A Serious Man (2009)

You said it, man!

Ok, het is ook een psychologisch drama met filosofische bespiegelingen. De film houdt m.i de joodse religie een spiegel voor. Dat vind ik tevens het meest interessante van de film.

Maar daarnaast doet de film zich ook voor als komedie en als zodanig opnieuw niet geslaagd. Ik vind het zelfs van enige arrogantie getuigen dat de Coens een dermate slap flauw verhaal goed genoeg vonden voor een verfilming.

Misschien nog maar eens kijken.

Wat word hier veel geknipt en geplakt!

Vond het één van de mindere van de Coen brothers.

Vond hem traag, slap en zeker niet vreemd of apart zoals een Coen film hoort te zijn.

Jammer.

A Serious Man

Een film die mijn nieuwsgierigheid wekte door het regie duo en de beoordeling op MovieMeter. Eerlijk gezegd liggen de films van de Coen broers mij niet echt. Ladykillers vond ik echt heel goed, maar al hun andere films, bijvoorbeeld Barton Fink, konden mij niet echt boeien. Ondanks dit ben ik toch met een frisse start begonnen aan de film.

De intro van de film, waarin te zien is hoe Larry's voorouders een oude man vermoorden wat later in de film leidt tot een vervloekt leven van Larry , wekte bij mij (nog) geen nieuwsgierigheid naar wat de rest van de film ging brengen. Nadat de titel van de film in beeld is geweest en je kennis maakt met Larry en zijn gezin, is het voor mij onduidelijk wat de intro van de film hiermee te maken heeft. In de loop van de film wordt laten zien hoe Larry's leven langzaam op zijn kop begint te staan. Persoonlijk vond ik dit allemaal erg traag gaan met weinig interessante momenten. Het moment dat Larry nachtmerries/dromen krijgt en bij de buurvrouw aanbelt, en daar aan de marihuana gaat, had ik enige hoop op een leuke spin in de film. maar helaas was dit niet zo.

Ik vond sommige situaties onbegrijpelijk en frustrerend. Waarschijnlijk de bedoeling van de Coen broers, maar ik zie het toch graag anders in films. Alsof de dochter alleen maar met haar haar bezig is en de zoon alleen maar met het functioneren van de televisie bezig is. Geen enkele vorm van emotie op momenten die in het echte leven best heftig kunnen zijn. Denk aan een scheiding of de dood (Sy). Dit vond ik ook af en toe met de rabbi's, zijn vrouw, Sy en Larry zelf. Desondanks zijn de acteerprestaties wel van een hoog niveau.

Al met al een film die ondanks het voorgaande wel lekker wegkeek maar een einde had op een moment in de film waarin ik dacht dat de climax nog moest komen. Teveel losse eindjes. Oh, en de muziekkeuze in de film was erg goed!

3,0*

De intro van de film was vaag

en het verhaal is redelijk.

de film is wel saai en langdradig.

2*

Sterker nog, ik zie dit eigenlijk helemaal niet als een komedie, maar meer als een filosofische film met een komisch randje. Dat ik deze film bij mijn eerste kijkbeurt niet kon waarderen was omdat ik de verkeerde bril op had. Ik dacht werkelijk dat ik naar een komedie zat te kijken, een komedie die mij helaas niet aan het lachen kon brengen en ik daarom als voor mij mislukt beschouwde.

Bij mijn tweede kijkbeurt heb ik de bril van de filosoof opgezet en toen werd het het wel even iets anders. Het intro, de kat van Schroederer, het onzekerheidsprincipe van Heisenberg en het "open" einde hebben mij flink aan het denken gezet. "Niets is zeker, alles is mogelijk" lijkt voor mij de boodschap van deze film te zijn. "Leef het leven zoals het is, vertrouw op je intuïtie". Kant en klare antwoorden worden door de Coens niet gegeven en het is juist daarom dat deze film als maar door mijn hoofd blijft spoken dit itt de Coens vorige film "Burn after Reading" die ik maar een slap niemendalletje vond, verreweg de minste film die ik van de Coens gezien heb.

Ik heb besloten mijn waardering voor deze film te verhogen naar 3,5*, een waardering die voor mij nog lang niet definitief is.

had er veel van verwacht

ging echter nergens over, lol

2

Helemaal mee eens. De film zet de kijker bijna letterlijk op het verkeerde been, door de schijnbare 'structuur' en sfeer van de komedie, ... maar de titel bevat niet voor niets het adjectief "serious". Alles in het verhaal heeft dan ook min of meer een dubbele lading. Hoe meer je er over nadenkt hoe beter ie wordt.

Dit is wss geen film om met je vriendin in de cinema te gaan zien?

Niet echt nee. Vond het fijn om deze in mn eentje te zien.

Aan de andere kant is het wel gewoon een heel goede film.

Moeilijk.

@ Wibro:

Ik ben toch benieuwd, want draaf je niet een beetje door? Toen je de bios uitkwam was je erg zeker, dit was bagger. Groot gelijk naar mijn mening, alle (al dan niet verborgen) boodschappen ten spijt, het maakt de film er niet persee beter op.

Heb je de film herkeken dan? Zoja, zag je echt een meerwaarde in bepaalde dingen? Zo nee, baseer je je verhogingen alleen op het feit dat je achteraf pas meer over de film bent gaan nadenken en ben je zo tot de conclusie gekomen dat er meer in de film zat, dan je eerst dacht? Als het tweede het geval is, dat kan. Vraag me alleen af of je bij een tweede kijkbeurt niet weer moet concluderen dat de film eigenlijk gewoon bagger is.

Toch eens nieuwsgierig, want je kwam wel heel overtuigd die bios uit.

Heel overtuigd ja, maar daar staat tegenover dat ik niets meer wist dan dat dit de nieuwe film van de Coens was en dat het tevens ook weer net zoals "Burn after Reading" een komedie was en op het laatste, daar heb ik mij op ingesteld. En als komedie stelde deze film mij ook zeer teleur en daar was ook mijn waardering van 2,0* op gebaseerd.. Maar - ik heb het in mijn eerdere bericht al vermeld - ís dit wel zuiver een komedie. Ik zag er bij mijn tweede kijkbeurt een duidelijk stukje filosofie in. Alleen al vanwege de uitspraak in het intro "Aanvaard ongecompliceerd datgene wat je overkomt" en het open einde. Zowel het intro als het open einde kunnen niet los van elkaar gezien worden. Bij mijn eerste kijkbeurt had ik daar totaal geen aandacht aan geschonken, bij mijn tweede kijkbeurt des te meer. Ik kan deze film daarom ook niet langer zien als puur een komedie maar meer als een filosofische film en daarom is mijn eerdere waarderingscijfer van 2,0* volstrekt onhoudbaar geworden.

Ok, duidelijk, heb het zo niet bekeken, al zit ik niet te wachten op veel filosofie in een Coen film haha. 2e kijkbeurt komt er vast nog eens

Hier nog een uitgebreidere review:

Just Another Useless Blog: A Serious Man - just-another-useless-blog.blogspot.com

Ik geloof ook wel dat er bepaalde levenswijsheden in de film naar voren komen, maar dan weet ik er ook nog één:

" Van het Concert des Levens krijgt niemand een program (behalve André Rieu) "

Ik bedoel... daar sla ik niet steil van achterover. Neemt niet weg dat ik deze film een tweede kijkbeurt geef. Dan praten we wellicht verder

Rondstrooien met dit soort goedkope clichés is juist wat de Coens in deze film zeer subtiel vermeden hebben, en da's een kunst opzich.

Ik zeg ook niet dat de boodschap van de film in dit soort clichés te vatten is. Dat was mijn reactie op een reactie.

Waarom is het een kunst op zich om cliche's te mijden? De kracht van de Coens is juist het uitvergroten van (film)cliche's en niet het mijden van cliche's.

Kan je mij uitleggen welke clichés de Coens uitvergroten (in deze film)?

Dus jouw antwoord op een vraag van mij n.a.v je post geef je met een vraag terug?

In deze film: de joodse cliche's, de wijze rabbi die uiteindelijk vrij weinig verheffends te zeggen heeft bv.

Big L. Vietnamcliche's

Wat een genot is het tegenwoordig toch om een film in de bioscoop te zien die zijn kijkers niet de hand boven het hoofd houdt, die steunt op een sterk verhaal, orginaliteit, capabele acteurs en vooral getalenteerde filmmakers aan het roer.

Voorlopig een dikke 4*.

De "spot drijven met" schaar jij dus onder een noemer met "het uitvergroten van" clichés?

Dat A Serious Man binnen de Joodse cultuur speelt en de wijsheden van Rabbi's aan de kaak stelt, noem ik verre van het uitvergroten van een cliché. Behalve deze kwinkslagen, kan je dan in een adem noemen: Joodse neuzen, quantum-theorie, wiskunde en de relatie met werkelijkheid, Goddelijk ingrijpen, Oostelijke mystiek, etc etc.

Voor de goede orde een grap is niet hetzelfde als het uitvergroten van een cliché. Een grap is een abrupte doorbreking van een continuïteit - een subtiel spel met logica.

Het grote vermijden ligt hierin dat àlles gerelativeerd wordt in deze film en da's reuze knap gedaan en het thema draait geheel rond de Kat van Schrödinger.

Nou ja, binnen de vergrote joodse cliche's wordt er wel af en toe de spot gedreven ja. Overigens heb ik daar niet eenmaal om hoeven lachen, dus wees gerust dat ik ze niet als grap opvat.

Maar leg dan eens uit.

2 Oscarnominaties

- Beste Film

- Beste Originele Scenario

Typisch Joods-Amerikaanse humor. Intelligente film, maar niet echt mijn ding

Eigenlijk komt jouw verzoek erop neer dat ik de gehele film zal moeten interpreteren en pasklare antwoorden heb ik net zo min als ieder ander buiten de Coens zelf.

Wel denk ik te herkennen dat de proloog als een blauwdruk werkt voor vele gebeurtenissen in de rest van de film. Sommigen zien er een vloek in, maar ik herken meer het dilemma over 'waarheid' versus 'leugen'. Die Dybbuk uit de proloog staat symbool voor de vraag over de Kat van Schrödinger: leeft ie of is ie dood? Die broer van Larry, is ie geniaal of is ie gestoord? Heeft Clive daadwerkelijk de quantumfysica begrepen of niet en heeft ie die envelop achtergelaten of niet? Beschuldigt Larry Clive van omkoping terecht of abusievelijk ... etc.

Hafijn, ik kan nog een uurtje doorgaan met vragen die de Coens oproepen, en waarop ze géén antwoorden geven als clichés, die het gras voor je voeten wegmaaien, maar laat ik je daar verder niet mee vermoeien.

Het verhaal spreekt voor zich en wie achteraf niet nadenkend de bioscoop verlaat, heeft veel 'niet gezien', denk ik.

Ik geloof dat ik wel begrijp wat je bedoelt te zeggen, en ik denk dat hier ook zeker een sleutel ter interpretatie zit maar als antwoord op mijn vraag (waarom knap geen cliché's) kan ik hier niet helemaal mee uit de voeten, Dus laat die vraag maar zitten.

Het experiment met de Kat van Schrodinger gaat (met dank aan Wikipedia) vooral over de rol van de waarnemer. Dat is ook hetgeen de leerling-rabbi tegen hem zegt: "je probleem is een probleem van perceptie."

Ik zie in de meest joodse film van de Coens vooral een demystificatie van de joodse religie en mystiek. Nihilisme vs Kabbala. De alwetende Rabbi nummer 3 (geloof ik) weet in zijn ultieme wijsheid tegen het zoontje niet meer te vertellen dan: Be a good boy. Zoiets hadden we al eens eerder gehoord toch?

Wat geeft je het idee dat ze dat wel zouden doen?

En dit noem jij een nihilistische uitspraak? Wat had die Rabbi anders moeten zeggen? Hoe simpel die uitspraak ook is, is zie er toch wel grote wijsheid in. Je moet het alleen "intuïtief" vatten.

Nee, een demystificatie, in dit geval van de alwetende rabbi.