A Serious Man (2009)

Maar in bovengeciteerde uitspraak verbind je demystificatie wel met nihilisme. Ben toch wel benieuwd wat jij onder nihilisme verstaat.

Ik bevond mij daarnet na de afloop van deze film in een dubio. Er bekroop mij 'n gevoel van wankelmoedigheid. Tragedie en komedie samengesmolten.

Heb ik nou naar de meest ambitieuze, artistieke Coen's tot nu toe zitten kijken? Of heb ik zojuist een pretentieuze pseudo-intellectuele zelfingenomen stuk stront gezien?

Het is een tegenspraak en ik ben er nog niet uit...

Ik zie twee afzonderlijke zinnen. In zin 1 zeg ik dat ik deze film zie als een demystificatie van de joodse religie. In zin 2 zeg ik hoe ze dat doen, namelijk hun nihilistische visie verbinden aan de Kabbala.

De afwezigheid van zingeving, van een goddelijke betekenis.

Dat wil niet zeggen dat niets een betekenis heeft, maar todat het tegendeel wordt bewezen de betekenis van een ding of gebeurtenis (de tand) een aanname is. Dat vormt imo dan ook de analogie met de Kat van Schrodinger.

De meeste Coen bros films vind ik erg goed, maar dit was saai en suf, was vast ook de bedoeling, maar dan kan ik net zo goed een kopje thee gaan drinken bij de buren.

Mijn buurman is een junk, dus echt saai zal het niet worden denk. Ben benieuwd wat ie dan in mn thee doet.

Van kwaad naar erger.

De gebroeders Coen schotelen ons weer een heerlijk filmpje voor. Apart, raar, maar erg genietbaar. Typisch Coen en dat zorgt waarschijnlijk voor het wat lage gemiddelde.

Het is heel goed te begrijpen dat je in deze film geen humor ziet. Naast mij in de bioscoopzaal zaten ook twee vrouwen wiens gezichten helemaal geen tekenen van vermaak vertoonden. Ik had daarentegen soms moeite de glimlach weer weg te krijgen. De humor in A Serious Man is subtiel, maar omdat het in die kleine dingetjes zit juist zo leuk. Er zitten van die vage momenten in die werkelijk nergens op slaan en dát is het leuke aan de film.
Joel en Ethan hebben ook weer die klungelige typetjes en een enorme antiheld uit hun pennen getoverd. Laten we maar met die laatste beginnen, de serieuze man.
Stuhlbarg geeft Larry Gopnik gestalte. Een kneus met goede bedoelingen die overal over zich heen laat walsen. Hij probeert alles zo goed mogelijk te verwerken, maar hij kan het bijna niet bijhouden. Geweldig zijn de twee momenten waarop Larry plotseling begint te huilen, hij kan er gewoon niet tegen, de arme man. Zijn vrouw wil van hem scheiden, hij wordt lastiggevallen door een leerling, alle rabijnen geven domme raad, zijn zoon belt hem constant omdat de tv het niet doet en ga zo maar door. De meest merkwaardige is zijn broer Arthur (Richard Kind), een net zo grote kluns die last heeft van een akelige vetbult. Het mooiste personage is Sy Ableman, de man die met Larry's vrouw gaat trouwen. Een té rustige, vredelievende en soms licht sarcastische man. Geweldig!

A Serious Man is een soort leedvermaak. Je ziet hoe een man alles tegen zich krijgt, maar het is wel grappig. Het Joodse geloof wordt heel erg belicht. Ik ben benieuwd of er een diepere, religieuze oorzaak achter de ellende van Larry Gopnik zit. Is zijn familie vervloekt omdat die vrouw in het begin een oude man doodde? Of is het begin gewoon onzin en slaat het helemaal nergens op? De gedachte dat God Larry test, zoals hij dat ook bij Abraham deed, vind ik ook erg interessant. Dat zou meteen verklaren waarom de camera bij de bar mitswa zo lang op 'Het offeren van Izak' van Caravaggio gefocust blijft. Alleen faalt Larry door de Koreaan een voldoende te geven en begint alles opnieuw. Dat is een heerlijk einde trouwens.

Kleine 4*.

Dat is deze (weliswaar vreemde) Coen-film in essentie ook. Tragikomisch, een beetje over vanalles, maar tegelijk vervuld van ledigheid. Personages die niet weten wat ze met zichzelf aan moeten, anderen die zwelgen in zelfverklaarde wijsheden en het uiteindelijk moeten afleggen tegen...ja, tegen wat eigenlijk?

Keihard toont 'A Serious Man' dat niemand wint aan het leven. Nietsontziend en genadeloos hekelen de Coens niet alleen het (Joodse, bij uitbreiding alle) gemeenschapsgevoel, ook tonen ze dat niemand werkelijk gelukkig is met de huidige gang van zaken. Er is geen hoop, behalve bij de jonge generatie...maar of daar wat van terecht zal komen?

Zware, deprimerende Coen, bijwijlen aandoenlijk grappig, met flitsen van genialiteit. Met dank...

De Coen-brothers. Je moet er van houden, maar dit keer was het een drama.

Wat een oninteressant geneuzel over rabbi's, bar mitswa's en weet ik veel wat voor armoedig en tragedisch gedoe ik over me heen heb gekregen.

En dat einde? Nee, dit is ook niet een film om nog eens te zien en er dan dingen uit te halen.

*

In iets andere bewoordingen, zat ik met een zelfde soort dilemma.

In eerste instantie vond ik het in elk geval een kut-einde. Maar dat is mijn traditionele kant die houdt van een gesloten film. Begin. Eind. Tadaa.

Ik moet het nog even herkauwen.

In elk geval gierde ik van het lachen toen die gast met d(i)e pijp uit ging. Een klein tikje voorspelbaar (alhoewel ik niet weet waarom), maar zeer goed getimed.

Deed me btje denken aan dat ontploffende hoofd tijdens het avondeten in The Upside of Anger.

Genre klopt helemaal. Het is een echte komische dramafilm. Wel soms onnavolgbaar voor een niet-Jood...

Ik vond de film echt slecht. Heb hem zelfs na drie kwartier uit gezet. Ik vond hem super saai. Ik had moeite om wakker te blijven

Beste Coen sinds The Big Lebowski!

Nou ben ik helemaal niet zo'n enorme fan hoor, en heb ze ook lang niet allemaal gezien, maar deze was wel erg leuk hoor. De Coens verplaatsen de film naar wat gevoelsmatig erg overeenkomt met de setting van hun eigen jeugd.
De film is gewoon zeer tergend, en dat is volledig de bedoeling, en het werkt ook nog erg goed. Van alle evenementen en vicueuze cirkel waar Larry Gopnik echt niks aan kan doen, tot Sy Alberman die vreselijk irritant een gemaakte amicale familyfriend speelt, de thuiskomsten van een lange dag werk waar de vrouw en de kinderen alleen maar kunnen zeiken, de Rabbi's die in cryptische lulkoek praten, de Zuid-Koreaanse vader, die broer die maar drie jaar op de bank komt slapen en niet begrijpen dat z'n vrouw het inmiddels zwaar irritant vindt

Scenario is echt goed, veel beter dan Burn After Reading. Begrijp ook niet waarom het verhaal zo moeilijk gevonden wordt en er velen niets met het einde kunnen. Larry wordt door God getest, krijgt vanalles te voorduren, en faalt. Het einde is dan toch ook uitstekend? Of is het toch gewoon toeval?

4*

Valt wel mee, tenzij je sowieso heel weinig algemene kennis hebt, maar ook dan is het toch prima te volgen lijkt me..

Vooral de scene dat Dannie, de zoon, stoned in de synagoog staat is geweldig! Het is ook mooi hoe je zo'n medelijden met larry krijgt. Met de scene dat de dokter opbelde om nog eens een gesprek te hebben over de X-ray resultaten leefde ik zo mee met die arme man, geweldig gedaan!

Niet de beste Coen, wel een van de betere. (Fargo vind ik beter)

Heerlijke film, sluit me aan bij maerk.

Weer een uur en veertig minuten verpest van me leven..

De film begon slecht, dit blijft zo maar door gaan, hopend op een eind dat voldoening geeft, dit was nog slechter als de hele film bij elkaar..

Er gebeurt zeer weinig, grappig is het maar zelfde en drama zie ik ook niet echt terug, behalve in het feit dat de film opzich een groot drama is..

Meer als een halve ster kan ik hier echt niet voor geven..

Je zal hem maar in de bios gezien hebben, dan wil je echt je geld terug..

Wil je dan ook niet stemmen a.u.b.

Sublieme film, een Coen topper!

aparte fil : echt weer een coen produktie. niet voor iedereen toegankelijk. mooie muzieken goed geacteerd.

wat een flop man :s

dit is de 2x maal in heel men film carriere dat ik een film afzet

hier zat echt NIETS in en zo saai ...

man man snel vergeten

Dit is de 2x maal dat ik iemand op deze film zie stemmen zonder de film ook (af) te kijken...

Jammer.

De oorzaak dat zo veel mensen afknappen op deze film is omdat de mensen zich helemaal focussen op het woord "komedie". Ze denken dan onmiddellijk dat ze iets leuks te zien krijgen waar ze lekker om kunnen lachen. Ik heb het meegemaakt in Arthouse Lux in Nijmegen dat mensen vroegen of ze hun geld terug konden krijgen omdat ze zich bedrogen voelden omdat er komedie in de synopsys stond, terwijl er voor hun niets te lachen viel en ze van de film ook helemaal niets begrepen. Ik kon ze geen ongelijk geven. "A Serious Man" ís geen komedie in de zuivere betekenis van het woord. Daar is de film - de titel geeft het al aan - veel te serieus en ingewikkeld voor. Misschien is tragikomedie een beter woord.

Misschien zou je eens naar zo'n bioscoop moeten gaan. Je weet wel, waar je entree moet betalen, waardoor je misschien eerst nadenkt voordat je een *verkeerde* keuze maakt.

Mag ik denken dat jij er een van de 'pindakaas generatie' bent?

En dan ook nog een 0,5 of 1 stemmen omdat de film niet aan de verwachting voldoet...

Ontzettend trage film...

En dat is slecht waarom?

YouTube - Schrödinger's Cat - Sixty Symbols

Feit blijft nog steeds dat je de film niet begrepen hebt en daardoor als 'slecht' beoordeeld.

Daarnaast neem ik toch aan dat je je verwachtingen van voor een film toch bijstelt gedurende een film? Het is toch al vrij snel duidelijk dat de tranen (van het lachen wel te verstaan) niet over je wangen zullen gaan lopen.

Om de quote van Loesje nog maar eens treffend te gebruiken(de Coens hadden 'm ook kunnen verzinnen):

Misschien heb ik het 'iets' te lo(e)sjes verwoord, en kan ik je helpen door deze vraag te stellen.

- Denk je dat er een verband bestaat tussen "naar de bioscoop gaan" en de op dit forum gebruikte term "pindakazen"?

Veel google-plezier.