Meningen

Blijft goed geacteerd en geschreven. Voorspelbaar maar toch ontroerend. De muziek varieert van onbekende maar prima 80s rock tot te gedateerde synth-piano riedeltjes bij de langzamere scenes.

Vooral Eric Stoltz is heel genietbaar als Keith. Watts, de tomboy (Mary Stuart Masterson), is soms wat krengig maar toch steeds aandoenlijker. Amanda (Lea Thompson) iets minder omdat ze zich teveel vastklampt aan vriendjes uit angst voor het alleen zijn.

Ook in deze John Hughes is er weer duidelijk dat verschil tussen de rijkeluiskinderen en de werkende klasse. Hij moet echt een hekel aan kakkers gehad hebben. Nu heb ik zelf op school ook dit soort onsympathieke types meegemaakt: ze krijgen veel mee, hun netwerk, hun dure merkkleding, hun looks en de minachting voor anderen druipt er vaak van af. Het ligt er in de film wel te dik op als het vriendje van Thompson haar betitelt als zijn eigendom.

Belangrijkste les: iedereen moet eerst fouten maken, zeker in de liefde.

Veel juweeltjes in de dialogen:

Keith: You can't tell a book by its cover.

Watts: No, but you can tell how much it's gonna cost you.

Watts: Don't go mistaking paradise for a pair of long legs. Eigenlijk raar want ze heeft zelf de langste benen!

Watts: It must be a drag to be a slave to the male sex drive.

Keith: It's not just sex.

Watts: Oh, you want to start a book club with her?

Of die jongere zus van Keith (wat ben ik blij dat ik alleen een broer heb gehad...):

Hi ass-face!

Mother, the girl *is* sex.

Leuke film!

Aparte film met een vreemde titel, maar zeker de moeite waard door de zeer fraaie beelden en de spannende tweede helft. De eerste neemt een veel te lange aanloop voor de introductie van al degenen die uiteindelijk een heel gevaarlijke klus moeten klaren, met de nodige doodsverachting. Maar je leert de karakters wel enigszins kennen wat zeker een meerwaarde heeft. Net als de solide cast. De spaarzaam gebruikte synth deuntjes van Tangerine Dream zijn goed maar passen net niet genoeg. Een film met een dergelijk simpel verhaaltje zou tegenwoordig 1,5 uur duren. Maar verveeld heb ik me nergens.

Prima film over kinderhandel, niet meer of minder. Ik had verwacht met een behoorlijke mokerslag de filmzaal te verlaten, dit deprimerende viel mee. En niet door een door sommigen bekritiseerd einde, dit zou een happy end zijn. Nee dat is het zeker niet. Deze kinderen zijn getraumatiseerd en het enige wat we zien zijn de eerste stappen terug naar een normaal leven met een zekere wil tot leven. Dat meisje zit heus niet te zingen en trommelen omdat ze "blij" is. Ze wil haar oude leven weer terug. Hetzelfde geldt voor de groep kinderen die eerder bevrijd is. Het is dus geen superhappy end, maar we mogen toch wel een beetje blij zijn dat deze kinderen uit de hel zijn gehaald. . Het einde is prima en lang niet zo dom als sommigen het zeer karikaturaal zitten te schetsen.

Is de film soms te zwaar op de hand? Waar de film in het begin een uitstekend tempo heeft, denk ik dat bepaalde momenten hierna net te lang duurden en iets teveel op de emotie speelden, maar ik denk ook dat een film anders snel de kritiek krijgt niet gevoelig genoeg met het onderwerp om te gaan. Het blijft een bijzonder verhaal en de agent waar het op is gebaseerd is toch wel een held, die zijn eigen veiligheid en goede baantje offert voor iets dat groter/belangrijker is dan hemzelf. Zoals elke ware held dit doet. Goede rol van Jim Caviezel. Mira Sorvino (speelde ook in Human Trafficking...toeval?) speelt zijn vrouw en heeft slechts een piepklein rolletje.

Spannend? Ik zou de film vooral beklemmend noemen. Maar het einde is wel degelijk spannend want je vraagt je toch echt af hoe Caviezel zichzelf en vooral het meisje uit de penarie gaat redden.

Ietsje ongeloofwaardig vond ik dat men (degenen met wie zaken wordt gedaan om ze te kunnen pakken) van de voormalige gangster niet wist dat hij kinderen kocht om ze te bevrijden. Maar OK, het kan zijn dat slechts weinigen dit wisten.

Voor een onafhankelijke productie komt de film verbazingwekkend conventioneel en main stream over. Het ziet er allemaal zeer professioneel uit. Beeld en geluid dik in orde de film oogt goed ondanks het grimmige thema.

Dan de hype rondom de film: hij zou geband zijn en Hollywood wilde dit verhaal tegenhouden. Hoe pervers en smerig ziekelijk Hollywood en het establishment ook is, met hun Weinsteins en Epstein eiland uitstapjes...nee de film had kennelijk andere problemen met de distributie en draait nu dus gewoon in Kinepolis. Hoe dan ook heeft de film de nodige publiciteit gekregen, maar zeker omdat het ook gebaseerd is op een waar verhaal en best een goeie film heeft opgeleverd zie ik dit als verdiend. De film maakt verder geen politiek statement maar weet op het einde wel fijntjes te melden dat veel kinderen richting de VS worden vervoerd en geeft daarmee stof tot nadenken met betrekking tot hoe dat soort landen met hun grenzen om moeten gaan, open laten of meer controle.

Blijft heerlijke space pulp!

Nu voor de tweede keer gezien en wederom genoten. Ik vind de tekenstijl mooi retro en hij wijkt ook af van typische Japanse producties. Ook kan ik de soundtrack van Yello erg waarderen, sexy met een knipoog, past perfect gewoon.

De vele wulpse, langbenige dames (met een flinke bos haar, een helaas vergaan schoonheidsideaal uit die periode) zijn een lust voor het oog en met liefde getekend. Cobra is een typische schelm, een space cowboy die al het moois ervan af kijkt. De hele wereld is ook best mooi vormgegeven. De villain Lord Nekron (Crystal Boy) is ook prachtig ontworpen en ogenschijnlijk onverslaanbaar.

Sommige stukjes voelen psychedelisch aan, alsof je in een droom zit. En het geheel is eigenlijk ook 1 grote, ietwat vochtige maar toch onschuldige jongensdroom. Wie er voor in de stemming is kan zalig fout genieten.

Het verhaal...wordt hier en daar met erg veel expositie nogal haastig verteld en lijkt inderdaad meer te passen in een serie, hoewel het geheel gewoon luchtige, stripachtige pulp blijft. Wat de stompzinnigheid in het plot betreft: je moet het echt gewoon zien als 1 grote trip met zijn eigen logica.

Er zijn nogal wat verschillende versies in omloop, waarbij de soundtrack maar ook de Engels gesproken stemmen afwijken. Ik heb gekeken naar de (Manga video?) versie die in 1995 uitgebracht is met de Yello soundtrack. De kleuren zijn mooi en zeker de stem van Jane vond ik hier superieur.

Op zich nog wel door te komen maar nogal matig doordat de conflicten en de humor erg lauwtjes blijven.

Het jaren 70 sfeertje dient eigenlijk geen enkel doel want een parodie op jaren 70 sci fi (of de post-flower power onzin uit dezelfde tijd) is het uiteindelijk niet. En het lijkt op een gegeven moment op een licht komische en luchtigere Ice Storm in space maar is niet scherp genoeg om echt bijtend te kunnen zijn. Het blijft uiteindelijk bij ietwat banale jaloezie en een incompetente, drankzuchtige kapitein waarvan we pas tegen het einde weten waarom hij zelfdestructief geworden is. De vertolkingen kunnen er prima mee door maar uiteindelijk zit je naar een goedkoop aandoende klucht (oorspronkelijk was dit een toneelstuk) te kijken waarbij gedurende het hele stuk amper meer dan een flauwe glimlach kan worden opgewekt.

Even doorbijten, omdat het in het begin teveel over de vroege hippieachtige projecten van John Allen gaat, maar vooral alle perikelen rondom het grote Biosphere 2 project zijn erg interessant. Niet zozeer vanuit ecologisch perspectief, je krijgt hier geen biologielessen, maar vooral vanuit menselijk perspectief: organisatorische aspecten, de rol van de media, van geld. Veel kijkers zullen een sombere conclusie eraan vasthangen dat het grote geld alles weer verpest, toch zullen ook zij zich moeten realiseren dat het hele project nooit had bestaan zonder een rijke, getikte miljardair. En dat het toch een prestatie van formaat is geweest ondanks de door media overbelichte problemen.

Jane Goodall is ongeveer 2 seconden in beeld dus die mag wel geschrapt uit het bovenstaande lijstje van 3.

Misschien wel een van de meest onderschatte stripverfilmingen. Destijds voor een relatief schamele 40 miljoen gemaakt (het dubbele bedrag is aan tickets verkocht) waarbij het budget toch net wat te snel op is gegaan. En dat is vooral te zien aan de povere animatie van de opperbaas in de hel, Malebolgia, die veel teveel detail mist. Het lijkt wel voor de Playstation 1 gemaakt. Hadden ze net een miljoent extra gedaan, dan was dat waarschijnlijk prima in orde geweest.

Het haalt de film erg onderuit en veel liefhebbers vonden de film vooral hierdoor slecht terwijl er toch echt wel wat te genieten valt. Want veel andere effecten zijn voor die tijd best goed gedaan en het monster waar Clown (een schmierende John Leguizamo in een fat suit, met lekker vunzige one liners) in muteert, Violator, is best wel bruut gedaan. Michael J White is net zo'n stoere badass voordat hij in Spawn verandert als erna. Nicol Williamson (Merlijn in Excalibur) voegt ook genoeg toe met zijn fantastische stem, als mentor Cogliostro, ook al leren we te weinig over zijn geschiedenis. Dan worden we in het begin nog getrakteerd op een heerlijke Jessica Priest in strak leer en een fraaie Theresa Randle. D.B. Sweeney's bescheiden rol past gelukkig, dat is niet echt iemand die je als lead in kunt zetten.

Natuurlijk moet ik Martin Sheen nog noemen, de slechterik hier. Ik mag hem altijd graag zien werken hoor, zelfs op automatische piloot. Maar hij voelt net niet slecht genoeg.

Het leuke van Spawn is dat het niet zo'n braverik is, hij mag doden, is lekker boos en broeierig. En aparte krachten die wel iets weghebben van die van Pinhead in Hellraiser. Het verhaal heeft verder wat weg van Darkman en Constantine. Volgens mij was dit een razend populaire comic in die tijd en maker Todd McFarlane was een zeer gewild tekenaar. Toch is het bij alleen deze film gebleven.

Met al die lauwe Marvel kliekjes die ze nu opdienen mogen ze van mij liever dit een vervolg geven. Maar dan eerst een Special Edition van deze en die Malebolgia even opnieuw doen want dit kan echt niet.

Aardig filmpje, ziet er goed uit maar biedt weinig spanning of verassingen. Het verhaaltje lijkt zo uit een shooter game gewandeld (denk aan iets als F.E.A.R.) en is dus wat simpel. Verder zo'n typische film waarbij er door een groep soldaten veel te veel risico's worden genomen omdat een veilige aanpak te weinig slachtoffers oplevert.

Ik miste teveel achtergrond verhaal. Het bleef allemaal wat magertjes. Er had ook wel wat meer emotie en persoonlijkheid in gekund. Nu zit je naar min of meer anonieme soldaten te kijken. Een krappe voldoende.

Echt een cynisch anti-sprookje voor jongeren, net als Saturday Night Fever. Zeker voor jongeren moet het deprimerend geweest zijn. Hoewel die waarschijnlijk vooral hebben zitten gniffelen om de seksgrappen en de blote tieten, reten en piemels.

De recent gerestaureerde versie heeft veel en veel beter beeld. Bijkomend "voordeel" is dan weer wel dat de lullen nog scherper in beeld komen, inclusief de half stijve van van Tongeren als Soutendijk er aan zit te wriemelen .

Verder met de nodige juweeltjes in de dialogen, zoals deze:

Het lijkt wel een garnaal!

Kassa met een kut!

Het leven is net een kroket, als je weet wat er in zit lust je niet meer

Zoals eigenlijk elke Verhoeven film is deze zwaar over the top. Echt ranzigheid troef en vaak karikaturaal. Maar toch wel een goeie film die, op het meedogenloze af, niets mooier wil laten zien dan het is.

Wie de film ziet als belediging van vrouwen, politieagenten en homo's snapt het niet. De filmmaker keurt niet perse het gedrag van wie dan ook in de film goed en generaliseert niet. Al die commotie destijds zou je nu waarschijnlijk net zo goed krijgen met die hysterische SJW-beweging maar het blijft hilarisch hoe zielig men kan doen over zo iets als een film.

Verhoeven was laaiend enthousiast over het talent van Van Tongeren, die tragisch genoeg twee jaar later zelfmoord pleegde. De rest van de cast doet het ook prima. Spanjer wordt nog het meest afgekraakt, maar ja hij speelt de schlemiel.

De locatie is aardig gekozen, veel Maassluis maar je ziet ook de Lijnbaan in Rotterdam waar Rien eventjes zijn mening over God ventileert. Het geloof krijgt er sowieso flink van langs, met die verschrikkelijke godvrezende vader van Eef en die onnozele vrienden van de Bijbel in de stad.

Die verkrachtingsscene is ook na 37 jaar nog snoeihard, American History X is er niks bij! Terecht is wel de ongeloofwaardigheid bekritiseerd van iemand die spontaan homo wordt na zo iets en ook nog met zijn verkrachter gaat aanpappen.

2 uur is voor een “jeugdfilm” aan de nogal lange kant maar er gebeurt genoeg. Al met al een unieke film, hoewel ik Saturday Night Fever al noemde maar deze gaat toch nog wat stappen verder. Spetters verdient toch wel de herwaardering die het gekregen heeft ten opzichte van vroeger.

Overigens is er niemand die drugs gebruikt in de film dus dat klopt niet in de beschrijving!

De laatste Spiderman trilogie moest perse het woord "home" in de titel hebben. Het is soms wel in meer opzichten geforceerd.

Maar ik vond dit denk ik de beste van de 3. Sommigen zullen het een te commerciele bedoening vinden met veel karakters uit eerdere films die erin geschoenlepeld worden. Maar ik vond het verhaal eigenlijk wel leuk bedacht. En verassend. Vond het heerlijk om veel van die acteurs te weerzien, met name Toby MacQuire en Andrew Garfield.

Het is een beetje het klassieke verhaal van de geest uit de fles en de wens die altijd anders uitpakt dan je wilt.

Het verhaal behandelt ook een behoorlijk aantal serieuze impacts in het leven van Peter Parker, waardoor het karakter veel meer volwassenheid krijgt. Een van de leukste Marvel films van de laatste jaren. Niet dat daarvoor veel nodig was, ze maken nu echt teveel commerciele rotzooi die je net zo snel vergeet als dat je het ziet, maar deze vond ik oprecht plezierig.

Matige film die nergens echt boeiend of spannend wil worden. Het ligt niet aan de acteurs, de regie lijkt ook prima, maar de film heeft het gewoon niet als thriller of horror. Het had wat duidelijker naar een bepaalde, duidelijke dreiging toe kunnen werken. Een andere, serieuzere insteek had misschien wel beter gewerkt. Ook is de schizophrene hoofdpersoon niet uitgebreid genoeg uitgewerkt. En het klinkt misschien heel stoer als acteerprestatie, maar liefst 23 persoonlijkheden, maar er worden in de film maar 6 getoond.

Ik bedacht me tijdens de tweede helft dat ik nog maar eens naar Unbreakable wilde gaan kijken. Toen Shyamalan beter in vorm was. En aan het einde van de film werden er zowaar referenties aan gemaakt!

Bizarre b-film van het type dat linea recta naar de videoboer ging. In die tijd zat Rutger Hauer al volop in dat circuit ook. En hier loopt hij lekker te schmieren met zijn typische acteermaniertjes, als hij even niet continue met een sigaar in zijn bek loopt als de stoere Harley Stone. Kim Catrall mag nog een beetje gillen als de weduwe van zijn overleden politiepartner en de aangewezen groene Oxford student die Hauer moet assisteren is uiteraard de komische noot, "Dick", die er prat op gaat dat hij dagelijks van bil gaat (en 8 kilometer hardloopt, dus een puike conditie...). Uiteraard woont Hauer in een schijthok voor duiven en heeft hij ruzie met de politiechef en daarnaast nog Pete Postlewaithe. Veel cliche's dus maar de film is op een rare manier genietbaar door de vele buitenissige eigenaardigheden. De meest bizarre scene vond ik nog wel toen die Oxford guy al die tekens op zijn borst had.

De film begint meteen al hilarisch met een sombere toekomstvisie in de trant van "zure regen heeft een gat in de ozonlaag geboord"...dat nivo tenminste. Het monster op het einde doet sterk aan Venom denken. In de verte heeft het gegeven ook een beetje weg van Amsterdamned.

Over de top, pure pulp zonder pretenties. Grafisch is er weinig bijzonders te beleven afgezien van het einde. De makeup effecten zijn wel redelijk goed.

Redelijk SF drama dat interessante dilemma's voorlegt. Je moet dit niet als horror zien ook al zal het verleidelijk zijn geweest hem zo te verkopen. Het wil nooit echt spannend of eng worden maar intrigeert genoeg om af te kijken. Het heeft een twist waardoor het niet een standaard monster movie is en wat minder voorspelbaar. Met name de hoofdrolspeelster beviel wel, de acteur die astronaut Konstantin speelt vond ik iets minder. De alien is goed gedaan en het is ook aardig dat het zich in de vrij onverbiddelijke Sovjet tijd afspeelt.

Wat ik niet helemaal snapte: op het einde zegt zijn zoon iets wat kennelijk op een soort telepathische gave wijst die Konstantin waarschijnlijk ook had? En waardoor de alien hem als symbiont koos? Beetje vaag.

Ik vond dit vroeger de beste Bond-film (hierna werd dat Living Daylights). Decennia later begrijp ik bij een herziening waarom. Deze Bond film heeft prachtige, reusachtige sets en een aangenaam tempo. Bovendien krijgt de Bond girl hierin veel meer te doen dan in andere Bondfilms en is ze als Russische superspionne gewaagd aan 007. Barbara Bach speelt haar ook prima naar mijn mening. De actiescenes zoals de ski-scene in het begin, de auto achtervolging en de onderwater scenes zijn erg strak en duidelijk gefilmd, wat in de latere For Your Eyes Only (van dezelfde regisseur, met het dubbele budget!) gek genoeg toch een stuk slechter was gedaan. Verder is Stromberg een prima Bond schurk met ouderwetse vallen voor zijn gasten en een prachtig afgelegen fort in de oceaan. De rechterhand Jaws maakt het feest compleet. En dan heb ik het nog niet eens over die prachtige onderwater-auto. Allemaal dingen die ik in For Your Eyes Only toch een beetje miste.

De blue screen...tsja, je kunt het bij films uit die tijd erg duidelijk zien, maar het wordt hier gelukkig maar sporadisch toegepast omdat ze toch heel veel puike decors hebben gebouwd en daar smulde ik als toeschouwer wel van. Roger Moore ziet er hier nog best jong uit, wat snel zou veranderen.

Die titelsong vind ik ook wat saai, maar wel goed passen. Ik denk dat ik dit nog steeds de beste Bondfilm van Moore vind, maar ik wil eerst Octopussy nog een keer een beurt geven .

Met zo'n laag budget moet er wat fout gaan, ook met een pulp. Toch zijn er voorbeelden te vinden van behoorlijk vermakelijke films zoals Battle Beyond The Stars, The Arrival en Pitch Black (laatste 2 zijn beiden van David Twohy, die daarna met grotere budgetten ging werken en de mist in ging doordat zijn creativiteit niet meer zo werd aangesproken). Een vreselijk slechte trailer, met alleen maar de pief-paf-poef momenten, geeft dan weinig vertrouwen, maar ik heb het toch een kans gegeven als die-hard sci fi fan.

Ik vind het flauw om een film als Saber Raine direct naar de prullenbak te verwijzen puur vanwege goedkope effecten. Maar voor een sci fi film zijn de visuals toch erg belangrijk om mee te kunnen gaan in het verhaal. Ik moet zeggen dat de verschillende componenten vooral wisselend van kwaliteit zijn:

-Kostuums en maskers: bijtijds vreselijk (de slechterik, helemaal als het masker af gaat en een lelijke kop tevoorschijn komt), soms matig zoals de pakken van de Aresians maar soms best goed gedaan zoals de Saurians en een aantal andere aliens.

-Schepen en lasers...dit ziet er nog redelijk uit. Echt jaren 90 tv-serie nivo maar OK. Je hebt soms ook het idee naar Stargate Atlantis te kijken, zo vlak en matig is het in andere opzichten, maar je weet aan de hoes al dat het geen Star Trek nivo is, maar pulp.

-Acteurs: Casper van Dien doet het aardig. Cynthia Rothrock speelt maar een piepklein rolletje. Degene die de prins speelt lijkt vooral aangenomen voor wat leuke Wushu moves en is verder niet zo geschikt. Een aantal andere acteurs zijn ook totaal niet overtuigend en verkeerd gecast.

-Muziek: typische heroische deuntjes, niet origineel maar redelijk passend.

-Script: best leuk (weliswaar cheesy) verhaaltje maar soms vreselijk domme oneliners zoals "I hate bugs".

Met iets betere (kostuum/masker) designs en casting had het stukken beter kunnen zijn. Tegenwoordig kunnen voor weinig geld best mooie effecten gemaakt worden. Vaak blijkt het de casting die onderdoet....veel mensen willen graag meewerken aan zo'n project maar kunnen niet goed acteren of passen gewoon niet in hun rol.

Jammer, had een leukere slechte film kunnen zijn. Nu toch wat vervelend soms, ook met 80 minuten.

Ijzersterke reboot van de legendarische serie. Bepaalde zaken worden zelfs beter gedaan, want elk karakter krijgt genoeg te doen, zelfs Uhura, Chekov en Sulu die er soms toch wat bij hingen in de eerdere films en afleveringen. We leren ook eindelijk waarom dokter McCoy als bijnaam Bones heeft. De casting is nagenoeg briljant, enkel Simon Pegg als Scotty bevalt me niet zo. Het is allemaal wat meer actiegericht en af en toe worden we "getracteerd" op Michael Bay achtig lichtwerk maar de film ziet er goed uit. Er zit ook net genoeg SF in, het is niet puur dom knallen. En er is genoeg getrouwheid aan de ouwe serie...van de minirokjes tot het luisterapparaatje van Uhura.

Het zwakste in het verhaal blijft de wel erg toevallige ontmoeting op de ijsplaneet met Spock. En dat na achtervolging door een monster dat eerst de kans had een groter hapje te verorberen, vervolgens enkel blaast naar een kleiner hapje (Kirk) alsof deze een dreiging is die afgeschrikt moet worden, dan als een malle achter dat kleinere hapje aan gaat hollen...

maar voor de rest is het wel een goed verhaal met veel humor en vaart. Helaas is dit nivo in de twee vervolgen niet meer gehaald.

De visueel meest aantrekkelijke en spectaculaire uit de Star Trek reboot reeks, maar ook de meest stompzinnige. Wie alle missers in het verhaal opgesomd wil zien, kan terecht bij onze Schotse drinkebroer.

Mijn ergernissen zitten qua verhaal vooral in het begin. Dat met die mislukte diplomatiek is al flauw, maar dat nietszeggende artefact blijkt opeens onderdeel van een superwapen, welja. Vervolgens zegt die alien griet dat ze van een gevaar in een nevel kon ontsnappen met een capsule, maar niemand vraagt zich af hoe zij opeens op aarde is gekomen, hebben die capsules warpsnelheid of zo?

UIt de mottenballen wordt verder de aarzeling van Kirk gehaald weer als kaptein te gaan fungeren die nu echt nergens op slaat omdat het nog een jonge vent is en zeker nog geen admiraal. Alweer gejat uit Wrath of Khan (gejat wat kennelijk nog niet op was gehouden in de vorige film die daar ook al zoveel uit leende).

Oh ja en heel belangrijk: Sulu is nu homo. Dat u het weet. En toch even denkt, zo, wat zijn ze toch weer progressief he die jongens daar, wow. Zo zijn er wel meer geforceerde schoenlepel momenten die geen enkele relevantie voor het plot hebben, bijvoorbeeld ouwe ambassadeur Spock (zie met name deel 1) was dood (Leonard Nimoy was overleden).

Hierna krijgen we te maken met een vage groep aggressieve aliens waarvan het motief nooit echt duidelijk wordt en pas in het einde een beetje ingeschetst wordt. Verder blijkt een simpel radio deuntje al genoeg om een zwerm zowat op te blazen, ja natuurlijk. Ook recycling wordt wederom niet geschuwd, niet alleen van Beastie Boys' Sabotage maar voor de zoveelste keer moet de Enterprise weer gesloopt worden.

Als je op het eind ziet dat Simon Pegg mee geschreven heeft aan het verhaal....nou dat was te merken. Want na het best leuke Shawn of the Dead is deze man vooral een fanboy gebleven die niet voor niets in de handen wrijft dat hij mee mag werken aan zo'n franchise, aangezien hij het talent gewoon ontbeert.

De film ziet er wel erg goed uit. Maar was ook de duurste en haalde niet de beoogde omzet binnen, hoewel er genoeg werd terugverdiend. Het is nog steeds de vraag of er een deel 4 komt. Het probleem lijkt vooral dat de reboot reeks een soort van actierijk Marvel substituut probeert te zijn en de filosofische pure sci fi teveel links laat liggen. Het overlijden van Anton Yelchin (Chekov) helpt ook niet.

Hopelijk wordt het nivo van de eerste film herpakt als ze verder gaan. En wordt er een fijn verhaal bedacht met genoeg echte sci fi, want dat kenmerkt de echte Star Trek. Laat anders maar.

1 van mijn favorieten onder de Star Trek films en sowieso mijn favoriete onder die met de oude Kirk crew. De film was misschien duurder dan nodig maar competent geregisseerd door Spock himself en met erg mooi gemaakte special effects en decors. Vulcans Saavik en Sarek krijgen genoeg te doen en zijn welkome toevoegingen. De finale voelt wel aan als een nogal obligate formaliteit en de manier waarop het vijandelijke Klingon schip wordt verschalkt is te knullig voor woorden. Maar verder blijft deze zeer genietbaar. Het is echt een ingetogen Star Trek avontuur met weinig actie maar genoeg sf, zonder slappe technobabble. Het tempo is ook prima, iets waar het eerste deel zo in tekort schoot.

Bij een nieuwe kijkbeurt kan ik deze een stuk hoger waarderen dan ervoor. De film heeft genoeg kritiek te verduren gehad als povere herkauwing van The Wrath of Khan. Toch wijkt het verhaal net genoeg af. Er zijn inderdaad kopieerdingetjes. De offering aan het einde vooral. Maar de opzet is toch echt heel anders en ik vond het verhaal heel behoorlijk werken.

Het is weer een erg actiegerichte Star Trek, het sci fi gehalte is hier lager dan in de vorige. Spock en Kirk krijgen genoeg ruimte, net als Uhura en Bones. ik vind vooral Scott, Sulu en Chekov erg achterblijven maar dat kun je van de originele serie ook zeggen, veel meer dan een crewlid met een accent zijn ze vaak niet.

Neemt niet weg dat het geheel erg vlot is en dat het plot toch interessant genoeg is om je te doen afvragen wat er precies speelt. Het is aan Cumberbatch wel besteed om een super intelligente kerel te spelen, ging hem in The Imitation Game en Sherlock ook al goed af. Hij mist wel het verleidelijke charisma van Ricardo Montalban die de oude Khan speelde.

Een film waar het plezier vanaf straalt, de meest humorvolle en luchtige deel uit de reeks met de oude crew die met een dikke glimlach kan worden . Amper actie en weinig special effects maar die waren ook niet veel nodig.

Het tijdreizen, tsja dat is nogal wat, maar goed men heeft besloten dat het echt kon. Het zorgt in ieder geval voor de nodige komische situaties. Gelukkig is het niet te vaak gebruikt in latere Star Trek. De (overigens ook heel fijne) serie Enterprise maakte het misschien nog het meest bont met de temporal wars maar daar was ook wijselijk besloten dat niet teveel uit te melken omdat het nogal een bodemloze put kan worden.

Minpuntje: nergens wordt uitgelegd wat die sonde nu precies kwam doen. De ecologische boodschap blijft sober en is niet zo schreeuwerig als in Jamers Cameron's Avatar.

Toch een ondergewaardeerde Star Trek film, waarschijnlijk omdat er weinig actie en niet heel veel spanning in zit. Desondanks best leuk door de humor, een intrigerend verhaal en de charismatische Sybok. De finale is zeker niet spetterend maar kan er mee door. Mooie decors en redelijke tot goede effecten. Dit keer een Enterprise waar de helft niet werkt maar het gevaar blijft wat beperkt. Het had beter een aflevering kunnen blijven, daar wringt de schoen toch wat. Waar al dat budget naar toe is gegaan mag ook Joost weten. Niet dat het er slecht uitziet.

De geweldige score op het einde werd het deuntje van Star Trek The Next Generation, de nieuwe tv-serie die toen net begon.

Een sterke afsluiter van de Kirk films als we de brug die deel 7 naar The Next Generation vormde niet meetellen. Het verhaal zit heel aardig in elkaar met een aantal vondsten. Het is ook mooi gefilmd met mooie kostuums, makeup en effecten.

Wat apart vond ik het roze Klingon bloed. Een aantal Klingons wordt gespeeld door inmiddels toch wel heel bekende acteurs, bijv Christopher Plummer.

Apart is ook wel een heel korte cameo van Christian Slater. Maar Kim Catrall (Samantha uit Sex and the City) heeft een leuke rol als Vulcaanse Star Fleet officier.

Verder gewoon een leuke, vlotte Star Trek film die het voor velen matige deel V weer ruimschoots goedmaakte.

Ik blijf dit 1 van de leukste en na First Contact de beste Star Trek film vinden! Echte Trek stuff dus geen actiegerichte haastklus maar gewoon een verhaal dat goed in elkaar zit en je aan het denken zet hoe je zelf met de Nexus, een soort hemel, om zou gaan. En het maakt het motief van bad guy Malcolm McDowell begrijpelijk.

Men zou kunnen mopperen dat een aantal karakters zoals Worf niets te doen hebben. Maar hey dit gaat om Picard en Kirk vooral. En ik vind dat ze Kirk hiermee een waardig afscheid gegeven hebben, hij is ook grappig en eigengereid in de film.

Het begin is ook erg humorvol vanwege Data. Die ik overigens groot gelijk geef met zijn actie richting dokter Crusher. Schitterende scene is dat.

Voelt aan als een langgerekte aflevering en kent nergens de spanning of het spektakel van bijvoorbeeld First Contact. De vijand is niet goed genoeg uitgewerkt en nooit heel dreigend want zijn motivatie is flinterdun en hij is niet heel sterk of slim. Ik voelde erg weinig bij deze film, de passie zit er gewoon niet in. Toch bewees seizoen 3 van Picard dat er wel degelijk schwung zit in deze enthousiaste cast. Maar dan moet je een beter script hebben.

Misschien wel de meest onderschatte Star Trek films. Anders dan veel andere delen is deze niet gericht op een meer traditionele vijand, maar een veel intrigerender en mysterieuzere entiteit. Het is pure science fiction, waarschijnlijk te puur voor velen. En het enorm trage tempo (de prent stond bekend als The Slow Motion Picture) helpt niet, toch heb ik deze in 1 zit afgekeken omdat ik het verhaal erg boeiend vind. Het is ook mooi gemaakt dankzij het werk van Douglas Trumbull, zeker in de scenes waarin het enorme interieur van V-Ger zich steeds meer ontvouwt.

Wrath of Khan staat in sterk contrast met The Motion Picture, niet omdat het een betere film is wat mij betreft maar wel omdat er een meer traditioneel avontuur wordt opgedist met genoeg spanning en veel meer tempo. Montalban is een uitstekende villain. Het Genesis project is een interessante SF-toevoeging in het verhaal. Met het gegeven van de ex en de zoon van Kirk wordt wel erg weinig gedaan. Maar de strijd met de genetisch superieure maar ook wraaklustige Khan (verwijzend naar 1 van de latere afleveringen van seizoen 1 van TOS) is vermakelijk en met genoeg vondsten utigewerkt.

Nog maar een keer bekeken en mijn mening blijft: dit is de slechtste film van de prequels. Jawel, slechter dan The Phantom Menace. Die had een overtuigender verhaal dat grotendeels klopte. Natuurlijk had die film ook veel problemen maar de motivaties van de karakters waren duidelijk. Het grote probleem van Sith: Anakin's verhaal klopt gevoelsmatig niet. Door de gammele romance met Padme die in deel 2 is opgezet ontbreekt al een belangrijk fundament, maar in dit deel is dat element nog zwakker. De ontwikkeling van Anakin wordt uitermate zwak verteld en een dieptepunt wordt bereikt als Anakin Jedi kinderen gaat uitmoorden, enkel vanwege een belofte om Padme te redden.

Verder heb ik toch ook wel wat op de actiescenes af te dingen. De salto's (zie bijvoorbeeld een lachwekkende van Dooku) zien er keer op keer nep uit en hoewel de lightsaber gevechten razendsnel zijn, willen ze maar niet boeien of spannend worden. De set designs zijn ook minder intrigerend. De hand van Ralph McQuarrie ontbreekt duidelijk.

De dialogen worden veel bekritiseerd maar ik denk dat het probleem fundamenteel dieper ligt. Dialogen zijn slechts een manier het verhaal te vertellen en dat verhaal rammelt. Dito voor de acteerprestaties, Christensen moest het doen met wat hij kreeg....Iemand die in wezen goed is gaat opeens de superslechterik uithangen en dat moet hij doen omdat hij denkt dat hij anders zijn meisje kwijt is....huh?

Lucas had er goed aan gedaan veel meer nuance aan te brengen. De goeien wat slechter, de slechten wat beter, om in te kunnen leven in de motieven. Misschien moest hij wel veel te veel in 1 film proppen. Het voelt allemaal te plichtmatig en geforceerd aan, een vloeiende vertelling is het allerminst.

Ik blijf me verbazen waarom dit de beste van de prequels wordt genoemd door velen. Persoonlijk vind ik deel 2 het meest vermakelijk, de actiescenes daarin vond ik stukken beter en de motivaties van de karakters klopten tenminste, ondanks een houterige romance.

Tot slot moet ik me toch afvragen hoe Lucas de film gevoelsmatig zo heeft kunnen maken. Het is eigenlijk zijn meest persoonlijke verhaal, eentje over hemzelf. Anakin is centraal in de eerste 6 delen van de Star Wars Saga en zijn verhaal is dat van iemand die zichzelf verliest, in een machine verandert, omdat hij niet meer authentiek zichzelf volgt, maar doet wat hem gezegd wordt en achter de zucht naar macht aanloopt. Lucas is zelf met zijn miljardenbusiness ook teveel zo iemand geworden (verwissel macht met geld) en kon daarom misschien niet de essentie van zijn oorspronkelijke verhaal goed meer voelen. Waardoor het te mechanisch en geforceerd werd.

Kijktip: The People Vs. George Lucas, op YouTube

Na een eerste keer zien in de bios is mijn indruk dat dit de beste van de trilogie is, maar de eerdere delen zijn al flink in mijn achting gedaald na vaker te kijken naar die films en naar de reacties van anderen erop. Ik heb even goed een leuke avond gehad ermee en me niet teveel geergerd. Er valt genoeg te zeggen over de film:

-er had makkelijk een half uur afgekund (dat hele gedoe met die dolk);
-teveel is ineen gepropt, met name in de eerste helft is het tempo niet prettig omdat er tussen overgangen geen seconde rust wordt genomen;
-het offer van de Uitverkorene om Palpatine te doden wordt onderuit gehaald;
-de schaal is te opgeblazen, 10 Star Destroyers vond men niet genoeg, nee het moesten er 1000 zijn? En ze kunnen ook nog planeten opblazen? Nergens voor nodig;
-3po heeft het over zijn "vrienden" maar we hebben nooit kunnen zien wanneer dat gebeurd is;
-overdaad aan karakters en cameo's die niet altijd veel toevoegen;
-die nieuwe armada die uit het niets komt om plotseling het verzet te helpen, sloeg helemaal nergens op;
-opeens is er een kettingreactie die zowat alle Star Destroyers sloopt? Pfff;
-overdaad aan totaal overbodige fan service dingetjes die haastig stuk voor stuk afgevinkt worden;
-teveel locaties met te weinig eigenheid;
-waarom die helm weer? Kylo's karakter was juist zodanig gegroeid dat hij die niet meer nodig had;
-veel actiescenes maar geen enkele die memorabel en creatief uitgewerkt is, nergens een inventief duel zoals Obi tegen Jango in deel 2 of Vader tegen Luke in deel 5;
-Palpatine is de ultieme Sith Lord die vele krachten tot zijn beschikken heeft maar toch besluit hij precies dat wapen in te zetten wat helemaal niets uithaalt tegen een lichtsabel: de force lightning. Waar het in Return of the Jedi een doodenge, nare keizer is, is het hier een seniele sukkel;
-eerst is het de bedoeling dat Rey Palpatine doodt, vervolgens opeens weer niet?

+de tweede helft is sterker, betrekt je meer bij het verhaal;
+Kylo wordt nog wat verder uitgediept;
+sterke scenes tussen hem en Rey;
+de scenes met Leia zijn knap gedaan;
+Rey krijgt eindelijk haar achtergrond verhaal (had eigenlijk in TLJ moeten gebeuren);
+een redelijk waardige afsluiting van het verhaal voor deze twee karakters;
+repareermannetje Babu Frik, het leukste figuurtje sinds Salacious Crumb;
+3PO heeft eindelijk iets te doen;
+de acteerprestaties, iedereen levert goed werk;
+visueel prima in orde.

De film moest teveel de rotzooi op te ruimen die Rian Johnson achterliet maar evengoed heeft JJ Abrams flinke kansen laten liggen en wordt het eens temeer duidelijk dat hij weliswaar mooi kan filmen, maar niet creatief genoeg is om met goede eigen ideeen te komen. Verder kan de film niet losgezien worden van de gehele trilogie, waarbij de grote zwakte is geweest dat er nooit een visie is geweest voor het grote geheel.

De film vandaag voor de tweede keer bekeken. Ik hoefde minder op het plot te letten. Kon echt genieten, nog meer dan de eerste keer. En wederom het acteren van Driver en Hammill was om van te smullen. Deze mannen hebben hun hart en ziel er in gestopt en weten iets toe te voegen aan personages waar toch hier en daar wat aan ontbreekt. Klasse.

Daisy Ridley was dit keer iets vlakker, maar verder prima, net als John Boyega. Niet meer het sprankelend frisse van de eerste maar dat komt ook door het verhaal. Ik blijf de spiegelscene van Rey nietszeggend vinden. Verder bleef de confrontatie tussen haar en Kylo wel gaaf net als die met Snoke. Blijft indrukwekkend hoe ontzettend lelijk die kop van Snoke is...

Rose bleef echt de Jar Jar Binks van TLJ. Overbodig EN vervelend. Nu niet door slapstick, maar door politiek correct gedram.

Wat verder het meest bleef verbazen was het volslagen absurde gedrag van Admiraal Holdo. En Laura Dern vond ik vroeger best een stuk maar dan heb je het over 20 jaar terug...vergane glorie helaas.

Ook ietwat vreemd: Poe Dameron heeft het op een gegeven moment over een "big-ass door". Alsof het een Michael Bay film is die zich in het heden afspeelt...past echt niet!

Al met al toch een ruime voldoende door acteerwerk, het visuele en de vele onverwachte wendingen in het plot (dat de nodige problemen heeft maar OK).

De film wordt gedragen door goed acteerwerk van de uitstekend gecaste Bridges en Allen (waarbij ook de fijne bijrol van Charles Martin Smith niet vergeten mag worden) maar mist teveel de signatuur van andere Carpenter films en voelt teveel aan als een mainstream variant voor volwassenen op E.T. Het begint erg sterk als de Starman nog wat griezelig is (en zijn transformatie is best goed gedaan). Maar daarna wordt, in de eerste helft, te vaak hetzelfde half komische kunstje herhaald: Starman weet niets en moet alles uitgelegd worden, behalve dan de oudste beweging, dat lukt meteen prima. Bovendien is de film echt veels te traag. Maar dat zij vergeven vanwege mooie shots en de juiste dosis menselijke warmte. Wel blijft het onduidelijk waarom de overheid zo ongastvrij blijft voor de bezoeker van ver weg, maar we zullen het maar houden op de macht van het militair industrieel complex of zo iets. Op het einde worden we nog met fraaie effecten getrakteerd.

En verder fijn dat we op het einde na de aftiteling toch even worden verzekerd dat enkel de Voyager archiefbeelden echt waren en dat de rest van dit verhaal toch echt verzonnen was. LOL!