Meningen

Het is op zich het bekijken wel waard voor het acteerwerk (van vooral Cillian Murphy), maar ik raakte het opgefokte sfeertje en de vibe al vrij snel zat.

En dan doet de film soms ook nog wat experimentele dingen met het camerawerk en muziek die ik totaal niet vond werken en wist alles rondom Shy bij mij niet echt een snaar te raken. Sowieso boeiden die jongens me niet echt, eigenlijk alleen het personage van Cillian Murphy.

De film wil van alles doen, eigenlijk teveel, ook met die documentairebeelden tussendoor wat echt niet had gehoeven.

2,75*

Het kan zeker geen kwaad om alvast wat meer te weten over Steve Jobs, Apple en de producten, want anders zit je - zoals ik een beetje - je best te doen om, naast de dialogen, ook de inhoud te volgen. Nu was het globaal allemaal wel duidelijk, maar het is toch interessanter als je echt weet waar het allemaal over gaat. Want interessant en verfrissend is deze aanpak zeker (afgezet tegenover een 'gewone' biopic), maar het vereist dus wel wat aandacht om alles bij te houden.

Daarnaast moet je ook wel echt zin hebben in en geconcentreerd zijn voor de spervuur aan dialogen, die eigenlijk bijna too much wordt over een speelduur van 2 uur.

Hoewel ik dus vast niet alles ten volle heb meegekregen vond ik het toch zeker niet slecht. Die dynamische realtime scenes zijn toch wel weer erg Danny Boyle, bij een onderwerp dat op het eerste gezicht niet zo bij zijn aanpak past, en het is ook wel stijlvol en gelikt gedaan allemaal.

Een hele hoop conflict, appeltjes die nog geschild dienen te worden, met daar tussen ook nog eens de band met zijn dochter. Je krijgt op zich wel een beeld van Steve Jobs als persoon (hoewel het waarschijnlijk allemaal nog erger gemaakt is, alle scenes zijn natuurlijk conflicten in the heat of the moment).

Al met al best een goede film, allemaal wel leuk in elkaar verweven met dingen die door de jaren heen terugkomen als rode draad, maar zeker niet toegankelijk voor iedereen. Heb je helemaal niets met het onderwerp en de persoon dan kan ik me voorstellen dat je 2 uur lang denkt 'what am I watching?'.

3,5*

De twee speelfilms over Jobs heb ik gezien en ik heb de vuistdikke biografie van Walter Isaacson gelezen, dus eigenlijk geen verrassingen meer voor mij. Toch fascineert hij me wel als mens, en de hele weg die Apple afgelegd heeft vind ik erg interessant, dus toch maar een kijkbeurt aan gewaagd.

Zeker de eerste helft is er voor de minder geïnformeerde kijker geen touw aan vast te knopen doordat het zo hak op de tak gaat. De tweede helft is wellicht interessanter, maar het is voor een documentaire eigenlijk veel te lang en zeker tegen het einde met al die schandalen heb je het wel een beetje gehad, terwijl het dan eigenlijk pas juicy wordt. Hier had veel meer in geschrapt moeten worden want het is een erg taaie zit.

2,5*

Aanvankelijk wilde ik deze niet kijken, omdat ik Alzheimer een naar onderwerp vind. Moet er niet aan denken dat bijvoorbeeld mijn ouders het krijgen. Maar ik was ook niet erg benieuwd naar deze film omdat ik al wel een beetje kon voorspellen wat voor film dit zou worden. Films als deze zijn nooit superverrassend, en dat was met deze inderdaad het geval.

Prima uit te kijken, prima geacteerd en ook heus wel aangrijpend, maar meer ook eigenlijk niet. Superveel is er nou ook weer niet mee gedaan, vond het zelfs wat onaf allemaal tegen het einde. Het kabbelt langzaam naar het einde toe, en is vrij abrupt afgelopen. We zien ook niet zo heel veel meer van Alice’s slechtste periode, beetje alsof de makers zich daar niet aan wilden wagen, terwijl daar nu juist interessante materie ligt wat mij betreft. Wel vanuit Alice zelf dan, beetje een Hersenschimmen-achtige benadering, maar goed, daar is dit duidelijk de film niet naar.

Julianne Moore is uitstekend als altijd, maar de film zelf laat wat kansen liggen.

kleine 3,5*

Ik heb helemaal niets met de hiphopscene van weleer, maar ik vind het meestal wel leuk om te kijken naar zo'n wereld en mensen die ver van me afstaan.

De film begint op zich prima, het middenstuk is alleen wel erg langdradig met al die business-perikelen en ergens ook wel wat saai als je niet heel veel affiniteit hebt met alle personages en wat er gebeurde. Tegen het einde wordt het dan wel weer wat interessanter.

Verder niet slecht, kan me voorstellen dat het voor de liefhebber van het genre en de muziek een geslaagde film is, maar voor mij op momenten net niet interessant genoeg.

Trouwens wel een leuke verrassing om een van mijn favoriete acteurs Paul Giamatti hier in tegen te komen.

kleine 3,5*

Best aardig, maar ook weer niet geweldig. Zeker de ontknoping vanaf de tenniswedstrijd duurt eigenlijk wat te lang en vond ik helemaal nergens meer spannend.

De eerste helft is eigenlijk het meest interessant, daarna weet de film dat niet meer heel erg vast te houden. Bruno is wel een aardig personage.

Ik ben bezig met het kijken van wat meer oude films uit de jaren ’40 en en ’50, maar hoe hoog ze ook aangeschreven staan, ik kan ze anno nu toch niet meer echt geweldig vinden. Daarvoor doet het me, waarschijnlijk doordat ik teveel gewend ben aan de middelen en stijl van nu, gewoon te weinig. Ook Hitchcock heeft me tot nu toe nog maar weinig écht weten te bekoren, maar ik moet nog een aantal films van hem, dus wie weet.

3,25*

Op zich prima, hoewel het natuurlijk een film is die qua hoogte- en dieptepunten nergens verrast. Nu scheelt het wel dat het waargebeurd is en alles dus wel een extra dramatische lading meekrijgt.

Jake Gyllenhaal is goed als altijd, de rest van de cast ook prima. Verder een film die vrij gemiddeld is in het genre.

kleine 3,5*

Sorry hoor, Aziatische traagheid en stilte is tot daar aan toe, maar je kan ook overdrijven. Eigenlijk is het ook de vraag waarom ik, als dialogenliefhebber, een film als deze ga kijken, maar goed, je moet ook eens uit je comfortzone stappen.

Ik wil nog best snappen dat je voor een (liefdes)band niet oeverloos hoeft te praten, maar het hoe en waarom van de aantrekkingskracht tussen deze twee personages (en dan eigenlijk vooral op welk level ik dit als kijker interessant zou moeten vinden) ontgaat me.

Ik kan me bij het kijken niet aan de indruk onttrekken dat ik ook een middagje in de polder twee zwijgende jongeren kan gaan filmen, om er vervolgens een loop- of een wolkenshot tussen te monteren. Vraag me af hoeveel mensen er dan ook lovend zullen zijn over wat er 'zonder het geklets allemaal duidelijk is', en smijten met 5*'en omdat het zo'n prachtig emotioneel meesterwerk is. Ga toch weg.

Nogmaals, ik geloof best dat een band tussen personages ook zonder al te veel woorden en gebeurtenissen voelbaar kan zijn (kijk maar naar een film als Lost in Translation, waar ik helemaal in mee kon gaan), maar dit is me toch echt aardig wat bruggen te ver.

Over shots en camerawerk lijkt me wel nagedacht, dus daar weet de film nog wat schamele sterretjes mee bijeen te sprokkelen (0,5'en en 1'en deel ik alleen uit aan films die ook vormtechnisch amateurisme en laksheid uitstralen), maar de kleuren van zowel natuur als stad/interieur zijn grijs en grauw en muziek ontbreekt vrijwel geheel, dus voor de rest valt er visueel en qua sfeer bar weinig te genieten.

Ik begin dit jaar goed, maar niet heus. Van de overdreven theatrale kitscherige bombast van een LOTR , naar het totaal lege overdreven naturelle trage gedoe van deze film. Erg veel plezier beleef ik tot dusver niet buiten mijn comfortzone.

1,5*

Ik vind het altijd vervelend als ik een alom gewaardeerde film zelf niks vind. Ga me dan toch afvragen wat ik precies gemist heb, en of ik het dan niet verkeerd heb gezien allemaal.
Hoe dan ook, ik had hier, gezien de regisseur en het onderwerp, meer van verwacht. Zeker het eerste deel wist me niet te pakken, in al zijn trage willekeurigheid. Nu hoeft echt niet alles in concrete hapklare gebeurtenissen te worden geserveerd, maar ik vond het gewoon niet interessant genoeg.

Het tweede deel is nauwelijks beter. Vond het redelijk de plank misslaan soms. Vooral door het ge-overact van de tweede broer, met make-up alsof hij al half op sterven lag met een terminale ziekte onder de leden. Filtertje erover en de toon is gezet.

Slecht is het natuurlijk niet, maar men moet voor mij meer uit de kast trekken dan slechts wat registratie van aan lager wal geraakte personen. Ik heb films als deze gewoon iets te vaak gezien, en zit toch meer te wachten op een wat meer plot-driven verhaal.

Over Jagten, die ik een tijdje terug gezien heb, was ik ook al niet zo enthousiast als de meesten hier. Ik heb soms het idee dat een bak ellende voor sommigen al genoeg is om danig onder de indruk te raken en dus een film hoog te beoordelen. Nogmaals, kan goed zijn dat ik zelf te blasé ben geworden, en dat ik de depressieve films maar eens een tijdje moet laten liggen.

Alleen de laatste 10 minuten vond ik daadwerkelijk goed. Het moment dat ze elkaar zien in de gevangenis was mooi, net als het allerlaatste stuk als het begin terugkomt.

2,5*

Ik ben niet van de horror, dus ik wilde deze in eerste instantie niet kijken. Uiteindelijk was ik toch te nieuwsgierig, en het bleek een veel minder grimmige enge film dan ik dacht dat het zou zijn. Er zitten elementen in van komedie, sciencefiction, satire, en natuurlijk bodyhorror en het geheel is modern en fris (ja oke, minder toepasselijk woord voor het laatste deel van de film ).

Je zou wellicht kunnen zeggen dat het hele thema er te dik bovenop ligt; mannen mogen smerig en lelijk zijn, vrouwen zijn er om naar te kijken, en na een bepaalde leeftijd tel je niet meer mee, maar toch vond ik het goed werken. Het is triest om te zien hoe weinig respect Elisabeth heeft voor zichzelf, het zegt ook wel wat dat ze haar oude lichaam gewoon op de vloer laat liggen en het daarmee zo liefdeloos behandelt. Als Sue op een gegeven moment de oude gedrochtige Elisabeth helemaal in elkaar stampt dan is dat een treurige representatie van hoezeer vrouwen hun ouder worden en verval geleerd hebben te haten.

Het laatste stukje had voor mij niet per se gehoeven. Het stijlvolle moderne van de film beviel me wel, en dan ineens zit je in een soort jaren ’80 horrorkomedie gorefest met rondspuitend bloed en een monsterlijk wezen. Op zich wel grappig, maar qua toon had het van mij best wat serieuzer mogen blijven om een beetje bij de rest van de stijl van de film te blijven en wat meer met een ‘gut punch’ te eindigen. Het doet zo een beetje afbreuk aan de rest van de sterke boodschap.

4*

Zo op het eerste gezicht klinkt het thematisch als een zoveelste variatie op American Beauty, en ik was ook wel benieuwd waar de lage scores vandaan kwamen. En die snap ik nu wel, want het is op een of andere manier allemaal niet echt spannend en vrij stroef. Je geeft te weinig om de personages en de hele situatie is gewoon te random, heeft te weinig fundament om echt geïnvesteerd te raken in wat er gebeurt.

Daarnaast is dat anti-colored people plotje ook echt aan de haren erbij gesleept. Oke, ik snap de bedoeling in het geheel wel, maar het is echt superzwak en overdone uitgewerkt. Dat laatste shot van die twee jochies wil betekenisvol zijn en je een of andere boodschap onder de neus wrijven, maar die valt wat mij betreft nogal dood.

Vreemd filmpje, dat in de verte wel de Coen-trekjes heeft qua personages (de rol van Oscar Isaac is het enige schamele hoogtepuntje) en 'misdaad gone wrong' maar voor de rest mislukt is door de awkwardness van het geheel.

2*

Weer een leuke MGM-musical met Gene Kelly. Het verhaal is natuurlijk nu enigszins oubollig, zeker met zo'n boerderij als setting, maar het heeft mij niet gestoord. Leuke liedjes, leuke dans, en zelfs de romance vond ik nog best overtuigend en leuk om te zien. Eerste film met Judy Garland die ik zie. Heb niks van haar vermeende problematische gedrag kunnen terugzien in de film, vond haar goed. Gene Kelly zelf natuurlijk ook weer, heerlijke man, en erg leuk die dans met die krant.

Overigens een curieuze show die ze opvoerden op het eind. Geen lijn in te ontdekken. Maar goed, wel leuk dat ze op het einde weer even uitpakken.

3,5*

Hier kon ik heel weinig mee. Nu was het mijn eigen schuld dat ik op een gegeven moment die beelden van de huidscan die je in het begin ziet weer was vergeten (en waardoor je dus kunt aannemen dat hij (huid)kanker heeft en blijkbaar gelaten zijn einde ziet naderen), want anders had ik de film en vooral zijn gedrag een heel stuk beter kunnen plaatsen.

Niet dat het dan wel een leuke of heel boeiende kijkervaring was geweest..

In het begin is het wel even oke om te zien, het zonnige Mexico en de vakantiesfeer, maar gelukkig was de speelduur kort, want ik begon me er nogal mee te vervelen en het nogal vreemde en wat vergezochte plot met de moord op Alice en de gevangenis en Tim Roths gedrag wordt gewoon nogal saai en vervelend.

2*

I am big. It's the pictures that got small

Een overwegend leuke film, vooral door hoe het geschreven is. Ondanks de leeftijd is de humor nog regelmatig fris en best snedig.
De rollen zijn leuk ingevuld, de voice-over geeft het de luchtigheid die het nodig heeft en de hele setting van zo'n groot landhuis is leuk om te zien. Een stijlvolle film, hoewel je dat kijkend met een hedendaagse bril waarschijnlijk altijd wel kunt zeggen van de 50'er jaren.

Jammer is wel dat het na een heel vermakelijke eerste helft niet echt ergens naar toegaat, en als de film dat wel beoogt daar niet heel erg in slaagt. Je weet natuurlijk in het begin al dat hij doodgeschoten gaat worden, maar erg benieuwd naar het hoe en wat werd ik eigenlijk niet. Uiteindelijk was ik van de ontknoping ook niet echt onder de indruk. Misschien dat die weggever in het begin niet echt de beste keuze was (hoewel we dan wel dat aardige shot vanuit het zwembad hadden gemist ).

Een bijzonder lange film is het niet maar tegen het einde begint het toch wel erg lang te duren.
Uiteindelijk een mindere film dan het zich liet aanzien in het begin.

3,5*

Weet niet zo goed wat ik hiermee aanmoet. De film begint redelijk standaard en begrijpelijk, en ontspoort tegen het einde wat met de figuur Pinbacker. Neem aan dat we zelf maar moeten bedenken hoe en wat met hem, had liever een interessante verklaring gehoord, maar dat zal wel not done zijn bij dit soort films.

De meeste Danny Boyle-films hebben wat stijl betreft altijd wel zijn stempel, deze film heeft dat wat minder, of zelfs bijna helemaal niet. Het ziet er allemaal mooi uit (zeker voor een film die alweer tien jaar oud is), maar erg onderscheidend is het allemaal niet. Zowel qua look als qua inhoud overigens niet. Ben niet heel erg thuis in het genre, maar heb niet de indruk dat deze echt baanbrekend is.

Tja, nogal een tussendoortje dus. Best entertainend voor zo lang het duurt, maar het laatste deel laat wat mij betreft een beetje te wensen over, zeker uit de handen van Boyle verwacht ik meer.

3*

Tja, als je 30 dagen lang alleen vet MacDonalds-voer eet dan is het niet zo verrassend dat je gezondheid erop achteruit gaat.

Desondanks blijft het toch erg leuk om te kijken naar die dikke ongezonde Amerikaanse cultuur, en komen er een hoop leuke weetjes voorbij. Leuk gemonteerd ook.

3,5

De film begon eigenlijk wel veelbelovend. Ik hou eerlijk gezegd wel van die Seth Rogen-dialogen (hoewel hij het grove taalgebruik nogal overdrijft). Zolang er niet teveel gooi- en smijtwerk aan te pas zou komen kon dit wel een grappige film worden. Helaas werd dat na een tijdje wel het geval, en ging de film een richting op waar ik persoonlijk niet meer zoveel aan vond. Viel te verwachten natuurlijk.

Wel leuk om een jonge Jonah Hill (en Emma Stone) te zien, ze hebben het beide toch ver geschopt. En Michael Cera is echt een schatje.

2,5*

Een behoorlijk hoog gemiddelde voor een film die ik zelf niet echt geweldig vond. Ik vond dit nou echt zo’n film waar koppels van 55+ voor naar een filmhuis gaan in een kleine provinciestad en achteraf met een bevriend stel met koffie napraten.

En dat ligt niet aan het onderwerp (want heb vaker films gezien die een vergelijkbaar thema behandelen) of aan de wat oudere hoofdrolspelers, maar vond het geheel gewoon erg gezapig. Ook teveel een idee op papier (‘stel moet beide in het reine komen met naderende dood van de een’), zonder dat dit nou echt als film ging leven. Was me er ook heel de tijd van bewust dat ik naar acteurs aan het kijken was. Niet omdat ze slecht waren, zeker Tucci is erg overtuigend, vooral door wat hij soms met zijn lichaamstaal doet, maar doordat het allemaal erg toneelachtig is. Afgezien van de shots van de camper en de natuur is het typisch zoiets dat je ook als toneelstuk zou kunnen zien.

Nee, aardig acteerwerk, maar verder was dit te mager.

2,5*

Door het personage Jacob en het hele concept van de (zelf)moordfirma heeft het ergens een beetje een mal en licht absurd randje en dat is normaal gesproken niet helemaal mijn ding, maar deze viel heel goed bij me, ook door de ontwapenende romance.

De film weet goed gebruik te maken van mooie locaties en ik vond Jeroen en Georgina ook allebei goed gecast. Met name zij steelt wel de show met haar verschijning en uitstraling (en was aangenaam verrast door haar Britse accent in het Engels, toch wel een redelijk onderschatte actrice die eens gecast zou moeten worden in een internationale film).

Soms wat stukjes die een beetje onbeholpen en niet zo sterk zijn, maar over het algemeen toch best van genoten, ook door de gevoelige touch die wel werkt.

3,5*

Ik kijk altijd uit naar een nieuwe Shinkai, en ik vond deze eigenlijk leuker dan de vorige. Zeker de eerste helft is vermakelijk met Suzeme en haar avonturen met het stoeltje. Gelachen om die social media-foto’s die voorbij komen over de kat. Ik heb zoals altijd weer erg genoten van de beelden van de stad, het openbaar vervoer, auto's, mobiele telefoons, het moderne leven. Daarmee weten deze films ondanks dat het fantasy is toch ook wel erg grounded in reality te zijn.

Want wat meestal het geval is met deze animaties is dat het tegen het einde allemaal wat te onnavolgbaar wordt en het me dan wat te lang gaat duren, en dat was bij deze ook weer zo. Keystones, katten die goden zijn, deuren naar andere dimensies of het verleden. Het is tijdens het kijken op zich allemaal wel te begrijpen, maar bij de ontknoping gaat het me dan allemaal net te ver.

Maar goed, op zich weet ik dat inmiddels wel en zijn deze films het door de prachtige stijl nog steeds helemaal waard om te kijken.

Het thema van de aardbevingen was interessant om te zien, omdat dat toch een ding is in Japan, hoewel ik zelf had gedacht of gehoopt dat ’11 maart’ een grotere rol zou spelen.

4*

Vooral heel sfeervol geschoten, in een stijlvol modern huis, met een onberispelijk geklede en gekapte Haley Bennett, daar hou ik altijd wel van. Ik was op zich blij dat het gedeelte met het inslikken van nare voorwerpen niet zoveel tijd in beslag nam want vond dat erg naar om te zien. Gelukkig wordt Hunter vrij vroeg in de film ontdekt en onder toezicht geplaatst en draait het daarna vooral om de psychologie erachter en waarom ze doet wat ze doet, en is het verder geen ‘gore om het gore’ thriller of horror.

Sowieso is het al duidelijk dat ze voor haar man en schoonfamilie meer een accessoire is dan wat anders, en daarnaast komen we erachter dat ze het ‘product’ is van een verkrachting. Weet niet helemaal wat ik van die twee elementen tegelijk vond, ben het op zich eens met Onderhond dat dat misschien ergens wat overbodig aanvoelt en het laatste deel met het opzoeken van haar vader niet helemaal passend aanvoelt bij de rest of zo.

Afgezien daarvan wel een interessante film met toch wel een mooi einde. Ze lijkt op het einde, bevrijd van haar mentale en fysieke gevangenis (en haar zwangerschap) bijna wel een tiener in plaats van een volwassen vrouw, alsof ze stiekem al die tijd veel jonger was dan wij allemaal dachten. Of eindelijk het meisje kan zijn (en de vrouw kan worden) die ze is.

3,5*

Interessant thema, goed acteerwerk en een fijn Schots sfeertje. Hou wel van dit soort Mike Leigh-achtige films over Engelse of Schotse lagere milieu's. De uitzichtloosheid van Liam is erg goed neergezet. Je merkt dat het in de kern geen kwaaie jongen is, en dat hij ook alleen maar werkt met wat hem wordt aangereikt. Best een interessante rol.

Toch vind ik de film net geen topper, het is allemaal wel aangrijpend, maar toch blijf je het met enige afstand bekijken. Vond het plotje met Pinball en die Tony uiteindelijk ook niet helemaal uitgewerkt.

3,5* - 4*

Nou sorry, ik zal hier wel te dom voor zijn ofzo.

Besloot hem te kijken omdat ik hem bij een warme dag als vandaag vond passen, en inderdaad is de sfeer de eerste 20 minuten het aanzien waard. Kabbelt rustig voort, leuke omgeving, lekker relaxed.
Maar zodra Julie ten tonele verschijnt wordt het thriller noch mysterie. Heb geen spanning gevoeld, en wat het mysterie precies was is me nooit helemaal duidelijk geworden. Een moord, die wel of niet gebeurd is, iets met een moeder, iets met een apart meisje, en eenmaal terug in Engeland gaat het helemaal een richting op (met die Julia) waar ik helemaal niks van kon maken.

Helaas.

kleine 3*, omdat het uit te kijken was, en voor de sfeer.

edit: heb door dit topic te lezen wat verduidelijking gekregen, en ik had het inderdaad al wel kunnen bevroeden. Maar toch, cijfer blijft staan.

De film begon voor mij eigenlijk al meteen supervaag en absurd, en aangezien ik wist dat het nog veel erger zou worden had ik hem al bijna afgezet.

Maar ik besloot hem toch maar af te kijken. Heel het toneelstuk-idee is zo verwarrend nog niet, maar alles daarnaast? Kon er weinig mee.

Qua achterliggende gedachtes heb ik niet veel opgepikt. Het gaf me wel een naar gevoel, maar eerder omdat het zo vreemd is en Philip Seymour Hoffman de hele film gekweld door het beeld schuifelt. Een echt fundamentele boodschap of kern heb ik er ook niet in kunnen ontdekken, mede omdat de laatste 10 minuten een compleet raadsel voor me waren.

Maar hoe dit te beoordelen? Hoewel ik dacht 'dit kan nog gaan meevallen, als het nu een beetje een plausibel te begrijpen einde krijgt is het zo verwarrend nog niet' heeft het einde me toch compleet onbevredigd achtergelaten.

Heb ik me er desondanks toch mee vermaakt? Niet echt nee. Dit soort films is niet aan me besteed, ik vind het veel te belangrijk om iets helemaal te snappen. Films die expres voor vervreemding zorgen zijn mijn ding niet.

Echt veel humor of dingen om over na te denken heb ik niet kunnen ontdekken, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik nog veel meer bezig was om te bedenken waar het nu eigenlijk heenging. Iets wat met een herziening wellicht beter gaat, maar of ik daar zin in heb? Denk het voorlopig niet.

Gezien het werk dat erin gestoken is kan ik het niet superlaag beoordelen, ik zie dat het een ambitieus project is, er is zeker nagedacht over hoe alles eruitziet, en de sfeer die het moet uitstralen. De hoofdrolspeler zet ook zeker een rol neer.

Maar de briljantie die anderen erin zien, zie ik zoals ik al had verwacht niet.

Laat ik het op een 2,5 houden.

Heel goed. Ook een mooie balans tussen 'rauw Europees' en soms toch wat meer 'filmisch'. De film valt alleen wel iets teveel in herhaling. Ik snap dat het de uitzichtloosheid voor Benni in het 'systeem' wil laten zien, maar dan had de film geen 2 uur hoeven duren wat mij betreft. Als ze op het einde weer wegrent is dat net even een paar keer teveel.

De progressie die ze maakt (o.a. te zien in de scène in de klas als ze tijdens het voorlezen rustig weet te blijven) is mooi om te zien, maar het is (begrijpelijk) niet een film die afstevent op een happy end of zelfs maar een hint daarop.

De prestatie van de jonge actrice Helena Zengel is verbazingwekkend en ik begrijp dat ze nu ook in een aantal Amerikaanse films heeft gespeeld.

4*