A Serious Man (2009)

Die Fred Melamed (Sy Ableman) leek trouwens verdomd veel op Francis Ford Coppola

Heer le ke film!

Nou ik weet alleen dat het niet in Maastricht draait want daar woon ik ook, ik heb deze in Amsterdam gezien.

Ook niet in de Lumiere?

Ik vond het een vermakelijke film, maar het is altijd even graven en discussieren als je de bioscoop uitloopt. Het komt erop neer dat hoe je de openingsscene interpreteert (cat is dead or living) voor de hele film opgaat. Rabbi's hebben ook zo hun eigen mening.

Je kan er echt eindeloos over lullen, feit blijft wel dat de Coens soms wat goedkope trucjes gebruiken.

Wel een uitstekende cast btw. 3*

Leuke film en zeker grappig op een vreemde manier. Laat je niet afschrikken door de commants kijk de film zonder verwachtingen en misschien bevalt hij wel of misschien niet.

Erg leuk en vermakelijke film. Maar wat een onbevredigend einde. Dit was echt een teleurstelling

Best een boeiende prent van de Coens, maar wat mij betreft zeker niet het magnum opus waarvoor ie hier en daar al 'ns wordt versleten. Daarvoor wist A Serious Man me niet genoeg mee te slepen.

Zeer goede acteerprestatie wel van Michael Stuhlbarg: Larry laat inderdaad geweldig over zich heen lopen, maar Stuhlbarg speelt het overtuigend genoeg om op veilige afstand te blijven van de karikatuur. Vind 'm uiterlijk overigens een beetje een alledaagsere versie van Joaquin Phoenix. Sterke rol in ieder geval.

Ook op visueel vlak is deze prent weer als vanouds degelijk, zonder dat de Coens me écht al omver hebben weten te blazen. De muziek is me op het goedgebruikte Somebody To Love na minder opgevallen.

Intrigerende film, maar in mijn ogen behoort ie niet tot de toppers van deze cineasten.

Dat is precies wat ik dacht.

Prachtige film dit. Niet zozeer mijn favoriete Coenfilm, maar misschien wel hun meest fascinerende en indrukwekkende werk. Een echte recensie moet ik even tot later uitstellen, maar ik kan wel stellen dat ik zeer teleurgesteld ben ik de score hier.

Duidelijk een film die nog een kijkbeurt nodig heeft. Had al wel het idee dat ik het grootste gedeelte van de film meepakte en ondanks enkele fantastische personages en dito situaties deed de film me minder dan een Fargo of een Big Lebowski. Vond vooral dat de film wel heel veel wilde vertellen...

Ben erg nieuwsgierig en ik ga hem nu kijken!

Grace Slick. Marty Balin. Paul Kanta. Jorma......something. These are the members of the Airplane.

Zoals ik in mijn vorige bericht hier al liet weten ben ik zeer onder de indruk van de nieuwste van de Coens. Nou is dat op zichzelf niets opzienbarends: ik geef over het algemeen gigantisch hoge scores aan het werk van deze broertjes. Toch is A Serious Man een opvallend onderdeel van hun oeuvre: hun stijl is enerzijds 100% herkenbaar, maar anderzijds staat deze film op zichzelf.

Wat dat betreft lijkt het nog het meest op Barton Fink en ook wel doordat het een Coenfilm is met onduidelijkere, diepere betekenissen. Maar daar houdt de vergelijking met Fink op; A Serious Man is van een heel ander genre. Sterker nog, dit is de eerste Coenfilm die niet echt een genrefilm is en die ook niet lijkt terug te grijpen naar oudere Hollywoodfilms.

Sommigen noemen dit een persoonlijk project, tot op het autobiografische toe. Nou heb ik de Coens nooit ontmoet en weet ik niets van hun levens af, maar het lijkt me nogal duidelijk dat het verhaal grote nonsens is en ik geloof er dan ook geen barst van dat dit uit het leven gegrepen is. Het blijven de Coens, dus ze behandelen hun thema's gestileerd. Toch is de term 'persoonlijk' niet helemaal gek, want dit is duidelijk een film hun dicht aan het hart licht. Na de Oscarwinst van No Country for Old Men en de commerciële hit Burn After Reading lijken de Coens de kans gegrepen te hebben om weer eens iets te maken dat zeer ontoegankelijk is. Of iedereen het ook boeit lijkt ze weinig te interesseren.

Mij interesseerde het echter wel. Net als bij Woody Allen herken ik geen van de situaties en ook niet het milieu (ik ben geen Jood, geen Amerikaan en leefde niet in de jaren '60-'70), maar toch spreekt het me allemaal op een bijzondere manier aan, alsof ik door al die gestileerde onzin er toch iets herkenbaars is. Zoals gewoonlijk zit ik weer geheel op een lijn met de Coens, zowel qua humor, als gevoel voor entertainment en zelfs drama. Dat heb met bijna geen regisseurs, zelfs niet veel favorieten.

Dus dit is een ingewikkelde film? Nauwelijks en zeker niet op een Barton Fink-niveau. Het losstaande begin (dat ik zelf meer als een thematisch gerelateerde anekdote of inleiding beschouw dan als een onderdeel van het plot) en het wederom abrupte einde roepen vragen op, maar de rest lijkt me toch glashelder. Er zijn wel veel Joodse termen waar ik niet bekend mee was, maar uit de context kon ik wel opmaken wat er ongeveer mee bedoelt was. Het middenstuk ik vooral een rechtlijnig verhaal over een man die pech, heel veel pech heeft. Precious zou er een hartaanval van krijgen.

Het komt niet vaak voor dat de Coens echt iets aan hun gedachtes te knagen lijken te hebben. Barton Fink had diepgang doordat de Coens hun persoonlijke writers-blockervaringen omzetten in een verhaal en No Country for Old Men had meer inhoud dankzij het boek waarop het gebaseert was, maar A Serious Man gaat verder dan dit allemaal. Of niet? Let op de openingstekst van de film, waarin beweerd wordt dat je het leven beter over je heen kan laten komen. Zoeken naar antwoorden in religie of elders heeft geen zin, want we weten toch niet of het bestaat. Wat dat betrefd is dit gewoon een zwarte komedie over een man die wel denkt antwoorden te vinden.

Maar zelfs met oog op dat simpele uitgangspunt (waar ik trouwens achter sta) is het een vrij complex in elkaar gezette film. Ieder element lijkt gevuld te zitten met betekenis. Er zitten veel verwijzingen in naar het joodse geloof, sommigen zeer obscuur, maar ook naar andere vormen van religie, quantemmechanica en ook bekendheid met populaire cultuur. Het Boek van Job is het meest opvallend aanwezig. De broertjes maakten er een gelaagd geheel van. Van IMDB haalde ik bijvoorbeeld de betekenis van de titel van de Santanaplaat, waar verborgen humor achter schuilt. Erg knap gedaan.

Er is een atheïstische interpretatie mogelijk (dat lijkt me makkelijk), maar ook een bevestiging van het bestaan van een God. Het einde is wat dat betrefd ook helemaal niet zo moeilijk. Na lang twijfelen besluit Larry voor het eerst iets slechts te doen in de film: hij geen een student overdient een goed cijfer. Een paar seconden daarna gaat de telefoon, waarna de dokter met slecht nieuws komt. Het lijkt erop dat God Larry onmiddelijk straft voor het falen van Jobs test (het blijven doen van goed ondanks al het kwaad dat hem overkomt). Anderzijds moet die dokter al langer dan die paar seconden tussen het veranderen van het cijfer en het telefoontje het slechte nieuws van Larry geweten hebben, dus is het gewoon toeval. Net als de Schrödinger kat uit Larry's les: het atheïstische en religieuze vind tegelijk plaats in een scène lijkt het. Iets dergelijks kan ook gezegd worden van de storm op het eind, maar daar ga ik nu niet op in. Net als bij de kat kan er pas een bevestiging van leven of dood (of God of geen God in de film) gegeven worden als er werkelijk leven of dood (of een God of geen God) is waargenomen. De boodschap: zit niet te piekeren over de zin van het leven of religies, maar leef het leven zoals het is. Geen nieuwe boodschap, maar toch zelden zo geestig en tegelijkertijd raak verteld. Typisch Coen: een existentiële film maken die tegen existentiële films is.

Genoeg over dergelijke zware onderwerpen: is de film ook leuk zonder je te hoeven concentreren op die zaken? Ja, alles is nagenoeg perfect. Roger Deakins levert hier één van zijn fraaiste prestaties af en Carter Burwell was misschien zelfs nooit beter (beide heren verdienen een Oscarnominatie). De enorme cast is tot op de kleinste bijrol perfect gekozen, ondanks dat iedereen onbekend is (noot aan Spetie: Alan Rickman zit niet in deze film, wel iemand die Alen Rickman heeft, maar die kent volgens mij niemand), met Stuhlbarg en Fred Melamed als uitschieters. De Coens zelf zijn in topvorm. Bijna iedere scène is memorabel en goed voor een lach, terwijl er soms zelfs oprecht drama induikt, weer gevolgd door momenten die op een vreemde manier intens spannend zijn. Het is een vreemde mix, maar het werkte van mij compleet. Je weet nooit hoe je jezelf moet voelen. Het is eigenlijk ook gewoon de Coens donkerste komedie, zelfs al vloeit er geen bloed. Prachtig is dan ook dat alles met een bepaalde rust gebracht is. Iedereen spreekt heel zacht en vriendelijk, zelfs al zeggen ze verkeerde dingen.

Een meesterwerk dus, flink neigend naar vijf sterren. Nu nog even vier en een halve ster.

Vakkundig gemaakte film, (vrij ontoegankelijk) maar met een aangenaam scherp randje eraan. Anders kan ik A Serious Man even niet omschrijven. Coen-films zijn niet zomaar films. Het is op zijn minst altijd weer iets speciaals. Ik kan mij wel vinden in een aantal zaken waar The One Ring over schrijft. Vooral het boek van Job gedeelte. Maar ook de dromen die Larry Gopnik heeft zijn essentieel. Er valt sowieso genoeg te ontleden bij A Serious man. Eerlijk gezegd heb ik er eigenlijk niet zoveel meer aan toe te voegen. Ik ben op het moment content met deze nieuwe Coen en zal op korte termijn zeker nog wel een kijkbeurt krijgen. Tot die tijd een 3,5*

Een aardige film van de Coen Brothers, maar hij haalt het niet bij veel van zijn voorgangers. Het verhaal is opzich prima, maar vond het nou ook weer niet super boeiend. Toch is het allemaal erg geinig en zo nu en dan ook aangrijpend. Het is wel een film waar je bij moet denken, maar dat is vaak zo bij deze regisseurs. Toch had ik er wel meer van verwacht, maar misschien komt het omdat het thema me niet super ligt. De cast is overigens wel prima. Het einde is even nadenken , maar het god straft meteen effect is natuurlijk wel erg toepasselijk bij de film en goed bedacht.

3.5*

is het 'god straft meteen' ding niet meer een Christelijke gedachte, of kampt de Joodse gemeenschap ook met een dergelijk schuld- en boetecomplex???

Ik had wel het idee dat ook zelfhaat de revue lijkt te passeren.

Maar even dankbaar van deze quote gebruik maken om de film te duiden. Ik weet niet precies waarom het voor mij niet zo werkte. Maar dit komt in de buurt. Zelfde analyse - tegenovergestelde effect.

Omdat het allemaal 'gewoon' was (ondersteund door het gebruik van onbekende acteurs) waren juist de absurditeiten (en dan ook alleen maar - overal waren grappen, rare situaties, vreemde stemmetjes, typische gebruiken, lollige namen) etc. wilde het voor mij niet gaan leven. Een beetje een showrevue (gelijk een Truman Show). Er waren leuke vondsten, zeker. Maar als geheel kwam het voor mij niet tot leven, geen werkelijkheid en bleef het vlak en op afstand.

Film is niet altijd documantaire. Deze film is abstract als wiskunde en daarom kan het iets werkelijks zeggen... dat is iig een van de points die gemaakt wordt in de film. Ik mag dat soort hermetische puzzels wel, zeker als het ook nog verpakt is in zo'n lollig geheel.

Film krijgt een halve ster bij van mij.

Spookt nog altijd door mijn hoofd, redelijk bizar. Heb ook het liedje "Don't you want somebody to love" wel 100 keer afgedraaid deze week. .

En het einde is (die ik beter begreep na veel nadenken, en uitleg hier onderaan door de users) subtiel en zoniet perfect geregisseerd door de Coens.

Sloeg in als een bom bij mij.

Het begin snapte ik niet zo goed wat dat met de rest van de film te maken had (hoewel ik dit wel het leukste stuk vond).

Verder zaten er wel wat leuke scenes in en grappige dialogen, maar stranden het schip verder ook.

Het verhaal vond ik niet intresant en liep ook niet echt als ik eerlijk ben.

Het einde vond ik slecht...BOEM...afgelopen!!!

Noujah, vanwegen de begin scene die ik heel leuk vond en de aantal grappige scenes een 2.5*

Meer ook echt niet.

Vandaag herzien en er ook een halfje bij gegooid. Heerlijke film waar je over na kunt blijven denken.

N.a.v. de recensie van "The One Ring" deze film nog maar eens herzien. Ik was de eerste keer toen ik deze film zag nu niet bepaald enthousiast en nu bij herziening om eerlijk te zeggen weer niet. De film begint met een goede uitspraak; "Aanvaard ongecompliceerd datgene wat je overkomt". Dit zal wel slaan op de hoofdpersoon Larry Gopnik en zal ook wel betrekking hebben op het boek Job, hoewel de uitspraak bij mij nogal zen-boedhistisch overkomt.
Dan wordt in deze film nog verwezen naar Schröderings kat, het onzekerheidsprincipe etc. Voorts krijgen wij nog een gala te zien van vaak lelijk uitziende joodse personages, vooral die ene docher van Larry Gopnik, Sarah. Die zou in de films van Jeunet zeker niet misstaan.
Op het laatst dacht ik eigenlijk iets boeiends te zien te krijgen" een tornado die het stadje of suburb even met de grond gelijk zou maken, maar helaas, dit werd door de broertjes Coen ons niet gegund. Abrupt einde film. Of zou dit toch te maken hebben met het onzekerheidsprincipe? Wij komen nu natuurlijk nooit te weten of dit stadje nu vol door die tornado getroffen werd of niet. Misschien ver gezocht maar toch iets wat mij aan het denken zet. Ik begin nu toch te twijfelen of mijn eerdere waardering van 2,0* wel juist is.

Weet je wat, ik verhoog mijn waardering naar 3,0*

Jammer, had hier meer van verwacht.

A Serious Man bevat hele goede stukken (wát een heerlijke intro), maar is niet zo hilarisch als Burn after Reading, of No country for old man.

Het is natuurlijk makkelijk om elke opmerking en elke handeling als humor te gaan bestempelen.

Ook het einde is wel erg simpel. Natuurlijk, dit is een zogenaamd doordacht slot, maar ik vond het allemaal wel erg makkelijk.

Waar de Coen brothers in het fantastische Fargo (het -deze film is waar gebeurd- verhaal) nog een truc moesten bedenken om met hun geintjes weg te komen,

gaan ze er naar mijn idee vanuit bij A Serious Man genoeg bekendheid te hebben verworven om de trucs achterwege te laten.

Vermakend, maar matig.

Het werkte niet...

Ligt het aan mij..?

Pijnlijk goede film! Schitterende muziek!

ik ben echt met stomheid geslagen. al die positieve reacties voor zo'n slechte film. deze film slaat egt totaal nergens op. zit geen stukje in die mij serieus geboeid heeft. de hele film lang heb ik me alleen maar aflopen vragen met welke gedachte hij is gemaakt.

ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wat een slechte film. zonde van je tijd. grootste onzin film ooit. na het lezen van al die positieve reacties vraag ik me zelf af. Ben ik nou niet normaal of is de rest gewoon niet normaal. naar mijn mening de slechtste film ooit.

Niet zo zwart-wit kijken. Iedereen heeft een verschillende visie over deze film. En gelukkig maar.

Wijsheid groeit met de jaren. Ikzelf ben nog een snotneus, en ervaar dit.

ik vond Persoonlijk deze film tegenvallen voorral het einde niet mijn Soort film

Ik krijg deze film niet uit mijn hoofd. Toch alweer een tijdje dat ik zo onder de indruk was. Ik verhoog naar 5 sterren.