A Serious Man (2009)

Ondanks de recenties hier beneden over genialitieit en mooie stukken, heb ik er niks aangevonden.... Snap wel dat mensen het leuk vinden, en snap dat zij denken dat mensen die hun mening geven hieronder, het niet begrijpen enzo. Ik wilde het wel begrijpen, maar vond het alsnog niks! Saai en weinig humor naar mijn smaak.. Tijd ging tergend langzaam voorbij en heb deze film echt moeten uitzitten... Niet mijn soort film, wel 2 sterren voor de fantastiche acteursprestaties...

Ik vond Fargo en The big Lebowski geweldig maar deze film liet me een beetje in de kou staan. Er staat comedy, heb hoogstens twee keer moeten lachen . Hij keek wel weg. Het spannendste stuk was nog wel de naakte buurvrouw . Maar goed hij keek aardig ik geef hem 2*.

Te langdradig, te gaar deze film.

Het is best wel grappig. Men probeert steeds de Coens te analyseren en men wil voor elke scene de diepere betekenis vinden. Maar let eens op de scene met de tandarts en de Rabbijn. Willen de Coens hier geen statement naar hun repertoire maken en zeggen van: "sommige dingen zijn gewoon zo hoe ze zijn, laat het gewoon over je komen. Verdoe je tijd niet met het zoeken van een betekenis achter alles, want die is er soms gewoon niet.

damn, nu ga ik op zoek naar antwoorden

Grappig? Is het grappig dat jij de betekenis (of de betekenisloosheid) van deze ene scene koppelt aan het repertoire van de Coens?

Over betekenis gesproken.

Wederom bijt de Kat van Schrödinger in zijn eigen staart.

ja het is toch hun meest autobiografische film, dus het lijkt mij dat het ook over hun leven als regisseur gaat ?

Leuke film, wederom geweldig over-the-top personages zoals we van de Coens gewend zijn.

Vanmiddag ff kijken...ben benieuwd

Zeker een *4* !!

Absoluut een originele film, zijn er maar weinig van gemaakt. Hoofdpersoon heerlijk droog neergezet met een hoofd dat op ontploffen staat.. zult er zo bijlopen (een massamoordenaar wordt zo geboren lijkt me).

Buurvrouw loopt er trouwens prima bij

Van 'n filmpje genoten... personages zijn erover, herkenbaar en prachtig neergezet. Niet iedereen kan dit soort film aan... maar ik zeg met zekerheid: meer van dat aub!

Het is maar wat duidelijk dat de gebroeders Coen veel van hun eigen jeugd kwijt kunnen en deze 'a Serious Man'. Volgens vele een van de beste films van het jaar, volgens mij een mislukt komisch drama. Van de oscarnominaties begrijp ik dan ook vrij weinig tot niets.

Aan de onbekende acteurs ligt het niet. Zij spelen allemaal bovengemiddeld goed. Het script is gewoon niet interessant genoeg om een kleine twee uur geboeid te blijven. Er is weinig samenhang, en voor de normale man is deze film net iets te excentriek om zichzelf aan te spiegelen. Ik vind dan ook dat de film tussen wal en schip is beland. Te onozel om serieus te nemen, maar te serieus om echt grappig te zijn.

Overgewaardeerd door veel critici. Gelukkig valt het gemiddelde om MM wel laag uit, dat past de film beter. De Coen's blijven voor mij een leuk stel filmmakers, maar deze film vond ik gewoon niks. Volgende keer beter.

NB

Na het zien van A Serious Man heb ik nu 7 van de 10 films gezien die genomineerd zijn voor beste film bij de Oscars. Dit is de eerste van die 7 die ik niet goed vind. Mijns inziens dus wel een mooi filmjaar (achter de rug).

Zeer goed acteerwerk, echter in een behoorlijk saai verhaal... Weinig echt hilarische momenten, het verhaal sukkelt een beetje voort. De Coens hebben m.i. veel betere verhalen (films) gemaakt.

Leuk! Beetje traag misschien, maar mooie sfeer in de suburbans. Je waant je gewoon in de early sixties. En als er zoiets als Joodse humor bestaat, dan is het volgens mij dit. Ik heb toch een paar keer goed moeten lachen, maar kan me voorstellen dat dit geen humor is die iedereen aanspreekt. In die zin doet het me aan Bruno denken, al snap ik dat het een absurde vergelijking is.

Was beslist de moeite waard.

Uitstekende Coen's film die traagjes vooruitkabbelt. Uitvergrote personages, mooie beelden en speciale "Joodse" humor. Vond het een zeer boeiende film die geen seconde verveelde.

Te veel Coen-humor, kan dat? Ja, toch wel, bewijst deze film. Het droge van de Coens zorgt bij mij altijd wel voor het nodige vermaak, dus écht vervelen zal het nooit doen, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de broertjes zichzelf hier wat dat betreft iets te veel vrijheid hebben verschaft. Ik kan het niet precies onder woorden brengen, maar het voelt allemaal wat 'losjes' aan. Maar wat is dat, losjes? Te luchtig, misschien is dat het juiste woord? Ook te persoonlijk wellicht? Kos heeft het hierboven ergens over Joodse Amerikanen als primaire doelgroep; ik kan me wel wat voorstellen bij dat commentaar, al moet ik ook meteen bekennen dat de boodschap (zie The One Rings prachtige post hierboven: "Zoeken naar antwoorden in religie of elders heeft geen zin, want we weten toch niet of het bestaat. Wat dat betreft is dit gewoon een zwarte komedie over een man die wel denkt antwoorden te vinden." ) toch wel overkomt.

Hoe dan ook, de heerlijk mysterieuze intro, de vermakelijke karakters, en de zo nu en dan erg mooie beelden wisten me te raken - het blijft echter nog steeds iets te veel van het goede (met nadruk op goede): vandaar slechts een 3, misschien 3,5*.

Ja, na een dag of wat geleden zit deze film nog steeds in mijn hoofd. Wat de laatste schrijver stelt wil ik onderschrijven: mooie beelden.

Die scene op het dak is voor mijn gevoel pure poezie, zonder dat ik het goed uitleggen kan is het op de een of andere manier ontroerend.

Knap als je dat weet op te wekken in een relatief simpele scene.

Pfhjaaa...wat moet je hier nu van zeggen...k,vond hem traumatiserend saai...heb hem afgekeken , maar met alle moeite van de wereld.

Nog trager dan pindakaas..

Ik ben niet Joods - althans...zeker weten doe je dat nooit - , maar ik heb ontzettend genoten van deze film.

Mooie beelden, goed in elkaar gezet, scherpe dialogen en heb ook heel veel moeten lachen.

Schlemiel Larry krijgt hoogstpersoonlijk het lot van het Joodse volk over zich heen.

"Ik heb helemaal niks gedaan" en in de VS anno 1970 wordt het niet de holocaust, maar dan toch wel op z'n minst een ongewenste LP van Santana.

En de Joodse religie biedt al helemaal geen antwoorden...

Minder straight-in-your-face dan The Big Lebowski.

Veel meer een tragi-komedie waarbij je ook wel iets zult moeten weten van de Joodse tradities, geschiedenis en gebruiken om alle "witzen" te snappen.

Een burgermans variant op Portnoy's Complaint (Philip Roth).

Ik vond hem eigenlijk niet zo leuk. Dat heb ik wel vaker bij films van de Coen brothers. Ze zeggen wat (vaak niet eens zulke hele onzinnige dingen), vervolgens haal ik mijn schouders op en ga ik weer verder waar ik mee bezig was; het zal allemaal wel. Soms zijn hun films wel grappig, en daardoor het bekijken wel waard. Vaker vind ik ze niet zo grappig, en zelfs een beetje irritant. De grap kan nooit op een normale manier verteld worden, ze moeten altijd zo'n enorme bak offbeat humor over je heen storten. Ik word er gewoon niet goed van, al die 'slimmigheid'. Ik snap ook gewoon echt niet dat mensen het leuk vinden, laat staan dat er lui zijn die die gasten verafgoden. Zo zit er in deze film een scène dat de rabbijn een draagbare radio van een student afneemt. Later zie je het jongetje bij de rabbijn in het kantoor zitten, de camera staat op een of andere aparte plaats, het ziet er allemaal weer overdreven clean uit en het is uiteraard weer stil. Dan komt komt er een secretaresse de kamer inlopen: ze loopt apart en als ze de kamer verlaat kucht ze. Vervolgens hoor je overal in de zaal van dat tevreden gegniffel, het lijkt wel of die mensen willen laten weten dat ze op een lijn zitten met de makers. Alsof ze een soort van insiders in het Coen universum zijn. Maar wees nu eens eerlijk: het is toch helemaal niet grappig? Je gaat mij toch niet vertellen dat je het leuk vindt om een willekeurige vrouw een kantoor in te zien lopen als er verder niets gebeurt? Je zou bijna gaan denken dat ze maar gewoon wat doen, de mensen lachen er toch wel om. Dat weinig dingen zeker zijn weet ik wel, dat de wereld niet altijd even mooi is zie ik ook nog en dat je elkaar af en toe moet helpen is een vriendelijke suggestie van de Coens. Maar dat doet er toch allemaal niet meer toe als je zo'n stroperige en humorloze film gemaakt hebt?

Enkele mooie scenes en goede, subtiele grappen, maar verder is het verhaal naar mijn idee toch wat te smal om echt te kunnen boeien. Bepaalde zaken 'niet laten zien' is op zich een beproefde methode, maar bij deze film is het toch onder de maat. Zo had ik met geen van de hoofdrolspelers een band of een gevoel van empathie. En da's toch echt iets wat ik normaal gesproken alleen bij leeghoofdige actiefilms accepteer

Geen film voor mij. Ik kon mijn aandacht er niet altijd even goed bijhouden, ook al waren sommige scènes best leuk. Maar al dat gedoe met het Jodendom vond ik niet echt interessant, en wat was er in hemelsnaam met die openingsscène? Die was echt boeiend, als de rest van de film in die trend was gebleven had het nog wat kunnen worden.

2,5

De Coens staan er om bekend films met bizarre personages te maken. Ze maken zwartgallige komedies met toch meestal een dramatisch tintje. Daar hou je van of je houdt er niet van. Ik kan er zeer van genieten. Iedere Coen film die ik zie is voor mij een genot om naar te kijken. De acteurs onderling hebben altijd een soort chemie. Die ontstaat door de sterke dialogen. Wat ik ook erg goed vind in hun films zijn de interessante plot en context. Ze doen de dingen die ze zelf interessant vinden en toevallig vind ik die meestal ook interessant.

Dat jij niet kunt lachen om A Serious Man betekent niet dat alle andere mensen in de bioscoopzaal een groep pretentieus kliekje Coenfielen zijn die alles doen om te laten zien dat ze 'into' hun grappen zijn. Dan betekent het gewoon dat veel mensen het leuk vinden, en jij toevallig niet.

Tja, niet iedere Coen film is van het niveau The Big Lebowski, Dude!!

Ik weet best waar de films van de Coens om bekend staan (wat ook echt helemaal niets zegt over de kwaliteit van de film(s)) en wat voor films ze maken, bedankt. Dat je daar volgens jou van houdt of niet is direct het bewijs dat het voor de 'liefhebbers' niet mogelijk is hun helden op een kritische manier te bekijken; je vat het, of niet. Volgens mij ben ik (en er zijn vast genoeg anderen) het levende bewijs dat die opmerking ook werkelijk nergens op slaat: zoals ik eerder al aangaf zijn er bepaalde Coen films die ik fantastisch vind (Fargo, The Big Lebowski om er zo twee te noemen) en een aantal die ik niet bovengemiddeld interessant of zelfs gewoon slecht vind.

Of ze pretentieus zijn weet ik niet. Misschien zijn ze gewoon verblind door hun liefde, hadden ze een zwak moment, zei de buurman iets grappigs of zijn ze gewoon een beetje dom, dat kan natuurlijk ook nog. Beetje lastig om op in te gaan verder, maar ik durf het dus best te betwijfelen. In ieder geval tot het moment dat ik een zinnig antwoord krijg.

PS. Chemie tussen de acteurs ontstaat toch tussen de acteurs, niet tussen de acteurs en de tekstschrijver?

Ben het met je eens!

Ik kwam met een gemengd gevoel de bioscoopzaal uit. Met een gevoel wat ik soms ook bij andere films heb: Tijdens het kijken van de film heb je niet echt een duidelijke mening, vlak na de film ook niet. En pas een dag later ga je in zien dat sommige scenes eigenlijk best wel leuk zijn gedaan, soms echt geweldig! Maar niet in het geheel.

Tja, dan blijft er inderdaad weinig over om van te genieten; daar draait het immers in de film om.

Grappig ook dat Abraxas nog niet eens uit was in de tijd dat het verhaal speelde, maar symbolisch gezien erg sterk.

Er is een verschil tussen houden van en vatten. Je kunt iets best wel vatten, maar er gewoon niet van houden. Ik had het zeer specifiek over dat eerste. Dat je sommige Coen films wel en andere niet goed vindt kan gemakkelijk. The Big Lebowski en Fargo zijn niet voor niets de hoogstgewaardeerde Coen films. Blijkbaar bieden zij iets extra's wat de gemiddelde filmkijker trekt.

Ik denk dat een goed script de interacties tussen acteurs wel degelijk gemakkelijker zal maken. Het gaat natuurlijk om hoe het geheel overkomt op de kijker. Daar hoort hetgeen er precies gezegd wordt ook bij.

Nu kan dat opeens wel, twee dagen geleden ging dat volgens jou nog niet hoor.

Ja, het helpt uiteraard, maar om het script nu als enige verantwoordelijke te noemen is natuurlijk idioot.

Wat betreft je eerste punt heb je gelijk, ik spreek mezelf tegen en dat komt omdat ik met mijn eerste punt eerder doelde op de typische Coen achtige kenmerken van hun films (dus de bizarre typetjes en de dialogen, die in bijna iedere film van hen aanwezig zijn). Dat heb ik niet helemaal duidelijk over gebracht.

Wat betreft je tweede punt, nergens beweer ik toch dat er slechts een oorzaak is voor de chemie tussen acteurs? Dat ik er slechts een noem betekent niet dat ik denk dat er maar één oorzaak voor is. Ik kan moeilijk alle oorzaken gaan opnoemen aangezien dat in dit geval volstrekt irrelevant zou zijn.

Daarnaast vind ik jouw manier van reageren niet prettig. Je kunt ook een discussie voeren zonder termen als 'idioot'. Reacties met aan de ene kant een belediging en aan de andere kant een achterbakse smiley heb ik geen behoefte aan. Ik laat deze discussie dan ook voor wat het is.