L'Eau Froide (1994)

Eerder Fien Troch meets Richard Linklater! Vervelende Franse jongeren die eens een goed pak rammel zouden moeten krijgen. Ze nemen zichzelf heel au sérieux en dat doet de filmmaker ook. Met ergerlijke gewichtigheid in beeld gebracht, halve gezichten, vage hoeken etc... Elke geste van de adolescenten, platen stelen, meubilair bekrassen, vuurtjes stoken, niet met hun ouders willen praten... Assayas vindt het allemaal erg 'interessant', als een soort laffe pedagoog die duidelijk onder de indruk is van het clichématig, geromantiseerd beeld van jeugdige opstandigheid. Verder ligt dit in de lijn van de Franse traditie om elke uitdrukkingsvorm van tieners te intellectualiseren, zelfs wanneer het niet meer dan incoherent gebral betreft. Of zoals de fletse minkukel van het hoofdpersonage op een gegeven moment stelt: "misschien wil ze met haar stilte iets uitdrukken dat ze niet met woorden kan" . Autoriteitsfiguren met goede bedoelingen worden sketchmatig als marionetten opgevoerd en je hoort Assayas haast roepen: "schei toch uit met je Rousseau en je Carvaggio, man! zie je dan niet dat de kids gewoon lekker willen grooven op Deep Purple en Janis". Flashforward naar het Frankrijk van 2018, waar leerlingen hun proffen met vuurwapens bedreigen. Wat zijn ze toch creatief, die jongelui!

Belangrijk: de film demoniseert de ouders niet; een tekenende scène met de moeder van het meisje als zij haar komt zoeken bij het feest. De onderdrukkende vader wordt belicht vanuit de beleving en omschrijvingen van het het vrouwelijke hoofdpersonage, wij worden uitgenodigd empathie te tonen maar niet gedwongen een generatieconflict te bevestigen.
Assayas' uitgesproken voorkeur voor dynamische cameravervoering en beleving door betekenisvolle blikken en muziekkeuze bracht mij in vervoering. Samen met Demonlover denk ik de film waarin hij het leven het meest krachtig en beweeglijk in beeld vangt.
Het einde is prachtig en woordeloos: het romantische beeld en de filmbeleving zijn negentig minuten lang één geweest, maar hier wordt wel degelijk ook uitgedrukt dat de jongen niet op de vlucht hoeft te blijven maar er goed aan doet terug te keren. Misschien wel tegelijkertijd de bevestiging en de val van het romantische beeld. Lovers on the run of lover on the run?