Meningen

Vast totaal niet origineel (hoewel ik nooit echt eerder een boksfilm heb gezien), maar alsnog wel erg goed en interessant om te kijken. Met name door de rol van Jake Gyllenhaal. Ik vond hem lang niet zo'n bijzonder acteur, maar na Nightcrawler een tijdje geleden, en nu deze, moet ik toch zeggen dat mijn mening veranderd is. Typisch zo'n acteur die zich helemaal kan onderdompelen in zijn rol, zeker gezien het 'physique' dat hij aangenomen heeft voor deze film.

Ook zijn boksen ziet er, ook al ben ik dan een totale leek, behoorlijk geloofwaardig uit, net als eigenlijk zijn hele personage.

Boeiend neergezet hoe iemand alles kan verliezen en weer vanaf nul moet beginnen. Vond vooral ook die scenes met zijn dochter en het hele 'custody'-issue erg schrijnend en de film wel naar een hoger niveau tillen.

Wel een beetje jammer dat er zo weinig aandacht besteed wordt aan zijn woedeprobleem. Dat was de catalysator voor al zijn problemen, maar daar wordt eigenlijk nauwelijks nog op teruggekomen. Hij kan dan wel op een andere manier worden getraind, uiteindelijk is het zijn agressie en mindset die veranderd moesten worden en daar zien we nu helaas te weinig van terug.

4*

Jeetje.

Vond het einde wel heel erg gruwelijk en verdrietig, aangezien de film voor de rest eigenlijk niet super horrorachtig is. De situaties zijn eerder heel ongemakkelijk dan eng. Op zich wel goed gedaan. De Nederlanders zijn niet per se héél raar of eng, maar het wordt hoe langer hoe onaangenamer en je hebt eigenlijk heel de film een heel naar gevoel.

Hoe normaal en beschaafd het Deense gezin wordt neergezet, en hoe ze af en toe mondjesmaat hun grenzen aangeven vond ik wel realistisch en invoelbaar gedaan. Het schijnt dat dit ook een satire is op de beleefde geciviliseerde volksaard van de Denen, dus hun extreme meegaandheid met name op het einde als ze zich gewillig naar de slachtbank laten leiden, is niet zozeer een plothole of ongeloofwaardig, maar net het hele punt van de film. 'You let me'.

Wel sterke film dus. Ook leuk voor ons Nederlanders (en de Denen) dat er zowel Engels als Deens als Nederlands wordt gesproken.

Naar maar wel goed.

Kleine 4*

Het Nederlands/Deense origineel had ik al gezien, en het eerste driekwart is nagenoeg identiek. Op een gegeven moment is er wat meer screentime weggelegd voor het jongetje en de kinderen, en ook de ontknoping is heel anders. Het einde in het huis is wat over de top en gaat ook wat te lang door. Dan was de ontknoping van de originele film toch een stuk meer creepy en simpel, maar dat zal wel te 'Europees' (want naakt) en gruwelijk zijn geweest voor de makers. Ook heeft deze film een happy end voor het Amerikaanse stel, wat niet had gehoeven voor mij, maar oke vooruit.

Iedereen is erg goed gecast, vooral James McAvoy is een perfecte mix van irritant, charismatisch en creepy (alleen wat te gespierd voor een 'normale' man).

3,5*

Ik was er een beetje bang voor dat dit teveel een tienerfilm zou worden, met dito problemen. Merk de laatste tijd dat ik wat over dat soort films heen aan het groeien ben (ik kan geen film met van die rode 'cups' meer zien).

Gelukkig wordt dit nooit het geval, sterker nog, het is een psychologisch vrij intelligente film, die ik tijdens het kijken daarin wat onderschat heb. Ik kon Sutters gedrag in de relatie met Aimee niet helemaal plaatsen en dacht dat het gewoon wat rommelig uitgewerkt was allemaal (helemaal ook omdat er nooit echt een woord gerept wordt over het alcoholgebruik, en hij tegenover anderen zo vaag blijft over de relatie), maar het blijkt dat de kijker geacht wordt om zelf tussen de regels door op te maken wat er met Sutter aan de hand is, wat op het einde allemaal mooi op zijn plaats valt. Best goed gedaan, hoewel niet helemaal vlekkeloos. Ondanks het verklarende einde blijft de film alsnog wel in iets teveel open eindjes hangen. Met name het plotje van zijn vader en het stuk met de aanrijding van Aimee daar wordt wat mij betreft wat te lichtzinnig over gedaan.

Daarnaast springt de film er natuurlijk uit door de fijne hoofdrollen. Miles Teller kan er wat van, wat een charismatisch en naturel aceur, die het niet echt van zijn looks moet hebben maar duidelijk zover gekomen is door zijn acteertalent. En datzelfde geldt voor Shailene Woodley die in de Fault in Our Stars ongeveer een zelfde personage neerzette, maar daar wel erg goed in is. Vooral de eerste paar scenes tussen de twee zijn een feest om te zien, zo realistisch en lief, alsof je zelf onderdeel uitmaakt van een verliefd wordend stelletje.

Best een serieuze en fijne film, en zeker door de hoofdrollen erg genietbaar.

4*

Vrij aparte film. Ik dacht dat ik wellicht naar een vrij realistische biopic of slice of life van Diana ging kijken, maar, naast dat er op een bepaalde manier wel voor realiteit is gezorgd, zit er wel een extra schep waanzin overheen. Het maakt het op zich best interessant en beklemmend om te kijken, maar het kon op momenten ook wat veel van hetzelfde worden waardoor toch een wat lange zit was.

Daarnaast is het natuurlijk vooral Kirsten Stewart en haar acteerprestatie waar je deze film voor kijkt. Toch best bijzonder dat een Amerikaanse actrice waar - zeker in haar Twilight-tijd - niemand echt een stuiver voor gaf uiteindelijk zoiets als dit weet neer te zetten. Je kan je voorstellen hoeveel (Britse) actrices wellicht auditie hebben gedaan, en dat zij het dan is geworden is best bijzonder. Er is goed te zien dat ze Diana en haar maniertjes en houdingen goed heeft bestudeerd en wat mij betreft zet ze een erg goede rol neer.

Lastig om te bedenken wat ik er verder van vind of hoe ik hem beoordeel. Vooral omdat de film zelf dat volgens mij ook niet helemaal weet. Op momenten is het een (aangedikte) biopic, op andere momenten wordt het thrillerachtig en wat surreëel. Je vraagt je af wat de nabestaanden van Diana hier van zullen vinden, want vrij overdreven en gewaagd is het allemaal wel voor een persoon die nog zo vers in het geheugen ligt (sowieso voor haar zoons).

3,75*

We hebben die gozer gepakt, in Rotterdam. Hij is er niet vies van.

Tja, wat moet je er anno nu nog mee. Het is natuurlijk borsten, piemels, en vulgariteit wat de klok slaat wat het nogal hilarisch en best vermakelijk maakt, laten we eerlijk zijn. Daardoor raken de soms toch wel serieuze thema’s die stiekemweg worden aangesneden een beetje ondergesneeuwd. Homoseksualiteit, geloof, gehandicapt raken, jongvolwassene zijn en iets met je leven doen. De film had hier best wel een aardige soort-van coming of age van kunnen maken als het zich een beetje had ingehouden hier en daar. Er zitten af en toe shots of scènes in waaraan je kan zien dat de film (en Verhoeven) wel weet waar hij mee bezig is, maar echt serieuze vormen neemt dat verder niet aan.

Wel echt leuk om de tijdsgeest te zien. Disco, het Nederland van begin jaren ’80. Kan nu natuurlijk allemaal echt niet meer als je kijkt naar alle homofobie, racisme, aanranding, etc. die casual voorbij komt, maar enige weemoed of nostalgie naar die tijd kon ik toch niet helemaal onderdrukken (ook al was ik toen nog niet eens geboren).

Barslecht is het niet, heel goed ook niet (te vaak weet je toch niet echt wat het plot nu precies wil doen en verzandt de film in losbandige vulgariteit), maar vermakelijk zeker (wil speciaal nog even die scène noemen waarin beide stellen slechts doen alsof ze seks hebben, puur voor de anderen. Toch wel grappig en aandoenlijk).

3,5* vooral voor de fun.

Dit was wat animatie en stijl betreft denk ik echt het mooiste en meest bijzondere (hoewel bepaalde animes in de buurt komen) dat ik ooit heb gezien. Elke minuut is gewoon niet normaal. Dat betekent niet dat het niet af en toe overkill is. Misschien word ik oud, maar door het vele visuele geweld zaten we op de helft van de film eigenlijk al aan onze taks en hebben we de rest vandaag afgekeken. Iets wat ik zelden tot nooit doe, omdat ik vind dat je een film in één keer moet afkijken.

Zegt dat dan iets over mijn aandachtsspanne en 'overprikkeling' of toch iets over de film zelf? Want ja, hoe geweldig het ook gedaan is, je kunt blijkbaar toch too much of a good thing krijgen.

Kwam ook een beetje omdat het verhaal me af en toe iets te warrig was, maar dat kan ook komen omdat ik nagenoeg niets weet van de Spider-wereld (behalve dan wat in de mainstream films zat van afgelopen jaren), en omdat de film zo volgestouwd zit dat je soms amper weet waar je allemaal naar kijkt.

Klinkt allemaal misschien negatiever dan ik wil zijn, want puur visueel gezien heb ik hier echt van genoten, en ook de humor tussendoor is vaak leuk.

4* al met al

Eigenlijk bijna een soort jeugdfilm dit, zo met die überjonge Spider-Man, maar het pakt eigenlijk nog best wel leuk uit. Die dynamiek van de vaderende Tony Stark en de jonge tiener Peter Parker werkt best goed. Heel de origin van Peter Parker/Spider-Man is dit keer vrijwel helemaal losgelaten en staat allemaal meer in dienst van de Avengers-wereld, maar mij stoort dat niet. Er zijn immers al legio Spider-Man verfilmingen waarin dat allemaal steeds weer terugkomt.

Die meer luchtige jeugdige toon is ook terug te zien in het verhaal, de badguys die bijvoorbeeld net een wat simpeler en minder duister uitgangspunt hebben, hoewel ik het eigenlijk nog best een leuke invalshoek vond, die wapenhandelaars die een handeltje hebben in wat de superhelden allemaal laten slingeren. En daarbij is de actie ook wat meer fun en frivool in vergelijking met de meeste andere Marvel/Avengerfilms, en dat maakt het ook direct leuker om te kijken allemaal.

Wel is de film weer behoorlijk aan de lange kant. Na die aardige scène met die ferry (dingen hoeven niet groot-groter-grootst om creatief en leuk te zijn) dacht ik dat de film al wel naar een einde ging toewerken, maar dan moet je nog bijna drie kwartier.

Toch zeker een van de leukste Marvels tot nu toe, doe mij maar zoiets als dit.

3,75*

Erg bijzondere animatie, echt een feest om naar te kijken. Leuk dat er ook geprobeerd is echt de stripvorm vast te houden (vond dat stripraster dat je dan bijvoorbeeld ziet in het schijnsel van een zaklamp een erg leuk detail).

Daardoor kun je ook meer 'all-out' gaan en hoeft het niet op een bepaalde manier realistisch gehouden te worden. Met name tijdens de wat drukkere scènes is het een grote explosie van kleur en vorm. Vond tijdens die scènes de stijl soms misschien wat al té rommelig worden, maar ik hou persoonlijk dan ook niet echt van die gevechtsscènes, daaraan merk ik dan weer dat ik toch heel weinig heb met superheldenfilms. Doe mij dan maar wat sfeervolle beelden van de stad, echt heel mooi om te zien in bijna een soort cyberpunkstijl.

Maar verder gewoon erg vermakelijk, geslaagde humor ook. Ik kan toch 100x meer genieten van films als dit en Deadpool dan van bijvoorbeeld die afschuwelijke Batmanfilms van Nolan (of welke superheldenfilm dan ook, ik kijk ze eigenlijk zelden tot nooit, maar ik hou nu eenmaal van animatie).

Hoop dat deze de Oscar voor best animatiefilm binnensleept, een keertje pech voor Pixar en hun eigen superheldenfilm.

Dikke 4*

Ik heb Far From Home maar overgeslagen, en volgens mij heb ik daar plottechnisch ook weinig aan gemist als voorloper voor dit deel. Deze vond ik wel weer prima. Het verhaal is allemaal niet uitgebreider of ingewikkelder dan nodig, ondanks dat het gaat over de multiverse. Ik vind Dr. Strange ook altijd wel een leuk personage en zijn speciale krachten leveren altijd spectaculaire beelden en scènes op.

Ik ben geen echte Spider-Man kenner, ik heb één film met Andrew Garfield gezien, die met Tobey Maguire niet. Voor mij betekende het dan vast ook minder dat ze allebei meededen dan voor de echte fans en kenners, maar alsnog waardeer ik het altijd wel als een film zelfbewust en meta is. Ik neem aan dat dat hele stuk over waar het spiderweb uitkomt bij Toby Maguire-Spider Man iets is wat onder de kenners een ding is wat nu komisch terugkwam, en dat vond ik alsnog allemaal wel vermakelijk. Ik vond dat eigenlijk leuker dan alle gevechten. De meeste van de schurken kende ik niet echt (meer), dus dat moest ik verder allemaal maar voor kennisgeving aannemen. Soms wat te lang, verder wel gewoon prima vermaak.

Kleine 4*

Typisch Carry Slee-vehikel. Heb destijds het boek ook gelezen, en voor zover ik me kan herinneren was het allemaal wel redelijk getrouw aan dat verhaal.

Het werkt uiteindelijk ook beter als boek, want echt veel gebeurt er niet in de film. Wat cliché pesterijen, wat rommelig uitgewerkte tienertaferelen, en een hele hoop ongeloofwaardige teksten die uitgesproken worden. Acteerprestaties zijn redelijk (vooral Robin Boissevain springt er wel uit), soms ook vrij slecht (meisje dat Sanne speelde).

Verder een film om vrij snel weer te vergeten. Ondanks het heftige thema allemaal niet erg memorabel, en ook redelijk vaak onbedoeld lachwekkend (die foto's op de begrafenis konden echt niet ), maar voor de doelgroep waarschijnlijk best geslaagd. Vandaar dat ik mild blijf in mijn beoordeling. Zelf ben ik er wel wat te oud voor geworden.

2,5*

Vond het wel een originele film. Ik heb eigenlijk nog nooit een film in dit genre gezien met deze structuur, opbouw of iets dat lijkt op dit plot. Ik heb ook het Gouden Ei nooit gelezen, dus ik wist verder niet echt hoe of wat, behalve dan dat het zou eindigen met iets van levend begraven worden, dus dat kwam niet meer als een verrassing (helaas eigenlijk).

De film heeft, vooral in het begin, wel last van hetzelfde euvel als alle Nederlandse films uit die tijd; een heel afleidende dub van de spraak. Later als de film vrijwel alleen nog maar Frans is verdwijnt dat wel en wordt het best interessant om te kijken. Ik had niet verwacht dat de focus zou gaan naar de dader en hoe hij alles aanpakt, en dat we plots 3 jaar verder zijn en dat maakt wel dat het heel de tijd interessant blijft. Eng of spannend vond ik het overigens nauwelijks, al zijn die scènes dat hij de ontvoering 'oefent', zelfs nog op zijn dochter wel creepy.

3,5*

Ik vond het destijds wat opmerkelijk dat deze film de Oscar won en ik heb hem eigenlijk ook nooit willen kijken. Hoe boeiend kan een film over een stel journalisten bij een krant, ondanks het onderwerp dat ze onderzoeken, nu helemaal zijn?

Nu begrijp ik het wel beter, want ondanks de op het eerste gezicht wat beperkte setting is het wel een solide film geworden. De film heeft vooral geen extra opsmuk nodig in de vorm van zijplotjes met romances of zoiets en zelfs eventuele dreiging vanuit de katholieke kerk is niet juicier gemaakt dan hij was door bijvoorbeeld schimmige mannen in geparkeerde auto's op te laten draven.

Het slaagt erin boeiend te blijven met straightforward de feiten brengen (neem ik aan, maar dat gevoel kreeg ik er wel bij), zonder dat het kunstgrepen nodig heeft. En dan doe je als film toch wel iets goed.

Vooral Mark Ruffalo zet wel een goede rol neer, maar ook Michael Keaton is perfect gecast.

3,75*, niet iets wat ik per se nog eens zou kijken, maar verder niets mis mee.

Met een schuin oog heb ik een paar maanden dit topic in de gaten gehouden. M'n interesse werd gewekt door de rare combinatie van de poster en de hoofdrolspeelsters met de (toen nog) heel hoge score.

Het enthousiasme van Naomi Watts werkte ook zeker nieuwsgierigmakend, maar naarmate ik hier meer over de film las ging ik toch vermoeden dat ik er vrij weinig aan zou gaan vinden. Weinig verhaal, veel herhaling, maar wel veel audiovisueel vertoon.

Uiteindelijk viel het me mee. De film is een stuk minder abstract en style over substance dan ik vantevoren had verwacht. Hij blijft wel telkens hangen op het randje van net wat te weinig ontwikkelingen, maar dat is niet erg als je je erop instelt vantevoren. Op zich blijft er heel de film genoeg te horen en te zien - de kleuren zijn erg mooi, de overval in het begin is erg mooi en creatief in beeld gebracht, en de muziek is fijn en passend (hoewel ik weinig kon met 'Everytime').
De herhaling ging me soms wel tegenstaan. Het is te weinig gebruikt om echt een 'hypnotiserend' effect te krijgen, maar wel weer genoeg om te irriteren en de indruk te wekken van een wat luie manier van film maken.

Verder wel leuk om eens te hebben gezien. Erg leuke rol van James Franco ook. Toch best een acteur voor mij om in de gaten te houden.

3,5*

Ik weet eigenlijk niet waarom ik deze ben gaan kijken, want ik hou helemaal niet zo van dit soort spionageverhalen. Ik had de hoop dat het grappig genoeg zou zijn.

Maar de hysterie en humor (die vaker niet dan wel leuk is) zorgen er ook nog eens voor dat het verhaal niet echt serieus genomen hoeft te worden, waardoor het voor de kijker eigenlijk dubbel oninteressant wordt.

De twee hoofdrollen, waarvan ik dacht dat daar de appeal van de film wel zou zitten, zijn ook eerder irritant dan echt grappig. Had ik misschien wel kunnen weten, maar ik trap dan nog iets te snel in de trailer waar alle leuke momenten al in zaten.

Blijft over hier en daar een leuke grap en wat leuke beelden van Europa (hoewel voor mijn gevoel echt elke actiefilm dat tegenwoordig doet, viel me nog mee dat ze niet naar Londen gingen).

2*

Hoe leuk of goed kan een jaren '80 film over dertienjarige jongens zijn (toch zo'n beetje de ergste leeftijdsgroep die er bestaat)? Nou, behoorlijk leuk en goed, zo bleek. De jongens acteren prima, vooral River Phoenix heeft al een zeker charisma, hoewel dat wellicht ook is met de kennis van nu.

Het script en de teksten zijn scherp en grappig, en door de sterke pacing verveelt het eigenlijk nergens. Het eindigt ook lekker 'simpel' en bittersweet. Prima filmpje.

4*

Een film die door het onderwerp, de liedjes, de opbloeiende romance en het 'rising star' verhaal al snel leuk is voor de liefhebber. Maar eigenlijk wel vooral de eerste helft. Ik vond het op een gegeven moment echt een beetje lang gaan duren en op momenten ook wat overdreven. Hoeveel verhaaltjes heb ik nu al wel niet gezien van pure zangeressen die door tussenkomst van een wat louche manager een dansend pop-icoontje moeten worden? Vond dat niet helemaal passen in deze film. Ook dat Grammy-moment met Jack vond ik net wat te ver gaan qua geloofwaardigheid in een verder toch heel realistisch gehouden film.

Het personage Jack vond ik met zijn dranksores ook net wat teveel aanwezig in een film die voor mij wat meer om Ally had mogen draaien. Uiteraard is hij als karakter belangrijk voor (de ontwikkeling van) Ally als artiest, maar ik vond veel scènes met hem vrij storend en vond het eigenlijk niet eens erg dat hij doodging (en dat lijkt me toch niet iets wat het moet oproepen bij je publiek).

Maar goed, de liedjes zijn goed, Lady Gaga is heel goed (kan ze als actrice haar eigen naam niet gebruiken trouwens?) en voor een regiedebuut is het ook verder absoluut niet slecht. Maar het is natuurlijk allesbehalve origineel (en uiteraard de zoveelste remake, de vorige versies niet gezien) en voor mij ook geen wow-ervaring. Iets te vaak gehad dat ik mijn telefoon er even bij wilde pakken (en nee dat heb ik niet standaard).

3,5*

Ruim 10 jaar geleden heb ik voor het eerst deze film gekeken, ik vond hem wel leuk maar had verder geen interesse in de rest van de serie. Nu heb ik Disney+, en ook door de muziek van John Williams kwam ik eigenlijk weer uit bij Star Wars. Zijn filmscore die uit maar liefst 9 films en zo’n 20 uur muziek bestaat is natuurlijk al een work of art op zichzelf. Ik kijk er naar uit om, mocht ik verveeld raken met de films zelf, in ieder geval zijn score te horen en alle terugkerende motieven te herkennen.

Ik vond deze nog steeds leuk, waarschijnlijk nog leuker dan toen de eerste keer. Als je een beetje kijkt met de bril van 1977 (helemaal lukt dat niet meer door alle rehashes van de visual effects, maar vooruit) en geen al te serieuze perfecte film verwacht (dingen zijn natuurlijk af en toe wat knullig, die scèneovergangen kunnen bijvoorbeeld echt niet) is het behoorlijk vermakelijk, vooral ook door R2-D2 en C-3PO.

Verder is het plot nog goed behapbaar en is de pacing prima. Alleen dat laatste eindgevecht vond ik wat te lang doorgaan.

Ik hou 'm voorlopig op 3,5*, benieuwd hoe de andere films zullen scoren ten opzichte van deze eerste.

Nou, dat viel niet mee.

De film zet voor een groot deel het jolly wacky gedoe met rare wezens voort uit Return of the Jedi wat ik in die film al vervelend vond. Vooral Jar Jar Binks is níet te doen, wie verzint zo’n personage en wie besluit dat het leuk is? Hij heeft hoogstpersoonlijk de film nog erger voor me verpest.

Vond het ook het grootste deel van de speelduur niet echt een Star Wars-feel hebben zoals de vorige drie films. Dat komt natuurlijk ook door de nieuwe personages, maar ook de rest voelde gewoon wat anders aan. Waar je bij de eerste drie films echt een ‘space’-gevoel hebt zijn ze hier telkens op allerlei planeten bevolkt door vermoeiende creaturen verwikkeld in conflicten die niet weten te boeien.

Sommige shots en actie is nog wel aardig om te zien, maar veel CGI ziet er ook brakker uit dan het volgens mij zou hoeven zijn (Starship Troopers uit 1997 vond ik wat dat betreft een stuk beter als ik het me goed herinner).

Ook de pacing is zwak; af en toe een scene van een paar seconden (zoiets als: ‘They took the Queen’. ‘Good’. En cut) en dan weer door naar het volgende. Is gewoon knullig slecht schrijfwerk.

Alleen het kernverhaaltje van de Jedi’s met de jonge Anakin vond ik nog wel het aanzien waard. Vond het een lief ventje en een prima kindacteur, dat is ook lang niet altijd het geval met zulke rollen. Ook de ‘origin story’ van R2-D2 en C-3PO was wel grappig om te zien, en Liam Neeson en Ewan McGregor hebben ook wel een aardige rol.

Ik hoop dat de volgende films dat een beetje voortzetten (dat is eigenlijk ook het enige element waardoor ik deze reeks af wil kijken) en dat de rest van het kinderachtige gedoe met alle rare wezens wat meer naar de achtergrond verdwijnt. Nog een film met Jar Jar Binks-achtige creaturen trek ik niet meer.

2*

Een wat wisselende film, maar over de gehele speelduur genomen wel (een stuk) leuker dan de vorige.

Sommige dingen zijn desondanks nog steeds niet erg goed. Het schrijf- en acteerwerk laat soms weer te wensen over, met name de scènes tussen Anakin en Padmé zijn soms heel erg houterig en raar geacteerd en ook de CGI is regelmatig weer brak. De omgevingen zijn in deze film behoorlijk mooi en ook een stuk leuker dan in Phantom Menace, maar zodra de personages ergens op moeten rijden of vliegen of ergens vanaf vallen ziet het er niet uit. Gek genoeg ziet Yoda er dan bijvoorbeeld wel weer heel acceptabel uit.

Ook was dit de eerste film waarbij ik tegen het einde even de draad kwijtraakte qua plot. Voor mijn gevoel kwam het allemaal wat ingewikkelder over dan nodig. De eindbattle ging me weer wat te lang door naar mijn smaak en er kwamen weer wat monsters en wezens bij waar ik geen zin in had, maar gelukkig was dat element al een stuk minder vervelend dan in de vorige film(s). Toch, zodra er een of ander fantasievol wezen met een rare gutterale kliktaal voorbij komt ben ik direct geïrriteerd, er zal vast een publiek voor zijn, maar ik vind het echt totaal niet leuk.

Maar verder eigenlijk wel een leuke film, vond hem persoonlijk bijna wel te meten met de eerste twee. De Jedi-gevechten met lightsabers zijn nu ook wel tof, die zijn toch wel ver gekomen als je het vergelijkt met dat lachwekkende ‘gevecht’ tussen Darth Vader en Obi-Wan in A New Hope waarbij ze hun lightsaber een beetje tegen elkaar aan leggen.

En ondanks de houterigheid en de awkwardness vond ik het plotje tussen Padmé en Anakin toch ook wel oke. Beetje alsof je een slecht romantisch drama kijkt natuurlijk, maar dat is wel een welkome afwisseling van alle fantasy (voor mij). En ook wel interessant om de ontwikkeling van Anakin te zien, met hier en daar al sporen van zijn machtswellust, latere hang naar de Dark Side en woede (mooi moment om dan voor het eerst de Imperial Theme te horen).

Kleine 3,5*

Het is dat The Phantom Menace zo slecht was, maar verder vond ik dit wel een interessantere trilogie dan de originele. De ontwikkeling van Darth Vader en de Empire vond ik zelf leuker om te kijken dan de avonturen van Luke en Han Solo, maar het ding is natuurlijk dat je nu met terugwerkende kracht ook weer anders naar de eerste drie films kijkt, die op zichzelf bij eerste keer kijken niet zoveel voorstelden. En vice versa. Dus hoewel de hele structuur van IV, V, VI en daarna I, II, III aanvankelijk misschien krom lijkt voegt het ook wel weer iets toe aan de beleving.

Ik sluit niet uit dat ik met de kennis van nu de eerste drie films weer eens ga kijken, (of alleen de stukken die er toe doen, want genoeg scènes die ik nooit meer hoef te zien).

Deze film heeft een interessant verhaal en alles had voor mij nu ook eindelijk de juiste balans. Niet teveel gekkigheid van irritante personages en volkeren, voor het grootste deel prima special effects en voldoende focus op de karakterontwikkeling van Anakin en het ontstaan van The Empire.

Wel nog iets teveel actie en gevechten die te lang doorgaan, maar goed, dat is ook persoonlijke smaak.

Het laatste deel van de film met het gevecht tussen goed en kwaad (Yoda vs. Darth Sidous en Obi Wan vs. Darth Vader), het sterven van Padmé, de geboorte van Luke en Leia en het 'opstaan' van Darth Vader is, hoewel je natuurlijk al wel weet hoe het met de personages gaat aflopen, wel het boeiendste en beste. Eindelijk ervaarde ik echte emoties en medeleven voor de personages, wat ik bij de vorige films toch nooit echt had. Het is wel bevredigend om te zien hoe deze film uiteindelijk overgaat in A New Hope en zo de ‘puzzel’ compleet te hebben.

Het gaat denk ik te ver om te zeggen dat ik nu een Star Wars-fan ben, maar nu het verhaal (in ieder geval deze zes films) afgerond is kan ik wel zeggen dat ik toch wel enigszins geïnvesteerd ben.

4*

Ik dacht eerst, wat begint deze film stroef en warrig. Kylo Ren bemachtigt een of ander artefact dat ineens van belang is omdat Emperor Palpatine, of all people, er blijkbaar ineens weer is. Je krijgt amper tijd om iets met dat idee te kunnen, want de personages vliegen al van hot naar her.

Maar ook de rest van de film blijft qua plot eigenlijk zo brak. Ik schreef bij vorige delen weleens dat er stiekem helemaal niet zoveel gebeurt en dat het meer van hetzelfde is, maar eigenlijk geef ik daar de voorkeur aan als ik het vergelijk met deze janboel. Ik kan het amper nog onthouden of navertellen wat er nu eigenlijk precies allemaal gebeurde, maar kan niet zeggen dat het lekker liep of nog enigszins geloofwaardig overkwam.

Tegen het einde krijgen we nog even zoveel mogelijk fanservice door er nog wat oude personages (en voertuigen) in te stoppen. De ene komt terug als haarscherpe herinnering (Han Solo), de ander met zijn Jedi-verschijning (Luke, oke vooruit). Mensen gaan dood, mensen reviven en gaan weer dood. Of je denkt dat ze dood zijn, maar het is niet zo. Het is echt een rommeltje.

Jammer dat deze trilogie (en daarmee de hele reeks, hoewel je niet weet wat er nog komt) zo zwakjes eindigt, want alles bij elkaar vond ik het nu ik klaar ben met alle negen films toch best een leuke serie. Met uitzondering van The Phantom Menace allemaal een aardige voldoende.

Ik twijfel bij deze tussen een 2,5* en een 3*, maar aangezien ik ook eigenlijk nauwelijks met plezier gekeken heb vrees ik toch dat het 2,5* wordt.

Sowieso een beter gemaakte film dan de eerste. Vooral qua schaal, effecten en avontuur allemaal een stuk grootser, met af en toe voor die tijd wel indrukwekkende shots en scènes. Nu zijn we natuurlijk heel wat gewend, maar kan me voorstellen dat het destijds een van de eerste films van dit kaliber was.

Dat wil niet zeggen dat ik hem ook leuker vond om te kijken. Het eerste uur sleept zich een beetje vooruit. Ze moeten weg zien te komen van Hoth, wat allemaal weer vrij lang duurt, daarna zijn Leia, Chewie en Han Solo heel de tijd onderweg terwijl Luke bij Yoda terechtkomt en training krijgt. Wel echt een heel leuk personage en erg knap gemaakt.
De film duurt twee uur, maar het lijkt veel langer en dat lijkt me niet per se een goed teken.

3-PO is helaas in dit deel een minder leuk personage dan in de eerste film, hij gaat af en toe een beetje vermoeien. Maar dat is nog niets vergeleken met Chewbacca, waar ik op een gegeven moment echt genoeg van kreeg met al zijn gekerm. Denk dat de film ook gevoelsmatig wat lang duurt omdat de robots en Chewbacca er telkens tussendoor komen met opmerkingen, bliepjes en gebrul, wat tegen het einde wat vervelend begint te worden.

Natuurlijk ook de film met hét twistmoment van Darth Vader. Zelfs als je de films niet hebt gezien is dat inmiddels wel algemene kennis, dus dat kwam verder niet als een schok.

Een prima avonturen/fantasyfilm (ik kan dit toch niet echt sciencefiction noemen), maar echt dolenthousiast ben ik nu verder ook weer niet, daarvoor heb ik ook gewoon te weinig met het genre.

Als dit de beste film is dan vrees ik een beetje voor de rest, maar laat ik nog niet op de zaken vooruit lopen.

3,5*

Gemengde gevoelens bij deze film. Het is op momenten wel leuk maar er zitten ook stomvervelende dingen tussen, en dingen die weer te lang doorgaan.

Om maar met het negatieve te beginnen: vrijwel alles op de bosplaneet met die irritante Ewoks. Ik zat de vorige films weleens te denken ‘goh, wanneer zouden ze komen’, want natuurlijk had ik er wel eens van gehoord. Maar ze houden de film vervelend lang op, en zeker die aanval op de Stormtroopers (die ze winnen) kan natuurlijk echt niet. Het wordt dan een soort knullige kinderfilm.
Ook het begin bij Jabba de Hutt vond ik niet zo, duurt ook weer te lang, maar dat kan ook komen omdat ik een beetje onpasselijk en moe werd van al die vieze monsters, een soort evil Muppets-koortsdroom is dat.

Plottechnisch heeft het weer niet zoveel om het lijf, wat het soms wat saaiig maakt en ervoor zorgt dat je zeker de laatste drie kwartier alleen maar naar een herhaling van zetten zit te kijken; het ellenlange Ewok vs. Stormtroopers-gedoe en Luke die met Darth Vader en de Emperor heel de tijd hetzelfde staat te doen (‘Word agressief, kom naar de Dark Side!’ ‘Nee, nooit!’, x 100).
Ik vond de spacegevechten dit keer bijna een verademing, ze zagen er best spectaculair uit (geen idee wat er origineel was en wat niet, maar goed), en dan waren er tenminste even geen dwergen in pakjes of kwijlende monsters te zien.

Hoe Darth Vader het dan uiteindelijk niet over zijn hart kan verkrijgen om Luke te doden is ergens wel mooi en als je helemaal serieus in de film zit (wellicht destijds in ’83) wel een emotioneel moment, maar eigenlijk is het natuurlijk vrij lachwekkend hoe simpel dat ook weer gaat. Ik vind Darth Vader sowieso maar een underwhelming schurk. Het enige wat boeiend aan hem is is de wetenschap wie hij echt is, dus hopelijk wordt dat nog een beetje interessant in de volgende films.

Het einde is dan wel weer schattig in al zijn vrolijke onschuld, met op de valreep nog een paar fraaie beelden. Het is dat er nu nog zes films bij gekomen zijn, maar voor de trilogie van destijds is het eigenlijk best wel een magertjes en simplistisch verhaal (maar ik weet niet in hoeverre er toen al plannen waren voor meer films?).

Iets minder dus dan de vorige twee films, maar ben alsnog wel benieuwd naar de rest, omdat dit zo onaf voelt en alsof er nog meer te beleven is in dit universum en met deze personages. Alsjeblieft wel met zo min mogelijk Ewoks.

3,25*

Vond het best oke. De Star Wars-feel (wat die ook moge zijn, want de trilogieën en de films onderling verschillen best wat van elkaar) wordt behoorlijk goed gevangen, en dat natuurlijk met de filmische middelen van nu. Het krijgt wel een beetje een ‘we stoppen alles zes de oude films in deze’-gevoel. Elke scène heeft wel ergens een soort overeenkomst of parallel met de oude films, er wordt nergens iets verrassends of nieuws gedaan. Ook het hele familiebanden-gedoe gaat, zoals het een echte space opera betaamt, gewoon vrolijk door met de zoon van Han Solo en Leia die, in navolging van zijn evil opa Dark Vader, ook de Dark Side is op gegaan. Leuk om de oude personages weer terug te zien (en die nieuwe droid BB-8 vind ik echt heel leuk qua design).

Best een vermakelijke zit, alleen nogal aan de lange kant. Zoals gezegd zit alles er wel zo’n beetje in, weer het vernietigen van een Death Star achtige planeet/wapen, weer mensen die de force bij zichzelf ontdekken of aangetrokken worden tot de Dark Side, weer een zooitje rare wezens en weer gevechten vol explosies. Op een gegeven moment heb je het wel een beetje gezien en vraag je je vooral af waar ze hierna nog twee films mee gaan vullen.

Maar verder niet slecht, vond de casting ook wel prima. In dit deel zat wel wat meer (pogingen tot) humor, wat soms wel leuk is, op andere momenten een beetje te geFORCEerd (sorry) wordt.

3,5*

Waar ik bij The Force Awakens nog schreef dat het een typische Star Wars-film is met alle zes de vorige films in zich, heeft deze film dat veel minder. Op momenten leek het wel alsof ik niet naar Star Wars zat te kijken maar naar iets uit de Harry Potter-franchise. Met name dat hele stuk waarin Finn en Rose naar die planeet gaan, in dat casino terechtkomen en ontsnappen op die Fathier-wezens vond ik echt een enorme afdwaling van zowel het plot als van de hele Star Wars-feel. Had er voor mij helemaal uit gemogen.

De rest van de film vond ik eigenlijk wel vermakelijk, hoewel het per scène nogal kan wisselen en ook de humor – nog erger dan het vorige deel – de film ook weer een wat ander gevoel meegeeft. Had wel wat minder gekund af en toe, met bepaalde scènes is het bijna alsof je een soort parodie zit te kijken.

Het scheelt wel dat de casting van de Dark Side erg goed is en dat Domnhall Gleeson en Adam Driver (acteurs die ik toch al hoog heb zitten) erg leuke rollen neerzetten. Ik vond Gleeson eerst wat apart gecast, is toch altijd een soort typische good guy, maar hij weet precies waar hij mee bezig is. Adam Driver is altijd wat aan de overdreven kant, maar met deze rol past dat prima.

In dit deel komt Luke Skywalker dan toch eindelijk weer meedoen. Moet zeggen dat Mark Hamill zijn rol prima neergezet is, had er eigenlijk minder van verwacht.

Vond het laatste deel op de rode zoutvlakte denk ik het beste stuk uit de film, en dat scheelt wel als je er al bijna 2,5 uur op hebt zitten.

Alles tegen elkaar afgewogen verdient het toch wel een 3,5*, sommige elementen (en ook de funfactor) zijn te goed om lager te gaan.

De meest realistische gevangenisfilm die ik ooit heb gezien. Dat zorgde er ook voor dat ik soms niet alles helemaal meekreeg door het taalgebruik. Bij het laatste deel had ik wat moeite om er helemaal in mee te gaan, het is wat ongeloofwaardig dat die ene cipier de boel zo wil tegenwerken en zelfs zo ver wil gaan om Eric te vermoorden.

Wrange scene bij de groepssessie, dat Eric net wat progressie maakt en dat hij uitgerekend dan wordt weggehaald. Vond die sessies wel de mooiste en spannendste scenes opleveren.

Zeer prima film, die zo realistisch begon, maar op het einde helaas wat uit de bocht vliegt.

bescheiden 4*

Leuke film, en ik was vooral onder de indruk van hoe het eruitzag voor 1997. Toch erg bijzonder wat voor stappen er binnen korte tijd in dat decennium gemaakt zijn op het gebied van CGI.

De bugs zien er anno nu eigenlijk nog wel prima uit. Vooral die scènes zijn erg vermakelijk en lekker gruwelijk met mensen die bij bosjes uit elkaar gescheurd worden.

Het begin van de film is redelijk awkward en highschool, met een hoop personages die zich maar vervelend tegenover elkaar gedragen. Überhaupt vond ik de rollen en personages allemaal niet heel erg geslaagd (wel erg leuk om een jonge Neil Patrick Harris te zien!).

De stukjes ‘nieuwspropaganda’ tussendoor zijn dan wel weer erg leuk gedaan en geven het geheel een fris, komisch en satirisch randje, maar moet zeggen dat ik dat bij de rest van de scènes nooit zo door had. Verklaart waarom iedereen zich zo apart gedraagt en het ergens toch allemaal wat ‘off’ en nep voelt. Kan me voorstellen dat het bij een herziening nog meer op zijn plaats valt dat alles eigenlijk als satire bedoeld was (wist van tevoren ook eigenlijk niks over de film).

Ook leuk en helemaal 2020; men leeft blijkbaar in een behoorlijk genderneutrale geëmancipeerde maatschappij waarin vrouwen en mannen min of meer hetzelfde doen en bereiken (en nog gemengd douchen ook).

3,75*

Heb deze film gekeken als onderdeel van een soort 'spel'. Iemand koos 'm voor me uit terwijl ik vantevoren helemaal niet wist wat ik te zien ging krijgen.

Verrast was ik dus om ineens 'Tyrion' te zien.

Het weet met vrij weinig middelen vermakelijk te zijn. Zowel de humor als de tragiek werken allebei heel goed. De rol van Dinklage is natuurlijk top. In het begin zat ik me wat te ergeren aan zijn chagrijn, maar later valt dat wel op zijn plaats. Daarnaast is hij ook gewoon heel erg filmgeniek. Hij hoeft weinig te doen om leuk en charismatisch te zijn, maar dat kan ook zijn omdat ik hem door Game of Thrones echt geweldig vind.

Het is leuk om te zien hoe hij langzaam ontdooid en een vriendschap aangaat met Joe en Olivia. Dat vond ik overigens allemaal wel wat onwaarschijnlijk. Dezelfde mensen die elkaar heel de tijd per ongeluk expres weer tegenkomen, supervriendelijk zijn (vooral Joe tegen Fin is op het ongeloofwaardige af), doe mij zo'n wereld. Maar goed, uiteindelijk niet echt belangrijk natuurlijk.

Het abrupte einde is jammer. Ik snap dat de film niet teveel wil voorkauwen, het laat ook zelden meer zien dan nodig is, maar het geheel had toch wel een mooiere climax of afronding verdiend om echt impact te maken. Nu blijft het verhaal wat hangen in enigszins losse eindjes, en dat voelt alsof het potentieel niet helemaal benut is.

3,75*

Ik heb deze film destijds altijd links laten liggen omdat ik dacht dat het een slecht niemendalletje was, en dat bleek het inderdaad ook wel. Zelfs de dans vond ik wat tegenvallen, ik dacht dat er dan op zijn minst nog wel mooie of spectaculaire dansscènes in zouden zitten, maar dat had beter gekund. Ook de rest er omheen stelt weinig voor, is erg cliché en op momenten ook erg matig geacteerd.

Het is op zich nog wel net leuk genoeg om het uit te kijken, maar voor de rest zeker geen hoogvlieger. Het vergelijkbare Save the Last Dance vind ik dan een een stapje beter en beklijvender.

2,5*