Meningen

Blijft een aparte film, die enerzijds probeert het mainstream publiek te voorzien van actie en spektakel, maar anderzijds een satirische blik wil geven van een toekomstige militaristische maatschappij. Dat balanceernummer komt niet altijd goed uit de verf omdat de actie niet spannend genoeg is, je kunt het nooit heel serieus nemen.

Ook blijft de satire helaas wat oppervlakkig. Er wordt heel snel een schetsje gemaakt over een nieuwe wereldorde na het falen van de democratie en sociale wetenschappen (achterhaald als je het mij vraagt, dat slecht functioneren ervan en de overname door nieuwe machten zien we nu al).

We leren vrijwel niets over de aliens en wat ze nu eigenlijk willen, anders dan dat de oorlog ermee al een tijd woedt en dat ze de aarde aangevallen hebben. Onschuldig en vreedzaam lijken de reuzeninsecten dus allerminst. Toch lijkt de oorlog volstrekt idioot, omdat veel veldslagen zich op rotsachtige planeten voltrekken waarvan we niet weten of deze nu belangrijke grondstoffen of anderszins een waarde bevatten. Het strijdtoneel lijkt hiermee 1 grote Hamburger Hill.

Het probleem met de satire is verder dat Heinlein, zelf met een militaire achtergrond, een soort van spannend jongensboek schreef waar geen satire in zat en hij daarnaast serieus nog wel uitdagende vragen wilde stellen over de prijs van burgerschap (met stemrecht) en het verdienen van vrijheid door eerst je land te dienen. Een terecht kritische wedervraag lijkt me wel of dat dienen perse militair zou moeten zijn, maar door het meteen in het belachelijke te trekken worden dat soort Heinlein-vragen meteen voorbeantwoord, wat ik een gemiste kans vind.

De manier van oorlog voeren komt achterhaald over. Er zou waarschijnlijk geen mens gestuurd worden naar de verre uithoeken van het heelal en het vuile werk zou worden opgeknapt door machines. De infanterie heeft ook geweren die toch wel zwak overkomen voor zo'n verre toekomst, ze moeten een heel magazijn leegschieten op 1 bug.

Er zijn ook nog wat ontwikkelingen die soap achtig overkomen, toch vond ik deze niet storend. Je ziet gewoon jonge mensen die bezig zijn met relaties en het werken aan hun toekomst, alleen is coming of age in een militaire setting (met opvallend veel vrouwen) wel iets nieuws.

De effecten zijn erg goed overeind gebleven, hoewel cgi toen nog niet heel erg lang populair was. Het ziet er voor die tijd vrij gedetailleerd uit. De scenes met de ruimteschepen zijn best mooi. Evengoed zijn de bugs te zielloos, ze missen een soort van gezicht, met name de kleinere die in groepen aanvallen. Het is dan ook onmogelijk iets te voelen als ze neergeknald worden. Als het echt de bedoeling was dat we ze als intelligente wezens zagen die gewoon met rust gelaten hadden moeten worden, is dat niet goed gelukt.

Dan het acteerwerk...dat had vrij dramatisch kunnen zijn want de jonge cast is erg op uiterlijk geselecteerd (met uitzondering van het peenhoofd van Jake Busey, dat is geen gezicht). Maar Dina Meyer is goed en debutant Casper Van Diem (natuurlijk afstammend van Hollanders maar gewoon een all-American boy) doet het verdienstelijk. Seks symbool Denise RIchards, echt een plaatje, begint fris maar die immer lachende schoolmeisjesgiechel begint al snel de keel uit te hangen. Gelukkig zijn er later in de film nog wat scenes waarin ze haar vrolijke naiviteit moet kwijtraken aan de harde realiteit. Verhoeven heeft waarschijnlijk toch wel het maximale uit zijn cast gehaald. Michael Ironside en Clancy Brown zijn daarbij nog degelijke keuzes om echte ijzervreters toe te voegen aan het ensemble.

Typische Verhoeven elementen zijn de seksueel aggressieve en zelfstandig ingestelde vrouwen, wat blootscenes (jammer dat Denise Richards wat braver bleef) en brute gore. Daarnaast zijn obsessie met het fascisme: de adelaar lijkt duidelijk op het nazi symbool en de propaganda films rieken naar Goebbels. Verder is het erg goed gefilmd.

Wat meer focus had de film goed gedaan, maar vermakelijk is 'ie zeker. De beste Heinlein adaptatie tot nu toe blijft wel The Puppet Masters (1994) voor mij. Ik hoop dat Stranger in a Strange Land nog een keer verfilmd wordt. Best interessant materiaal maar ik kwam er niet doorheen door een teveel aan intrige en personages.

Typisch Japanse computer animatie, dat is vanaf het begin duidelijk door de anti-helden en een zekere houterigheid. Over het geheel gezien ziet het er wel prima uit.

Maar er zitten vervelende inconsistenties en gaten in het verhaal. Het begint erg slecht met een tenenkrommend stelletje broekpoepende bangerikken dat getraind wordt in note bene een militaire simulatie. Wat dan ook niet klopt is dat ze in een echte, veel zwaardere strijd op Mars opeens heldhaftig en competent zijn geworden.

Leuk is de ijdeltuiterige Sky Marshall, die zich vooral om haar populariteit op TV bekommert.

De kracht van propaganda wordt hier ook getoond toch blijven al te sterke verwijzingen naar nazi's achterwege. De bugs zijn hier gewoon de vijand. Het verhaal is evengoed best aardig hoewel aan het einde nog wel wat losse eindjes hadden kunnen worden opgelost. Ik dacht bijvoorbeeld dat Dizzy, die op Mars de generaal wekt een door de aliens of door de paranormale Carl Jenkins opgewekte hallucinatie was (waarschijnlijk het laatste), maar dit wordt niet uitgelegd. Anders is het volstrekt onduidelijk waar Dizzy opeens vandaan kwam.

Grappig verder dat Casper van Dien de stem van de generaal deed maar ik had het dus niet eens door. Ook DIna Meyer (die ook in de eerste film zat) vertolkt een stem, die van Dizzy, die de generaal op Mars wekt en naar de toren leidt (maar plots verdwijnt...zonder uitleg!). Het zijn allebei dezelfde karakters als in de eerste film, maar nu is een sprongetje in de tijd genomen. Van Dien is verder ook 1 van de uitvoerende producenten.

Ondanks een tenenkrommend begin al met al best een leuk filmpje voor tussendoor. De animatie is van prima kwaliteit hoewel de mensengezichten niet zo gedetailleerd zijn getekend als in de Final Fantasy films bijvoorbeeld.

Ik blijf benieuwd naar de kosten van dit soort producties gezien het straight-to-blu-ray traject, de bedenkelijke reputatie van de reeks Starship Trooper vervolgen en het vele downloaden. Hoe kunnen ze hier nog aan verdienen?

Matig. Aan de cast ligt het niet, hoewel ik Colette een beetje uit de toon vond vallen. Het is te langgerekt en heeft uiteindelijk te weinig om het lijf. Het (ietwat valse) dilemma is meer iets voor een aflevering van een tv-serie dan een hele speelfilm. En voor de meer rationeel ingestelden zal het helemaal te lang duren. In het begin had ik hier ook al last van, de aanloop schoot niet erg op.

Er is voor het flinterdunne verhaaltje een aardige rolbezetting, met een piepklein rolletje voor Bill Paxton. Maar het was niet helemaal mijn ding. Erg anachronistisch om jaren 80 pop/rock in een film te plaatsen waarin alle auto's uit de jaren 50 en 60 komen, net als motorbendeleden met vetkuiven en rock'n'roll liedjes. Aardig gefilmd maar het blijft een hoop geneuzel voor een beetje pief paf poef, zeker als je niet zoveel met de muziek hebt en dat begon voor mij helaas al in de lange beginscene, die meteen als videoclip fungeerde. Dafoe (immer de bad guy in de 80s) loopt er bij met een leren pak dat nog maar net was afgekeurd voor de Village People.

Geef mij maar The Warriors. Beklemmender, kleurrijker en (hoewel minstens even stripachtig!) overtuigender in het schetsen van een stoere, stijlvolle onderwereld.

Leuk weer eens te zien. Grappig hoe ik sommige scenes nog bijna precies wist qua teksten maar andere scenes met een andere film moet hebben verward. Goeie acteurs, met name Linnebank als psychopaat die zijn machtswellust steeds meer laat gelden.

Een thriller met momentjes waar ik toch wel moest lachen, maar niet omdat het slecht was. Het blijft redelijk luchtig, hoewel er zeker heftige momenten zijn. Efficiente speelduur ook.

Een zekere knulligheid en gedateerdheid is deze film niet vreemd (de houterige muziek tijdens de aftiteling, het ruggengraatloze zachte ei), maar dit is soms ook expres. We zien een normaal burgerpaar, zeker geen helden. Het doet allemaal Hollandser aan sowieso. Het aardige is dat je je zelf ook gaat afvragen wat je zou doen in hun schoenen. Ik heb me vermaakt.

Duurt wat langer dan de andere door wat zijplotjes en wat meer psychologische diepgang, met name door de (prima) rol van Sondra Locke. Net als de eerste Dirty Harry is dit weer een aanklacht tegen de wet, die niet altijd rechtvaardigheid kan bieden. Extra genietbaar doordat het zware onderwerp (verkrachting en wraak) wordt verlicht door humoristische stukjes, bijvoorbeeld met de pitbull en wat spaarzame actiescenes. Bij vlagen opvallend genuanceerd ook, het verhaal staat meer voorop.

Tapt uit hetzelfde vaatje als Stranger Things qua 80s nostalgie, met een synth soundtrack (erg lekker weer, van Le Matos, maar niet zo epic als wat ze maakten voor Turbo Kid) en bmx fietsen langs gazonnen in suburbia met Reagan-Bush borden....welbekend terrein inmiddels. Het script is matig door de overdaad aan cliche's (zo hebben we weer eens bebrilde nerd, een dikkerd, een viespeuk...en zo kunnen vele anderen afgevinkt worden) en de zwakke dialogen met veel povere onderbroekenlol van de vlakke puberkarakters. Verder wordt het pas echt spannend in het laatste kwart. De opbouw is niet geweldig omdat er amper ongewisheid is over wie de seriemoordenaar is. Zeker de eerste helft van de film zou veel meer suspense moeten hebben. Het einde is het sterkste in de film en bevat veel meer emotie dan de rest van de film. Visuele hoogstandjes blijven ook uit.

Desondanks toch een krappe voldoende en dan vooral omdat de film wel echt in mijn straatje past: seriemoordenaars, 80s nostalgie met synth soundtrack en hechte jongens die door dik en dun samenwerken. Maar het haalt absoluut niet het nivo van de films die deze hommage adoreert.

Voor wie vindt dat een krappe voldoende 3 sterren moet betekenen: ik hanteer niet een 1-op-1 rapportcijfer systeem. Matige films geef ik liever 2,5 dan 3. Het glas is dan half vol voor mij. Zie het maar als een 5,5 vertaald als rapportcijfer. Naar boven afronden is 3 sterren zal de zeur dan zeggen maar dat doe ik dus niet.

Net de Salkind International Extended Cut afgekeken (niet in 1 zit, dat was mij teveel). Deze duurt 3 uur en 8 minuten. Wat nog steeds als een huis staat is de prachtige soundtrack van John Williams. Net als de vertolking van Christopher Reeve. Daarnaast de nodige humor. Grappig om te zien hoe elke vrouw met Superman de koffer in wil maar Clark Kent net zo interessant vindt als een verouderd stuk meubilair. Wat geeft dat voor boodschap: uiterlijk is alles? Goed laten zien, die spierballen? Zo serieus is de film in ieder geval niet, om een boodschap mee te geven, hooguit een positief gevoel.

De film kostte een godsvermogen destijds, 55 miljoen en hoewel zeker niet bespaard is op de effecten zien bepaalde scenes er niet goed genoeg meer uit. Soms echt te duidelijk blue screen zoals in sommige vliegscenes van Superman (of onnodig, zoals op dat bootje met die criminelen). De vernietiging van Krypton was ook niet om aan te zien. Het ontstaan van de Fortress of Solitude is dan wel weer best knap gedaan net als het door vuur lopen van Superman. Verder bevat de film mooie shots van allerlei locaties in Amerika. Die ontplofte atoombom maakte niet zo'n indruk, beetje rare scene met aardbeving achtige toestanden vond ik, niet overtuigend.

Niets ten nadele van het acteertalent van Hackman maar door de regie van Donner doen de schurken in de film echt aan als bordkartonnen karikaturen uit een jaren 50 film. Uiteraard legt ook Luthor exact uit wat hij van plan is en is hij zogenaamd vreselijk slim maar toch te dom om Superman voorgoed uit te schakelen, wat hij met gemak had kunnen doen na de Kryptonite val. Verder is het gevoel van dreiging per definitie 0 komma 0 omdat Superman zo oppermachtig en onverwoestbaar is. Dan moet je het toch wel hebben van een dikke knipoog, spektakel en scherpe dialogen. Daar is het over het geheel redelijk mee gesteld al zou ik toch echt de kortere versie van een uur of 2 aanbevelen.

Deze eerste film was een groot succes omdat het echt iets nieuws was. Ik vermoed dat het vervolg, dat ik hierna ga bekijken, daarom wat ondergewaardeerd is. Die zou teveel op actie gericht zijn en te weinig op de menselijke kant van het verhaal maar vooral de fenomenale soundtrack moet verbloemen dat ook deze vertelling maar weinig om het lijf heeft. Het spreekt wel tot de fantasie natuurlijk, een alien die de mensheid moet redden van de ondergang en wijze lessen van zijn overleden vader krijgt over hoe mensen in elkaar zitten. Maar ja, dat verhaal kun je maar 1 keer vertellen. Er is inmiddels 2x een reboot geweest en die hebben toch wel aangetoond dat je, afgezien van superieure effecten, niet bijzonder veel meer eruit kunt persen.

Wil je het echt interessant maken, laat Superman na een fikse stoeipartij gewoon eens flink van bil gaan met Wonder Woman!

Nog kan ik me herinneren dat destijds in de Veronica gids nogal neerbuigend werd gedaan over dit tweede deel. Waar het eerste een mooi verhaal zou vertellen, zou het hier vooral domme actie gaan. Nu zijn de schurken nogal eendimensionaal, maar dit doet de film toch tekort (en geeft iets teveel eer aan de eerste).

Ik ben het ermee eens dat deel 1 eigenlijk nogal oubollig was en dit deel plottechnisch toch een stuk interessanter is gemaakt door in de eerste plaats een veel gevaarlijkere vijand te introduceren: Zod en zijn 2 handlangers. Ondertussen ontdekt Lois Lane (prima rol van Kidder, net als in deel 1) meer over Superman. En nog interessanter wordt het als Superman zelf besluit zijn superkrachten voorgoed in te leveren voor de liefde. Het blijkt uiteindelijk een leugentje om bestwil van het programma van de Fortress of Solitude, want zijn krachten blijken alleen maar tijdelijk uitgeschakeld. Dit had wel eventjes uitgelegd mogen worden. Het meest indruk maakt de scene waarin Supe (ontdaan van zijn krachten) door een bruut in de snackbar een pak slaag krijgt. Helaas zakt de film daarna snel in. Lex Luthor loopt er ook voor spek en bonen bij en het is vreemd dat hij niet opnieuw Kryptonite inzet.

Terence Stamp zet prima een klassieke schurk neer. Verder vond ik Reeve toch echt prima qua uitstraling en hij overtuigde ook weer als Clark Kent.

Interessant dat Mario Puzo, die The Godfather schreef, ook hier het script voor maakte. Speelde hier een Brando-connectie? Brando, die ruzie kreeg over het geld (hij kreeg zijn aandeel in de winst van deel 1 aanvankelijk niet) en daarom niet aan dit deel mee wilde werken.

Over het algemeen ziet de film er redelijk uit maar sommige effecten zijn echt heel slecht gedaan zoals de transformatie van Superman naar mens (ik zat gewoon naar een reeks foto's te kijken). Als ik afga op wat ik op YouTube kon vinden is in de Donner cut deze transformatie nu ook niet om over naar huis te schrijven, door hem buiten beeld te houden....

Met B-films is het tegenwoordig vaak hit or miss. Ook goedkopere Sf films kunnen best redelijke effecten hebben maar er ontbreekt soms net die ervaring of het talent om het er echt goed uit te laten zien.

In het begin zien we bijvoorbeeld een erg lelijke hologramruimte (fel wit) en geen enkel mooi interieur van het schip (waar we sowieso van de binnenkant amper wat van zien) terwijl je daarvoor een redelijk uitziende ruimteschip van de buitenkant ziet. De val op de planeet is lachwekkend slecht gedaan. Maar daarna ziet de film er weer stukken beter uit door fraaie natuurbeelden met ook de nodige reclame voor sportklimmen.

De cast is voor een b-film best behoorlijk nog. De voornaamste bedoeling lijkt te zijn om de hoofdrolspeelster zo lekker en vaak mogelijk in beeld te brengen: missie geslaagd. Hadden ze maar net zo veel aandacht besteed aan het plot als aan het uiterlijk van deze schoonheid, want er zitten niet alleen astronomisch grote gaten in het plot (de introductie van hoe het allemaal zo ver kwam is wel erg gehaast en hoe kan het dat ze niet weten dat ze op aarde terug zijn?). Er zitten hier en daar ook rare scenes in die storen of gewoon belachelijk zijn. Bijvoorbeeld Rogan die hulp aanbiedt en desondanks een bijl van onze heldin in zijn rug krijgt. Of het grote roofdier dat de heldin eerst vastbijt, meesleurt en dan weer loslaat.

Aan het einde, het gedeelte in de grot, heb je al teveel monsteraanvallen gezien en wordt de film een sleur.

2,5 ster voor de moeite en het lekkere wijf:-).

Zeker geen thriller en slechts een vleugje mysterie, maar een interessant tussendoortje met een kalm tempo. Helaas met een nogal kale uitvoering (spaarzame muziek, weinig dynamische opbouw), die ik niet vind passen bij het "sensuele" waarmee de film geadverteerd wordt. Ja, er zit een stuk meer bloot in dan je bij Angelsaksische producties zult tegenkomen, ook van Rampling, maar het is niets bijzonders voor een Franse film en anders dan wat de DVD hoes vertelt heeft het verhaal niets te maken met lesbische verleiding.

Verder wordt er een vondst toegepast, een dubbele laag, die zowel slim is als gemakzuchtig plotgaten toestaat zonder dat het verhaal er onder leidt aangezien het allemaal fantasie blijkt van de schrijfster. Hier wordt het einde, wat ik niet begreep, uitgelegd:
Suzy McKee Charnas: The Swimming Pool - suzymckeecharnas.com