het was zeker geen miskoop. De punten waaraan ik me voorheen kapot ergerde vielen me nu eigenlijk niet eens meer op. De sfeer en wanhoop die de film uitstraalt daarentegen wel. Vinyan doet het op dat gebied echt fantastisch, maar is op sommige momenten een ietwat droge registratie.

3.5*

Als het niet zo ongelooflijk slecht zou zijn, zou het slapstick zijn.

Maar helaas, de waanzinnige humor die de film onbedoeld opwekt, kan niet verbergen dat Vinyan bagger is.

Ten eerste, het voortdurende gezeik over geld door de man. Wat een afknapper.

Hiernaast wordt geen enkel cliché geschuwd rondom het thema 'kind kwijt in vijandig / onbekend land'.

De trucjes die worden gebruikt om de verwarring en radeloosheid van de hoofdpersonen te schetsen zijn verbijsterend ineffectief en liggen er zo dik bovenop dat je er simpel van wordt. Als je ten minste niet vol ongeloof in lachen uitbarst bij het aanschouwen van dergelijke onkunde, simpliciteit en overacteren van de ergste soort.

Positief punt zijn de locaties, die soms erg mooi zijn.

Ga alsjeblieft met een grote boog om deze film heen.

Wat een gedrocht.

Een nogal onheilspellende film over een echtpaar dat op zoek gaat naar hun zoontje die ze zijn verloren tijdens een tsunami. Naarmate hun zoektocht zich dieper in de jungle leidt, raken ze ook steeds meer zichzelf kwijt (vooral de moeder). Het verhaal is nogal eentonig, maar de constant dreigende sfeer houdt wel redelijk de aandacht vast. De uiteindelijke ontlading van deze sfeer, is helaas wat minder geloofwaardig. Visueel ziet de film er goed uit waaronder een sterk openingsshot. Ook een aparte soundtrack, die goed bij de film past.

Audiovisueel top. De rest wat minder.

Blind de film in, gevoelsmatig komt de film erg langzaam op gang, een zoon van 'een welvarend' koppel blijkt vermist te zijn in de omgeving van Birma, ergens waar veel bomen zijn zeg maar, dit verhaaltje boeide mij persoonlijk bijzonder weinig dus ik gluurde hier maar een beetje doorheen.

Dat gaat, maar net. Want het visueel mooi wordt vaak afgewisseld door veel dialoog, voor mij onnodig en soms wat storend.

Nou heb ik verder ook niet zoveel met Thaise bosnegertjes die met lippenstift spelen, maar dat was altijd nog beter dan het geneuzel in het begin. Soms kon ik toch nog prima mee varen met het gegeven drama, wanhoop is duidelijk meester van Janet, de uitzichtloze blik, haar jurk die ze wat afgezakt aanheeft en natuurlijk de enge schaterlach, sterk en overtuigend. Paul is verder erg standaard ingekleurd, godzijdank. De horror was een beetje slappe hap, dacht ik.

Prachtige climax, dus een beetje gemengde gevoelens over deze film, misschien doet een herziening het beter, voor nu een kleine voldoende.

Sterk.

Audiovisueel overweldigend, met name de soundtrack vond ik zeer sterk. De montage was wisselend. De overgangen zijn soms erg abrupt, dat werkt als er tussen drukke en rustige scènes wordt gewisseld, maar tussen twee rustige scènes vond ik het juist storend.

Het script was niet bepaald het sterke punt van de film, maar toch wist het geheel me erg in de film te trekken. Er wordt toch een bepaalde spanning opgebouwd die niet alleen afkomstig is van het audiovisuele. De laatste scènes deden ook mij aan Apocalypse Now denken, hoewel de relatie tussen de twee hoofdpersonen me juist aan Antichrist deed denken.

Ik vond trouwens Emanuelle Béart een prachtige vrouw om te zien, zelfs als ze onder de modder zit (of misschien juist dan). Heeft toch iets met een bepaalde uitstraling te maken.

Een film die nog eventjes zal blijven hangen. 4,5*.

Moeilijk...

Deze film doet me enorm denken aan Antichrist. Een film waar ik persoonlijk weinig van snap, maar me toch ontzettend goed weet te raken. En dat gebeurt niet vaak.. Na een paar recensies gelezen te hebben, ben ik wel achter de conclusie gekomen dat mevrouw dus bezeten is?

De sfeer, de soundtrack. Alleen daar zal ik deze film al enorm op goedkeuren. Er zijn stukken bij die lekker donker zijn gefilmd, en waar veel spanning in zit!

Ook de acteurs/actrices zijn erg sterk. Met name Rufus Sewell. Deze man heb ik al wel eens eerder zien spelen ergens in, maar ik weet zo 1 2 3 niet te zeggen in welke film. Ook Emmanuelle Béart was niet slecht. Overigens is het ook een erg mooie vrouw om te zien!

Toch begrijp ik deze film nog niet helemaal.. Is ze nou bezeten geraakt in de jungle? En die jongetjes dan? Ik heb nog erg veel vragen, en dat is toch altijd wel jammer bij een film. Maar, net zoals bij Antichrist, verandert dat niet mijn gedachte over hoe sterk deze film is.

3,5*

Drama over een echtpaar dat op zoek is naar hun vermiste zoontje, met tal van vage gebeurtenissen, traag, oninteressant. Kortom niet kijken dus.

Mixed bag.

Vrij lang nog met deze film gewacht, helemaal voor iemand die een groot van is van Calvaire en heel groot fan van de DOP. Wou dan ook in de goede mood zijn voor deze film. Net als de andere Belg Koen Mortier is de tweede film vrij anders dan hun eerste film. Calvaire was net als Ex-Drummer veel zwart komischer. Hier lijkt Du Welz net als Mortier te willen laten zien dat ze ook serieuze cinema kunnen maken. Het lijkt redelijk te werken, aangezien humor en actie al snel als plat worden ervaren, doe je dit er niet in dan zit je bij een grote groep filmliefhebbers meteen goed.

Ik denk niet dat Du Welz deze film heeft gemaakt evenmin als Mortier om deze groep te pleasen. Ik denk dat ze opzoek zijn naar vernieuwing in het audiovisuele aspect van cinema. Iets wat alleen maar erg te prijzen valt. Toch was het voor mij geen geheel geslaagde film.

Net als 22 mei is het moeilijk om de film te haten omdat het veel dingen doet die ik erg graag wil zien. Maar het greep me niet. Du Welz lijkt doordat hij niet kiest voor humor/gore te vallen in een typische arthouse filmmaker. Het irriteerde me wat. Beart illustreert vooral goed waarom ik dat voelde. Zij is duidelijk te weg kwijt, maar doet dat op een duidelijk toneelmatige manier. Aaww ik ben zo zielig ik ga scheef lopen en vallen en opstaan en dan opeens gillen, ik ben de weg kwijt! Het raakte een verkeerde snaar. Waar Du Welz in zijn eerste film juist leek te schoppen tegen deze interessant doenerij cinema lijkt die het nu zelf te doen.

Het is erg kritisch voor een film die zeker mooie scenes heeft. De club scene mocht van mij nog donkerder maar qua sounddesign echt subliem. Ook de droom sequentie in het begin met het jongetje en de regen is prachtig. Het klamme van de warmte voel je ook perfect door het scherm heen. De film is net als 22 mei geen mislukking maar voor mij ook geen geheel geslaagde film helaas.

3 sterren.

Zeker ondergewaardeerd hier en op IMDb, maar wel een stuk minder dan het geniale Calvaire. Thailand met zijn sextoerisme is het perfecte decor voor een van moraal verwrongen wereld aan de poorten van de hel.

Mooie mix van drama en naderend onheil. Ik vond het drama geloofwaardig en daardoor werkt het, vooral omdat met name Beart heel overtuigend speelt. Het wegkwijnen in een jungle waaruit je het pad naar huis niet meer kunt vinden was naast hetgeen waar de film letterlijk over ging natuurlijk een overduidelijke, maar perfecte metafoor voor de onmogelijkheid om uit de negatieve spiraal van valse hoop te komen. Het verteerd worden door verlies wordt perfect geillustreerd door de dreiging van de jungle waarbij het al vrij snel vast lijkt te staan dat ze daar nooit meer uit gaan komen. Naast de begingeneriek is het laatste half uur eigenlijk een groot hoogtepunt, met name de laatste scenes. Fijn om ook weer eens een horrorfilm te zien die 'horror' is door de geest van de film. Dus niet door allerlei weinig indrukwekkend goor gedoe en harde geluidseffecten.

Interessante film van een nog interessantere filmmaker die het gelukkig niet zo heeft met conventies. Ik moest overigens regelmatig denken aan Anti Christ van von Trier van een jaar later. Ik dacht lang aan 3,5 sterren, maar ik heb mezelf enthousiast gemaakt. Aangezien ie toch al wordt ondergewaardeerd hier, geef ik hem het voordeel van de twijfel. 4 sterren.

Goed gezegd. Ik vond het een o-n-g-e-l-o-f-e-l-i-j-k-e zonde van m'n tijd .

Acteurs van lik m'n vessie, een verhaal wat nergens op slaat. En het is al erg genoeg dat de hele film een butverhaal is.....Moeten ze er nog zo'n eind aan breien zeg!!!

Ben blij dat ik hem gehuurd heb.....

Hoef ik er geen onderzettertje van te maken hahahaha

Bij de eerste keer Vinyan was ik erg moe, dus nu eens herbekeken en toch echt wel een geweldige film. Op visueel vlak buitenaards. Ik ga naar een dikke 4,5*

Niet mijn soort film. Ik geef toe, er zit een fascinerend luchtje aan, maar meer ook niet. Goed geacteerd of niet, de rol van Beart staat me heel erg tegen.

Hij begon sterk, maar na een uur begon de film me tegen te steken, er gebeurde te weinig in. 'k had er veel meer van verwacht

Nadat ik onlangs Calvaire zag en me ook wist te overtuigen, vroeg ik mezelf af waarom ik Vinyan, die ik enkele jaren geleden zag, maar 3* heb gegeven. Dus na het fantastische Calvaire was deze dringend aan een herziening toe.

Spijtig!

Het begon allemaal uiterst goed met een fantastisch openingsscène en begint de film langzaam. Maar het blijft maar langzaam doorgaan zonder me te kunnen bekoren. Voel totaal niet mee met de hoofdvertolkers en hun problemen alhoewel ze goed spelen. De sfeer krijgt me ook al niet te pakken. Alhoewel sommige junglebeelden er (redelijk) mooie uitzagen ontbrak hun broeierigheid. Ook het verdere camerawerk kon me niet echt bekoren, zelf de gebruikelijke trucjes van donker/wazig en bewegend camera en montage naar helder/kalm beeld leek (mij) voor geen meter te werken maar eerder te storen.

Het laatste half uur heeft toch nog een deel(tje) goed kunnen maken.

Maar helaas blijft het voor mij een lege/koude film met mooie plaatjes zonder inhoud.

Had hier ook graag 4 en meer *** aan willen geven en begrijp de mensen dat dat wel gedaan hebben, maar voor mij zat er na deze herkijkbeurt niet in meer in dan mijn vorige beoordeling (er mag eerder iets vanaf)

Hoop dat Colt 45 beter zal meevallen.

Prima film met een wat slepend middenstuk. Jammer, want zeker het begin belooft veel. De bubbels, het geschreeuw, de jungle van de Aziatische stad met al haar kleuren, rook en rook. Heerlijk wordt de broeierige sfeer neergezet, met vooral veel verwarring zo (deed me denk aan 8 1/2 hoe die camera steeds van subject verandert) en een sterke soundtrack die vooral in die dampende disco sterk spreekt. Ook de scènes daarna nog (met dat rood-groene in een obscure tent, deed denken aan Irréversible, blijkt het dezelfde cameraman te zijn) gaan lekker mee in deze sfeer. Maar dan, als de eigenlijke reis begint gaat het geheel wat slepen. Scènes die wel een bepaalde dreiging geven, en maar al te vaak ook de warmte en vochtigheid doen voelen (er is ook heel goed naar Apocalypse Now gekeken, in inhoud en het visuele), maar die vaker ook langdradig en oninteressant zijn. Het einde is vervolgens wel heel sterk. Het verhaal wordt zo netjes afgesloten, al kon ik er niet helemaal in mee gaan. Deels ligt dat ook aan het acteerwerk. Hij is me net iets te flegmatiek, zij me te hysterisch. De uitkomst op het eind is dus ergens logisch, maar ze heeft me daarvoor ook al niet te pakken dus het doet me allemaal wat weinig. 3,5*.

Ijzersterke schets over de waanzin en de wanhoop tijdens de rouwverwerking van de twee ouders.

De film deed me sterk denken aan Irréversisble op bepaalde momenten. Natuurlijk een beetje hetzelfde soort genre, maar ook een aantal scenes waaronder die in die nachtclub vertoonden best veel gelijkenissen, al vind ik Irréversible uiteindelijk toch de wat krachtigere film.

Visueel erg mooi zo nu en dan, al werd ik ook weer niet zo overdonderd als ik eigenlijk verwacht had. Het was vooral het kleurgebruik wat er in bepaalde scenes erg mooi uit sprong. De grote kracht van deze film wat mij betreft is de weergave van de mentale waanzin waarin de hoofdpersonen (vooral de vrouw) verkeren, wat goed versterkt word een aantal erg indrukwekkende, nachtmerrie-achtige scenes, sterke soundtrack en goed acteerwerk. Werd echt helemaal meegenomen door de film en eigenlijk, hoewel de aanloop naar de zoektocht al vrij kort was, had ie van mij eigenlijk nog wel wat korter gemogen en had er nog wat meer insanity ingestopt mogen worden. Is dan ook wel het enige kritiekpuntje zo'n beetje.

Erg indrukwekkende film. 4,5*

Briljante hervertelling van Apocalypse Now (Hearts of Darkness). Een alles verwoestende helletocht tot in de totale waanzin.

Schitterende fotografie van Debbie en fantastisch sound design.

Groots en duister meesterwerk!

5*

Een opvallende lage score. En ik weet niet of het komt van mensen die een 2e Calvaire verwacht hadden, of kijkers die een blockbusters dachten te zien en niet vertrouwd zijn met de regie van du Welz. Minder geschift dan Calvaire alvast dat ook een sterke film was, maar een genre dat mij minder ligt. Dan is deze Vinyan mij beter bevallen.

Het relaas van een koppel dat hun zoon verloren heeft in een tsunami. Ze weten niet wat er echt mee gebeurd is, en dat weegt nog eens extra door op de verwerking van hun verlies. Dat speelt ook psychologisch en wordt door du Welz mooi weergegeven. De film heeft een beklemmende sfeer die stap voor stap neerslachtiger wordt. Hoop en ontkenning gaan hand in hand. De zoektocht naar hun zoon is geen avontuur, maar een wanhoopsdaad. Zowel visueel als muzikaal wordt die sfeer extra beklemtoont. De ratio vervliegt met de tijd...

De naweeën van de tsunami in het Zuid-Oosten van Azië... Naast de talloze doden, ook vele vermisten. Het moet verschrikkelijk zijn niet te weten wat er gebeurd is met je dierbare, zeker als het een minderjarig kind betreft. Wanneer een moeder haar zoon lijkt te herkennen na het zien van een toevallige reportage gaat ze samen met haar partner op zoek naar de locatie.

Je voelt dat de film een bepaalde duistere sombere toon vasthoudt. Een happy end zit er niet onmiddellijk in. Hun hoop of wanhoop is tergend. En als rationele kijker voel je dat ze langs alle kanten bedrogen worden. En toch betaal je, en blijf je betalen ...

En dan dat einde. Onthutsend en right in your face. Verder prima montage en cinematografie. Ook de sfeer wordt goed vastgehouden. Fijn!

De zaterdagavond griezelavond viel nogal tegen, normaliter is dit een film die ik niet snel zou doen wegens de matige waarderingen maar hij zat in een doosjes met dvd's gedoneerd door een collega en aldus was de interesse toch iets aangewakkerd.

En ach, hoewel het begin nogal plotseling is valt het begin nog niet zo tegen met een mysterieus sfeertje, een wanhopige Jeanne en een toch best aardig opgebouwde spanningsboog tussen het stel. En de film heeft opzich zijn momenten met een Rufus Sewell die ik vaak wel goed vind, de adembenemende Julie Dreyfus, de prachtige natuur, de mooie en sfeervolle shots rond de wensbalonnen en eenmaal onderweg een haast Apocalypse Now achtige sfeer die beklemmend en spookachtig aanvoelt.

Toch wordt het geheel nooit echt interessant of duidelijk waar het nu heen wil. Zijn de kinderen kannibalen, draait het om verantwoordelijkheid, trauma, schuldgevoel en boetedoening, of gaat het om iets spiritueels rond de naam Vinyan die zoiets betekent als dolende geest? Het komt er onvoldoende uit en de reis met al het gekibbel met Thaksin Goa duurt allemaal veel te lang en kan niet boeien. Ik kan ook niet anders zeggen dat de film Vinyan heel goed betiteld kan worden als een hoop gedoe zonder dat echt interessant wordt.

Afijn, de pluspunten die er zijn daargelaten mag duidelijk zijn dat dit best wel tegenviel en dan ook snel vergeten zal worden. Snel op naar de volgende film.

Halfje erbij na herziening. Het acteerwerk van Emmanuelle Béart is dramatisch en de aanloop te lang, maar regisseur Fabrice du Welz heeft de atmosfeer bijzonder sterk in handen. Zeker de tweede helft loopt ervan over en kent genoeg knap geschoten plaatjes om dat verder te versterken. De cinematografie is bijzonder gedetailleerd en de geluidsbewerking uitermate effectief, wat overschreeuwt dat alle acteurs en actrices bedroevend spel laten zien. Vinyan kan zomaar het beste werk van Du Welz vormen, maar zijn films monden altijd dermate eigenzinnig uit dat een echte favoriet kiezen toch een lastige taak vormt.

Echt meer dan goed. Wordt juist beter naarmate de film vordert, waarna de film eindigt in een nare koortsdroom die nog lang naspoort. Deze tweede van Du Welz smaakt naar meer.