La Vie Moderne (2008)

Een mooie documentaire die perfect afwisselt tussen bijzonder prachtige beelden van rustgevende landschappen en grappige/intrieste gesprekken met mensen van de laatste generatie landbouwers. Voor mij is het vooral een gevoelsfilm geworden, een film waarbij je nostalgisch terugblikt naar 'rustigere tijden' en je jezelf voor een moment onttrekt aan de dagelijkse drukte.

3,5*

Mooi portret van een uitstervend ras van Franse boeren diep in Frankrijk. (Ardeche?) Al moet Depardon wel leren om open vragen te stellen en door te vragen op de weinige informatie die hij krijgt van de hoofdpersonen. Want op deze manier wordt een gesprek natuurlijk nooit wat.

Op de foto van de poster trouwens een erg leuke scene wanneer de zoon onverwachts gebeten wordt door de hond.

Dan heb je alleen dit laatste deel gezien van de trilogie. In het superbe eerste deel (l'approche = de nadering) is al duidelijk dat het heel wat voeten in de aarde bracht primair contact te krijgen met de veelal zwijgzame en anders in onduidelijk dialect Occitaans sprekende mensen. Verder dan 'ja' of 'nee' of 'ik weet niet' gepaard met een schuchter lachje komt er toch niet uit. Tevens is 'vragen' niet het handelsmerk van Depardon, die registrerende documentaires maakt. Alleen al de scene die te zien is op de onderkant van de poster, wat valt er te vragen??? De registratie van het moment zegt alles.

De trilogie is een mooi kijkje in dit nu al historisch bestaan. Zelf kom ik uit een boerenfamilie, ik waande me zo nu en dan aan de tafel + in de ouderwetse koeienstal van m'n grootvader (en zelfs dat was al moderner dan wat men hier te zien krijgt).

Op zich goed te kijken zonder voorkennis. Gelukkig heeft het Filmmuseum ook de eerste twee delen aangekocht. Ik verwacht een mooie dvd-box.

Hoi Mug,

Da's waar. Ik heb inderdaad alleen het laatste deel gezien. En ach, ik heb wel genoten van deze documentaire.

Van Raymond Depardon had ik al eens eerder "10e Chambre - Instants d'Audience" gezien en die beviel me heel erg goed. Toen ik las dat zijn trilogie over de verdwijnende Franse plattelandscultuur te zien zou zijn op het IFFR was ik meteen verkocht. Ik was van plan om ze allemaal in de juiste volgorde te gaan kijken, alleen kon dat niet omdat "La Vie Moderne", zijn recentste, al in de ochtendglorie van vrijdag op zaterdag op bepaalde dagen uitverkocht was. Dus ik moest eerst "La Vie Moderne" kijken en de dag erna maar "Profils paysans: L'approche" en "Profils paysans: Le quotidien".

Hoewel je "La Vie Moderne" los kunt kijken mis je toch de essentie van de trilogie. Vooral het eerste deel is heel belangrijk om te zien. Alleen al de manier waarop Raymond Depardon zijn boeren benaderd is een compliment waard. Hoewel hij bij "La Vie Moderne" behoorlijk kritische vragen stelt aan de boeren is dat nergens te vinden in de eerste twee delen. De toenadering en kennismaking staan bij de eerdere delen centraal, waarbij hij eigenlijk meer registreert dan vragen stelt. Volgens mij komen er in "Profils paysans: L'approche" zelfs helemaal geen vragen aan te pas. Alleen af en toe zijn stem in de voice-over om het geheel wat beter te laten lopen.

De hele trilogie is zo mooi en begrijpelijk omdat Raymond Depardon een eerlijk mens is en nergens op zoek gaat naar sensatie of andere praktijken. Hij laat de boeren in hun taaie en ruwe bestaan zien. Een manier van leven die aan het verdwijnen is en waarvan het daarom zo belangrijk is dat het vastgelegd wordt. Hoewel wij als stadsmensen er met een romantisch verlangen naar uitkijken om er ooit eens heen te trekken, laat Raymond Depardon zien dat het idyllische bestaan van boeren helemaal niet zo aantrekkelijk is als je wel op eerste gezicht zou denken. Want de strijd is bikkelhard en steeds meer boeren gooien de handdoek in de ring en vertrekken naar de stad. De meeste boeren worden dan ook nog eens geteisterd door ziekte, ouderdom, eenzaamheid en natuurlijk de magere inkomsten van hun bedrijf(je). Het gevoel dat je krijgt bij "La Vie Moderne" is dan ook dat de titel genoeg zegt. De moderne tijd klopt aan bij de boeren en haalt ze letterlijk in.

De mooiste momenten uit de documentaire waren nog wel de ‘’(')fanatieke’’(') antwoorden van de boerenfamilies. Meestal met korte en stugge antwoorden weet Raymond Depardon met zijn registrerende camera genoeg pijnlijke momenten vast te leggen. Met nu al klassieke beelden van een boerenfamilie, waarbij de moeder van achtentachtig een kop koffie aanbiedt aan de cameraman, de zoon vertelt over zijn liefhebbende hond die op datzelfde moment hem goed bijt, en de vader een antwoord geeft op de vraag van Raymond Depardon. Bij dit soort scènes heb ik mezelf niet meer in bedwang en kwam ik dan ook veelvuldig niet meer bij van het lachen. Want wat is mooier dan dit soort mensen in beeld te vangen zonder dat ze in de gaten hebben dat het voor de kijker hilarische momenten oplevert. Humor zoals je nog nooit eerder meegemaakt hebt!

Maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Zoals ik al eerder schreef kampen de boeren ook met trieste verhalen, zoals het ziek worden van het vee of het door ouderdom moeten stoppen met boer zijn. Juist door die combinatie van grappige momenten na wat trieste momenten zorgt Raymond Depardon ervoor dat de documentaire nergens loom of niet boeiend wordt. Voor mij was dit dan ook één van de beste documentaires die ik op het festival zag. Werkelijk alles klopte eraan. Daarom ook mijn complimenten en diepe respect voor Raymond Depardon!

Gelukkig heeft het Filmmuseum de complete trilogie in handen en ik verwacht dit jaar dan ook nog een leuke uitgave ervan zodat ik meerdere mensen kan overtuigen van het feit dat documentaires niet ondergeschikt hoeven te zijn aan film. Warm aanbevolen!

Aha! goed om te weten dat er dus meer delen van zijn!

Ik ergerde me af en toe aan de geslotenvragenstellen. Maar blijkbaar is een andere manier ook niet mogelijk (hoewel ik als voormalig sociaal werker het tegendeel eerst nog eens bewezen wil zien, maar daar zijn de andere delen dan wellicht voor )

Wat ik verder storend vond was de vaak te blauwe waas over het beeld waardoor mijns inziens iets te weinig van het landschap te zien viel. Ongetwijfeld is het expres gedaan maar mij bekroop het gevoel dat dit niet zo was (omdat het in juni wel erg geel was en in de winter wel erg blauw...)

Blijft voor mij over een paar geweldige portretten van mensen die volgens mij ultiem gelukkig zijn in wat wij barre omstandigheden zullen vinden. En waarvan ik denk dat we dit soort beelden de ruimte in moeten schieten om gevonden te worden door andere beschavingen.

Ik vond het ook een interessante documentaire!

Ik vreesde alleen een beetje dat ik de voorkennis miste, omdat ik de eerste twee delen niet heb gezien. En mijn vrees werd toch een beetje waarheid, want ik miste inderdaad enige voorkennis...

Ook ik ergerde me af en toe aan de vele gesloten vragen van de regisseur. Als hulpverlener (en misschien ook als journalist denk ik), word je geleerd om zoveel mogelijk open vragen te stellen, omdat je daarmee veel meer informatie naar boven kan halen.

Ik heb dat zelf ook geleerd op school.

Maargoed, als ik bovenstaande recensies allemaal lees, zouden meer open vragen óók niet veel uithalen.

Ik kon het trouwens niet helpen om gelijk te denken aan die prachtige tweeluik van Claude Berri over het rurale leven in Frankrijk!

De eerste 2 delen heb ik evenmin gezien, maar zelfs zonder die voorkennis vind ik dit derde hoofdstuk best interessant. Ook al omdat ik stiekem een zwak heb voor dat Zuid-Franse landschap. Niet om daar te gaan wonen, want dat zou me veel te desolaat zijn, maar het geeft zeker iets extra aan deze documentaire. Aan het einde filmt Depardon het herfstlicht op dat heuveltje en dat vond ik werkelijk adembenemend.

Maar goed, het gaat in de eerste plaats om de mensen en hun levenswijze, die langzaam maar zeker aan het verdwijnen is. Bepaalde momenten zijn echt ontroerend (blikken zeggen boekdelen), maar andere stukjes deden me dan weer beduidend minder.

Voor sommigen zal Profils Paysans dodelijk saai zijn, maar mij wist het vaak wel te boeien. Zal de rest van de trilogie ook nog wel eens proberen te bekijken. 3*