Meningen

Ik twijfelde nog of ik vanavond een film van David Lynch zou gaan kijken. Had ik dat maar gedaan, daar had ik waarschijnlijk beter chocola van kunnen maken dan van dit.

Het begint als een standaard naturelle Europese filmhuisfilm waarvan je er wel meer hebt gezien. Aan de saaie kant, maar er kan nog van alles gebeuren. Maar de film besluit de chronologie op zo’n manier om te gooien dat je je alleen nog maar afvraagt waar je nou naar zit te kijken, en niet op een boeiende manier. Daarnaast, een naturelle film is tot daaraan toe, maar niemand reageert of gedraagt zich normaal en dat gaat heel snel vervelen en irriteren.

Op een gegeven moment ga je wel begrijpen wat de laatste scène gaat zijn, maar dat maakt (ook door hoe de film opgebouwd is) dan nog 0,0 impact. Heel vreemde keuze.

Nogal een staaltje style over substance dit, heel vervelend en irritant. Zelfs al zou er een intelligente boodschap of structuur achter zitten, je hebt niet eens zin meer om het te begrijpen of waarderen.

1*

Mijn eerste kennismaking met Noé. Wist wat ik kon verwachten, en ik ben zelf ook aardig zwartgallig, dus erg geschokt heeft deze film me niet.
behalve dan de schotwond van zijn dochter waar het bloed uit blijft sijpelen, vond ik wel knap gedaan, en had ook nog nooit zoiets gezien.
Verder... het is een aparte ervaring om een film in het Frans te kijken met Engelse ondertiteling, waarvan de tekst op sommige momenten ook nog eens bijzonder snel gaat.
Lastig te beoordelen. Ik heb geboeid gekeken, dus slecht vond ik het niet. Het verhaal is aardig, de wanhoop waarin de hoofdpersoon terecht in komt is goed weergegeven, net als zijn gedachtes erbij. De voice-over zegt naarmate de film vordert meer van hetzelfde, komt ook niet echt met filosofische hoogstandjes, dat is dus misschien een beetje jammer. Zijn pedofiele neigingen kon ik niet helemaal plaatsen en was toch nog een raar en vrij stom einde aan een heel redelijke film. Was het geeindigd met het omhelzen op het bed, of met de werkelijke moord en zelfmoord had ik het een stuk sterker gevonden.

Lastig om hier een beoordeling aan te geven, ik hou het voorlopig op 3*

(Moest overigens wel een beetje lachen, omdat het begin, de introductie met de plaatjes en de snelle voice-over, me aan Amélie deed denken. Een film die behalve de taal echt 180 graden anders is )

Eigenlijk raar dat deze film twee jaar na Singin' in the Rain uitkwam, want ik vind het op alle vlakken een stap terug. De aanwezigheid van Gene Kelly in een film als dit is blijkbaar nogal een bepalende factor (voor mij), want veel vond ik er nu niet aan.

Dat lag overigens ook echt aan het oubollige thema. Het heeft niet zoveel zin om feministisch te doen over een musical uit de jaren '50 die zich afspeelt in de 19e eeuw, maar de boodschap 'ach, als je een vrouw kidnapt of onder valse voorwendselen mee naar huis neemt, don't worry, op den duur valt ze toch wel voor je', vond ik nogal een storende. De film doet wel alsof het hier tegen ageert en bijzonder vrouwvriendelijk is, maar laten we eerlijk zijn, dat is het niet. Alle vrouwen blijven toch weeklagende mutsen die afhankelijk zijn tot en met, en uiteindelijk, met pappies goedkeuring maar wat blij zijn te kunnen trouwen. Blegh.

Goed, dat kan je een film uit die tijd niet echt aanrekenen, maar ergeren deed het me wel (en nu ben ik van mezelf trouwens totaal niet overdreven feministisch aangelegd).

Ook de rest kon me maar weinig bekoren. Die klassieke zang waarin ze telkens uitbarsten is ook al té ouderwets naar mijn smaak (toch typisch dat die manier van zingen uit die tijd beduidend anders was dan musicalzang anno nu), en ook het fysieke van al die gevechten en alle strapatsen van die vervelende over-gechoreografeerde zeven broers werd al vrij snel behoorlijk vervelend.

Blijft over de prima vertolking en charme van Jane Powell en slechts één dansscene die eruit springt. Echt te magertjes hoor.

2*

Had hier meer van verwacht. Sunset Blvd. en Double Indemnity waren twee prima films, waardoor ik benieuwd werd naar meer van Billy Wilder. En zeker omdat ik nooit eerder iets had gezien van Marilyn Monroe besloot ik deze maar te kijken, met de iconische jurkscene.

Niet alleen die scene viel tegen (je ziet het beroemde shot niet eens, alleen haar benen), maar heel de film was minder ingenieus en snedig humoristisch dan de andere twee.

De hoofdpersoon is natuurlijk nogal een vervelende vent, en ook het hele thema heeft wat te weinig om het lijf voor 105 minuten. Zijn fantasieën zijn al nooit echt leuk of grappig, maar worden naar het einde toe gewoon ronduit storend. Marilyn Monroe weet de film ook niet echt te redden, hoewel haar verschijning uiteraard sexy is, en ze haar rol ook wel leuk neerzet.

Wel oke om een keer te kijken, het heeft wat aardige scenes en de tijdsgeest is wel grappig, maar weet niet of het verder de status verdient die het heeft.

magere 3*

Wat een verschrikkelijke film.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben fan van SATC, de serie was geweldig, scherp, humoristisch, ontroerend, maar het is me echt een groot raadsel waarom er van een serie die al jaren van de buis is, niet alleen een film, maar zelfs een tweede film gemaakt moet worden.

Deze film is een en al overbodigheid. Het begint al met Stanford en Anthony die gaan trouwen. Waarom in godsnaam? Die twee haten elkaar, en zo had dat moeten blijven. Een tenenkrommend optreden van Liza Minelli, een nog tenenkrommender karaoke-optreden van de 4 dames.... Aidan die opduikt in Abu Dabi, waarom?! Eigenlijk is alles wat in Abu Dabi gebeurd absurd en totaal niks toevoegend

Een film die het alleen moet hebben van de plaatjes die er geschoten kunnen worden. De dames op een kameel, de dames in een privejet, de dames in burka (LACHEN!!! Not) luxe, nog meer luxe, nog meer knappe mannen, honderden outfits, de een nog drakeriger dan de ander, om nog maar niet te spreken van de make-up en haarstukken die niet aangesleept kunnen worden, om het nog ergens op te laten lijken. Face it, ze zijn inmiddels 65, het is niet geloofwaardig meer, ze zijn allemaal poepbruin en overgestyled. Het kan niet meer.

Totaal geen verhaal, veel te lang, alle voorspelbaarheden die maar bedacht konden worden. Het is bijna knap om een concept dat altijd zo leuk was, zó te verstieren.

1,5*

Ik had zin in een domme film. Nou, dat zat wel snor, maar ik had misschien beter een ander onderwerp kunnen kiezen. Ik ben niet echt preuts, maar... nou ja, misschien ook wel, want ik vond het begin behoorlijk awkward. 'Gelukkig' is het seksgedoe alleen maar een opzetje voor alle vervelende onzin die daarna nog gaat komen.

Ik ga er niet tot in detail woorden aan vuilmaken, ik kan in ieder geval talloze dingen opnoemen die zo onzettend slecht en raar waren. Ik vind het altijd weer verbazingwekkend om te bedenken dat er mensen zijn die dit soort dingen oprecht grappig vinden (ik heb ook wel erg gelachen, maar meer omdat ik niet kon geloven wat ik zag).

Wat ik vooral niet begrijp is waarom Cameron Diaz zich hiervoor leent. Van Jason Segal valt het me al ietwat tegen (wat acteert hij enorm slecht trouwens voor zijn doen), maar zij is toch wel een gevestigde naam die dit soort onzin niet nodig heeft, zou je denken.

De obvious Apple-reclame (niet eens sluik- meer te noemen) was overigens ook wanstaltig.

1*

Ik begreep eerst de slechte beoordelingen hier niet, de eerste helft van de film is best leuk en vermakelijk. Maar vanaf het tweede gedeelte wordt het vaag en vervelend, vooral dat stuk met die neger was irritant.

Wel grappig conceptje, leuk ook om al die bekende gezichten voorbij te zien komen, maar verder, neuh.

3*

Geen idee wat dit was, maar vond er geen klap aan. Snap het stemgemiddelde ook niet zo, het lijkt wel of ik een andere film heb gezien dan de meesten hier.

De gezinstafereeltjes zijn uiterst irritant, met die overdreven opgewekte moeder en dochter. Zelfs voor die tijd lijkt het wel een soort creepy parodie op het gezinsleven in Amerika.

Vervolgens is heel het plot met uncle Charlie saai, totaal niet mysterieus want het staat redelijk vast dat hij gezocht wordt voor iets en het ook gedaan heeft, en de rest van de film kabbelt alleen maar voort en wordt echt op geen enkel moment spannend, je hoeft niet na te denken, je wordt niet op het verkeerde been gezet, gewoon niks.

Ik was in het begin ook wat verward over de band tussen Charlie en uncle Charlie, het lijkt wel een soort verliefd stel. De latere scènes tussen hen twee en vooral de moordpogingen zijn uiterst knullig, en doen je echt 0,0. Heb op geen enkel moment gemerkt dat ik zat te kijken naar een film van ‘the master of suspense’.

1,5*

Mijn 25ste Woody Allen!

Vantevoren verwacht ik eigenlijk nooit zoveel van een Allen-film (ik heb tot nu toe nog maar een stuk of drie echt goede van hem gezien), maar deze was op zich best wel aardig. Komt deze keer natuurlijk ook door de cinematografie. Hij besteedt nooit bijzonder veel aandacht aan het uiterlijk van zijn films, maar dat is hier wel anders. Sfeervol, met veel knap schaduwgebruik, alleen af en toe op het randje van te donker.

Op zich weet ik niet echt wat ik met het verhaal aanmoet (probeer het maar eens na te vertellen), maar het is wel vermakelijk (hoewel het net een paar minuten te lang doorgaat) en in combinatie met de karakteristieke cinematografie wel goed voor een aardige voldoende.

kleine 3,5*

Traaaaaaaaaaaag! Vanaf het liftmoment is de clou voor heel de film allang duidelijk, en dat zorgt ervoor dat alles dat erna komt alleen nog maar vreselijk lang duurt en helemaal nergens verrast. En afgezien daarvan is alles ook vreselijk traag van opzet. Het had zeker een half uur korter gekund, en je had dezelfde film gehad.

Echt veel grappen zitten er ook niet in, het is qua komedie/drama enigszins vlees noch vis. Het is dat ik nogal veel kan hebben van Jack Black, met een andere leading role was het helemaal niks geweest.

Uiteindelijk slaat het helemaal de plank mis, want het overtuigt allemaal geen moment op het eind.

Jammer maar helaas, 1,5*

Man, wat trek ik dit soort films toch slecht. Ik kan veel te goed meeleven, waardoor het voor mijzelf ook een 90 minuten lange beproeving wordt. Zélfs als een film niet heel goed is, zoals deze. Want er valt wel behoorlijk wat op aan te merken. Met name dat er ongeloofwaardig veel erge dingen gebeuren, en dat dingen regelmatig behoorlijk belachelijk zijn, vooral alles rondom de haai (hoe ze zijn rondje gaat timen, alsof zo'n beest als een computerfiguur keurig hetzelfde rondje zwemt. En hoe die dronken vent doormidden gebeten werd dat was eerder nogal lachwekkend).

Best spannend hoor, en wel aardig gemaakt, vooral de haai was wel oke. Maar verder ook niet echt heel serieus te nemen.

3*

Bah, wat duurt het allemaal lang. Een hoop gestileerde lange shots, hippe locaties. Maar tot ver in de film gebeurt er gewoon geen reet. Nou vind ik dat eigenlijk nooit erg, maar dan moet het wel op een of andere manier boeiend zijn.

Heel die seksverslaving komt totaal niet overtuigend voor het voetlicht. Tja, hij kijkt porno en neukt af en toe een wijf, maar om nou te zeggen dat zijn gedrag ongezond of extreem overkomt, nee niet echt. Pas op het laatst loopt het allemaal een beetje uit de hand, maar toen was m'n aandacht echt allang verslapt.

Ik hou duidelijk meer van dialogen en een naturelle sfeer in films. En als er met lange shots en weinig woorden, irritante plingelmuziek en een lui kleurenfilter een bepaalde sfeer geschept wil worden... tja, dat is mijn ding meestal gewoon niet zo. In ieder geval niet in deze film.

Niet slecht of onvoldoende, wel saai en vervelend.

2,5 - 3*

Tja, wat valt er nog toe te voegen aan wat er allemaal al gezegd is? Niets natuurlijk. Blijft, ook voor mij, toch nog altijd een ijzersterke film die ik eens in de zoveel tijd wil zien.

Alles klopt hier toch wel aan, de sfeerzetting, de tijd die voor alles genomen wordt, de gebeurtenissen, de muziek, de pacing, de ontknoping(en) richting het einde en (en dat viel me vooral deze kijkbeurt op) de prachtige teksten van Red als voice-over, die wat mij betreft niet het pretentieuze of pathetische overschrijden, maar de film echt prachtig diepte geven.

Slaak toch altijd weer een zucht als de aftiteling begint.

5*

Op zich best een aardige film, maar omdat je al weet hoe heel de zaak loopt vond ik het af en toe wat ‘spanning’ missen. Een verhaal als dit is op detailniveau misschien interessanter om te lezen als boek, want tja, hoe ‘filmgeniek’ zijn films over onderzoeksjournalistiek nou echt te maken?

De film komt best een eind en is best uit te kijken, maar ik vond het af en toe wat aan de saaie en repetitieve kant worden. Het is vooral veel overtuigen van slachtoffers en getuigen, telefoontjes en onderonsjes tijdens etentjes, en echt veel nieuwe details komen er niet aan het licht. De film kan natuurlijk ook niet overboord gaan met allerlei verzonnen drama in het levens van de hoofdpersonen. Er komt voorzichtig een soort postnatale depressie langs in het begin, maar dat is ook weer heel snel voorbij, net als één dreigtelefoontje en dat was het dan ook wel weer.

Degelijk gemaakt, verder niet opzienbarend.

3,25*

Gezellig? Dat snap ik dus echt niet. Ik vond het een film vol hysterie, kwade mensen en nauwelijks humor of lichtheid.

Verder inderdaad net een Woody Allen. Met name ook door het personage Izzy. Hij heeft een aantal films gemaakt met een aantal karakters zoals zij. Moet zeggen dat zij de film wel weet te dragen, erg leuke verschijning.

Jammer dat de rest op den duur vervalt in een hoop misverstanden en gedoe tussen personages. Daar heb ik altijd een hekel aan, en in plaats van grappig is het eigenlijk alleen nog maar heel vermoeiend om naar te kijken. Alleen Imogen Poots is een pluspunt.

2*

Zo'n titel voorspelt natuurlijk al weinig goeds. En inderdaad, het is een ontzettend Amerikaans clichématig maatschappelijk pamflet.

Het hele punt is op de helft van de film ook al 30 keer gemaakt, en vanaf dan is het alleen nog maar een herhaling van zetten. Een totaal richtingloos geheel.

Beroerde montage en camerawerk bovendien.

1,5*

Leuk, maar vooral door alle knappe effecten en gevaarlijke stunts. Zodra er even een gewone scene is merk ik toch dat mijn aandacht bijna meteen verslapt. Dat zal wel komen door mijn 21e eeuwse oog, net als dat het heel af en toe wat lastig te volgen is wat er nu precies gebeurt.

Verder heel knap gedaan, lekker kort, en voor het grootste deel vermakelijk. Grappig vind ik het overigens niet.

3,5* - 4*

Inmiddels vaker gezien, maar de eerste keer was ik doodsbang. Hoewel ik het eigenlijk nu nog steeds ben tijdens sommige stukjes, terwijl ik al weet wat er gaat gebeuren. Ik heb het dan vooral over de iconische scènes waarin Danny de gangen doorfietst, en alles rondom room 237. Ook in de rest van de eerste helft wordt er zoveel gedaan met (vooral) muziek, geluiden en beelden, dat de film een heel eigen creepy sfeertje heeft, die ik (hoewel ik weinig horror gezien heb) best uniek vind. Zo wordt er eigenlijk zelden tot nooit gebruik gemaakt van donkere ruimtes of echte schrikmomenten. Alle scènes spelen zich af in verlichte ruimtes, maar de sfeer is door de geluiden, het camerawerk en het decor zo goed neergezet dat er niet veel horrorclichés nodig zijn.

In die zin is de eerste helft wat beter, want als het eenmaal gaat escaleren dan is de spanning er wat uit. Vlak voor de hele escalatie van Jack zit de film even op een dood punt, als het allemaal wel erg traag gaat, en vanaf dan is het eigenlijk wel over z'n hoogtepunt heen wat mij betreft.

Ik twijfel daarom of ik hem verhoog naar 4,5 of laat staan op 4*. Overigens laat ik de hele diepere betekenis en symboliek even voor wat het is. Ook zonder een diepere laag is het wat mij betreft een prima film.

Nou vooruit, omdat ik 'm al vaker terug heb willen zien verhoog ik hem met een halve ster.

Helemaal niet zo slecht als de reputatie en het gemiddelde hier je willen doen geloven. Wellicht dat men door de erotiek en het naakt destijds (en nu ook nog) meteen in een reflex schoot van 'dit kan niks zijn' maar het heeft - zeker het eerste uur - behoorlijk wat pit, flair en tempo terwijl je misschien nu 25 jaar later iets veel suffers zou verwachten.

Leuke aan de film is dat Nomi eigenlijk bijna geen moment hulpeloos en gebruikt is en eigenlijk telkens stevig de touwtjes in handen heeft. Ze mag dan wel naakt ronddartelen, maar ze is er wel goed in en kiest er zelf voor (oke tot op zekere hoogte dan, gezien haar achtergrond).

De optredens, de dans en het naakt zijn allemaal erg overtuigend, meer dan prima geschoten en gewoon vermakelijk om naar te kijken. Buiten dat zijn de acteerprestaties van Elizabeth Berkley niet echt om over naar huis te schrijven, maar ik vroeg me wel af of dat niet ook ligt aan hoe ze geregisseerd is. Met name haar woede-uitbarstingen en hoe ze boos wegstormt zijn erg overdreven en hadden met wat bijsturen best minder gekund.

Verder gewoon best een oke film over het wereldje, misschien wat aan de lange kant met af en toe een wat onbeholpen plot (en een middenstuk dat wat sleept), maar verder echt helemaal niet zo slecht als de reputatie die het heeft.

3,5*

Het is apart dat Dreamworks zo matig is geworden, want met Shrek hadden ze goud in handen - met deel 1 (en in iets mindere mate 2) dan in ieder geval.

Het verhaal zelf is misschien simpel, maar wel doeltreffend. Er gebeuren geen grootse dingen, de film voelt vrij kort aan, maar is eigenlijk de volle speelduur leuk.

De grappen zijn lekker stoer en fris, zoals de martelscène met het koekje, of die zingende Dulocpoppetjes; allemaal hoogst vermakelijk.

Als ik het bijvoorbeeld vergelijk met een film als Masagascar (of om het even welke Dreamworks), is niet alles druk en quirky, en is er nog af en toe ruimte voor sfeer. Zoals de mooie scene met hallelujah.

De karakters zijn wat origineler en gelaagder. Shrek zelf is natuurlijk een personage om van te smullen - chagrijnig, cynisch, maar tegelijkertijd ook wel weer sympathiek en met een charming accent. Kom daar nog maar eens om in de gemiddelde (Dreamworks)animatie. Donkey mag dan wel de cliché drukke neger zijn, maar het werkt erg goed. En Fiona is een stoere meid. Vooral het stukje met de vogel vind ik een klassieker.

De computergraphics zijn uiteraard verouderd, dat valt me eigenlijk nu pas voor de eerste keer op. De karakters steken soms nogal slecht af tegenover de achtergrond, en dingen zijn niet erg gedetailleerd. Personage-animatie en gezichtsuitdrukkingen vind ik overigens wel erg sterk.

Waarschijnlijk zou ik hem niet zo hoog beoordelen als ik hem nu voor het eerst zag (ik denk dat ik hem zo'n tien keer gezien heb door de jaren heen!) en is mijn cijfer wat aan de hoge kant, maar eigenlijk verdient hij het ook wel voor de jaren plezier die ik eraan beleefd heb.

4,5*

De enige Shrek waar ik nog niks over had geschreven, maar die ik toch al wel een paar keer heb gezien. Vooral toen ik nog wat jonger was, dus dat ik dacht het leuk was kwam ook wel een beetje door mijn 16-jarige herinnering. Sommige dingen zijn nu wel wat minder dan ik had verwacht. Met name sommige humor en het verhaal zelf.

De Dreamworks-stempel is (in tegenstelling tot Shrek 1) al best te herkennen, vooral in alle verwijzingen naar de popcultuur en moderne liedjes. Is leuk, al moet het oppassen dat het niet doorslaat soms. Vind het altijd een wat makkelijke manier van scoren, hoewel het in deze film nog wel het voordeel van de twijfel krijgt.

Pluspunt is dat het er voor 2004 prima uitziet. Eigenlijk vond ik het nergens echt gedateerd overkomen.

Ik zal wel de enige zijn die Puss in Boots niet leuk vind trouwens. Vind 'm als nieuwe sidekick bar weinig toevoegen. Ook jammer dat Pinnokio en dat koekje pas op het laatst ten tonele verschijnen, aangezien die eigenlijk wel grappig zijn.

Minder dan deel 1, zelfs minder dan deel 4 die ik vorig jaar nog zag, maar nog wel vermakelijk en leuk gemaakt (zeker voor een Dreamworks).

halfje eraf, 3,5*

Ik was sceptisch, want na het slechte deel 3 leek een deel 4 met ook nog eens een overbodig clichéverhaal ('red je leven voor het te laat is'), zeker niet iets waar ik op zat te wachten, maar laten we eerlijk zijn; Shrek is met dit deel weer helemaal terug. De humor is leuker, het verhaal is leuker, de personages zijn weer om van te smullen (Rumpelstiltskin), en het was soms oprecht ontroerend. En eindelijk zien we eens wat meer soortgenoten! Eigenlijk een logische stap, en nooit eerder bij stilgestaan dat dat een deel was van Shrek dat nog verder uitgediept kon worden.

Het gebruik van (populaire) muziek is altijd een prominent onderdeel in de Shrekfilms, maar in dit deel was het wat vreemd. Toch wel redelijk bekende nummers, die dan nogal random ineens voorbij komen. Vond alleen het stuk van the Carpenters echt iets grappigs toevoegen, maar de rest was gewoon wat misplaatst (Enya, Lionel Ritchie).
Animatie en decors wel prima in orde, soms echt wel mooi om te zien.

Jammer dat rotte appel deel 3 er tussenzit, want als dit deel 3 was geweest hadden we toch een zeer prima trilogie gehad. Vind het opmerkelijk dat hij bij de meerderheid hier zo tegenvalt.

4*

Mja, nog best vermakelijk om een keertje te kijken, maar steekt schraal af tegen deel 1 en deel 2. Heb ook nauwelijks moeten lachen, wat toch altijd wel Shrek's sterkste troef was. Er wordt wel leuk gebruik gemaakt van sprookjespersonages, maar toch wat te flauw allemaal.

En waar de muziek in (vooral) deel 1 en deel 2 nog erg leuk en goed gekozen was, doet het in dit deel toch wat random aan.

3*

Prachtige stijl weer, met veel regen, wat ik altijd graag zie (en nu helemaal). Sowieso kijk ik dit soort animaties eerder om de tekenstijl dan om de verhalen. Die waren weer vrij typisch voor dit soort animaties, niet altijd helemaal mijn smaak. Zeker het tweede hoofdstuk is vooral veel gezeur en raakt geen enkele snaar. In die zin is het eerste hoofdstuk, in al zijn simpelheid, misschien nog wel het beste. Leuk ook omdat het over voedsel gaat. Japanse(/Chinese) animaties weten dat toch altijd heel smakelijk te brengen (en überhaupt als thema te hebben).

Het laatste hoofdstuk is op zich ook leuk, zeker door de retrofeel van die cassettebandjes, alleen misschien wat chaotisch en ook weer wat overdramatisch. Dit soort films weet bij mij toch eerder een snaar te raken met het (audio)visuele (regen, bepaalde lichtinval, de stadsbeelden, de seizoenen) dan met de inhoud.

3*

Ik heb heel weinig feeling met dit onderwerp, maar aangezien het een Villeneuve is dacht ik dat de cinematografie wel veel goed zou maken, dus was toch wel geïnteresseerd. Afgezien van wat scènes hier en daar, en het sterke begin als ze naar Mexico rijden wat wel een toffe scène is, gebeurt dat eigenlijk niet waardoor ik het een oersaaie film vond.

Komt grotendeels door het personage en uitgangspunt van Emily Blunt. Het soort van ‘mysterie’ waarom ze er bij betrokken is en wat precies de bedoeling van alles is is eigenlijk alleen maar heel saai en frustrerend en vond ik niet werken. Zonde van zo’n leuke charismatische actrice dat ze heel de film alleen maar moeilijkkijkend, in verwarring en bang rondloopt. Maakt het voor ons als kijker, in ieder geval voor mij, allemaal maar een moeizaam geheel.

Inhoudelijk weet de film, zeker het hele middenstuk, gewoon amper te boeien.

2,5*, maar alleen maar omdat het goed gemaakt is. Eigenlijk wil ik 2* geven.

Mjuah, ergens begrijp ik de appeal van de film wel, maar voor mij was 't hem niet. Het ziet er onaantrekkelijk uit ook. Die restaurants, die motels. Hij komt uit 2004 maar had een soort begin jaren 90-vibe over zich heen. En ik begreep soms niet zoveel van de lelijke montage. Zoals tijdens dat eerste etentje met Maya en Stephanie, vreselijk gewoon. En ik ben echt heus niet zo'n technisch filmkijker, maar hier was het af en toe storend lelijk, vooral sommige overgangen.

De hoofdpersonen, mweh. Simpele zet om deze twee personages samen te brengen. Wijn interesseert me ook al niet. Blijft er erg weinig over. Alleen wat dialogen en situaties die af en toe wel grappig waren. Maar dat is niet genoeg om hier een voldoende van te maken. Ruim twee uur is bovendien veel te lang hiervoor, het werd ook te flauw. Alsof ze alle kolder in de laatste 20 minuten gestopt hebben met een ellenlange saaie aanloop. Het drama van Miles werkte ook niet voor me.

2* - 2,5*

Een erg 'rijke' film, die eigenlijk constant spannend is. De gruwelijkheid is vrij expliciet, iets dat zeker bijdraagt aan de beleving. De moordzaak rond de mysterieuze Buffalo Bill (en het kijkje in zijn habitat) zijn fascinerend, en een ijzingwekkende Anthony Hopkins en een bewonderenswaardige Jodie Foster zetten geweldige acteerprestaties neer; hun Oscars zijn dan ook dikverdiend. Zeker Fosters rol is denk ik de beste vrouwelijke vertolking die ik ooit gezien heb.

Het is knap hoe gevaarlijk en als een soort supermens/monster ze Hannibal Lecter weten neer te zetten. Hoe eng kan een gevangene met maximale beveiliging nou werkelijk zijn immers, maar de film (en Hopkins) weet het maximale eruit te halen. Ook later als hij ontsnapt en iedereen weet te vermoorden. Over de top, wellicht, maar het idee dat hij zodra hij de kans krijgt iedereen op zijn weg vermoordt is of je nou wil of niet toch angstaanjagend.

Ik had tien jaar geleden al eens gestemd zie ik, maar heb hem toen duidelijk niet op waarde geschat, ik verhoog hem met een hele ster.

4,5*

Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Het acteerwerk is prima, het is boeiend en spannend om te kijken naar mensen die psychisch gezien wat uitdagingen hebben, maar vanaf het laatste half uur wist ik in ieder geval niet meer helemaal wat de film precies wilde.

Die weddenschap en het football zorgt ervoor dat de film een ontzettend saai straatje inschiet, en bovendien eindigt het ontzettend mainstream, terwijl het best rauw en interessant begint.
Er worden soms wat rare keuzes gemaakt wat betreft muziek en camerawerk.

Verder wel een aardige flm, het zijn uiteraard Pat en Tifanny die de boel interessant weten te houden, hoewel de Oscarnominatie me wat overdreven lijkt. Daardoor is het toch net allemaal wat te betekenisloos.

net aan 3,5*

Wat heb ik hier van genoten. Had hem veel eerder moeten kijken. Een film die het vooral van de teksten moet hebben, precies waar ik van hou. Dat Amsterdamse geouwehoer van iedereen en vooral van Simon, echt geweldig. Iedereen, echt iedereen, speelt ook geweldig, en alles loopt zo lekker en naturel door het script wat gewoon echt heel goed is.

Het wordt telkens ietsje verdrietiger, maar het blijft gewoon heel fijn om naar te kijken.

Een film waar je, ondanks het onderwerp, blij van wordt en een soort hoop van krijgt. Erg knap.

Ik verwacht dat deze film na herziening de volle 5* kan krijgen.

4,5*

Het begint als een prima fris filmpje met twee sterke personages die leuk hun karakter neerzetten. Vooral Blake Liveley is een geweldige actrice voor een rol als dit - en een lust voor het oog. Ik heb het niet zo op Anna Kendrick, maar ze is wel geknipt voor deze rol.

Ik kon een lange tijd meegaan in alles, maar ongeveer het laatste half uur vliegt de film écht uit bocht met wat twists en turns teveel.

Dat kan ik de film op zich wel vergeven omdat het zichzelf niet al te serieus neemt, hoewel dat misschien ietwat overdreven wordt. Je zit je soms af te vragen waar je nu precies naar zit te kijken qua genre en toon.

Ondanks dat heb ik me toch wel vermaakt door de algehele stijl (leuke soundtrack ook wel) en vlotheid.

3,5*