A Serious Man (2009)

Een film zoals de Coen fans het graag zien denk ik. Mijn openingsbod is 4 sterren.

Jongens toch, wat een f-e-e-s-t is deze nieuwe Coen productie wederom. Michael Stuhlbarg is fantastisch als de wannabee Serious Man die werkelijk op alle mogelijke manieren tegengewerkt wordt. Familie, collega's, buren; ze hebben het allemaal op Larry Gopnik voorzien en potentiële steunpunten als advocaten en rabbijnen zijn zo mogelijk nog gestoorder.

A Serious Man kent zeker 10 personages waar ik zo een hele film van zou willen zien, je moet ze maar kunnen bedenken en opschrijven. Verder werkelijk hilarische dialogen te over, met name tussen Larry en de Koreaanse student (Hush Hush!). Het einde is me dan toch wat te plots, ik wilde nog wel een uurtje deze compleet gestoorde bende aan het werk zien. Beste Coen na Hudsucker Proxy imo.

4 dikke sterren.

De Coens reken ik tot de betere en meest interessante regisseurs. Het hoeft niet per se zo te zijn dat ik elke film van ze gigantisch waardeer, maar het zijn eigen altijd films waar veel zorg is besteed aan het plot, de casting, de dialogen, het visuele aspect, de soundtrack. Bovendien bevatten alle of veel van hun films wel een bepaalde boodschappen en zijn het gelaagde films die op meerdere niveaus zijn te kijken. Dat gaat voor Serious Man ook redelijk weer op, al is het misschien iets te diep en anders om iedereen aan te spreken. Dat zal ook wel de reden zijn van de op het moment van schrijven relatief lage waarderingen. Op IMDB scoort de film aanmerkelijk beter.

Het plot klinkt een beetje als Solondz- of Mendes-achtige suburb-ironie, en dan ben je al benieuwd wat de gebroeders Coen hiermee hebben gedaan.
De volledig Hebreeuws gesproken proloog (met oude bekende Fyvush Finkel, in Boston Public misschien wel dé blikvanger, zo grappig als hij is) schept misschien wat verwarring, maar weet gelijk al je nieuwsgierigheid te wekken en humor en wat spanning goed samen te laten gaan. Bovendien is het direct al duidelijk dat dit een prachtig geschoten film zal worden.
Uiteindelijk ontspint zich een plot waarin je de door Michael Stuhlbarg erg leuk gespeelde hoofdpersoon Larry continu van de regen in de drup ziet belanden in zijn op het oog toch eerst heel geslaagd lijkende leventje, waarin zijn Joodse geloof een belangrijke rol speelt. Dat levert vele gitzwarte komische situaties op. Humor en drama gaan soms nog opvallend goed samen, maar uiteindelijk loop je toch vooral te lachen om wat de sullige brave borst Larry allemaal wel niet overkomt.

De humor komt niet alleen uit de regelmatig hilarische en soms zelfs lekker droge en absurde gebeurtenissen (de scène met de secretaresse van de derde rabbi, die wel een erg zware stem blijkt te hebben als ze eindelijk wat zegt na de “druk werkende” te hebben bezocht, Danny die stoned op zijn bar mitswa-viering verschijnt, Sy en Judith die Larry heel brutaal verzoeken om zijn eigen huis te verlaten en in een motel te gaan wonen)), maar ook absoluut uit de geweldige personages. Het zijn typetjes, maar verdomd leuke. Je hebt de passieve en sullige Larry die ook nooit boos lijkt te worden, de vreselijk droge Koreaanse leerling en zijn vader, de militaristische en dominante en wat racistische buurman met crew cut en zoontje wat een mini-versie van hemzelf is, de overdone “sensuele” nymfo-milf-buurvrouw, de echtgenote met haar continue verwijten uit het niets, de blowende losbol-puberzoon, de sullige junior rabbi Scott, en vooral de geweldige en eigenlijk onbeschrijfelijke Sy Ableman. Hij vormt echt een gouden combinatie met Larry en Judith. Zijn hele manier van praten en dat steeds fysiek contact maken, en hoe Larry dan steeds reageer, bijvoorbeeld als Sy zijn hand op die van Larry legt, haha.

Dit is allemaal erg grappig, maar waar de film pas echt onderscheidend wordt, zichzelf tot een echte topper maakt, is op het gebied van de verschillende lagen, verwijzingen en boodschappen. Ik ben bepaald geen ster in een film op zo’n manier ontleden, maar ik kan me eigenlijk heel goed vinden in wat analyses van mijn voorgangers. De theorie van hoe de film dubbelzinnig verwijst naar religie en atheïsme tegelijk, en eigenlijk lijkt te willen zeggen dat je niet zo moet piekeren over de zin van het leven maar de boel eigenlijk maar over je heen moet laten komen klinkt heel herkenbaar en logisch. Er wordt Larry in de film door de tweede rabbi een lange anekdote verteld die niet tot een clue of conclusie komt en nergens op lijkt te slaan. Halverwege de film droomt Larry dat hij les geeft op de universiteit en op een gigantisch bord als een bezetene een ellenlange kwantummechanische formule schrijft: de onzekerheidsrelatie van Heisenberg. Ik weet totaal niks van zaken als wiskunde en kwantummechanica, maar je hoeft maar naar de definitie van dit verband te kijken en het komt allemaal erg bekend voor. En na de les raakt Larry, niet geheel toevallig leraar in dit vakgebied, in een dialoog met de opgedoken Sy:

Larry: "Well, yes, it's convincing. It's a proof. It's mathematics.”
Sy: "No, excuse me. Mathematics is the art of the possible."
Larry: “"I don't think so. The art of the possible, that's.... I can't remember. Something else.”


Zo zit de film vol met allerlei verwijzingen en meerdere lagen, niet alleen in de zeer goed geschreven dialogen en gebeurtenissen, maar bijvoorbeeld ook in de geweldige soundtrack. Over al dit soort details lijkt erg goed nagedacht. Al valt niet uit te sluiten dat de Coens er af en toe ook wat onlogisch in hebben gegooid voor de mystiek of gewoon omdat ze er zin in hadden of ons willen laten piekeren over de film, ironisch genoeg.

A Serious Man is wat mij betreft echt een klein meesterwerkje geworden. Zoveel verwijzingen, details, meerdere niveaus op waar de film maakt, ongelofelijk goed camerawerk en een zeer lekkere soundtrack. Als totaalplaatje steekt het gewoon erg goed in elkaar, en dit is een van de weinige films die niet zo makkelijk valt te vergelijken met andere films, en eentje die echt blijft hangen in je hoofd en je stof geeft om na te pluizen. Voor mij de beste film van 2009 van wat ik tot nu toe heb gezien, beter nog dan Up in the Air. Hopelijk zal de algemene waardering hier snel volgen. Het gemiddelde van 3.25 momenteel is wel heel magertjes voor zo’n op alle vlakken vrij punctueel uitgewerkte film. 4.5*.

Ik had er meer van verwacht toch. De enige vraag die me nog restte is hoe die cyste eruit zag, verder verwacht ik deze film geen tweede keer te bekijken.

Kon er maar niet in komen in deze film. Kon de humor er ook niet van inzien.

Dit was zeker niet mijn soort humor en drama was het voor mij wel.

Zelf had er wel wat meer van verwacht en vond deze film maar saai.

Jep dit is er eentje voor de fans en fijnproevers.

Wat een heerlijke kalmte straalt deze film uit door het kleurgebruik, het camerawerk, de fantastische score en vooral door de personages. Denk dat er weinig andere films zijn waarin zovaak uhum uhum hmm hmm wordt gezegd. Lekker Fargo-achtig dus. Die Sy Ableman, hoe vréselijk irritant kan iemand zó kalm zijn, vooral bij dat gesprek met Larry en Judith waar hij gaat aftellen.

Heb soms kromgelegen om de subtiele dingetjes. Het mooiste vind ik nog het moment dat Larry één keer (!) goed nieuws gaat krijgen. De oude advocaat, lurkend aan een pijp, schikt z'n papiertjes en pennetjes, zet z'n bril recht, is de sereenheid zelve dus,
maar krijgt een hartaanval notabene.... En dan ging het nog maar om het lulligste dingetje van alle tegenslagen: de grensafscheiding in z'n tuin, zelfs dat is Larry niet gegund

Hoe leuk kan tegenslag zijn.

Dat Larry zich het huis laat uitzetten is op zich al slap en veel te goedhartig, maar dat zijn broer dan óók nog bij hem in het motel blijkt te zijn gedumpt haha.
Z'n zoon bij Bar Mitswa: een heel lange pijnlijke stilte, en dan opeens zijn luide valse gebed met z'n kleine hoofd dat uitsteekt boven de gigantische perkamentrol.

Gezellige dialoogjes ook, 'We're sitting shiva here...' Veel joodse zaken waar ik niets vanaf weet, maar toch leuk. Al die voor- en achternamen zijn misschien wat geforceerd, maar het klinkt zo lekker, die harde g's tussen het Engels door.

En dat zijn dan nog maar details. De film zal wel (weer) barsten van de mythologische en religieuze verwijzingen en is vast meer dan alleen de quote in het begin. Leuk voor de diepgravers, maar alleen al het tragikomische vind ik een nieuwe kijkbeurt waard.

A Serious Man is me dan ook beter bevallen dan het eveneens leuke Burn After Reading, sowieso omdat hier wel de volledige cast goed speelt (wat te denken ook van z'n zoon) of in ieder geval geen irritatie opwekt. Ik herkende trouwens alleen Richard Kind (als Uncle Arthur).

A Simple Man.

Op basis van de trailer dacht ik eindelijk tegen de eerste echt goeie Coens film aan te lopen. Het werd een lichte teleurstelling.

Even doorheen de reacties gelopen en het verbaast met hoe moeilijk over deze film gedaan wordt. Gooi er een open einde tegenaan en de helft van de kijkers is niet meer te stoppen blijkbaar.

A Serious Man is opvallend droger dan hun eerdere werk. Visueel redelijk bleekjes, bij momenten zelfs gewoon lelijk. Aandacht voor camerastandpunten is er wel, maar de broertjes lijken soms wel kleurenblind. Acteerwerk ook maar matig. Stuhlbarg kan absoluut niet blijven overtuigen en nogal wat bijrollen (Richard Kind) zijn gewoon irritant. Dat kleine "fucker" jong is er nog zo eentje. Beetje droevige humor.

Laaste half uur was best lastig door te komen. Het was eigenlijk gewoon nog wachten op de grapjes uit de trailer die nog niet voorbij gekomen waren. Het open einde is dan nog redelijk goedkoop en gezien het verloop van de film niet eens zo open.

Zitten zeker een aantal leuke en grappige scenes in. Het wordt ook aardig droog gebracht. Daartegenover staan een aantal zéér vervelende en te dik aangedikte typetjes en nogal wat mislukte grapjes. Persoonlijk vind ik het overdreven gepalaver over dit filmpje ook licht irritant, al kan je dat de film moeilijk aanrekenen. Hoewel het bewuste einde daar natuurlijk wel een rol in speelt.

Uiteindelijk weer een typische Coen film. Paar goede ideeën, paar sterk uitgewerkte scenes, maar over de gehele film gezien te braaf, te makkelijk en te seutig.

3.0*, mijn hoop op een echt goeie Coen is hiermee wel finaal de wereld uit.

De Coens slaan hier weer een hele andere weg in met A Serious Man. Weer een wat ontoegankelijkere film dan hun afgelopen werken, maar ze flikken het weer. Met de nodige humor vertellen ze het tragikomische verhaal van de jood Larry Gopnik. Het zit hem allemaal niet mee en de situatie wordt pijnlijker en pijnlijker (en grappiger). Hij is druk op zoek naar antwoorden maar niemand kan ze geven.

De film had een beetje moeite om op gang te komen, maar als je Larry voor het eerst voor de klas ziet staan begon ik er echt van te genieten. De film is lekker aan het lopen en dan plots houdt ie op. Met een soort 'we want more' gevoel zat ik nog in de bioscoop toen de aftiteling begon te lopen (met het geweldige 'Somebody to Love' van Jefferson Airplane, die de hele film door de speakers tettert. De film bevredigt niet helemaal, maar toen ik erover nadacht begon ik het steeds meer te waarderen; iedereen vertelt dat het allemaal wel goed komt, maar er is geen happy end. Het komt niet allemaal goed. Larry heeft net een moeilijk telefoontje gehad en is op weg naar zijn volgende probleem. Er is geen verklaring voor sommige delen uit de film. Er zijn geen antwoorden waar Larry naar op zoek is.

Dit is iets meer een nadenkertje van de Coens maar er zit een goede filosofie achter. Maar waarom de fiml eindigt met een tornado in beeld blijft voor mij een raadsel. Nog grotere vraagtekens heb ik bij de beginscene, wat ik daar van moet maken... Maar interessant is het allemaal wel. De Coens / Deakins filmen alles weer met stijl, en er heerst een prima sfeer. Zoals altijd zijn de bijrollen weer geweldig; Joel & Ethan creeëren altijd weer hilarische personages, altijd perfect gecast. Hier was de absolute uitschieter Fred Melamed als Sy Abelman.

Wel vond ik het jammer dat de gebruikelijke Coen-cast niet aanwezig was. In het begin dacht ik 'waarom geen John Turturro in de hoofdrol?', maar Michael Stuhlbarg deed het zo goed, ik betwijfel of Turturro dat beter had gedaan. Ik denk wel dat het leuker was als John Goodman de broer van Larry speelde, die acteur kon mij niet zo boeien. Maar ja, geen Goodman, geen Buscemi, Frances McDormand, etc. maar ik ga geen woord aan het acteerwerk vuil maken, het was weer top. Een zeer geslaagde Coen (niet voor iedereen ben ik bang) en ik heb nu al zin in een 2de kijkbeurt, waar hopelijk alles nog iets beter op z'n plek valt.

4,0*

Allereerst raad ik je dan aan om bijvoorbeeld:

>The Big Lebowski

>Burn After Reading

>No Country For Old Men

>Raising Arizona

>Fargo

>The Man Who Wasn't There

> (en eigenlijk bijna alle andere films van de twee)

te kijken, als je ooit nog een keer een echt goede Coen wilt zien. (hoezo, hoop vervlogen?),

Ten tweede zou ik deze film eigenlijk ook aan dat lijstje willen toevoegen. Het is namelijk wél een goede film.

Het is niet typisch Coen; visueel is die inderdaad minder sterk. Maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de inhoud. Anders dan bij de meeste andere Coenfilms, wordt je hier aan het denken gezet over de zin(loosheid) van het leven.

We zien een hele 'gewone' man, die het sociaal-maatschappelijk allemaal voor elkaar lijkt te hebben; vrouw, kinderen, goede baan, leuke buurt.

Dan wil zijn vrouw scheiden, zijn zoon is aan de drugs en zijn broer is depressief. Hij is eigenlijk bang voor zijn buurman en ontmoet een wel hele aantrekkelijke buurvrouw. Hij wordt ook nog eens verleid door een omkoping van een van zijn studenten, en dat terwijl er een promotie aan zit te komen.

Genoeg reden om naar de rabbi te gaan dus (als je joods bent, en dat is hij).

Op humoristische wijze zien we een ruggegraatloze man die op allerlei manieren hulp nodig heeft, omdat hij het leven niet meer aankan. Er wordt niet naar hem geluisterd en zelf heeft hij de guts niet om voor zichzelf op te komen.

Enige nadeel aan deze film, is dat 'ie niet op gang lijkt te komen. Telkens als je denkt dat het verhaal zich begint te ontplooien, remt de film weer een beetje af.

En dan is ineens de film afgelopen.

En als reactie op Onderhond; dat iedereen er zo over discussieert, is simpelweg omdat het einde stof tot nadenken geeft. Het is namelijk een vrij goed einde, gezien het verloop van de film.

Onderhond: in het vervolg iets meer inlevingsvermogen graag!

Heb ik allemaal al gezien, net als alle andere Coens trouwens. Hoger dan 3.5* zijn ze nooit geraakt.

Ik vind je 3* nog hoog gezien je kritiek..

Ik wilde net zeggen, dit was weer zo'n typische 0,5* film voor Onderhond; zowaar iets van een plotje en slechts 2 Aziaten te bekennen!

En zulke kinderachtige reacties zijn dan weer eigen aan de liefhebbbers van deze film neem ik aan?

Komt waarschijnlijk omdat ik er ook echt wel veel meer van verwachtte. De trailer vond ik erg grappig, alleen is het gewoon jammer om de Coens telkens weer op dezelfde punten te zien falen.

Kan nog steeds wel van hun films genieten, maar het gemiste potentieel is zo storend dat het vaak mijn recensies van hun films overheerst.

Hmm slappe humor, foute smiley of verkeerde been uit bed?

Nu ja, terug naar de film.

Opnieuw een tegenvaller van de Coens. Ze kunnen beter geen komedies meer maken. 2.0 *

Mja daarom kijk ik eigenlijk zelden trailers, krijg je vaak verkeerde of te hoge verwachtingen. Die 'fout' maakte ik bij Inglourious Basterds.. En vond het ook weer typische Coenshumor die je wel of niet ligt.

Verschrikkelijk langdradig. Ik kan de subtiele humor van de Coens niet echt waarderen..

Een aantal keren in de bios gezien. Halverwege stop ik ook meestal met kijken, hoewel dat best belachelijk is, in zo'n kamer met belachelijk groot scherm niet naar het scherm proberen kijken.

Tsjonge jonge wat een rare film was dit zeg!

Ik ben verder niet echt bekend met het werk van de Coen brothers alhoewel ik Fargo en No Country For Old Men erg goed vond.

En ook het verhaal van deze film sprak me erg aan.

Maar nee deze film sloeg voor mij de plank volledig mis.

De hele film zit vol rare typetjes en gebeurtenissen maar voor mijn gevoel raakte het kant nog wal.

Ik had geen flauw idee waar de film naartoe wilde.

En zo denk je nog midden in de film te zitten en is hij opeens afgelopen....

Nee een grote tegenvaller deze film en zeker geen aanrader.

Oh dan is het best consequent dat je het zelfs al probeert

Minder overdonderend dan No Country, minder hilarisch dan Burn After, maar misschien moet de diepere impact nog indalen. Of mis ik het inlevingsvermogen om mee te kunnen leven met de zo geplaagde protagonist? Sfeer, camera-werk, het leek allemaal wat aan kwaliteit ingeboet te hebben vergeleken met de Coens recente voorgangers. Een pluspunt is de autobiografische Joodse inbreng, waarmee de Coens toch vernieuwend voor de dag komen.

Nemen ze zowel religie als wetenschap serieus op de hak, of smijten ze lukraak met paradoxale wijsheden, c.q. absurditeiten?

Waardeloos saaie film. Ik lees dat deze voor de 'fijnproevers' zou zijn... Dat zal dan wel, maar ik hoef een film niet goed te vinden omdat dat interessant staat.

Draak van een film, ik moest heel erg mijn best doen om mijn ogen open te houden. Drama van een kerel. De typische loser.

Lekker ouderwets Amerikaans sfeertje, mooie kleuren, etc. Maar het verhaal is voor mij 0,0 boeiend. Het zal vast knap in elkaar zitten met verwijzingen, verkapte humor, etc. Maar dat kan mij volledig gestolen worden! Ik heb al vaker slechte ervaringen met de Coen broers gehad, blijkbaar ben ik een van de weinigen die hier echt helemaal niets mee kan. The Big Lebowsky was goed en Ladykillers vond ik goed te doen, maar No Country for Old Men en Burn After Reading waren draken!

Aparte film....

Ik ben bekend met de meeste films van de Coen broers, maar ik ben er geen enorme fan van. De meeste waardeer ik zeker met een voldoende, maar ik vind ze niet opvallend goed.
Maar ik was zeker benieuwd naar hun nieuwste; A Serious Man.

De film begint prima. Hoeveel pech kan een man overkomen? Zijn leven lijkt voor de buitenwereld zo normaal en prima, maar wat heb allemaal tegenzit...
Het is grappig om te zien dat zelfs de stomste dingen hem nog tegenzitten, tot aan de afrastering van zijn tuin toe. Toch irriteert het me ook een beetje. ''Toon eens wat meer pit en doe er wat aan!'' denk ik dan. Maargoed, Larry is dat niet gegund.
Echt komisch is de film niet. Daar richt de film zich natuurlijk ook niet op. De gitzwarte ''humor'' zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik vond het ook niet altijd even geweldig. De ene keer was het wel leuk, de andere keer deed het niks.

Het was wel even inkomen in de film. Ik snapte een tijd even niet waar die introscene nou over ging. Later werd het duidelijk. Larry lijkt vervloekt door wat zijn voorouders deden en hij moet boeten. Alles gaat mis. Net als hij op het einde er bovenop lijkt doet hij wat hij nooit doet, namelijk iets ''goeds voor een ander'' terwijl hij het eigenlijk niet wil omdat het fout is. Meteen wordt hij gestraft. Een tornado richting zijn zoon en de medische testen die voor hem toch slecht blijken te zijn. Het had wel wat.

Larry wordt goed vertolkt door Michael Stuhlbarg, waar ik overigens nog nooit van hoorde. Ook de andere rollen zijn goed. Er zitten een hoop aparte, geinige bijrolletjes in.

Uiteindelijk is het een uitstekende film geworden, al zal hij niet voor iedereen toegankelijk zijn. Ik heb me er mee vermaakt, maar soms vond ik het toch wel wat langdradig. Een echte topper is het niet voor me. Dit trouwens ondanks de fraaie aankleding van de film. De soundtrack ''Don't you want somebody to love'' was trouwens ook heerlijk!
Ik twijfel tussen 3,5* en 4*. Ik ga toch nog maar voor het 1e. Wie weet ooit een verhoging na herziening.

3,5*

Ik heb het voorlopig moeilijk om over deze film te praten, hij laat zich nogal lastig plaatsen. Sowieso was het voor mij één van de "moeilijkere" films van de gebroeders Coen, met o.a. een bijzondere beginscène (leuk dat het beeldformaat hier speciaal voor aangepast werd) en een relatief open einde.
Het verhaal had op zich niet veel om handen, het was eerder - zoals een vriend me vertelde - een situatieschets. Toch blijft de film over de hele lijn interessant dankzij de raak getypeerde personages en enkele grinnikmomenten zoals die ook in andere films van de Coen Brothers terug te vinden zijn.
Deze film vol "lichte" tragiek kijkt vlot weg, maar voelt na een eerste kijkbeurt niet aan als één van de beste Coenfilms aan (iets wat sommige recenten me wouden doen geloven).


3,5*

Ik vind eigenlijk geen zak aan deze film, maar het staat zóo interessant, vind ik veel belangrijker dan m'n eerlijke mening geven, nou goed...

Nee, ik bedoelde ermee dat dit soort humor voor veel anderen niet leuk is of zelfs het grappige er niet in zien, en dat het een stuk subtieler is dan bijvoorbeeld het veel directere Meet the parents (die ik overigens ook leuk vind, maar op een heel andere manier).

Ik heb de film gekeken.. ik heb nooit zo verveelt bij film als deze..

saaie film en geen zak aan!

Dit is dan ook meer dan een komedie.

Voor de goede 'ORDE', of beter gezegd de goede 'VOLGORDE' plaats ik deze opmerking. Oorzaak en gevolg, het leggen van verbanden is de mens eigen. Ook daarmee spelen de Coens een delicaat spel. Vooral de suggestieve connectie die gelegd wordt tussen de frauduleuze handeling van Larry en het onheilspellende telefoontje van de dokter is hiervan een briljant voorbeeld. Zo bijt bijna alles in de staart van de Kat van Schrödinger; zelfs de heisa rond het Joodse begrip 'get' lijkt een echo van dit gedachten-experiment.

Alvast een halfje erbij.

Erg genoten van deze film!
Voor mij gaat 'A Serious Man' niet zozeer over de zinloosheid van het leven, maar over de onbeheersbaarheid ervan. Het leven betekent niets, het is niet voorspelbaar en er zitten geen verborgen boodschappen van God in. Een van de rabbi's vertelt het verhaal van de tandarts, die de Hebreeuwse tekst "Help me" in de tanden van een patiënt leest. Hij piekert zich suf, maar wat leert hij eruit? Helemaal niets. Zo zijn er een hoop vragen, waar geen antwoord op komt, en het best is je hoofd niet te breken over dingen die je niet kunt controleren. Of je pech hebt in het leven of niet, valt nu eenmaal niet te voorspellen en niet te beheersen.
Het leven is geen wiskunde, zoals Larry soms denkt. Er zit geen logica in, of toch niet een logica die je mathematisch kunt begrijpen.
Een ander voorbeeld: als Larry aan het einde meent zijn lot te kunnen doen keren door iets te doen dat tegen zijn aard en principes gaat, krijgt hij onmiddellijk een nieuwe klap: de dokter belt dat er iets mis is met zijn scans. Wat betekent dat? Misschien is de raad van de derde rabbi (aan zijn zoon dan) nog wel de meest zinnige: "Be a good boy." Vraag je niet af waarom de tornado komt, maar zorg dat je een schuilplaats vindt.

Héérlijke film!!

Ben absoluut geen overdreven Coen-fan, maar dit vond ik echt geweldig.. Van begin tot eind vreselijk meeslepend, geweldig geacteerd, zeer intrigerend scenario, geniaal einde en Somebody To Love van Jefferson Airplane... Wat moet je nog meer hebben?

4*