menu

Stand by Me (1986)

mijn stem
3,73 (1838)
1838 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Roadmovie
89 minuten

geregisseerd door Rob Reiner
met Wil Wheaton, River Phoenix en Corey Feldman

Al een hele tijd wordt Ray Brower uit het kleine plaatsje Castle Rock vermist. Als de jonge Vern Tessio dan via zijn oudere broer ontdekt waar het dode lichaam van de jongen zich bevindt, besluit hij samen met zijn vrienden Gordie Lachance, Chris Chambers en Teddy Duchamp op zoek te gaan naar het lichaam. Tijdens dit reisje wordt de vriendschap van de vier jongens zwaar op de proef gesteld.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=ykAmHlj7TNU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
een mooie stephen king verfilming.lang geleden dat ik hem heb gezien. binnenkort maar weer eens zien.

5,0
Heb deze film vele malen gezien en ook het boek van Stephen King gelezen. Ik werd gelijk al gepakt door de nostalgische sfeer, die perfect werd aangezet door de voice-over. Uitstekende acteerprestaties van de overwegend jonge cast met veel komische momenten maar ook serieuze delen als de jongens vertellen waar zij mee worstelen. Eigenlijk de beste film van dit genre die ik ooit heb gezien. Het stadje Brownsville in de staat Oregon, waar grote delen van de film zijn opgenomen, is nog steeds een bedevaartoord voor liefhebbers van deze film.

avatar van hoffhaan
3,5
Aardige film gedateerd dat dan weer wel en traag. De film doet een aantal keren gemaakt klungelig aan. Voor het overige een familiefilm. Muziek draagt bij aan de sfeer en mooie beelden. 3.5

avatar van IH88
3,5
“I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?”

Na deze film had ik gelijk zin om mijn jeugdmaten op te bellen. We spreken elkaar nog steeds, maar wel wat minder dan vroeger. En dat een vriendschap nooit meer zo intensief wordt beleefd als vroeger, laat Stand By Me op een mooie manier zien. Meisjes spelen nog geen rol en je bent eigenlijk iedere dag wel samen om lol te beleven en op avontuur te gaan. En Stand By Me (naar een boek van Stephen King) weet dat gevoel op een geweldige manier op te wekken. Van de acteurs is vooral River Phoenix ijzersterk op dreef en zijn 'melkverhaal' komt wel even binnen. En met Stand By Me van Ben E. King als afsluiter kun je het nooit fout doen.

4,0
River was heel, heel goed. Hij was zijn leeftijd vooruit hier. Er wordt over jong overleden sterren al gauw gezegd dat ze een grote zouden worden, maar hij had die x factor wel.

Stand by Me is een prachtige coming of age film. Het is eentje die ik eigenlijk nooit ben vergeten. Het speelt zich af in de jaren 50 wat misschien inhield dat het voornamelijk herkenbaar moest zijn voor het volwassen publiek anno 1986. Maar toch, vrienden die je na je laatste dag op de basisschool nooit meer ziet is ook hier heel normaal. Je komt op een soort kruispunt, het leven gaat serieuzer worden.

Vooral heel mooi is die scene dat River (Chris) en Will (Gordie) praten over hun toekomst. Over hun carriere en mogelijkheden, vrij serieuze dingen. Maar tegelijkertijd zie en hoor je Jerry en Corey ook met elkaar praten, over wie sterker is; Superman of Mighty Mouse.

Dit geeft weer dat Chris en Gordie veel verder zijn dan die andere 2, en dan ook uit elkaar groeien. Je dan ook voornamelijk die groepjes van 2. En uiteindelijk zegt Gordie ook dat hij wel met Chris bleef omgaan maar Jerry en Corey na die laatste vakantiedag nooit meer heeft gezien.


De sfeer is top, en de casting is perfect. Ze 'zijn' dan ook die personages. Corey Feldman werd thuis mishandeld, River Phoenix was in het echt ook al zo'n vaderfiguur etc.

(verwijderd)
Ik herinnerde Stand By Me redelijk goed dacht ik zo, en grotendeels klopte dat wel. Ik moet wel zeggen dat het middenstuk dan toch niet de magie van het begin en vooral het einde heeft, aangezien dat niet constant zo interessant is, maar voor het vervagen van de saaie stukken zijn je hersenen dan ook gelukkig.

Dit blijft een prachtig feel-good filmpje die je laat denken aan jezelf als kind. Een heerlijk countryside Amerika in een prachtige broeierige zomer in de jaren 50, waar een 4-tal bijzondere kinderen een tochtje gaan maken. Elke film met River Phoenix blijft zo bijzonder aangezien je weet dat hij zelfs hierna nog maar enkele jaren heeft geleefd. Ook zo'n nikszeggende uitspraak als 'hij haalt de 20 niet eens heeft al iets speciaals, al overlijdt hij zelf nog wel als twintiger natuurlijk. Ik heb het al zo vaak gezegd, maar het blijft voor mij een acteur met misschien wel het meest interessante privé leven. Ook de overige cast mag er zijn, leeftijd meegenomen want het was niet perfect.

Het einde blijft wel magisch zeg: het herkenbare afscheid nemen van elkaar en de zomervakantie, de voice-over van Gordie over het verloop van de vriendschappen, en dat de voice-over dan weer een poging tot boek blijkt te zijn van Gordie. Ja, dit gaf me opnieuw een enorm flashback gevoel.

Ik heb trouwens nog nooit iets zo nep gezien als het kots-partijtje in deze film, maar who cares.

Wie kent The Wonder Years nog? Serie rond 1990 over het wel en wee van Kevin Arnold. Lijkt geïnspireerd op deze Stand By Me. Inclusief voice-over.

avatar van sinterklaas
5,0
Ongelofelijk, wat een mooie film. Een mijlpaal in het coming of age-thema.

We krijgen te maken met de vier vrienden die net hun laatste jaar op de basisschool erop hebben zitten en zich klaarmaken voor een nieuw leven; wat wil zeggen, dat ze waarschijnlijk uit elkaar dreigen te groeien. Ik moet al zeggen dat de vier vrienden hier de rollen van hun leven hebben, waar ze toch ongetwijfeld vele herinneringen aan zullen overhouden. Het rolletje van Gordie is overduidelijk op de jeugd van Stephen King zelf gebaseerd; een sensitief jongetje met een hoop fantasie en creatie. Dan hebben we de opvliegerige Vern, de geslepen Teddy en de betrokken Chris. Vern heeft lucht gekregen van een vermist persoon en ze zouden als held gemarkeerd kunnen worden bij het vinden van het lichaam. Deze zou kilometers verderop, ergens in een bos moeten liggen. Ze hebben het er voor over en trekken erop uit, waarbij dit prachtige avontuur mooi is meegenomen en die je als kijker bijna zelf mag ervaren. De sfeer is zomers, snikheet en de rurale omgevingen van Maine werken uitstekend. Het bewonderd mij wel dat Stephen King zoveel creatie uit zijn jeugdherinneringen kan halen... als ik zijn verfilmingen mag zien, want aan een boek moet ik nog beginnen (Schande!) Je, zou ook kunnen zeggen dat dit een prachtig avontuur wordt, vol uitdagingen, speelsheid en de hechte banden tussen de vrienden... maar je vergeet daardoor ook regelmatig dat de jongens alle vier kampen met een benauwende thuissituatie, waar je dan weer minder jaloers op bent.

De stukken tussen Gordie en Chris vond ik ijzersterk. Het is vreemd om zo te bedenken dat Gordie moeite heeft om zijn vrienden los te moeten laten, maar dat Chris hem aanspoort om vooruit te kijken. Ook opmerkelijk zijn de scene's waarbij de gevoeligheid bloot komt te liggen. Je zou het op een burgerlijke manier als theatraal gejank kunnen beschouwen; maar volgens mij zijn dit gewoon hele normale reacties van tien, elf, twaalf jarigen. Het achtergrond verhaal van Gordie's overleden broer en zijn herinneringen over hem weten je op de gevoelige punt te raken.

Ook de bijzaken werken prima; die stoomtrein, (die brugscène was een killer) die schoffies en dan ook vooral dat verhaal rondom Lard ass. Heerlijk!

Het einde was erg magisch mooi. Het zag ernaar uit dat zo'n trip al voldoende was om elkaar een tijdje links te laten liggen, ondanks dat het een mooie ervaring was. De uitgangspunt van Terry en voornamelijk Chris waren minder mooi. Erg opmerkelijk is bij dat laatste de rol van River Phoenix, die me is ontgaan.

Afscheid nemen van je oude vrienden. Ik herinner me dat nog wel. Ik maakte een overstap naar een andere basisschool om daar het achtste jaar af te ronden. Je maakt nog een foto van al je vrienden als nagedachtenis (je had natuurlijk nog geen Facebook) en gaat er op dat moment vanuit dat de banden aan blijven houden. Maar naderhand kom je er achter dat dat toch even anders loopt... en ja, ik heb er nog wel een paar op Facebook, en af en toe zie je elkaar nog wel eens tijdens een dorpsevenement of als je eens in het dorp zelf bent. Maar de hechte banden zoals ik het eigenlijk destijds wel gewild had... nee. Deze film geeft daarmee ook de pijnlijke bevestiging.

Dikke 5,0*

avatar van Theunissen
3,5
Mooie Drama / Roadmovie film, met een uitstekende jonge cast (o.a. de veel te vroeg gestorven River Phoenix). Het verhaal zit mooi in elkaar en weet ook te ontroeren.

Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1959, waarbij een groepje van vier twaalfjarige bevriende jongens, tijdens een weekend kamperen op zoek gaan naar het lichaam van de vermiste tiener Ray Brower. Rokend, kletsend en grove taal uitslaand, hangen ze een beetje rond, tot ze vernemen dat er een lijk gevonden is bij een spoorlijn in het bos. De jongens hebben geen idee welk effect die "vondst" zal hebben op hun vriendschap.

Het verhaal van Stephen King werd tot een goed scenario bewerkt, dat voor een "Oscar" genomineerd werd. Het resultaat is een warme film over vriendschap en volwassen worden. De twijfels en vriendschappen van de jochies worden uitstekend verbeeld door de jonge acteurs, te weten River Phoenix, Corey Feldman, Jerry O'Connell en Wil Wheaton. Verder zien we ook een jonge Kiefer Sutherland als slechterik. Regisseur Rob Reiner maakte overigens ook de briljante Stephen King verfilming "Misery (1990)".

Al met al een ontroerende en effectieve Drama / Roadmovie film (die met nog geen 90 minuten best aan de korte kant is), van het verhaal "The Body" van schrijver Stephen King, met mooi en geloofwaardig acteerwerk van de jonge acteurs en met name van River Phoenix.

avatar van scorsese
4,5
Theunissen, eerste keer dat je m gezien hebt?

avatar van Theunissen
3,5
scorsese schreef:
Theunissen, eerste keer dat je m gezien hebt?


Nee vroeger in de jaren 80 al gezien (destijds gehuurd op VHS-band).

avatar van Shadowed
2,5
Mwa.

Alleen gekeken vanwege de naam Stephen King, die vaak een van mijn favoriete genres schrijft. Stand By Me was natuurlijk geen horror, maar een King film wou ik altijd wel weer een kans geven. Helaas is het toch wat tegengevallen.

Het genre ligt me niet, maar de karakters ook niet. De kinderen doen het echt niet zo slecht, maar missen de uitstraling die het wel speciaal maakt. Vern was dan af en toe wel leuk en die soldaten fan was ook wel degelijk, maar de rest was vaak te dramatisch en te oninteressant.

Soms wel vermakelijk (hoogtepunt de taarteetwedstrijd verhaal)maar voor mij niet genoeg om echt te blijven boeien, maar ik snap wel dat je dit kan waarderen.

avatar van IcU
4,0
IcU
Voelt als een van mijn meest nostalgische jeugd films die ik nog nooit heb gezien. Nu pas (bijna 30) een eerste keer bekeken. De schittering van de film ligt in zijn alomvattend realisme. Een film over vriendschap en opgroeien. In veel opzichten betekent de afsluiting van hun zoektocht het einde van onschuld (of in ieder geval kindertijd)- wat je als kijker gedesillusioneerd achter kan laten.

Daarnaast voelt de jaren '80 ook volledig als een andere wereld. Behalve dat het tegenwoordig druipt van de nostalgie- Iets wat momenteel zijn piek bereikt met producties als Stranger Things- brengen de thema's opvallend veel contrast. De film betrekt jonge personages in veel volwassen inhoud, waaronder taal, seksuele verwijzingen, drinken, roken, en nog veel meer. Is dat oke? Was dit wel een jeugd (kinder) film? Ik heb het idee dat zo'n film vandaag de dag totaal geen plaats kan krijgen binnen het genre. Zo creëert de film een confronterende verbeeltenis van de dood. Of het nu op familieleden, vrienden, of vreemden is. De vroege dood van Phoenix sterren die na deze film plaats vond maakt dit verhaal van vriendschap nog schrijnender, en het einde extra effectief.

Onverwachts diep geroerd voelt de film vertrouwd en als een herinnering, ook al keek ik de film nu pas voor het eerst.

avatar van Roger Thornhill
4,0
De eerste film die ik van Rob Reiner zag, en één van de films uit het rijtje dat hem een tijdje tot een favoriet regisseur maakte; nog altijd volg ik hem, maar het niveau van This is Spinal Tap, déze film, When Harry met Sally, A few good men en The American president (en voor sommige mensen ongetwijfeld ook nog Misery, alles 1983-1995) heeft hij voor mij toch niet meer gehaald. Het meeste over Stand by me is hier al gezegd, en ik deel de algemene waardering, hoewel het nostalgische aspect voor mij minder telt dan de psychologische laag van de vier jongens, hun vriendschap, hun ontwikkeling en hun problemen – het melkverhaal dat IH88 al noemt komt inderdaad hard binnen. Ook veel herkenning: zelfs als volwassene krijg ik het benauwd bij de vraag hoe het nu verder moet met de vier jongens in de wetenschap dat de zeven engerds onder leiding van (de zeer effectieve) Kiefer Sutherland ongetwijfeld ergens verhaal komen halen... de film gaat daar verder niet op in.
        Een (zeer) afwijkende mening valt te lezen in Movies on TV and videocassette 1991-1992 (ed. Steven H. Scheuer), waarin wordt geklaagd over de "schmaltz" die Reiner hier van begin tot einde opdient; Reiner weet zijn jonge acteurs tot mooie vertolkingen te bewegen, maar zoals hun personages zijn geschreven "they resemble participants in a sensitivity training workshop more than adolescent boys." Maar het is dan ook maar de vraag of de film enige vorm van serieus realisme beoogt, ook al zijn dit dan (zogenaamd) op werkelijkheid gebaseerde herinneringen – misschien zijn jeugdherinneringen ook juist wel de beste garantie voor niet-realistische portretten.
        Overigens, normaal ben ik vrij huiverig voor die kunstgreep, maar is er ooit een film geweest waarin een voice-over méér gerechtvaardigd was?

avatar van jono
4,0
Stand by Me is een verfilming van het boek 'The Body' van Stephen King (in het Nederlands verschenen in de bundeling '4 Seizoenen'); een van de weinige niet-griezelverhalen van de schrijver.

Het verhaal wordt verteld door een man genaamd Gordon 'Gordie' Lachance. Hij neemt de kijker mee terug naar de zomer van 1959, toen hij als jonge puber in een klein plaatsje in de staat Oregon woonde. Gordie en drie leeftijdsgenoten horen bij toeval dat er een jongen vermist is, en dat hij waarschijnlijk is overleden door een aanrijding met een trein. Ze besluiten het lijk te gaan zoeken, enerzijds uit sensatiezucht en anderzijds om eeuwige roem te vergaren. De jongens hebben alle vier hun eigen problemen: Gordie heeft onlangs zijn oudere broer verloren bij een auto-ongeluk en zowel hij als zijn ouders hebben dit nog niet verwerkt. Zijn beste vriend Chris is erg intelligent, maar komt uit een probleemgezin en wordt in het dorp met de nek aangekeken. Teddy heeft een vader met losse handjes die in een psychiatrische inrichting zit, en Vern, de jongste van het stel, is mollig, vrij naïef ingesteld en is dan ook een makkelijk doelwit voor pestkoppen. De reis die de jongens maken is niet ongevaarlijk, en tijdens de tocht beleven ze allerlei avonturen. De zoektocht van de vier wordt uiteindelijk een tocht naar hun volwassenheid.

De jonge cast doet het meer dan uitstekend; een aantal van hen zouden we later terugzien in diverse televisieseries: Wil Wheaton (Gordie) als ensign Wesley Crusher in 'Star Trek: The Next Generation' (1987-1994), Jerry O'Connell (Vern) als Quinn 'Q-Ball' Mallory in de sciencefictionserie 'Sliders' (1995-1999) en Kiefer Sutherland (de plaatselijke etterbak) als federaal agent Jack Bauer in de serie '24' (2001-2010). Daarnaast zijn de veel te jong overleden acteur River Phoenix te zien, voormalig kindster (jawel, daar is-ie weer) Corey Feldman en een erg jonge John Cusack in flashbacks als de 18-jarige broer van Gordie.

Ook de soundtrack is prima verzorgd: de film bevat talloze sfeervolle liedjes uit de late jaren '50 en dat draagt goed bij aan het tijdsbeeld van de film. Vreemd genoeg stamt de titeltrack van de film, Stand by Me van Ben E. King, uit 1961 en dat is in feite twee jaar nadat het verhaal zich afspeelt. Maar goed, een kniesoor die daarop let. 4*

avatar van notsub
3,0
Het mooiste moment van de film was het moment dat de tekst "I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?” in beeld komt. De gehele film kun je met deze tekst vangen. Stand by Me probeert daarnaast regelmatig de diepte op te zoeken in de karakters van de jongens, maar dat werkte niet altijd. Ik vond het meer een typische avonturen film. De beoogde inhoud wilde me niet raken. Het viel me daarom uiteindelijk toch wat tegen.

avatar van cinemanukerke
4,0
geplaatst:
Het was een warme zomer eind de jaren ’80. Ik stond op de hoek van een landweggetje, pas 07.00 h s ’morgens, de geur van tarwevelden was reeds overweldigend. Met een paar vrienden kwamen we samen om te vertrekken naar onze vakantiejob. En alhoewel de job van sla plukker niet de meest zelf ontplooiende bezigheid was, had ik er zin in. Want elke dag met ons groepje fietsen naar de boerderij, elke dag terug, gezamenlijk keuvelen en ‘s avonds in ons stamcafé een pintje drinken, die echte kameraderie, dat is wat me bij bleef. Want in die zomer waren we vrienden voor het leven. Maar ik weet niet meer of dit echt zo gegaan is. Ik herinner me alleen het gevoel, niet de details. Misschien was het omdat ik net het wonderlijke Stand by me had gezien. Life imitates art, nietwaar. Dit is zo’n film die zo onder je huid kruipt, die in feite bezit van je neemt omdat het verhaal je meeneemt naar je eigen wereld. Wat film allemaal niet kan doen ! SBM laat zich onmiddellijk en onverbloemd vatten : een periode in je jeugd en eens die voor bij zijn, zijn ook de mensen weg. Het gaat dus over vriendschap en misschien ook wel over het verlies van vriendschap. Maar niet met cynisme in de hippe, jachtige mis-en-scene van nr 98 maar eerder sober, oprecht en ingetogen. Het was de periode van mensen zoals Suzanne Vega die met ‘The soldier and the queen’ in mijn hart hadden gemikt. Kinderlijke onschuld blies zijn laatste adem uit. De regisseur Rob Reiner was in grote vorm. Hij puurde uit zijn jeugd en vulde het verhaal op met persoonlijke situaties (vb grove taal als plagen, elkaar in de kont schoppen, de pinky swear, brievenbus base ball). Het maakt de film authentiek. En herkenbaar. Ouders die je niet begrijpen bv. Het zinnetje ‘My father hates me – no, he doesn’t hate you, he just doesn’t understand you’ vat het allemaal mooi samen. We gaan er niet flauw over doen, die film druipt van nostalgie (er is bv die fantastische openingsscène van een wagen te velde met daarin iemand die duidelijk mijmert) - songs van de jaren ’50, flashback structuur, een tocht in de weidse natuur (Het thema ‘natuur’ is nadrukkelijk aanwezig;). Als ik nu de careerlist erbij neem, is het opvallend hoeveel goede films Reiner op zijn actief heeft.  Van A few good men en The princess bride – ook kandidaten top 100 - tot de knappe thriller Misery en de entertainende The sure thing. SBM is gebaseerd op een kortverhaal ‘The body’ van Stephen King. Maar omdat de titel teveel leek op een typisch horror Stephen King was, heeft men de titel veranderd. Goede zet want met horror heeft het niks te maken. Laat U niet misleiden door de eenvoudige TV matige inbeeldbrenging want U krijgt : meesterlijke observatie, feilloze mis-en-scene, pure ontroering. Daarnaast is het ook een film met movie stars in wording : River Phoenix, Kiefer Sutherland, John Cusack. Allen stonden aan het begin van hun Hollywood carrière. Dan heb je dan nog die vreemde link met de realiteit. In de film krijgen we op het einde een opsomming hoe de personages later zullen uitgroeien. Het personage van Wheaton wordt schrijver, ook Wheaton is nu schrijver, het personage van Corey Feldman belandt voor een tijdje in de gevangenis, ook Feldman krijgt problemen met de wet. En dan is er nog natuurlijk, net als zijn personage, die tragische dood van River Phoenix. Life imitates art, indeed.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 93 : Stand by me

5,0
geplaatst:
Blijft een prachtige film! Gisteren voor de tigste keer nog eens opnieuw gekeken omdat ik er plots zin in had, en hoewel ik hem voor het eerst zag toen ik 12 was, blijft hij ontzettend goed overeind (sterker nog, ik vind hem nu beter dan toen).

Het verhaal is natuurlijk ontzettend sterk en trekt je meteen de film binnen, maar waar Stand By Me voor mij zijn grootste kracht vandaan haalt, is de machtig mooie vormgeving. Die zonovergoten landschappen van Oregon, bij elke long shot van de kinderen die erdoor wandelen valt mijn mond open van verbazing. En elke kijkbeurt een beetje meer ook.

avatar van Anjin
5,0
Topfilm

1,0
John Lee Hooker schreef:
Teleurstellende 'roadmovie' waarin een stereotiep groepje kinderen een wandeling gaat maken met als doel om een lijk op te sporen. De motivatie om deze overleden persoon te bezoeken kwam eigenlijk alleen terug in de schrale voice-over die de gedachtegang van Gordie illustreerde. Op het begin in de boomhut wordt het voorstel gedaan om op ontdekking te gaan, maar vervolgens lijken ze maar willekeurig rond te struinen. Je hebt de stoere, slimme, domme en vreemde en ik vond hun acteerwerk niet erg indrukwekkend.
Gordie maakt af en toe opmerkingen die niet bij z'n karakter passen (''do you use your right- or left hand for that?'') en dat verhaal bij het kampvuur sloeg ook nergens op. Het ging over een jongen met overgewicht die tijdens een wedstrijd teveel taarten had gegeten en daarom moest overgeven, met als gevolg dat andere deelnemers en het gehele publiek elkaar ook gingen bespugen.
Wanneer de vrienden door het bos lopen en een meertje tegenkomen is het helemaal niet overtuigend dat ze dit water per se moeten doorkruisen om aan de overkant te komen; het gebied wordt totaal niet goed in beeld gebracht. Maar vervolgens tast de leider de bodem af met een stok, geeft aan dat het ondiep is en dan weet je natuurlijk dat ze erin zullen flikkeren.
Richting het einde worden ze nog even belaagd door de zware jongens die er van te voren steeds willekeurig tussen zijn gemonteerd en verder weinig betekenis hadden. Natuurlijk komt onze held Gorgie met een geweer op de proppen, alsof het een bloedserieuze killer is.
Muzieknummers liggen er ook te dik bovenop; Lollypop, en al dat soort klets.

Nee, ik kon hier verdraaid weinig mee.


Goddank, ik ben niet alleen. Het enige waar ik van kon smullen was de 4K HDR kwaliteit. Daarmee is ook alles gezegd.

avatar van Alathir
2,5
In mijn ogen is Stand By Me ook wel wat overgewaardeerd. De vriendenkring zit vol met stereotypes. De soundtrack is top maar dat en een paar puike scènes is het enige wat echt goed is aan deze film. Voor de rest is het een roadmovie waarin vrij weinig gebeurd. Waarom zou je zelfs je leven wagen op de sporen voor een lijk op te sporen?

Natuurlijk valt de boodschap over vriendschap wel in de smaak. Heeft er iemand betere vrienden gehad dan op zijn 12e? In mijn geval vind ik het moeilijk. Je schept een ander soort vriendschap naarmate je ouder wordt, maar of mijn vrienden van toen beter waren als die van nu, ik weet het niet. Je leert ook pas echt je vrienden kennen als je wat langer tijd met elkaar doorbrengt. Voor een aantal uur ga je je nog niet aan elkaar irriteren of zetten sommigen misschien zelfs een masker op, maar dat kan je niet blijven volhouden.

De muziek is leuk en geeft ongetwijfeld status aan Stand By Me. Voor de rest vind ik het, buiten de treinscène en het 'eindgevecht' een nogal doorsnee coming-of-age.

avatar van Boneka
4,0
Alathir schreef:
In mijn ogen is Stand By Me ook wel wat overgewaardeerd. De vriendenkring zit vol met stereotypes.


In dat geval missen we nog een donkere jongen. Maar overgewaardeerd? Nee zeker niet. Juist die verschillende karakters boeit de film. Hun achtergronden (ook in hun echte leven) maakt deze film boeiend.

avatar van Boneka
4,0
John Lee Hooker schreef:
Teleurstellende 'roadmovie' waarin een stereotiep groepje kinderen een wandeling gaat maken met als doel om een lijk op te sporen. De motivatie om deze overleden persoon te bezoeken kwam eigenlijk alleen terug in de schrale voice-over die de gedachtegang van Gordie illustreerde. Op het begin in de boomhut wordt het voorstel gedaan om op ontdekking te gaan, maar vervolgens lijken ze maar willekeurig rond te struinen. Je hebt de stoere, slimme, domme en vreemde en ik vond hun acteerwerk niet erg indrukwekkend.
Gordie maakt af en toe opmerkingen die niet bij z'n karakter passen (''do you use your right- or left hand for that?'') en dat verhaal bij het kampvuur sloeg ook nergens op. Het ging over een jongen met overgewicht die tijdens een wedstrijd teveel taarten had gegeten en daarom moest overgeven, met als gevolg dat andere deelnemers en het gehele publiek elkaar ook gingen bespugen.
Wanneer de vrienden door het bos lopen en een meertje tegenkomen is het helemaal niet overtuigend dat ze dit water per se moeten doorkruisen om aan de overkant te komen; het gebied wordt totaal niet goed in beeld gebracht. Maar vervolgens tast de leider de bodem af met een stok, geeft aan dat het ondiep is en dan weet je natuurlijk dat ze erin zullen flikkeren.
Richting het einde worden ze nog even belaagd door de zware jongens die er van te voren steeds willekeurig tussen zijn gemonteerd en verder weinig betekenis hadden. Natuurlijk komt onze held Gorgie met een geweer op de proppen, alsof het een bloedserieuze killer is.
Muzieknummers liggen er ook te dik bovenop; Lollypop, en al dat soort klets.

Nee, ik kon hier verdraaid weinig mee.


Het boek is niet de film. En daar kon Stephen KIng mee leven. Zodoende is het geen spannende thriller geworden naar the Body, maar meer een coming age al is dit in de film maar summier. Een dag of twee. De tijd speelt ook een rol. Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik als 53 jarige zie veel herkenning van vroeger al ben ik niet opgegroeid in de jaren 50. Dat reacties verhalen precies moeten passen bij hun karakter vind ik onzin. Ik kan net zo goed een verhaal vertellen dat niet bij me past. Moet ik per se dik zijn om dit verhaal te passen? Die dikke jongen van de taart werd ook gepest. En Gordie had het thuis ook niet makkelijk met zijn ouders. En zo kan ik nog wel verder gaan. Die jongens zijn opgegroeid uit de streek van Oregon. Neem aan dat het gebied beter kennen dan de laptop jeugd van nu. Ook de verhoudingen tussen oudere jongeren en daaronder is heel herkenbaar. Neem de brugpiepers en de laatste klas als voorbeeld. Stand by Me is drama pur sang. Dat het hier en daar wat te dik op ligt neem ik voor lief.

avatar van Boneka
4,0
Opnieuw bekeken en na de VHS, DVD, Blu Ray nu op een mooie 4K transfer. Het beeld ziet er strakker en gedetailleerder uit, maar een lichte vorm van ruis is nog wel eens te zien. Al met al is dit toch een hele mooie transfer. Op dit moment is er een hele mooie uitgave van in een boekwerk met kaarten, achtergronden etc. De extra's zijn zeker ook de moeite waard. De muziek is fraai en vooral het nummer Stand by Me blijft hangen van Ben E King (in 2015 overleden trouwens). Heb het wel altijd een beetje gek gevonden dat het boek van Stephen King een andere titel heeft gekregen. The Body was logischer geweest, maar kennelijk vond de regisseur Stand by Me beter klinken. Ik heb me er een beetje in verdiept en ook in de extra's kwam naar voren dat de schrijver Stephen King vooral horror thrillers schreef en zodoende het zoeken van het lijk zijn belangrijkste uitgangspunt was. De film is wat breder en hoewel het uiteindelijke doel het vinden van het lijk is is vooral de broederschap en het opgroeien misschien wel belangrijker. Al klinkt Stand by Me voor ons wat te ver weg denk ik. Ik denk ook dat dit een diepere betekenis heeft dan alleen Blijf bij me.

Stand by Me duurt slechts anderhalf uur, maar het gevoel is veel langer. Dit komt waarschijnlijk doordat elk karakter diep wordt uitgemeten. Daarnaast is het wel leuk dat de jongens zijn gecast op hun achtergronden. Neem nu River Phoenix (broer van Joaquin/The Joker) die beiden uit een arm gipsy familie komt. Hij sprak zelf al in de film over low people. Zijn trieste eind (gestorven aan overdosis) heeft eigenlijk een gek moment op het eind van de film. Bizar zoals films soms een voorspellende blik hebben. Soort gelijks zien we in Spetters.

Ook de andere jongens hebben zo hun achtergronden die naadloos passen in deze film. Zoals Wil Wheaton (gescheiden ouders). Afijn hun karakters worden erdoor gevormd.

Stand by me wordt mooi opgebouwd uit een periode dat er nog geen cell phone was. Leuk zijn de codes van het binnenkomen en sommige handelingen die ik nog ken uit mijn jeugd. De bepaalde pesterijen bijvoorbeeld. En als kind zocht je toen veel meer het avontuur op. Tegenwoordig zitten ze achter de play station en zie je ze niet meer buiten. Ik denk dat je als kind meer gevormd wordt uit zo'n tijd waar kids vooral buiten waren. Ik was vroeger ook amper binnen te vinden.

Zoals gezegd wordt de film mooi opgebouwd en zien we onderweg mooie beelden. De treinscene is leuk en staat de meesten wel bekend. Geloofwaardig is het natuurlijk niet de trein blijft stomen met geluid maar mindert geen vaart, terwijl hij 2 kids op de rails ziet lopen. Maar vermakelijk is het wel.

Naast de vele boeiende gesprekken zijn ook de tegenspelers lekker in vorm. Vooral Kiefer Sutherland heeft hier een heerlijke rol. We zien trouwens ook nog John Cusack in beeld.

Het eind kan voor sommigen een anticlimax vormen, maar daar ben ik het niet mee eens. Stand by Me heeft dat namelijk helemaal niet nodig. geen spetterend einde met glory etc. maar juist heel ingetogen. Ik kan maar een ding zeggen; een uitstekend drama op elk vlak!

Film 4.0
Beeld 4.5 (4K)
Geluid 4.5
Extra's 5.0

avatar van Boneka
4,0
cinemanukerke schreef:
brievenbus base ball).


Dat vond ik een leuke. In Nederland ondenkbaar, want we hebben ze niet en nooit gehad ook.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:20 uur

geplaatst: vandaag om 13:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.