A Serious Man (2009)

tergend langzame drama-light, waar de zwarte humor helaas niet zo heel sterk naar voren komt. we krijgen te maken met het leven van een man, waarin tegenslag na tegenslag langskomt. de merkwaardige gang van zaken en zijn manier van reageren, maken het wellicht een Coen-film en beter het kijken waard dan een 'normaal' drama. je krijgt al snel medelijden met de man, waar zijn vlakke reacties juist irriteren.

de keus van de setting zorgt ervoor dat ik niet in de film kwam. de jaren '60 (al die brillen!) daargelaten, maar het Joodse kwam ik niet te boven. het belang van 'waarom doet Hij dit en waar is het goed voor' wordt te belangrijk gemaakt en er wordt zo veelvuldig gebruik gemaakt van termologie waar je niks mee kan, dat het je op een afstand houdt.
een teleurstelling.

Shit happens.

De film is mooi gemaakt hoor, daar niet van, maar het raakte me niet. Niet als komedie en ook niet als drama. Alleen de laatste 20 a 30 minuten nog wel redelijk.

Ik vond de banaliteit vooral saai en de constante ‘mishap’ vervelend. Een geridiculiseerde kenschets of toch ook (stiekem) een eerbetoon? Acteur die de hoofdpersoon speelt is goed, maar degene die de broer speelt bevalt me helemaal niet.

Ofwel ben je er helemaal weg van ofwel niet. 'k behoor bij de tweede categorie. 'k vond dat er toch te weinig gebeurde in de film en het verhaal toch iets te weinig te bieden had om me de hele speelduur te boeien. Nochtans vind 'k de meeste van de Coen hun films wel top, maar dit was totaal m'n ding niet.

Afschuwelijke film! Echt de slechtste die ik ooit heb gezien.

Het verhaal is helemaal niet duidelijk, het zijn slechte acteurs en het hele concept is slaapverwekkend. Heb deze film gezien tijdens een weekend samen met nog 50 andere en ik moet zeggen dat er maar enkele in geslaagd waren om wakker te blijven en degene die hem helemaal hadden gezien (waaronder mezelf) hadden elk de zin in hun hoofd: 'Welke film was dat? Wat is de clue/het verhaal?...'

Ik ben eerlijk gezegd niet zo'n grote Coen Brothers fan. Ondanks de mooie aanpak van hun films, hebben ze te weinig pathie naar mijn gevoel. Maar desondanks maken ze wel geen echt slechte films. De enige film die tot nu toe een onvoldoende kreeg, was de remake van True Grit dat duidelijk niet kon tippen aan het origineel.

Het is geleden van de Woody Allen films dat (buiten oorlogsfilms) Joodse personages zo duidelijk aanwezig zijn. Een apart wereldje, met een soort zwartgallige humor. Dat is best wel leuk, al zullen velen dit misschien saai vinden. Geweldig hoe Larry alles tegenzit en het bovendien niemand wat kan schelen. Zijn advocaat is vooral bezig met dat geweldige dossier van de grenslijn, zijn kinderen kunnen het niet schelen dat hij niet meer thuis woont en zelfs z'n vrouw wil van hem weg. Bovendien wordt hij omringd door mensen die hem onbewust het leven moeilijk maken, ook al is dat soms niet zo bedoeld. Zoals zijn broer, die man van de platenwinkel of de Koreaanse student. En op het einde als je denkt dat die man toch wel z'n portie miserie heeft gehad wordt het nog erger...

De film is niet altijd even verfrissend om een topper te worden, maar dit hoort toch tot de betere Coen-films. Met de zwarte humor zit het alvast goed en de cast past perfect in dit joodse melodrama.

Goede film hoor!

En in een apart setting, namelijk het Joodse milieu. Dat merk je al erg snel want behalve het Hebreeuws dat in de film gesproken wordt word je met de Joodse terminologie om de oren geslagen. Niet elke term is even duidelijk, maar erg is dat niet, het stoorde me alvast niet.

Vond het een beetje vreemd begin (heb zelfs even moeten dubbelchecken of dit wel deze film was) maar achteraf wordt het begin wel duidelijk.

Heel sterk verhaal en goede dialogen ook. Aan de pech van Larry Gopnik lijkt maar geen einde te komen, en nochtans doet hij zo zijn uiterste best om een goed leven te leiden. Uitstekende prestatie van Michael Stuhlbarg. Van de gehele cast trouwens, waar ik de meeste personen niet van kende trouwens.

Film wordt beter in mijn hoofd, dus bij deze alvast een halfje erbij.

De Coen Brothers kunnen beter dan dit lafsmakende gebeuren. Er zit echt kraak noch smaak aan deze film. Een hele bak ellende wordt over de protagonist van dit stuk gestort: een echtscheiding-in-de-maak, een poging tot omkoping, gedoe met de buren en ga zo maar door. Ondanks probeert ie het beste er van te maken. En daar gaat het dan om in deze film. Iets anders memorabels kon ik niet ontdekken en dat is wel zonde. Van de Coen Brothers zou je toch wat meer uitgesproken karakters en ridicule situaties mogen verwachten.

Leuke Coen weer.

Qua humor zit er wat leuks in, helaas zijn die momenten veel te sporadisch aanwezig waardoor het toch als een Coen light aanvoelt. Scenes met Kang en Arkin zijn echt briljant . Probleem met tragicomedies is toch wel de juiste balans vinden, is dat niet zo is dat al gauw fataal. Ook bij A Serious Man is dat niet altijd in orde.

Stuhlbarg vind ik een erg aangename lead en heeft ook zo'n heerlijke clueless uitdrukking, Kind is zoals altijd weer een verschrikking en de suburban sfeer is treffend. Op bezoek bij Mrs. Samsky is ook wel erg fijn. Voor de rest duidelijk dat het een Coen is, met weer de Deakins handdruk maar helaas niet constant genoeg.

De Coens ontgoochelen. Vond het een onsamenhangend gedoe.

Een leuke film onder leiding van de Coen brothers.

Het idee was om alleen een film te maken over de blowende zoon Danny, en diens ontmoeting met rabbijn Marshak. Volgens de gebroeders Coen hadden ze de intro verzonnen. Dit staat dus verder los van het uiteindelijke verhaal. Ook de tornado richting het einde van de film, is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen die zich in 1967 in Minnesota afspeelde. De film werd binnen 44 dagen tijd opgenomen.

De cast is prima samengesteld. Marc Maron deed auditie voor de hoofdrol, en Patton Oswalt voor de rol van Arthur Gopnik. Uiteindelijk werden deze plekken ingevuld door Michael Stuhlbarg en Richard Kind. Ook de stem van Warren Keith komt weer voorbij. Eerder was zijn stem te horen in Fargo (1996).

Dit is de tweede film van de Coen brothers voor Working Title Films en Focus Features. Eerder maakten ze de film Burn after Reading (2008). De Coen brothers waren eveneens zelf verantwoordelijk voor de montage.

De film werd 2 keer genomineerd voor een Oscar, won 17 prijzen en werd nog eens 70 keer genomineerd.

3,0 *

Geen hoogvlieger van de gebroeders Coen, maar echt vervelen doet de film nou ook weer niet. Ik heb het gevoel dat ik met de vele verwijzingen naar de Joodse cultuur hier en daar wat grappen heb gemist. Een verhaal over een persoon in wiens leven alles tegen lijkt te zitten. Het hoofdpersonage is echter wel zo sullig dat meeleven met hem lastig wordt. Ook de overige personages weten geen sympathie op te wekken of anderszins te overtuigen, waardoor de film weinig indruk maakt.

De humor van de gebroeders Coen slaat bij mij nauwelijks aan. Doorgaans weten hun films bij mij niet meer dan een flauwe glimlach te ontlokken. Zo ook deze gezapige film over een man, die enigszins verdwaasd in het leven staat op zoek naar houvast. Er zitten een aantal leuke momenten in, maar niet meer dan dat.

De film verhaalt in wezen Job’s verhaal uit de Bijbel: het leven van de hoofdpersoon valt in duigen en hij probeert de betekenis ervan te vinden in zijn joodse geloof. De film deed me denken aan American Beauty en is net als die film zeer geestig en sterk.

Eentje waarnaar ik uitkeek, maar die me uiteindelijk toch wat tegenviel. Ik heb al betere producties gezien van de Coen´s.

Op zich wel een interessant gegeven om van een loser figuur je verhaal op te hangen. Het lijkt alsof Larry het allemaal voor elkaar heeft, maar zijn leven berust op lemen voeten: zijn huwelijk, zijn job, zijn relatie met zijn kinderen. Een typische midlifecrisis dus.

Als extraatje wat Joodse invloeden in de film waarvan ik wellicht hier en daar de nuance miste waardoor ik eigenlijk nooit echt in de film heb gezeten. Ik vond het geheel vrij zoutloos ondanks je wel ziet dat er vakmannen achter de regie stonden.

Beetje vreemde film. De toon is enorm ingetogen. Dat geeft een bepaald sfeertje mee dat enerzijds bijzonder is maar anderzijds maakt dat de film wat afstandelijk blijft en traag overkomt. Personages (en daarmee het verhaal) boeien ook niet echt. De film is ook niet grappig en eigenlijk ook niet echt leuk. Visueel wel fijn, mooie aankleding en het zachte kleurgebruik en belichting (ook al ingetogen dus) zijn erg prettig om naar te kijken. 2,5*.

Visueel fraai met mooie shots en kadering. Dat kun je aan de Coens wel overlaten. Acteerwerk is ook uitstekend. Michael Stuhlbarg steelt de show in de hoofdrol. Maar ik miste wel de finesse of het droge dat veel andere films van de broers wel hebben. Ondanks de absurditeit had het allemaal wat scherper of grappiger gemogen.

Ik pers er een minimale voldoende uit.

2,5*