Vinyan (2008)

Saai Deze film is toch alles behalve saai hoor!

2 mensen die 1,5 uur door de jungle rennen noem ik niet spannend.

Het verhaal is natuurlijk erg aangrijpend, alleen had er zoveel meer uitgehaald kunnen worden naar mijn idee.

De wanhoop van de ouders is in het begin van de film prima in kaart gebracht en denk dat iedereen zich er wel mee kan identificeren hoe zij zich zouden voelen als je je kind kwijt raakt.

Echter wordt dit verhaal op een gegeven zo ongeloofwaardig en draait het allang niet meer uit op waar het daadwerkelijk om gaat.

De personage van Janet helpt daar natuurlijk niet bij.

Irriteerde mij ook op een gegeven moment aan haar labiele verschijning en die slapjanus van een man van haar.

Kom op man, ieder ander had die Thaise oplichters al veel langer doorgehad. Maar ja, het is film he.

Het einde is al helemaal te droevig voor woorden (waarschijnlijk had de regisseur een horror in gedachte wat hier boven ook bij het genre wordt aangeduid en moest hij wat inplannen om het net wat smeuïg te maken

en zogenaamd "eng". Hij blijft bij mij op 1,5 ster steken.

Natuurlijk, daar kan ik ook wel inkomen.

Alleen tot een zekere hoogte. Maar als je maar betaald en betaald en je zo in de zeik wordt genomen (en dan als hoogtepunt natuurlijk [als dat Thaise jongetje wordt verkleed door hem een Manchester shirt te laten dragen] kap je het natuurlijk af en neem je jezelf en je vrouw in bescherming.

Ik denk dat jij of ik dat misschien wel zouden doen, maar dat maakt het mijns inziens nog niet ongeloofwaardig dat hij het niet doet. Zeker als je in overweging neemt dat het huwelijk op het randje van de afgrond staat en dat dat heel waarschijnlijk wel het laatste duwtje zou zijn.

Ik snap wat je bedoeld en begrijp dat andere mensen een andere keuze zouden maken. Tot dat punt vind ik de film dan ook nog erg aangrijpend en realistisch. Dan zal ik mijn mening wat aanpassen en het alleen op een zwak einde gooien .

Ja, dat is alles waar het om draait in Vinyan

Een tripje naar de jungle van Birma. Maakt u zich ready voor ongezelligheid, blubber, regen, kille kleuren (met rood als contrast.. nou nou) en een plotontwikkeling waarvan ik dacht.. is dit nou wat er werkelijk gebeurt of zitten ze te trippen? want op een gegeven moment kon ik er geen touw aan vast knopen. Ik wist niet eens meer waar ze waren.. wie de kinderen zijn.. wie waren die bejaarden.. waarom blijven ze in die tempel.. waarom die vijandigheid.. waarom kan die vrouw niet normaal doen.. waar was het leger van Birma.. wat doen die kinderen daar eigenlijk, wat mot dat??

Realistisch nee. Aangrijpend.. ook niet.. Maar wel merkwaardig.

Het einde verplaatst zich langzaamaan in de belevingswereld van de vrouw/moeder, die het gevoel voor de werkelijkheid op dat moment al compleet kwijt was door het missen van haar zoon. Daarom misschien dat er geen touw meer aan vast te knopen viel.

Ik weet het echt niet... Ik snapte er helemaal niets van. Die actrice was zo afstandelijk dat ik eigenlijk niet het idee had dat we haar beleving moesten volgen..

Béart is idd niet de meest expressieve actrice, maar dat zij lijdt onder het missen van haar zoon en hierdoor de grip op het leven helemaal kwijtraakt lijkt mij duidelijk. Het is daarom ook mooi te zien hoe het personage van de vader reageert op wat er gebeurt. Ook hij kan er geen touw meer aan vast knopen. Vinyan draait denk ik om het moederinstinct. Daarom vind ik het einde ook zo mooi waar alles, ook haar geliefde, daaronder moet lijden en zelfs het leven laten.

Hoewel de style inderdaad erg aanwezig is, en hoe, denk ik niet dat Du Welz een film heeft gemaakt over een stel dat verdwaald is in de jungle.

Volgens mij wist Du Welz zelf niet eens wat hij wilde.

Ow ja de Freaudiaanse vadermoord! Het ging toch niet zozeer om moederinstinct maar toch om de schuld die de man schijnt te hebben..? (zoals altijd)

Als het niet zo ongelooflijk slecht zou zijn, zou het slapstick zijn.

Maar helaas, de waanzinnige humor die de film onbedoeld opwekt, kan niet verbergen dat Vinyan bagger is.

Ten eerste, het voortdurende gezeik over geld door de man. Wat een afknapper.

Hiernaast wordt geen enkel cliché geschuwd rondom het thema 'kind kwijt in vijandig / onbekend land'.

De trucjes die worden gebruikt om de verwarring en radeloosheid van de hoofdpersonen te schetsen zijn verbijsterend ineffectief en liggen er zo dik bovenop dat je er simpel van wordt. Als je ten minste niet vol ongeloof in lachen uitbarst bij het aanschouwen van dergelijke onkunde, simpliciteit en overacteren van de ergste soort.

Positief punt zijn de locaties, die soms erg mooi zijn.

Ga alsjeblieft met een grote boog om deze film heen.

Wat een gedrocht.

Een nogal onheilspellende film over een echtpaar dat op zoek gaat naar hun zoontje die ze zijn verloren tijdens een tsunami. Naarmate hun zoektocht zich dieper in de jungle leidt, raken ze ook steeds meer zichzelf kwijt (vooral de moeder). Het verhaal is nogal eentonig, maar de constant dreigende sfeer houdt wel redelijk de aandacht vast. De uiteindelijke ontlading van deze sfeer, is helaas wat minder geloofwaardig. Visueel ziet de film er goed uit waaronder een sterk openingsshot. Ook een aparte soundtrack, die goed bij de film past.

Je mag toch geen sociaal relistisch drama verwachten van Du Welz als je Calvaire gezien hebt. Barokke stijl, gebrek aan realiteitszin en onderdrukte angsten zijn toch alles wat de klok slaat bij hem ! Dat is bij Vinyan hetzelfde alleen is het uitgangspunt al wat minder vergezocht dan dat van Calvaire. Die echtgenoot durft toch nooit tegen zijn vrouw zeggen 'Kom we stoppen onze zoektocht naar je zoon': dat vergeeft ze hem nooit, vreest hij. Dus volgt hij haar steeds verder ook al ziet hij haar meer en meer de grip op de realiteit verliezen. Op het einde volgt hij haar alleen nog maar omdat zij zover heen is dat hij haar niet meer alleen durft laten. Komt dat zo onduidelijk over in deze film. Voor mij niet.

P.S. een gemiddelde van 2,80 vind ik echt te laag voor deze confronterende prent.

1,5 uur onzin. Een hele vage film. Ik gebruik hem nu als onderzetter.

Audiovisueel top. De rest wat minder.

Blind de film in, gevoelsmatig komt de film erg langzaam op gang, een zoon van 'een welvarend' koppel blijkt vermist te zijn in de omgeving van Birma, ergens waar veel bomen zijn zeg maar, dit verhaaltje boeide mij persoonlijk bijzonder weinig dus ik gluurde hier maar een beetje doorheen.

Dat gaat, maar net. Want het visueel mooi wordt vaak afgewisseld door veel dialoog, voor mij onnodig en soms wat storend.

Nou heb ik verder ook niet zoveel met Thaise bosnegertjes die met lippenstift spelen, maar dat was altijd nog beter dan het geneuzel in het begin. Soms kon ik toch nog prima mee varen met het gegeven drama, wanhoop is duidelijk meester van Janet, de uitzichtloze blik, haar jurk die ze wat afgezakt aanheeft en natuurlijk de enge schaterlach, sterk en overtuigend. Paul is verder erg standaard ingekleurd, godzijdank. De horror was een beetje slappe hap, dacht ik.

Prachtige climax, dus een beetje gemengde gevoelens over deze film, misschien doet een herziening het beter, voor nu een kleine voldoende.

Vond dit ansich wel een boeiende film. Mooie fotografie en goed acteerwerk. Vond de vrouw erg overtuigend spelen, zo overtuigend zelfs dat je als kijker helemaal gek van haar idiote beslissingen wordt.

De film heeft verder wat weg van Antichrist en Don't Look Now (ouders verliezen kind, vrouw raakt in een staat van depressie/rauw) en de sfeer van AN en Valhalla Rising (duister, jungle).

Snap ook wel dat de meeste dit niks vinden, zit geen duidelijk verhaal in en de horror laat erg op zich wachten. Het is meer een realistisch psychologisch drama met nogal bizarre droomscènes en personages. Ga deze ooit nog wel eens aanschaffe

Vinyan stond al een tijdje op mijn lijstje en eindelijk heb ik hem dan gezien. Om eerlijk te zijn had ik er wat meer van verwacht. Het begin van de film was erg traag. Oke, er gebeurde vanalles, maar niet genoeg om het spannend te houden. Ook had je geen idee wie de hoofdpersonen nou eigenlijk waren, dus ik leefde totaal niet mee met ze.

Halverwege de film werd het wat spannender en ook erg interessant. Het acteerwerk was redelijk, maar toch konden ze me allemaal niet overtuigen. Het verhaal was ook goed, alleen ik denk dat ze er veel meer uit hadden kunnen halen. Jammer.

Het eind vond ik wel top, maar kon helaas de film niet meer redden.

2,5*

Wat een draak van een film. Labiele vrouw ziet een wazige rode vlek en denkt dat het haar zoon is. Dan trekt ze samen met haar man en een stelletje onbetrouwbare individuen maar halsoverkop de Birmese Jungle in op zoek naar het kind. Erg mager verhaal, zwakke acteerprestaties, en bijzonder vervelende personages. Vooral die vrouw is onuitstaanbaar, ik snap dan ook werkelijk niet waarom haar man haar niet gewoon achterlaat in de jungle als ze weer eens voor de zoveelste keer is verdwenen. Goed, het verhaal gaat in elk geval nergens heen en ik kon er niets mee. Op een bepaald moment kreeg ik ook de indruk dat ik naar een zeer flauw afkooksel van Apocalypse Now aan het kijken was. Het einde vind ik ook maar erg zwak. Op onze tocht komen we regelmatig van die geverfde kinderen tegen die allemaal de hele dag niets anders lijken te doen dan in het ijle staren. Op het einde zijn er dan tientallen of honderden van die kinderen die manlief doodmaken en zijn vrouwtje gaan betasten, wat ze erg leuk lijkt te vinden. Ik vond het allemaal maar bijzonder slap en onbevredigend.

Qua beelden heel mooi. De sporen van deTsunami; Birma, ondergelopen land, dode afgebroken bomen, deed wat surrealistisch aan. Moest denken aan de beelden en sfeer van Calvaire.

De boottochtdoor de jungle langs/onder de overhangende takken en die mist deden weer denken aan Apocalypse Now, of Deliverance.

Maar het verhaal vond ik helemaal niets. Veel te onduidelijk waar het nu precies omging. Ik had wat meer occulte zaken verwacht; Vinyan, geest, moeder die bezeten raakt, kinderen als een soort demonen.

Er zat geen lijn in en er waren te veel onwaarschijnlijkheden en daardoor ontbrak het aan spanning. En idd dIe rol van Janet is zwaar irritant.

Sterk.

Audiovisueel overweldigend, met name de soundtrack vond ik zeer sterk. De montage was wisselend. De overgangen zijn soms erg abrupt, dat werkt als er tussen drukke en rustige scènes wordt gewisseld, maar tussen twee rustige scènes vond ik het juist storend.

Het script was niet bepaald het sterke punt van de film, maar toch wist het geheel me erg in de film te trekken. Er wordt toch een bepaalde spanning opgebouwd die niet alleen afkomstig is van het audiovisuele. De laatste scènes deden ook mij aan Apocalypse Now denken, hoewel de relatie tussen de twee hoofdpersonen me juist aan Antichrist deed denken.

Ik vond trouwens Emanuelle Béart een prachtige vrouw om te zien, zelfs als ze onder de modder zit (of misschien juist dan). Heeft toch iets met een bepaalde uitstraling te maken.

Een film die nog eventjes zal blijven hangen. 4,5*.

Blijkbaar een echte love it or hate it film... Kijk naar de stemverdeling: bijna even veel 2, 2,5, 3, 3,5 en 4 sterren. Nu ja: een goeie film moet ook voldoende haters hebben, anders is ie misschien te braaf geweest.

Heb hem nu alvast gekocht en het zal geen onderzetter worden !

De rol van onsympathiek karakter moet je als acteur of actrice wel kunnen dragen, dat is waar bij mij erg de schoen wringt bij haar performance hier.