A Serious Man (2009)

Vreselijke film, er zit geen sfeer in de film, waarschijnlijk komt dit omdat het drama in deze film de komedie overheerst, zo erg dat het het beetje komedie wat erin zat niet om te pruimen was, open einde vond ik ook vreselijk, bijna geen goed woordje over deze film te zeggen, ik heb ook eigenlijk helemaal niet gelachen.

1

Shit happens.

De film is mooi gemaakt hoor, daar niet van, maar het raakte me niet. Niet als komedie en ook niet als drama. Alleen de laatste 20 a 30 minuten nog wel redelijk.

Ik vond de banaliteit vooral saai en de constante ‘mishap’ vervelend. Een geridiculiseerde kenschets of toch ook (stiekem) een eerbetoon? Acteur die de hoofdpersoon speelt is goed, maar degene die de broer speelt bevalt me helemaal niet.

Ofwel ben je er helemaal weg van ofwel niet. 'k behoor bij de tweede categorie. 'k vond dat er toch te weinig gebeurde in de film en het verhaal toch iets te weinig te bieden had om me de hele speelduur te boeien. Nochtans vind 'k de meeste van de Coen hun films wel top, maar dit was totaal m'n ding niet.

Is toch ook geen vereiste? Ik heb ook helemaal niet gelachen bij Million Dollar Baby, maar volgens mij gaan we er allebei vanuit dat dat toch een goede film is.

Ik heb m gister gekeken, ik kon mijn aandacht er totaal niet bijhouden...voor mij was het een nietszeggend iets, waar ik op een clue zat te wachten, waar ik aan t einde zou gaan denken: "" WOW, wat een einde!'' ....dat was dus niet het geval.

Zeker 1 van de minste films die ik ooit heb gezien.

@ NYSe: Dit is natuurlijk wel een komedie en Million Dollar Baby niet, dat snap je ook best. Dus is het een geldig kritiekpunt als er niet om kan worden gelachen. Het moet je humor ook maar zijn, denk ik: cynisch, absurd, cerebraal. De humor zit 'm hier vooral in het totaalplaatje, niet in de individuele scènes. De scène waarin Sly Gopnik tot tien laat tellen is zo'n voorbeeld: totaal niet grappig op zichzelf, maar in de context van de hele film hilarisch (als je het mij vraagt althans).

@ DrJ: De film heeft geen clue, ja, maar dát is nu juist de clue van de film. A Serious Man gaat over een man die op zoek is naar de antwoorden op grote vragen, maar deze niet vindt. Dus eindigt de film zonder antwoorden te geven. Prachtig toch?

Het is geen gebruikelijke komedie en daarom hebben mensen misschien de verkeerde verwachtingen als ze deze film gaan kijken. Maar een komedie is het niettemin: het is ook (vooral) bedoeld om om te lachen. Maar zoals gezegd: het is een atypisch soort komedie.

Eigenlijk m'n punt in een notendop. Misschien gebruikte ik alleen het verkeerde voorbeeld.

Tis ook een wrang soort humor waarvan je je afvraagt 'mag ik hier wel om lachen?' - dat is niet de gemakkelijkste soort humor (zoals de slapstick van Buster Keaton - ik zeg maar wat) maar wel een die loont als je je er door laat meevoeren.

Mike Leigh's Naked is daar zo'n beetje het sterkste voorbeeld van maar dit misschien even ter zijde.

De Coens deden dit overigens eerder met The man who wasn't there, een film die knap balanceert op het randje van 'duister serieus' tot 'stiekem erg leuk'. Dat zijn dan ook imo hun beste films....

Afschuwelijke film! Echt de slechtste die ik ooit heb gezien.

Het verhaal is helemaal niet duidelijk, het zijn slechte acteurs en het hele concept is slaapverwekkend. Heb deze film gezien tijdens een weekend samen met nog 50 andere en ik moet zeggen dat er maar enkele in geslaagd waren om wakker te blijven en degene die hem helemaal hadden gezien (waaronder mezelf) hadden elk de zin in hun hoofd: 'Welke film was dat? Wat is de clue/het verhaal?...'

Sterk. Maar je moet er van houden. Kvond wel geinig hoe het hoofdpersonage alle antwoorden op het drama gedoe in zijn leven zocht maar nergens echt kon vinden. De scenes met de Aziatische student zijn hilarisch. Subtiele humor hier en daar maar het werkte wel. Maar stiekem wenste ik toch dat het hoofdpersonage wat ballen aan zijn lijf had en niet eens zo met zich liet doen. Jammer, een gemiste kan om het scenario wat pit te geven.

Be a good boy.


Herziening. En dit keer vallen andere dingen op. Hoe bijna constant angstig de hoofdpersoon in zijn leven staat (ook de zoon rent al constant de laatste meters naar huis), en, mogelijk daarmee verbonden, hoeveel doden er vallen in een Coens film die niet specifiek misdaad als genre kent. Hoe de vader en de zoon gelinkt worden in de film (doorheen de film komen andere personages aan bod, maar met de vader en de zoon wordt het verhaal begonnen en afgesloten). Hoe relatief weinig Schrödingers kat met de boodschap van doen heeft, het lijkt enkel een metafoor voor wat 'wij' in het leven voorgeschoteld krijgen... accept the mystery. Het lijkt dan ook gewoon een fabel te zijn geworden, zoals ook het intro van de film dat is. Alhoewel, gewoon, dat is A Serious Man helemaal niet.

ASM is prachtig vormgegeven; van de aankleding die tot in de puntjes de sfeer oproept van de late jaren '60 (al was ik er niet bij), tot de acteurs die niet de standaard Hollywood eye-candy meuk vertegenwoordigen, maar liever de doorschnee mensch... ja, ze bestaan nog! Ook het camerawerk is weer buitengewoon smaakvol, waarbij de kleuren (the colors!) van het scherm spatten. Een paar hoogtepunten: 'on the roof' en 'the trip'.

Ik ga voor verhoging naar de maximale score. Voor meer enthousiasme: A Serious Man (2009).


4,5 ---> 5,0*.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo'n grote Coen Brothers fan. Ondanks de mooie aanpak van hun films, hebben ze te weinig pathie naar mijn gevoel. Maar desondanks maken ze wel geen echt slechte films. De enige film die tot nu toe een onvoldoende kreeg, was de remake van True Grit dat duidelijk niet kon tippen aan het origineel.

Het is geleden van de Woody Allen films dat (buiten oorlogsfilms) Joodse personages zo duidelijk aanwezig zijn. Een apart wereldje, met een soort zwartgallige humor. Dat is best wel leuk, al zullen velen dit misschien saai vinden. Geweldig hoe Larry alles tegenzit en het bovendien niemand wat kan schelen. Zijn advocaat is vooral bezig met dat geweldige dossier van de grenslijn, zijn kinderen kunnen het niet schelen dat hij niet meer thuis woont en zelfs z'n vrouw wil van hem weg. Bovendien wordt hij omringd door mensen die hem onbewust het leven moeilijk maken, ook al is dat soms niet zo bedoeld. Zoals zijn broer, die man van de platenwinkel of de Koreaanse student. En op het einde als je denkt dat die man toch wel z'n portie miserie heeft gehad wordt het nog erger...

De film is niet altijd even verfrissend om een topper te worden, maar dit hoort toch tot de betere Coen-films. Met de zwarte humor zit het alvast goed en de cast past perfect in dit joodse melodrama.

Mijn grootste probleem was dat er een grote afstand was tussen mezelf en zo ongeveer alle personages in de film. Ik kon me meer inleven in pakweg Luke Skywalker of Charlie uit Willy Wonka & the Chocolat Factory dan in een van de ze mensen. En dat is dan meteen ook het enige minpunt.

Het is een sterk geheel, met een dosis onderhuidse humor, en eigenlijk vooral een diep en vrij pessimistisch drama. Het open einde is een open einde voor de personages, maar niet voor de kijker. De laatste minuut heeft een alleszeggende boodschap, en zou de film een ondertitel als 'The Meaning of Life', of meer bepaald 'The Meaninglessness of Life' kunnen geven.

Het is trouwens een neutrale weergave van de joodse gemeenschap, maar wel een zeer kritische kijk op godsdienst in het algemeen.

Nog dit: een paar bladzijden terug las ik veel vragen over het verband tussen de intro en de rest van de film. Bij de extra's op de dvd staat een interview met de broers Coen, waarin ze vertellen dat er geen verband is; het is gewoon een film vóór de hoofdfilm.

Daar kan ik niks tegen inbrengen...

Goede film hoor!

En in een apart setting, namelijk het Joodse milieu. Dat merk je al erg snel want behalve het Hebreeuws dat in de film gesproken wordt word je met de Joodse terminologie om de oren geslagen. Niet elke term is even duidelijk, maar erg is dat niet, het stoorde me alvast niet.

Vond het een beetje vreemd begin (heb zelfs even moeten dubbelchecken of dit wel deze film was) maar achteraf wordt het begin wel duidelijk.

Heel sterk verhaal en goede dialogen ook. Aan de pech van Larry Gopnik lijkt maar geen einde te komen, en nochtans doet hij zo zijn uiterste best om een goed leven te leiden. Uitstekende prestatie van Michael Stuhlbarg. Van de gehele cast trouwens, waar ik de meeste personen niet van kende trouwens.

Film wordt beter in mijn hoofd, dus bij deze alvast een halfje erbij.

De Coen Brothers kunnen beter dan dit lafsmakende gebeuren. Er zit echt kraak noch smaak aan deze film. Een hele bak ellende wordt over de protagonist van dit stuk gestort: een echtscheiding-in-de-maak, een poging tot omkoping, gedoe met de buren en ga zo maar door. Ondanks probeert ie het beste er van te maken. En daar gaat het dan om in deze film. Iets anders memorabels kon ik niet ontdekken en dat is wel zonde. Van de Coen Brothers zou je toch wat meer uitgesproken karakters en ridicule situaties mogen verwachten.

Goede omschrijving van zowat elke Coen film...

Goede omschrijving van zowat elke film in het algemeen...

Leuke Coen weer.

Qua humor zit er wat leuks in, helaas zijn die momenten veel te sporadisch aanwezig waardoor het toch als een Coen light aanvoelt. Scenes met Kang en Arkin zijn echt briljant . Probleem met tragicomedies is toch wel de juiste balans vinden, is dat niet zo is dat al gauw fataal. Ook bij A Serious Man is dat niet altijd in orde.

Stuhlbarg vind ik een erg aangename lead en heeft ook zo'n heerlijke clueless uitdrukking, Kind is zoals altijd weer een verschrikking en de suburban sfeer is treffend. Op bezoek bij Mrs. Samsky is ook wel erg fijn. Voor de rest duidelijk dat het een Coen is, met weer de Deakins handdruk maar helaas niet constant genoeg.

De film gaat nergens heen, maar weet toch bijna twee uur je aandacht vast te houden. Dat is toch knap gedaan...

Hier had ik veel meer van verwacht. Ik heb wel wat met films die de typische middenklasse problemen onder handen nemen. Hier werkt de opeenstapeling van vragen en problemen echter vermoeiend, ook omdat er in bijna alle gevallen geen antwoorden komen. Het einde komt ook wel erg uit de lucht vallen.

Daarnaast vind ik de humor ronduit zwak. Een rabbijn die naar Jefferson Airplane luistert, nou hilarisch hoor. Het gebrek aan ruggengraat van Larry vind ik ook storend en zelfs onrealistisch. Net alsof iemand zich laat vertellen wat hij moet doen door de nieuwe vriend van zijn vrouw. En wie diens begrafenis gaat betalen, is gewoon niet goed snik. Of rabbijn Nachtner die helemaal niets te melden heeft. Als dat humor moet voorstellen, voel ik het gewoon niet. Enorm slap.

Verder is het vreemd om muziek van 1970 te gebruiken als het kennelijk 1967 is. Dat soort fouten zijn makkelijk te voorkomen. Nee, zonde van de tijd.

De mensen die niet om deze film konden lachen snapte inderdaad de humor niet. De eerste keer had ik ook een twijfelende mening, maar na een tweede keer herbekijken apprecieerde ik het veel meer aangezien ik wist wat ik kon verwachten. De humor zit in de details en inderdaad in de de totaalplaat. Hoe kun je het nu niet grappig vinden dat de hoofdpersonage in kwestie de begrafenis moet betalen van de vent die zijn vrouw heeft afgepakt? Of op het einde, dat de Rabi de tekst nazegt van 'The Jefferson Airplane?'. Of de chinese student die hem probeert af te zetten. Humor moet niet altijd 'in the face' zijn. En bovendien was het weer meesterlijk verfilmd.

De Coens ontgoochelen. Vond het een onsamenhangend gedoe.

Het kan nog zo meesterlijk gefimd zijn, het is een saaie film die niet overkomt. Waarschijnlijk komt dat door de personages waarmee je geen voeling krijgt.

De trailer ziet er wel OK uit maar trailers kunnen nooit een Coen-film weergeven. Misschien dat ik me hier binnenkort aan ga wagen.

Die Michael Stuhlbarg ziet er trouwens uit als een kruising tussen Robin Williams en die pa uit American Pie.

Weer eens herzien. Kan hier kort over zijn: weinig minder dan Brilliant. Maar niet voor de massa.

Is de film nu van Ethan Coen en Joel Coen, maakt mij totaal niet uit. Het is niet omdat zij aan het roer staan, dat de film dan ook daadwerkelijk meteen ook goed is. En bij deze film druk ik me nog heel zacht uit. Is veruit één van de slechtste films die ik in tijden heb gezien. Vooral omdat het een bekende film is en er toch ook lovende kritieken zijn geschreven, zal de film bij mij meer bij blijven dan andere prulfilms. Het verhaal is oersaai en net dat je denkt nu komt de film wel op gang, leidt de film uiteindelijk nergens heen. Voor sommigen de kern van de film, maar heel dat ingebeelde filosofisch gedoe eromheen om de film toch maar speciaal te lijken, is niet aan mij besteed. Zo kun je iedere film wel anders bekijken en een invulling geven. Maar ook buiten het verhaal weet de film niks te brengen. De personages neigen naar een ongeloofwaardige invulling ( het handelen van het hoofdpersonage werkt irritatie op) en de humor kon ik totaal niet smaken. Zelfs vaak heel flauw. Tja, dan blijft er niet veel meer over. De dramatiek van het uitzichtloze, het onverklaarbare, het leven nemen zoals het is....daar geef ik nog een puntje voor. Sorry voor de fans, maar deze film krijgt maar een 2/10