L'Eau Froide (1994)

Fantastische film met perfecte soundtrack met Roxy Music, Leonard Cohen.

Verder zeer, zeer goed getroffen (nare) sfeer met idem beelden!

Ik vond het een waar meesterwerk!

Wanneer gaat iemand nou ook eens deze film zien?!!

Je mag de DVD altijd opsturen. Moet ik m'n adresgegevens doorPMen ?

Moet je teleurstellen want ik heb 'm niet in bezit.

Dacht vorige maand dat ik 'm voor 1 euro wel in de afval/ex-rental vhs trashbak zou tegenkomen maar veel filmhuis-films lagen er behalve deze

Geen groot liefhebber van Assayas , maar wat mij betreft is dit de beste film van deze cineast .

Sombere, kille en koude film over twee jongeren zonder veel perspectief die met alles en iedereen overhoop liggen. Vanaf het begin weet je al, dit loopt verkeerd af. Maar veel ontwikkeling zit er niet in. Niet alle verhaallijntjes worden uitgewerkt en ik moet zeggen, misschien moet je de leeftijd van die twee jongeren hebben om je er mee te kunnen identificeren. Mij deed het niet zoveel.

Wel een prachtige soundtrack waarin bijna de hele pophistorie voorbij komt, van Bob Dylan, Janis Joplin tot Leonard Cohen en Donovan. Virginie Ledoyen is natuurlijk een plaatje, het enige lichtpuntje van deze grauwe film.

Goed nieuws voor de liefhebbers van Assayas!

Larry Clark meets Le Diable Probablement.

Eerder Fien Troch meets Richard Linklater! Vervelende Franse jongeren die eens een goed pak rammel zouden moeten krijgen. Ze nemen zichzelf heel au sérieux en dat doet de filmmaker ook. Met ergerlijke gewichtigheid in beeld gebracht, halve gezichten, vage hoeken etc... Elke geste van de adolescenten, platen stelen, meubilair bekrassen, vuurtjes stoken, niet met hun ouders willen praten... Assayas vindt het allemaal erg 'interessant', als een soort laffe pedagoog die duidelijk onder de indruk is van het clichématig, geromantiseerd beeld van jeugdige opstandigheid. Verder ligt dit in de lijn van de Franse traditie om elke uitdrukkingsvorm van tieners te intellectualiseren, zelfs wanneer het niet meer dan incoherent gebral betreft. Of zoals de fletse minkukel van het hoofdpersonage op een gegeven moment stelt: "misschien wil ze met haar stilte iets uitdrukken dat ze niet met woorden kan" . Autoriteitsfiguren met goede bedoelingen worden sketchmatig als marionetten opgevoerd en je hoort Assayas haast roepen: "schei toch uit met je Rousseau en je Carvaggio, man! zie je dan niet dat de kids gewoon lekker willen grooven op Deep Purple en Janis". Flashforward naar het Frankrijk van 2018, waar leerlingen hun proffen met vuurwapens bedreigen. Wat zijn ze toch creatief, die jongelui!

Het nieuwe jaar is pas begonnen en de heer yeyo voelt zich genoodzaakt om te schofferen en polariseren. De kans dat een docent op zo'n agressieve wijze wordt geïntimideerd is nihil (1/100000). Misschien moet u minder de tweets van de Amerikaanse president lezen en stoppen met de steunbetuigingen want u wordt er blijkbaar nihilistisch en wereldvreemd van.

De haatpredikende adolescenten oftewel populisten hebben wel degelijk invloed op de jeugd met ernstige gevolgen. Mijn excuses voor deze aantijging maar ik vermoed dat u een machiavellist bent. Veralgemeniseren is anti-intellectualistisch!

Belangrijk: de film demoniseert de ouders niet; een tekenende scène met de moeder van het meisje als zij haar komt zoeken bij het feest. De onderdrukkende vader wordt belicht vanuit de beleving en omschrijvingen van het het vrouwelijke hoofdpersonage, wij worden uitgenodigd empathie te tonen maar niet gedwongen een generatieconflict te bevestigen.
Assayas' uitgesproken voorkeur voor dynamische cameravervoering en beleving door betekenisvolle blikken en muziekkeuze bracht mij in vervoering. Samen met Demonlover denk ik de film waarin hij het leven het meest krachtig en beweeglijk in beeld vangt.
Het einde is prachtig en woordeloos: het romantische beeld en de filmbeleving zijn negentig minuten lang één geweest, maar hier wordt wel degelijk ook uitgedrukt dat de jongen niet op de vlucht hoeft te blijven maar er goed aan doet terug te keren. Misschien wel tegelijkertijd de bevestiging en de val van het romantische beeld. Lovers on the run of lover on the run?