A Serious Man (2009)

Deze film gisteren mogen aanschouwen op de Filmbeurs in Den Bosch. Mijn verwachtingen waren enigszins hoog gespannen omdat ik hun vorige film "Burnt After Reading" zeer teleurstellend vond en deze nieuwste film van de Coens imo alleen maar beter kon zijn. Helaas was dat niet het geval, ook deze film vond ik zeer teleurstellend, hoewel de filmliefhebbers in de zeer goed gevulde zaal daar duidelijk anders over dachten.

De Coens lieten in deze film meer dan in al hun films bij elkaar duidelijk zien dat hun achtergrond joods was. Je werd doodgegooid met Hebreeuwse teksten uit de Thora en Hebreeuwse woorden zoals goj, sjabbat, mazzeltof etc. Ook de personages - sommigen spuuglelijk - oogden zo joods als maar zijn kan. De humor - daar ging het toch allemaal om - vond ik toch niet zo bijzonder en ik moest af en toe veel moeite doen om niet in slaap te vallen. Of de Coens met "A Serious Man" nu een slechte film gemaakt hebben? Ik denk van niet. Ik denk eerder dat ik op de humor van de Coens gewoon uitgekeken begin te raken. Het is ook allemaal zo voorspelbaar geworden. De Coens zelf schijnen in het komedie genre wel lol te hebben want hun volgende film "Hail Ceasar" - klinkt wel leuk - wordt weer een komedie.

2,0*

Mwah...Ik was zoo nieuwsgierig naar de film. Vond de trailer ook echt leuk. Maar de film viel me een beetje tegen.

Gezien op de Parooldag in Tuschinski trouwens.

Vond het verhaal niet zo, beetje dun. En ik vond de film, in tegenstelling tot eerdere films van deze regisseurs, niet zo grappig.

Het beginstukje snap ik al helemaal niet, als iemand me de relevantie kan uitleggen....graag!

Maar goed, ik heb wel geboeid zitten kijken, in de hoop op verbetering vrees ik, maar toch. Ook wel een leuk tijdsbeeld en inkijkje in de joodse cultuur. Tikkie veel joods, maar goed.

Alweer een erg sterke Coen brothers. De laatste jaren lijken ze toch betere films te maken met minder en ook hier is dat weer het geval. Sereen gefilmd, prima cast en een gezapig sfeertje waar zo nu en dan een gevoelige snaar wordt geraakt. Nooit inktzwart en eigenlijk typisch Coen, maar altijd aangenaam. De Joodse setting doet misschien wat afstandelijk en onbekend aan, maar de aangesneden thema's zijn universeel. Verder geheel in de stijl van Burn After Reading en dat is het type Coen dat mij het meeste bevalt. Onbevangen, fris en weinig pretentieus. Een aangename film.

4*

Prachtige film weer van de gebroeders Coen, deze A Serious Man. De samenwerking met Roger Deakins is weer een feit en hoe... prachtig geschoten deze film, net als de minimalistische, maar sterke score van Carter Burwell, die ook al tijden samenwerkt met de Coens. Ik heb wederom genoten.

'A Serious Man' zal niet voor iedereen even toegankelijk zijn. Vooral het einde zal voor velen - net als bij No Country for Old Men - een punt van discussie worden. Wat gebeurt er? Ik zat zelf ook even te denken; hmm... Maar dit is een sterk punt en zal mooie interpretaties en vragen gaan opwekken. Larry Gopnik doet zo z'n best om een 'Serious Man' te zijn, maar het lukt maar niet. Om onverklaarbare redenen wordt het hem érg moelijk gemaakt, waar hij op het einde ook nog eens ''het'' telefoontje krijgt, terwijl zijn zoon een tornado op zich ziet afkomen. De Coens zullen het veel kijkers mompelend moeilijk weten te maken, terwijl anderen dankzij de vele vragen die opgewekt zullen worden deze film absoluut niet snel los kunnen laten.

En ik ben bang dat ik ook in dat (laatst genoemde) schuitje zit. Ik ben benieuwd wat deze film allemaal los gaat maken en wat mensen eruit zullen halen. Waarom lijkt de arme Larry gedoemd? Heeft het te maken met de proloog, waar we zien dat zijn voorouders een ''dibboek'' in hun huis laten, waardoor Larry vervloekt is? Ik weet het (nog) niet. Ik vond de verschillende verhaallijnen (plus het feit hoe die met elkaar samenhangen) echt geweldig. Zijn zoon met z'n bar mitswa, de 20 dollar die terug betaald moet worden, al wietrokend met z'n vloekende maat ''give me that fucker''. Prachtige, inktzwarte humor, geweldige eind jaren '60 sfeer, briljant gecaste personages en... Jefferson Airplane; ''Somebody to Love''. Ik krijg zwaar het idee dat zélfs dit nummer veel betekent in deze film. Meer dan ik nu weet.

Stuhlbarg is geniaal gecast als alsmaar pech hebbende zielepoot. Hij moet en zál een 'Serious Man' worden, maar hij kan maar niet aan z'n lot ontsnappen. Terwijl leraar Larry dit zo probeert gaat zijn allerbeste maat ervandoor met z'n vrouw, die op doodnormale - en rustige - manier geen problemen heeft om Larry recht in z'n ogen te staren om te vertellen dat het allemaal wel goed komt. Ondertussen probeert een Aziaat hem voor de rechter te slepen omdat zijn zoon geen voldoende krijgt en heeft Larry bizarre dromen. Bij vlagen hilarisch en inktzwart. Ik vond het geweldig. De buurvrouw is eveneens goed gecast en de scéne dat ze samen met Larry hash gaat roken is één van de vele pluspunten in de film. De aankleding van de huizen, de muziek op de achtergrond en het perfecte tijdsbeeld wat de Coens dus gewoon weten te creëeren is alleen maar de kers op de taart. Technisch perfect en met heel veel plezier gemaakt deze film. Het spat van elke scéne af.

Ja, ik heb genoten. En ik heb zo'n vermoeden dat deze film me met de tijd alleen maar beter gaat bevallen. Zat ik me halverwege de film eens af te vragen wat dit nou allemaal was, valt alles na dik anderhalf uur op z'n plaats. Niet dat ik een volledig snappende interpretatie klaar heb liggen, nee. Maar... ik weet wel dat deze film (veel) meer is dan een vermakelijk, komisch geheel.

Mooi stukje weer HarmJan, ben het er helemaal mee eens, moest de film ook nog even laten bezinken.

Deze Coen heeft veel raakvlakken met hun eerdere films, Man who wasn't there en een beetje Barton Fink (ook moest ik vaker denken aan Pi, zeker qua eindpoint). De humor erin is wat ingetogener (ondanks weer een paar lekker melige droomscenes) en de dialogen wat minder quotebaar, dus hij lijkt serieuzer, maar gelukkig nog altijd minder als de titel doet vermoeden.

Hier mijn poging tot eerste analyse:

Larry Gopnik, wiskunde leraar, begint in de film met een les over Schroedinger's Cat, een scenariotje dat quantum physics ridiculiseert en illustreert dat het observer effect (de waarnemer beinvloed het uiteindelijke resultaat van een proef) in de werkelijkheid onzin is, de kat is of dood, of levend, nooit allebij tegelijk. Een beetje zoals de vraag, als en boom omvalt en er is niemand om het te horen, maakt 'ie dan toch geluid. Een rationeel mens zal zeggen, natuurlijk, maar helemaal zeker weten kunnen we het nooit. Ditzelfde geldt natuurlijk helemaal voor religie, waardoor het verhalen worden die in de werkelijke wereld, handig zijn, maar nooit daadwerkelijk uitsluitsel kunnen bieden.

Dat kan Larry als wiskunde leraar (die de math erachter begrijpt, maar de begleidende verhalen niet) niet accepteren. Hij wil antwoord op de vraag waarom. Een antwoord dat de Rabbis in zijn gemeenschap hem ook niet kunnen geven. Een antwoord dat ook totaal niet ertoe doet. Iets is nou eenmaal, de rede waarom is je bezig houden met alles behalve het daadwerkelijke probleem.

Er zitten veel dingen in de film die Larry proberen duidelijk te maken dat hij zijn focus ergens anders op moet leggen, zoals de eerste Rabbi wat ongelukkig al vertelt. It's a matter of perception, look at that parking lot! Zo ook de 2de Rabbi, after a while he just stopped checking and returned to his life. Larry leert zijn klas bovendien het uncertainty principal, we can never know anything for certain. Wederom begrijpt hij de math erachter, maar niet de betekenis ervan in het dagelijks leven. Zoals advocaat riedenschneider in wasn't there al aankaart, the more you look, the less you know. Omdat je het nooit 100% zeker zult weten blijft het zoals koreaanse student Clive opmerkt, mere surmise sir. De oplossing: please accept mystery.

Omdat Larry dit nooit zal kunnen accepteren blijft het een getergde man, die blijft zoeken naar het waarom, waarom gebeurt dit mij, I didn't do anything! (doing nothing isn't bad, ipso facto) En zal hij lijdend door zijn leven baggeren. Zoals de laatste Rabbi al aankaart tegen larry's Blowende zoon, zit er oneindig veel waarheid in de text van Jefferson Airplane's don't you want somebody to love. Alle grootse religieuze verhalen vallen samen te vatten in een zinnetje: be a good boy. Verder is er geen grote waarheid of zekerheid, in deze wereld, aan vast te plakken. Shit happens. Deal with it. En probeer ondertussen de beauty van het parking lot niet uit 't oog te verliezen.

Hoe het begin echter precies met het geheel te maken heeft, ben ik nog niet helemaal uit. De vrouw zegt met zekerheid te weten dat het een Dybbuk is, de man zeker niet. Is Larry door deze zonde van zijn voorouders cursed, of is het gewoon, net als de Rabbi verhalen, een illustratie van het feit dat er geen uitsluitende waarheid is te vinden in religie, die toepasbaar is op de werkelijkheid, net zo min als in wiskunde, of alle andere door mensen ontwikkelde systemen. Maar toch... Larry's broer Arthur's Mentaculus werkt wel, hij wint met kaart-spelletjes, hij begrijpt de math, heeft het toegepast op de werkelijkheid, maar het brengt hem eigenlijk geen voldoening in het leven.

Nu ik dit allemaal zo neertyp, heb ik het idee de gist of it toch wel begrepen te hebben en hoewel het einde me eerst ook opspeelde (waarom nog dat telefoontje en die tornado), denk ik nu dat, net als bij bijna alle coen films, dit gewoon de final knipoog joke is, net zoals die druppel bij Blood Simple, of de meeuw bij Barton Fink.

Maar heb het idee toch veel vergeten te zijn in m'n analyse en zit toch, net zoals Larry, nog te worstelen om een sluitende waarheid eraan te plakken. Die er nooit is, dus de point is forget about the why and try to enjoy the ride.

Dit klinkt allemaal overigens zwaarder als de film is, eigenlijk is hij ondanks de aangesneden thema's en mangel van de hoofdpersoon, best luchtig. Denk daarom helemaal dat deze film na herziening toch ook het volle pond gaat krijgen en er nog vele links en ook laughs bij gaan komen.

PS: Sorry voor de lang dom lullende pleb praat .

Tragi-komedie.

Lastige film, hoe moet je het zien. Als komedie, drama? Allebei lijkt me het meest logisch. Slecht wil ik de film niet noemen verder, lees hieronder ook allerlei dubbele bodems, paar volgde ik nog wel maar andere ontglipte me ernstig en misschien door het te intelligent te willen maken kwam de flow ook niet echt uit, voor mij tenminste niet dan. Nogal een vervelend zielig figuur. Dat nooit voor zichzelf durft op te komen en door iedereen over zich heen laat lopen. Irriteer ik me altijd een beetje aan. Erg joodse film ook verder, hou wel van de joodse humor, maar het zielenpietjes syndroom doet me altijd een stuk minder.

Bij Lovely Bones durf ik wel punten aan te wijzen die echt niet lekker zitten. (blijft natuurlijk nog steeds mijn mening) Durf ik hier niet te zeggen, mensen zullen het te gek vinden, mensen zullen het saai vinden. Ik hoor dit keer bij de laatste. Beetje zoals Fargo bij mij van de Coens ook minder goed werkte.

2.5 sterren.

Net gezien in de sneak. Wederom sterke Coen Brothers, echter door velen niet gewaardeerd in de zaal, liepen best veel weg en de reacties waren ook nadien sterk verdeeld. Zelf vond ik deze film prima, zeker ook door het sterke spel van de hoofdpersoon. Tragisch en komisch tegelijk. Op dit moment kan ik nog niet alles uit de film plaatsen maar het meeste viel wel op zijn plek. Het is zeker een film die je aan het denken zet. Op het einde begint het, nadat het goed lijkt te gaan met Larry Gopnik weer slecht te worden op het moment dat hij het cijfer van zijn student veranderd. Hij blijkt ernstig ziek te zijn en zijn zoon wordt getroffen door een orkaan. Ik denk inderdaad dat ook zijn zoon niet bespaard blijft van alle ellende die hem heeft gebracht. De vloek die aan het begin wordt uitgesproken raakt ook hem. Het gekke is wel dat The Coen brothers gebruik maken, net als bij Adam's Apples, van het bijbels boek Job. Echter eindigt dit boek met gezondheid en geluk terwijl de film weer doorgaat met het ongeluk. Hier hebben ze dus bewust een andere keuze gemaakt. Blijkbaar kan Larry Gopnik toch niet helemaal omgaan met zijn onrecht en wil hier zelf gaan ingrijpen door het cijfer aan te passen. Dit leidt er echter toe dat hij het onheil verder gaat Al met al een film die voor vele interpretaties vatbaar is.

Wat een heerlijke Coen film toch weer. A Serious Man zit allereerst (natuurlijk) weer vol geweldige karakters. Larry is een naïeveling die z'n weerga niet kent. Z'n vrouw bedriegt en verlaat hem, z'n zoon blowt er op los, z'n dochter steelt geld van hem en z'n broer profiteert van hem door ongevraagd in het huis te blijven wonen. Maar Larry laat alles over zich heen komen met een gelatenheid alsof het de gewoonste zaken in de wereld zijn. Arthur zelf is trouwens ook een mooi typetje en verder zijn er zat kleinere rollen die erg geestig zijn (buren, advocaat, rabbi).

Dat de Coens Joods zijn laten ze in niet misverstane bewoordingen zien. Vanaf de eerste scene wordt de kijker overspoeld met Joodse termen, taal, symbolen en gewoonten. Voor Joden (of kenners) zal het waarschijnlijk voor veel herkenbaarheid zorgen, maar voor de rest (waaronder ik) zal het niet altijd even duidelijk over komen. Niet dat ik dit als nadeel zie, want het had absoluut z'n charme. Het Hebreeuws klinkt hier en daar zeer geestig en de gewoonten getuigen vaak van een ongekende knulligheid (She wants a Gett. A what?).
Maar wat me opviel is de flinke kritiek op het Jodendom die de broertjes leveren. Er heerst een zeer geforceerde vriendelijkheid in de gemeenschap die de enorme zelfingenomenheid probeert te verbergen. De minnaar van z'n vrouw pretendeert een goede vriend te zijn. Het lid van de tenure-commissie zet openlijk zijn vraagtekens bij Larry, maar zegt daarbij dat hij zich toch écht geen zorgen hoeft te maken. En de Rabbi vertelt interessante verhalen waarvan hij de clou zelf niet eens snapt en vervolgens maar af doet met Does it matter?

Door deze scheve verhoudingen, gecombineerd met verscheidene buren die Larry's hoofd (door verschillende dingen) op hol brengen, zie je Larry steeds verder de draad kwijt raken en wordt hij regelmatig badend in het zweet wakker in de "Jolly Roger". Deze "chaos" zie je op een geweldige manier terug in het camerawerk. Praktisch ieder shot is schots en scheef gefilmd en horizontale/verticale lijnen of enige vorm van symmetrie zijn amper te bekennen, waardoor de onrust in Larry's hoofd op geniale wijze wordt ondersteund. De jaren 60 setting ziet er sowieso erg mooi uit met de kneuterige huizen en kitscherige inrichtingen.

En een Coen is tegenwoordig geen Coen meer als er geen apart einde aan zit. Waar ik bij Burn After Reading al met een glimlach bleef zitten, barstte ik hier toch even kort maar krachtig in lachen uit. De kijker wordt met een heerlijk WTF-gevoel achtergelaten waardoor er flink wat ruimte opengelaten wordt voor verschillende interpretaties. Ik denk dat het toch vrij simpel is en dat de vloek van de voorouders in de vorm van de tornado en het slecht nieuws telefoontje uitkomt. Extreem diepzinnig is het dus niet, maar wat maakt het ook uit? Vermakelijk is het in ieder geval wel.

4 dikke sterren.

Interessante film, nergens wordt het normaal. Bij de openingsscene had ik het gevoel dat ze de verkeerde film erin gestopt hadden. Dit was gelukkig niet zo...

Wel heel apart, net zoals de meeste films va de Coen brothers, het gegeven is grappig, de cast is fenomenaal, de sfeer is mooi, de dingen die de hoofdrolspeler overkomen zijn bizar, maar toch ook grappig. Soms was het wel tot aan de vervelens toe hoe Larry over zich heen laat lopen, onbegrijpelijk. Tegelijkertijd ook wel er geloofwaardig omdat die man waarmee zn vrou vreemd gaat toch wel erg sneaky is. Echt grappig!

Lastig om deze film te beoordelen, genoeg vreemde dingen gezien, snapte het begin in verband van de rest van de film ook niet helemaal.

Moet hem zeker nog een keer herkijken.

Voor nu een 3,5*

''Don't you want somebody to love…”

Geweldig nummer, dat een aantal keren voorbij komt in deze erg leuke film van de Coen broers. Het is een bij vlagen lekkere absurde film, zoals ik ze graag mag zien. Het begin met de hilarische proloog, die ook nog eens in het Hebreeuws of Joods wordt gesproken zou je inderdaad kunnen doen denken dat je met andere film te maken hebt, maar niets is echter minder waar. De Coens hebben namelijk Joods bloed in zich en feite is dit een soort van ode aan hun jeugd, al hebben ze ook best wel kritiek op dit geloof.

De acteurs zijn eigenlijk allen behoorlijk onbekend, al heeft Alan Rickman wel een kleine bijrol. De hoofdrolspeler Larry Gopnik, gespeeld door Michael Stuhlbarg, is een natuurkundeleraar die soms nogal behoorlijk over zich heen laat lopen. Hij heeft het dan ook best moeilijk met een vrouw die van hem wil scheiden, een zoon die allerlei foute dingen doet en hem te pas en te onpas belt voor de slechte tv-ontvangst, een dochter die steelt, een fascistische buurman en niet te vergeten een broer die in feite ook totaal niet spoort. Gelukkig maakt de naakt zonnebadende buurvrouw dit weer een klein beetje goed. Larry’s problemen leiden af en toe tot best wel komische situaties, zeker ook omdat hij een aantal Rabbi’s raadpleegt om ze al zijn problemen voor te leggen al kunnen ze hem ook niet echt verder helpen. Ook leuk is de confrontatie met Sy, die Larry bedriegt met zijn vrouw en zich vervolgens doodleuk aanbiedt als gesprekspartner waar Larry zijn problemen aan kwijt kan. Alsof hij daar dan op zit te wachten.

Verder zijn de dromen van Larry ook best wel grappig. Inktzwart soms en vaak ook heel plotseling, omdat ik vaak pas doorhad dat Larry droomde toen hij wakker werd, omdat ook zijn dromen niet verlopen zoals hij het zou willen. De soundtrack van de film mag er ook zijn, met het al eerder genoemde nummer 'Don't you want somebody to love als uitschieter. Ook de cinematografie is weer uiterst verzorgd en verder is het duidelijk een film die met veel liefde en plezier gemaakt is door de Coens. Let trouwens ook eens op de vele opvallende bijrolspelers met expressionistische gezichtsuitdrukkingen. Die mensen zeggen weinig, maar lijken juist voor hun uitgesproken gezichtsuitdrukkingen gecast te zijn en ook dat komt goed over. Verder moet de film duidelijk niet al te serieus genomen worden en zal misschien wat minder toegankelijk zijn dan andere films van ze, maar feit is wel dat ze ook hier weer duidelijk hun eigen unieke stempel op hebben gedrukt. Verder is het verhaal voor mij vrij duidelijk. In het begin wordt er een vloek uitgesproken, waar Larry en zijn familie niet aan kan ontsnappen. Dat is het voor mij in feite en niet meer en niet minder.

Tja toch best wel genoten van deze film en durf wel te stellen dat deze film tot hun betere films mag worden gerekend, al maken ze in mijn ogen bijna alleen maar goede films. Oh dat nummer blijft maar hangen in je hoofd, zelfs nu nog. ''Don't you want somebody to love la la la la….................…….

Dikke 4,0*

Film die je op je in moet laten werken en op sommige momenten bedoeld of onbedoeld een vrolijke cynische noot, welke de kijker zijn eigen interpretatie is van dat moment.

Kortom er zit wel iets in deze film, wat daar ben ik nog niet uit, misschien is het ook beter om het zo te laten.

Normaal heeft een film een inleiding, een middenstuk, en een einde. Deze dus niet. Toen de credits in beeld verschenen kreeg ik de reality-slap dat de film kennelijk al afgelopen was. Wat moet je ermee? Was dit een metamorf voor de rest van de film? Geen situatie wordt namelijk afgesloten, geen probleem opgelost; de scheiding tussen Larry en z'n vrouw; de problemen van z'n broer; de zenders die maar blijven storen; het gesprek van Larry met de oude Rabbi. En zo kun je nog even doorgaan.

Goed gekozen muziek hoor, wat aardige close-ups en camerapunten, de zoon is grappig, maar Coens: wat de neuk? Is jullie boodschap dat mensen hun eigen boontjes moeten doppen? Dat ze niet met hun problemen bij anderen moeten aankloppen?

Het Fargo-effect kruipt weer op,

2*/5

Geen film voor mensen die op zoek zijn naar een vette lach, maar een zeer dappere en persoonlijke film van de Coen Brothers. Commerciële zelfmoord (?), bedoeld voor een klein publiek. Mooie karakters neergezet. Je gunt de hoofdpersoon een vorm van verlossing uit z'n misere, maar die zul je zelf moeten verzinnen, dankzij een behoorlijk open einde.

Verder na de Cable Guy dé film waarin het best gebruikt wordt gemaakt van Somebody to Love van Jefferson Airplane.

Mee eens,gaat nergens over,heel de tijd wachten tot de film eindelijk gaat beginnen en dan gebeurd dat niet,verschrikking,zonde van de tijd!!!

I'll be out in a minute! .

Erg aardige Coen-film, fijn om te zien dat ze weer een beetje naar hun roots terugkeren. Waarschijnlijk hun beste sinds The Man who Wasn't There. Veel subtiele humor, goed gespeeld en leuke bijrollen en situaties maar waarschijnlijk vooral voor Joodse Amerikanen echt helemaal te vatten.

Minder toegankelijke film van de Coens. Maar o zo voor interpretatie vatbaar. Na het onverzadigde einde die we in No Country for Old Men hebben gezien, scheppen ze er bij deze nog een laagje bovenop.

Maar inderdaad zoals eerder vermeld, is het niet echt een open einde, berustend op de verhalen van de rabbijns.

Maar wat een einde, ik ben er niet goed van. De film zelf vond ik niet overdreven goed ( ik gunde mij een periode om te stemmen), maar de film bleef zowaar een week in mijn hoofd rondspoken. En dat is waar het om gaat. De kijker voor moeilijke vraagstukken stellen, en ze er laten over nadenken.

Ik kom tot de conclusie dat de Coenbrothers hun stek in de filmgeschiedenis blijven verstevigen met unieke films, waarin alle themas omtrent het leven zorgvuldig worden verwerkt.

4 sterren.

Hij is inderdaad minder toegankelijk, ik zat eigenlijk nog helemaal in de film toen ik Jefferson Airplane weer hoorde. Een iets te Abrupt einde naar mijn idee. Michael Stuhlbarg acteert geweldig, en het zien van zijn dagelijkse dillemma's is gewoon goed uitgewerkt. toch waren er wat stukken dat de film even mijn aandacht verloor. Maar het is gewoon een degelijke film.

* * *

Ik vond het een vermakelijke film, maar het is altijd even graven en discussieren als je de bioscoop uitloopt. Het komt erop neer dat hoe je de openingsscene interpreteert (cat is dead or living) voor de hele film opgaat. Rabbi's hebben ook zo hun eigen mening.

Je kan er echt eindeloos over lullen, feit blijft wel dat de Coens soms wat goedkope trucjes gebruiken.

Wel een uitstekende cast btw. 3*

Duidelijk een film die nog een kijkbeurt nodig heeft. Had al wel het idee dat ik het grootste gedeelte van de film meepakte en ondanks enkele fantastische personages en dito situaties deed de film me minder dan een Fargo of een Big Lebowski. Vond vooral dat de film wel heel veel wilde vertellen...

Grace Slick. Marty Balin. Paul Kanta. Jorma......something. These are the members of the Airplane.

Zoals ik in mijn vorige bericht hier al liet weten ben ik zeer onder de indruk van de nieuwste van de Coens. Nou is dat op zichzelf niets opzienbarends: ik geef over het algemeen gigantisch hoge scores aan het werk van deze broertjes. Toch is A Serious Man een opvallend onderdeel van hun oeuvre: hun stijl is enerzijds 100% herkenbaar, maar anderzijds staat deze film op zichzelf.

Wat dat betreft lijkt het nog het meest op Barton Fink en ook wel doordat het een Coenfilm is met onduidelijkere, diepere betekenissen. Maar daar houdt de vergelijking met Fink op; A Serious Man is van een heel ander genre. Sterker nog, dit is de eerste Coenfilm die niet echt een genrefilm is en die ook niet lijkt terug te grijpen naar oudere Hollywoodfilms.

Sommigen noemen dit een persoonlijk project, tot op het autobiografische toe. Nou heb ik de Coens nooit ontmoet en weet ik niets van hun levens af, maar het lijkt me nogal duidelijk dat het verhaal grote nonsens is en ik geloof er dan ook geen barst van dat dit uit het leven gegrepen is. Het blijven de Coens, dus ze behandelen hun thema's gestileerd. Toch is de term 'persoonlijk' niet helemaal gek, want dit is duidelijk een film hun dicht aan het hart licht. Na de Oscarwinst van No Country for Old Men en de commerciële hit Burn After Reading lijken de Coens de kans gegrepen te hebben om weer eens iets te maken dat zeer ontoegankelijk is. Of iedereen het ook boeit lijkt ze weinig te interesseren.

Mij interesseerde het echter wel. Net als bij Woody Allen herken ik geen van de situaties en ook niet het milieu (ik ben geen Jood, geen Amerikaan en leefde niet in de jaren '60-'70), maar toch spreekt het me allemaal op een bijzondere manier aan, alsof ik door al die gestileerde onzin er toch iets herkenbaars is. Zoals gewoonlijk zit ik weer geheel op een lijn met de Coens, zowel qua humor, als gevoel voor entertainment en zelfs drama. Dat heb met bijna geen regisseurs, zelfs niet veel favorieten.

Dus dit is een ingewikkelde film? Nauwelijks en zeker niet op een Barton Fink-niveau. Het losstaande begin (dat ik zelf meer als een thematisch gerelateerde anekdote of inleiding beschouw dan als een onderdeel van het plot) en het wederom abrupte einde roepen vragen op, maar de rest lijkt me toch glashelder. Er zijn wel veel Joodse termen waar ik niet bekend mee was, maar uit de context kon ik wel opmaken wat er ongeveer mee bedoelt was. Het middenstuk ik vooral een rechtlijnig verhaal over een man die pech, heel veel pech heeft. Precious zou er een hartaanval van krijgen.

Het komt niet vaak voor dat de Coens echt iets aan hun gedachtes te knagen lijken te hebben. Barton Fink had diepgang doordat de Coens hun persoonlijke writers-blockervaringen omzetten in een verhaal en No Country for Old Men had meer inhoud dankzij het boek waarop het gebaseert was, maar A Serious Man gaat verder dan dit allemaal. Of niet? Let op de openingstekst van de film, waarin beweerd wordt dat je het leven beter over je heen kan laten komen. Zoeken naar antwoorden in religie of elders heeft geen zin, want we weten toch niet of het bestaat. Wat dat betrefd is dit gewoon een zwarte komedie over een man die wel denkt antwoorden te vinden.

Maar zelfs met oog op dat simpele uitgangspunt (waar ik trouwens achter sta) is het een vrij complex in elkaar gezette film. Ieder element lijkt gevuld te zitten met betekenis. Er zitten veel verwijzingen in naar het joodse geloof, sommigen zeer obscuur, maar ook naar andere vormen van religie, quantemmechanica en ook bekendheid met populaire cultuur. Het Boek van Job is het meest opvallend aanwezig. De broertjes maakten er een gelaagd geheel van. Van IMDB haalde ik bijvoorbeeld de betekenis van de titel van de Santanaplaat, waar verborgen humor achter schuilt. Erg knap gedaan.

Er is een atheïstische interpretatie mogelijk (dat lijkt me makkelijk), maar ook een bevestiging van het bestaan van een God. Het einde is wat dat betrefd ook helemaal niet zo moeilijk. Na lang twijfelen besluit Larry voor het eerst iets slechts te doen in de film: hij geen een student overdient een goed cijfer. Een paar seconden daarna gaat de telefoon, waarna de dokter met slecht nieuws komt. Het lijkt erop dat God Larry onmiddelijk straft voor het falen van Jobs test (het blijven doen van goed ondanks al het kwaad dat hem overkomt). Anderzijds moet die dokter al langer dan die paar seconden tussen het veranderen van het cijfer en het telefoontje het slechte nieuws van Larry geweten hebben, dus is het gewoon toeval. Net als de Schrödinger kat uit Larry's les: het atheïstische en religieuze vind tegelijk plaats in een scène lijkt het. Iets dergelijks kan ook gezegd worden van de storm op het eind, maar daar ga ik nu niet op in. Net als bij de kat kan er pas een bevestiging van leven of dood (of God of geen God in de film) gegeven worden als er werkelijk leven of dood (of een God of geen God) is waargenomen. De boodschap: zit niet te piekeren over de zin van het leven of religies, maar leef het leven zoals het is. Geen nieuwe boodschap, maar toch zelden zo geestig en tegelijkertijd raak verteld. Typisch Coen: een existentiële film maken die tegen existentiële films is.

Genoeg over dergelijke zware onderwerpen: is de film ook leuk zonder je te hoeven concentreren op die zaken? Ja, alles is nagenoeg perfect. Roger Deakins levert hier één van zijn fraaiste prestaties af en Carter Burwell was misschien zelfs nooit beter (beide heren verdienen een Oscarnominatie). De enorme cast is tot op de kleinste bijrol perfect gekozen, ondanks dat iedereen onbekend is (noot aan Spetie: Alan Rickman zit niet in deze film, wel iemand die Alen Rickman heeft, maar die kent volgens mij niemand), met Stuhlbarg en Fred Melamed als uitschieters. De Coens zelf zijn in topvorm. Bijna iedere scène is memorabel en goed voor een lach, terwijl er soms zelfs oprecht drama induikt, weer gevolgd door momenten die op een vreemde manier intens spannend zijn. Het is een vreemde mix, maar het werkte van mij compleet. Je weet nooit hoe je jezelf moet voelen. Het is eigenlijk ook gewoon de Coens donkerste komedie, zelfs al vloeit er geen bloed. Prachtig is dan ook dat alles met een bepaalde rust gebracht is. Iedereen spreekt heel zacht en vriendelijk, zelfs al zeggen ze verkeerde dingen.

Een meesterwerk dus, flink neigend naar vijf sterren. Nu nog even vier en een halve ster.

Vakkundig gemaakte film, (vrij ontoegankelijk) maar met een aangenaam scherp randje eraan. Anders kan ik A Serious Man even niet omschrijven. Coen-films zijn niet zomaar films. Het is op zijn minst altijd weer iets speciaals. Ik kan mij wel vinden in een aantal zaken waar The One Ring over schrijft. Vooral het boek van Job gedeelte. Maar ook de dromen die Larry Gopnik heeft zijn essentieel. Er valt sowieso genoeg te ontleden bij A Serious man. Eerlijk gezegd heb ik er eigenlijk niet zoveel meer aan toe te voegen. Ik ben op het moment content met deze nieuwe Coen en zal op korte termijn zeker nog wel een kijkbeurt krijgen. Tot die tijd een 3,5*

Een aardige film van de Coen Brothers, maar hij haalt het niet bij veel van zijn voorgangers. Het verhaal is opzich prima, maar vond het nou ook weer niet super boeiend. Toch is het allemaal erg geinig en zo nu en dan ook aangrijpend. Het is wel een film waar je bij moet denken, maar dat is vaak zo bij deze regisseurs. Toch had ik er wel meer van verwacht, maar misschien komt het omdat het thema me niet super ligt. De cast is overigens wel prima. Het einde is even nadenken , maar het god straft meteen effect is natuurlijk wel erg toepasselijk bij de film en goed bedacht.

3.5*

Jongens toch, wat een f-e-e-s-t is deze nieuwe Coen productie wederom. Michael Stuhlbarg is fantastisch als de wannabee Serious Man die werkelijk op alle mogelijke manieren tegengewerkt wordt. Familie, collega's, buren; ze hebben het allemaal op Larry Gopnik voorzien en potentiële steunpunten als advocaten en rabbijnen zijn zo mogelijk nog gestoorder.

A Serious Man kent zeker 10 personages waar ik zo een hele film van zou willen zien, je moet ze maar kunnen bedenken en opschrijven. Verder werkelijk hilarische dialogen te over, met name tussen Larry en de Koreaanse student (Hush Hush!). Het einde is me dan toch wat te plots, ik wilde nog wel een uurtje deze compleet gestoorde bende aan het werk zien. Beste Coen na Hudsucker Proxy imo.

4 dikke sterren.

Jep dit is er eentje voor de fans en fijnproevers.

Wat een heerlijke kalmte straalt deze film uit door het kleurgebruik, het camerawerk, de fantastische score en vooral door de personages. Denk dat er weinig andere films zijn waarin zovaak uhum uhum hmm hmm wordt gezegd. Lekker Fargo-achtig dus. Die Sy Ableman, hoe vréselijk irritant kan iemand zó kalm zijn, vooral bij dat gesprek met Larry en Judith waar hij gaat aftellen.

Heb soms kromgelegen om de subtiele dingetjes. Het mooiste vind ik nog het moment dat Larry één keer (!) goed nieuws gaat krijgen. De oude advocaat, lurkend aan een pijp, schikt z'n papiertjes en pennetjes, zet z'n bril recht, is de sereenheid zelve dus,
maar krijgt een hartaanval notabene.... En dan ging het nog maar om het lulligste dingetje van alle tegenslagen: de grensafscheiding in z'n tuin, zelfs dat is Larry niet gegund

Hoe leuk kan tegenslag zijn.

Dat Larry zich het huis laat uitzetten is op zich al slap en veel te goedhartig, maar dat zijn broer dan óók nog bij hem in het motel blijkt te zijn gedumpt haha.
Z'n zoon bij Bar Mitswa: een heel lange pijnlijke stilte, en dan opeens zijn luide valse gebed met z'n kleine hoofd dat uitsteekt boven de gigantische perkamentrol.

Gezellige dialoogjes ook, 'We're sitting shiva here...' Veel joodse zaken waar ik niets vanaf weet, maar toch leuk. Al die voor- en achternamen zijn misschien wat geforceerd, maar het klinkt zo lekker, die harde g's tussen het Engels door.

En dat zijn dan nog maar details. De film zal wel (weer) barsten van de mythologische en religieuze verwijzingen en is vast meer dan alleen de quote in het begin. Leuk voor de diepgravers, maar alleen al het tragikomische vind ik een nieuwe kijkbeurt waard.

A Serious Man is me dan ook beter bevallen dan het eveneens leuke Burn After Reading, sowieso omdat hier wel de volledige cast goed speelt (wat te denken ook van z'n zoon) of in ieder geval geen irritatie opwekt. Ik herkende trouwens alleen Richard Kind (als Uncle Arthur).

A Simple Man.

Op basis van de trailer dacht ik eindelijk tegen de eerste echt goeie Coens film aan te lopen. Het werd een lichte teleurstelling.

Even doorheen de reacties gelopen en het verbaast met hoe moeilijk over deze film gedaan wordt. Gooi er een open einde tegenaan en de helft van de kijkers is niet meer te stoppen blijkbaar.

A Serious Man is opvallend droger dan hun eerdere werk. Visueel redelijk bleekjes, bij momenten zelfs gewoon lelijk. Aandacht voor camerastandpunten is er wel, maar de broertjes lijken soms wel kleurenblind. Acteerwerk ook maar matig. Stuhlbarg kan absoluut niet blijven overtuigen en nogal wat bijrollen (Richard Kind) zijn gewoon irritant. Dat kleine "fucker" jong is er nog zo eentje. Beetje droevige humor.

Laaste half uur was best lastig door te komen. Het was eigenlijk gewoon nog wachten op de grapjes uit de trailer die nog niet voorbij gekomen waren. Het open einde is dan nog redelijk goedkoop en gezien het verloop van de film niet eens zo open.

Zitten zeker een aantal leuke en grappige scenes in. Het wordt ook aardig droog gebracht. Daartegenover staan een aantal zéér vervelende en te dik aangedikte typetjes en nogal wat mislukte grapjes. Persoonlijk vind ik het overdreven gepalaver over dit filmpje ook licht irritant, al kan je dat de film moeilijk aanrekenen. Hoewel het bewuste einde daar natuurlijk wel een rol in speelt.

Uiteindelijk weer een typische Coen film. Paar goede ideeën, paar sterk uitgewerkte scenes, maar over de gehele film gezien te braaf, te makkelijk en te seutig.

3.0*, mijn hoop op een echt goeie Coen is hiermee wel finaal de wereld uit.

Allereerst raad ik je dan aan om bijvoorbeeld:

>The Big Lebowski

>Burn After Reading

>No Country For Old Men

>Raising Arizona

>Fargo

>The Man Who Wasn't There

> (en eigenlijk bijna alle andere films van de twee)

te kijken, als je ooit nog een keer een echt goede Coen wilt zien. (hoezo, hoop vervlogen?),

Ten tweede zou ik deze film eigenlijk ook aan dat lijstje willen toevoegen. Het is namelijk wél een goede film.

Het is niet typisch Coen; visueel is die inderdaad minder sterk. Maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de inhoud. Anders dan bij de meeste andere Coenfilms, wordt je hier aan het denken gezet over de zin(loosheid) van het leven.

We zien een hele 'gewone' man, die het sociaal-maatschappelijk allemaal voor elkaar lijkt te hebben; vrouw, kinderen, goede baan, leuke buurt.

Dan wil zijn vrouw scheiden, zijn zoon is aan de drugs en zijn broer is depressief. Hij is eigenlijk bang voor zijn buurman en ontmoet een wel hele aantrekkelijke buurvrouw. Hij wordt ook nog eens verleid door een omkoping van een van zijn studenten, en dat terwijl er een promotie aan zit te komen.

Genoeg reden om naar de rabbi te gaan dus (als je joods bent, en dat is hij).

Op humoristische wijze zien we een ruggegraatloze man die op allerlei manieren hulp nodig heeft, omdat hij het leven niet meer aankan. Er wordt niet naar hem geluisterd en zelf heeft hij de guts niet om voor zichzelf op te komen.

Enige nadeel aan deze film, is dat 'ie niet op gang lijkt te komen. Telkens als je denkt dat het verhaal zich begint te ontplooien, remt de film weer een beetje af.

En dan is ineens de film afgelopen.

En als reactie op Onderhond; dat iedereen er zo over discussieert, is simpelweg omdat het einde stof tot nadenken geeft. Het is namelijk een vrij goed einde, gezien het verloop van de film.

Onderhond: in het vervolg iets meer inlevingsvermogen graag!

Waardeloos saaie film. Ik lees dat deze voor de 'fijnproevers' zou zijn... Dat zal dan wel, maar ik hoef een film niet goed te vinden omdat dat interessant staat.

Draak van een film, ik moest heel erg mijn best doen om mijn ogen open te houden. Drama van een kerel. De typische loser.

Lekker ouderwets Amerikaans sfeertje, mooie kleuren, etc. Maar het verhaal is voor mij 0,0 boeiend. Het zal vast knap in elkaar zitten met verwijzingen, verkapte humor, etc. Maar dat kan mij volledig gestolen worden! Ik heb al vaker slechte ervaringen met de Coen broers gehad, blijkbaar ben ik een van de weinigen die hier echt helemaal niets mee kan. The Big Lebowsky was goed en Ladykillers vond ik goed te doen, maar No Country for Old Men en Burn After Reading waren draken!

Aparte film....

Ik ben bekend met de meeste films van de Coen broers, maar ik ben er geen enorme fan van. De meeste waardeer ik zeker met een voldoende, maar ik vind ze niet opvallend goed.
Maar ik was zeker benieuwd naar hun nieuwste; A Serious Man.

De film begint prima. Hoeveel pech kan een man overkomen? Zijn leven lijkt voor de buitenwereld zo normaal en prima, maar wat heb allemaal tegenzit...
Het is grappig om te zien dat zelfs de stomste dingen hem nog tegenzitten, tot aan de afrastering van zijn tuin toe. Toch irriteert het me ook een beetje. ''Toon eens wat meer pit en doe er wat aan!'' denk ik dan. Maargoed, Larry is dat niet gegund.
Echt komisch is de film niet. Daar richt de film zich natuurlijk ook niet op. De gitzwarte ''humor'' zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik vond het ook niet altijd even geweldig. De ene keer was het wel leuk, de andere keer deed het niks.

Het was wel even inkomen in de film. Ik snapte een tijd even niet waar die introscene nou over ging. Later werd het duidelijk. Larry lijkt vervloekt door wat zijn voorouders deden en hij moet boeten. Alles gaat mis. Net als hij op het einde er bovenop lijkt doet hij wat hij nooit doet, namelijk iets ''goeds voor een ander'' terwijl hij het eigenlijk niet wil omdat het fout is. Meteen wordt hij gestraft. Een tornado richting zijn zoon en de medische testen die voor hem toch slecht blijken te zijn. Het had wel wat.

Larry wordt goed vertolkt door Michael Stuhlbarg, waar ik overigens nog nooit van hoorde. Ook de andere rollen zijn goed. Er zitten een hoop aparte, geinige bijrolletjes in.

Uiteindelijk is het een uitstekende film geworden, al zal hij niet voor iedereen toegankelijk zijn. Ik heb me er mee vermaakt, maar soms vond ik het toch wel wat langdradig. Een echte topper is het niet voor me. Dit trouwens ondanks de fraaie aankleding van de film. De soundtrack ''Don't you want somebody to love'' was trouwens ook heerlijk!
Ik twijfel tussen 3,5* en 4*. Ik ga toch nog maar voor het 1e. Wie weet ooit een verhoging na herziening.

3,5*

Erg genoten van deze film!
Voor mij gaat 'A Serious Man' niet zozeer over de zinloosheid van het leven, maar over de onbeheersbaarheid ervan. Het leven betekent niets, het is niet voorspelbaar en er zitten geen verborgen boodschappen van God in. Een van de rabbi's vertelt het verhaal van de tandarts, die de Hebreeuwse tekst "Help me" in de tanden van een patiënt leest. Hij piekert zich suf, maar wat leert hij eruit? Helemaal niets. Zo zijn er een hoop vragen, waar geen antwoord op komt, en het best is je hoofd niet te breken over dingen die je niet kunt controleren. Of je pech hebt in het leven of niet, valt nu eenmaal niet te voorspellen en niet te beheersen.
Het leven is geen wiskunde, zoals Larry soms denkt. Er zit geen logica in, of toch niet een logica die je mathematisch kunt begrijpen.
Een ander voorbeeld: als Larry aan het einde meent zijn lot te kunnen doen keren door iets te doen dat tegen zijn aard en principes gaat, krijgt hij onmiddellijk een nieuwe klap: de dokter belt dat er iets mis is met zijn scans. Wat betekent dat? Misschien is de raad van de derde rabbi (aan zijn zoon dan) nog wel de meest zinnige: "Be a good boy." Vraag je niet af waarom de tornado komt, maar zorg dat je een schuilplaats vindt.

A Serious Man

Een film die mijn nieuwsgierigheid wekte door het regie duo en de beoordeling op MovieMeter. Eerlijk gezegd liggen de films van de Coen broers mij niet echt. Ladykillers vond ik echt heel goed, maar al hun andere films, bijvoorbeeld Barton Fink, konden mij niet echt boeien. Ondanks dit ben ik toch met een frisse start begonnen aan de film.

De intro van de film, waarin te zien is hoe Larry's voorouders een oude man vermoorden wat later in de film leidt tot een vervloekt leven van Larry , wekte bij mij (nog) geen nieuwsgierigheid naar wat de rest van de film ging brengen. Nadat de titel van de film in beeld is geweest en je kennis maakt met Larry en zijn gezin, is het voor mij onduidelijk wat de intro van de film hiermee te maken heeft. In de loop van de film wordt laten zien hoe Larry's leven langzaam op zijn kop begint te staan. Persoonlijk vond ik dit allemaal erg traag gaan met weinig interessante momenten. Het moment dat Larry nachtmerries/dromen krijgt en bij de buurvrouw aanbelt, en daar aan de marihuana gaat, had ik enige hoop op een leuke spin in de film. maar helaas was dit niet zo.

Ik vond sommige situaties onbegrijpelijk en frustrerend. Waarschijnlijk de bedoeling van de Coen broers, maar ik zie het toch graag anders in films. Alsof de dochter alleen maar met haar haar bezig is en de zoon alleen maar met het functioneren van de televisie bezig is. Geen enkele vorm van emotie op momenten die in het echte leven best heftig kunnen zijn. Denk aan een scheiding of de dood (Sy). Dit vond ik ook af en toe met de rabbi's, zijn vrouw, Sy en Larry zelf. Desondanks zijn de acteerprestaties wel van een hoog niveau.

Al met al een film die ondanks het voorgaande wel lekker wegkeek maar een einde had op een moment in de film waarin ik dacht dat de climax nog moest komen. Teveel losse eindjes. Oh, en de muziekkeuze in de film was erg goed!

3,0*