A Serious Man (2009)

Ik denk dat men voor eens en altijd eens moet afstappen van dat "zoeken naar begrijpen". Er valt helemaal niets te begrijpen, net als in alle Coen-films trouwens. Scènes worden geschreven voor het plezier van de scène. En is er geen directe link tussen de openingsscène en de rest van de film? Who cares; het werkt wel! Er is dan ook geen enkele relatie tussen de films van de Coens en realisme. Dit is film vanwege de film. En dat verklaart volgens mij ook het succes van hun films.

Je kan deze visie op de Coens afdoen als zijnde simplistisch, maar ik ben er werkelijk van overtuigd dat dit érg dicht bij de waarheid rond hun filmmaken ligt. Veel dichter dan alle filosofie-interpretaties die rond hun oeuvre circuleren.

Waar sloeg deze film op? .......................................... 2 voor de moeite

Dat eerste deel ben ik niet met je eens.

De beginscene is duidelijk gebaseerd op schrodingers kat.

Is de man nu levend of dood?

Als mensen niet zouden zoeken naar begrijpen zouden een aantal films een stuk minder zijn. Het zoeken naar betekenis is altijd het mooie aan films, en sommige films stimuleren dit.

David Lynch wel eens gezien?

Wat men doet, is logischerwijs aan henzelf. Ik wijs er enkel op dat analyses, en met name die van de films van Lynch, vaak zeer ver af staan van de eigenlijke intenties van de maker en van de manier waarop films gemaakt worden. Men kan geweldig erudiete analyses maken die niets met het film maken zelf te maken hebben. Dan stel ik mij de vraag wat de waarde is van zulke bespiegelingen. Behalve dan voor de kijker zelf.

Lynch en de Coens zijn uitgelezen voorbeelden; hun films drijven op de "onuitgelegde scènes"; het vreemde, dat wat niet te bevatten is. Maar dat hoeft niet per se te betekenen dat er een verklaring bestaat. Dit doet mijns inziens niets af van de waarde of de rijkdom van de film. Als je de films van Lynch wil gaan lezen als een soort codetaal of 'A Serious Man' wil gaan "doorgronden" a.h.v. kwantummechanica, dàn pas gaat er veel moois verloren.

Je hebt een punt.

Ik denk echter dat er juist veel verloren gaat als je zulke films niet wilt begrijpen.

Dan kijk je vaak oppervlakkig naar een film, zonder de diepe betekenis te waarderen of bevatten.

Ik vind ook vaak dat sommige films over geanalyseerd worden, en dat vind ik ook kut.

Sommige films vragen echter om diep over nagedacht te worden. Donnie Darko was bijvoorbeeld zo'n film die ik na de 5de keer kijken echt waardeerde.

Versta me niet verkeerd, het is niet dat ik niet wil nadenken over het leven en de wereld. Maar wanneer ik film kijk en bestudeer, dan ben ik in feite enkel geïnteresseerd in de film zelf. Lees: de manier waarop deze gemaakt is, de artistieke keuzes en de manier waarop de cineast thema's aansnijdt. Het proces van hoe films effectief gemaakt worden, fascineert mij mateloos en daarbij hou ik er absoluut rekening mee dat pakweg de Coens er gewoon scènes insteken "omdat dat nou eenmaal een fijne scène is" of "omdat het zo grappig is". Jij noemt dat oppervlakkig, maar naar mijn gevoel is dit een heel serieuze en realistische wijze om aan filmstudies te doen.

De waarde van een film als 'Donnie Darko' gaat dan ook in feite aan mij voorbij. Qua film, qua scènes, qua narratief, que techniek vind ik dat allemaal niet bepaald spitsvondig. Dat daar een filosofie zou kunnen achterzitten, maakt de film voor mij op geen enkel vlak een betere film. Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat ik iets hebben tégen filosofische films.

Ik vind het belangrijk deze discussie te voeren in het kader van de Coens, net omdat dit twee cineasten zijn die constant zitten te knipogen "hey, it's just a movie; everything's possible!". En net rond deze cineasten circuleren de meest diepgaande en geschifte analyses. Dan slaan we als kijker de bal goed mis volgens mij.

Stop! Ik noem het alles behalve oppervlakkig, beetje onhandige woordkeuze.

Ik heb ook een grote waardering voor de coen brothers en ik ben het met je eens dat ze gewoon films hebben die leuk zijn om te kijken, puur voor de kijk. Ook mij fascineert de kunst van het filmmaken, en hoe de coen brothers hun mise en scene en dialogen doen is prachtig.

Ik ben het verder ook met je eens dat sommige mensen neigen naar overanalyse om een film te bergijpen, terwijl het soms gewoon niet nodig is.

Big Lebowski is een van mijn favoriete films ( top10 ) en daarbij ga ik ook geen betekenis zoeken. Die film is wat ie is.

Bij films als Donnie Darko en A serious man heb ik echter altijd het gevoel dat er net iets meer in zit. Uit de dialogen en het plot merk je toch echt dat er door de films bepaalde thema's zitten die terug komen.

En als je die niet probeert te vinden mis je naar mijn mening een hoop uit sommige films.

Bijv: Als die vader van die Koreaan zegt: "Please accept mysterie".

Als dat ie wil zeggen, stop met het zoeken naar betekenis in het leven.

Wat dan weer een redelijke paradox is dat ik het er nu over heb dat je ( soms ) wel betekenis moet zoeken

De toradrager in de synagoge: "Jesus Christ!". héél grappig

Mooi gezegd! Maar sommige filmmakers stoppen wel een zeker waarde in hun films, die zeker wel te begrijpen is. Het gaat dan meer om het gevoel dat je na het kijken van die film hebt, dat gevoel kan je nog dagen 'achtervolgen'. Na het kijken van een film als 'A serious man' of 'Burn after reading' of zelfs een film van een andere regisseur: 'The men who stare at goats', mis ik dit gevoel toch echt. Tijdens het kijken van de film kan ik echter wel erg genieten van bepaalde grappen of woordspelingen en zeker ook de manier van filmen en de dialogen. Toch kan ik het erg goed begrijpen dat sommigen deze films niet goed doorgronden en op zoek gaan naar een boodschap o.i.d. Het is maar net wat je zoekt in een film..

Voor mij persoonlijk is deze film geen pareltje, hij is ondergeschikt aan bv. Burn After Reading, daar zat net wat meer (toegankelijke?) humor in en ook het verhaal was leuker naar mijn mening. Toch vond ik het vermakelijk om deze film te kijken. De manier van filmen van de Coen broers blijft mooi om naar te kijken, maar verder miste ik stiekem toch ook een of andere boodschap. Wat de intro scene betreft, je wordt inderdaad meteen in het verhaal gesleept wat natuurlijk altijd goed is, maar persoonlijk vind ik het wel jammer dat we er in de rest van de film niks meer van terugzagen.

3 sterren voor deze leuke en vooral weer aparte film...

Ik denk persoonlijk dat de openings scene een of andere betekenis heeft voor het verhaal. Coen brothers of niet, zoiets zal een betekenis hebben.

Wat een heerlijke Coen film toch weer. A Serious Man zit allereerst (natuurlijk) weer vol geweldige karakters. Larry is een naïeveling die z'n weerga niet kent. Z'n vrouw bedriegt en verlaat hem, z'n zoon blowt er op los, z'n dochter steelt geld van hem en z'n broer profiteert van hem door ongevraagd in het huis te blijven wonen. Maar Larry laat alles over zich heen komen met een gelatenheid alsof het de gewoonste zaken in de wereld zijn. Arthur zelf is trouwens ook een mooi typetje en verder zijn er zat kleinere rollen die erg geestig zijn (buren, advocaat, rabbi).

Dat de Coens Joods zijn laten ze in niet misverstane bewoordingen zien. Vanaf de eerste scene wordt de kijker overspoeld met Joodse termen, taal, symbolen en gewoonten. Voor Joden (of kenners) zal het waarschijnlijk voor veel herkenbaarheid zorgen, maar voor de rest (waaronder ik) zal het niet altijd even duidelijk over komen. Niet dat ik dit als nadeel zie, want het had absoluut z'n charme. Het Hebreeuws klinkt hier en daar zeer geestig en de gewoonten getuigen vaak van een ongekende knulligheid (She wants a Gett. A what?).
Maar wat me opviel is de flinke kritiek op het Jodendom die de broertjes leveren. Er heerst een zeer geforceerde vriendelijkheid in de gemeenschap die de enorme zelfingenomenheid probeert te verbergen. De minnaar van z'n vrouw pretendeert een goede vriend te zijn. Het lid van de tenure-commissie zet openlijk zijn vraagtekens bij Larry, maar zegt daarbij dat hij zich toch écht geen zorgen hoeft te maken. En de Rabbi vertelt interessante verhalen waarvan hij de clou zelf niet eens snapt en vervolgens maar af doet met Does it matter?

Door deze scheve verhoudingen, gecombineerd met verscheidene buren die Larry's hoofd (door verschillende dingen) op hol brengen, zie je Larry steeds verder de draad kwijt raken en wordt hij regelmatig badend in het zweet wakker in de "Jolly Roger". Deze "chaos" zie je op een geweldige manier terug in het camerawerk. Praktisch ieder shot is schots en scheef gefilmd en horizontale/verticale lijnen of enige vorm van symmetrie zijn amper te bekennen, waardoor de onrust in Larry's hoofd op geniale wijze wordt ondersteund. De jaren 60 setting ziet er sowieso erg mooi uit met de kneuterige huizen en kitscherige inrichtingen.

En een Coen is tegenwoordig geen Coen meer als er geen apart einde aan zit. Waar ik bij Burn After Reading al met een glimlach bleef zitten, barstte ik hier toch even kort maar krachtig in lachen uit. De kijker wordt met een heerlijk WTF-gevoel achtergelaten waardoor er flink wat ruimte opengelaten wordt voor verschillende interpretaties. Ik denk dat het toch vrij simpel is en dat de vloek van de voorouders in de vorm van de tornado en het slecht nieuws telefoontje uitkomt. Extreem diepzinnig is het dus niet, maar wat maakt het ook uit? Vermakelijk is het in ieder geval wel.

4 dikke sterren.

Viel me ook al op, geniaal camerawerk. Scene op het dak is echt mooi.

Verder vond ik de scene met de koreaan en later diens vader ook geniaal, en ook tekenend voor de rest van de film.

Ik kan niet zoveel met deze film, het camerawerk was zeer goed maar wat is het moraal van deze film? Dat het leven geen nut heeft?

Dat is het hem denk ik niet.

De film laat zien dat, hoe Larry in het leven ook probeert het juiste te doen, hij toch niet goed terecht komt ( waarschijnlijk ).

Ik denk dat deze film niet makkelijk te begrijpen valt, als hij al te begrijpen valt, te lezen uit een discussie hierboven met Olivier.

Ik ga m maar weer eens herzien over een tijd en hopelijk begrijp ik dan meer van deze intrigerende film.

Wacht even, ik heb een theorie. Denkt even mee.

Ik denk dat de hele film een betekenis op zich heeft.

Puur het feit dat sommige mensen over deze film nadenken, en anderen hem gewoon waarderen om wat hij is, is de bedoeling van deze film.

Net als het hoofdpersoon in de film een betekenis probeert te zoeken, en andere personages hem hierin tegen werken, probeert de kijker dit ook... of niet!

En dat zou wel eens het hele doel van The Coen Brothers geweest kunnen zijn...

Deze tegenstrijdigheid te creeeren...

Kan kloppen Nakkie13.. Heb vandaag de film gezien en ik weet eerlijk gezegd niet wat ik er nu mee aan moet. Ik kan me goed voorstellen dat mensen helemaal niet weten wat ze nu aan het kijken zijn. Af en toe heb ik wel moeten lachen en sommige scenes zijn erg knap in elkaar te gezet. Maar ja 't thema spreekt mij ook niet aan, het jodendom.

Ik hou het voorlopig op 2.5 *.. ik heb veel beter gezien van de Coen Brothers.

Dit is wellicht een van de minst toegankelijke die ze op hun CV hebben.

Wellicht ooit nog eens herzien, maar denk niet dat ik hem dan meer zal gaan waarderen.. maar who knows

Ik vind m tot nu toe ook de minste die ik van ze gezien heb.

Kan veranderen. Film fascineert me wel. En dat is een goed begin.

Zo begon mijn nummer 1 namelijk ook

5 sterren in NRC. Verbaast het lage gemiddelde me hier toch een beetje....

Interessante film, nergens wordt het normaal. Bij de openingsscene had ik het gevoel dat ze de verkeerde film erin gestopt hadden. Dit was gelukkig niet zo...

Wel heel apart, net zoals de meeste films va de Coen brothers, het gegeven is grappig, de cast is fenomenaal, de sfeer is mooi, de dingen die de hoofdrolspeler overkomen zijn bizar, maar toch ook grappig. Soms was het wel tot aan de vervelens toe hoe Larry over zich heen laat lopen, onbegrijpelijk. Tegelijkertijd ook wel er geloofwaardig omdat die man waarmee zn vrou vreemd gaat toch wel erg sneaky is. Echt grappig!

Lastig om deze film te beoordelen, genoeg vreemde dingen gezien, snapte het begin in verband van de rest van de film ook niet helemaal.

Moet hem zeker nog een keer herkijken.

Voor nu een 3,5*

Ik vind een 7 te weinig en een 8 teveel....

Wat nu

Bestel wat eten zou ik zeggen

Nou... ik had inderdaad ook hoge verwachtingen.

De nieuwe film van de Coen broers, wat wil je nog meer.

Maar toch niet bepaald wat ik er van verwacht had.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik meer plezier beleefd heb aan de trailer kijken dan de film.

Wat kabbelt het ontzettend langzaam vooruit, het gaat nergens heen.

Het verhaal en de sfeer stonden me ook niet echt aan en true, de film had zoals elke coen film een paar briljante scenes.

Dat mensen dit 3, 4 sterren waard vinden kan ik ergens nog begrijpen. 5 sterren is absolute laster.

Ik lees nu net de omschrijving en Jefferson Airplane draait hier bij mij op de achtergrond....

Cool !

Ach, ik vind de beschrijving bij de film hier op Moviemeter totaal niet kloppen.

Vind het maar overdreven, zoals bijvoorbeeld dat naakte buurvrouwen gedoe. Je ziet het maar 1x en er staat gelijk dat zij steeds naakt zonnebaad Beetje misleidend in de plotbeschrijving.

Subtiele, prachtig gerealiseerde film, tegelijkertijd wrang en droogkomisch. Binnen het oeuvre van de gebroeders Coen nog het meest te vergelijken met The Man Who Wasn't There- ook één van hun meer subtiele films. Stuhlbarg is voortreffelijk in de hoofdrol. Het plot van de film doet niet echt terzake; het zijn de sfeer, de details en de vaak hilarische dialogen die dit tot zo'n plezierige kijkervaring maken. Het camerawerk van Roger Deakins en de score van Carter Burwell zijn zoals gewoonlijk weer van torenhoog niveau.

Ik begin officieel (eindelijk?) een beejte Coen-moe te worden. Na hun lollige (niet aan mij bestede) tussendoortje Burn after reading een terugkeer naar een quasi-serious drama-light. Als het een debuut was geweest had ik het waarschijnlijk geweldig gevonden. Nu komt het allemaal te bekend voor. De Coen brothers hebben er altijd plezier in gehad hun held de meest verschrikkelijk ongein te laten doorstaan, maar waar ik kirrend van plezier op de bank zat bij Barton Fink, heb ik het nu welwillend uitgezien. Goed gemaakt, goed gespeeld, rijk aan detail, originele vondsten, maar het is net of de touwtjes aan de auteurshanden continu in beeld zijn, waardoor het me allemaal nogal koud laat. Ik houd geen moment van de bedachte protagonist. Kan mij het schelen wat hij allemaal meemaakt.

Schrödinger's Cat

damn, film scoort hoog, niet mijn soort komedie/drama's.

komedie is ver te zoeken. te vlak en saai.