Meningen

Net als de vorige deel erg sympathiek, met ditmaal een aantal leuke zeer oude acteurs die met duidelijk plezier meedoen. Maar ook heel bewust op kinderen gericht waardoor de film, zeker door gedrag van mensen, voor mij niet heel serieus te nemen is en dat doet voor mij de film geen goed. De film weet mij nooit te grijpen, een goede kinderfilm die volwassenen serieus neemt kan dat wel. Verrassen doet de film ook nergens, maar door de fijn korte lengte is deze nog wel uit te zitten. 2,5*.

Iets beter dan het eerste deel. Nog steeds een kinderfilm maar het ligt er iets minder op. Zo'n schooldirecteur als Dreus speelt een soort van boeman (duidelijk een rol gericht op kleine kinderen), maar is geen monster maar gewoon een wat meer stricte leraar waardoor als volwassen persoon dit best te kijken is. De film is sowieso sympathiek. Dat het geheel wat naïef is en niet echt geloofwaardig maakt dat de film voor mij uiteindelijk net geen voldoende oplevert, maar echt storen doet het ook niet. 2,5*.

M'n Nederlandse zaterdagfilm op Netflix, deze stond nu vooraan. Best een lief en sympathiek filmpje en ik kan hier geen zware onvoldoende voor geven, maar ik ben duidelijk niet de doelgroep. Het is in ieder geval een film die ik niet kon geloven, en dan houdt het snel op. Ook zo'n typisch schoolhoofd dat heel streng is, dat ken ik inmiddels wel. De acteurs spelen met zichtbaar plezier en de kinderen irriteren zowaar niet, maar ondanks de geringe lengte zijn er genoeg momentjes dat de film wat gaat slepen en meer dan iets dat redelijk wegkijkt vanaf de luie bank is het voor mij dan ook niet. 2,0*.

Niet heel slecht. Lekker kort dus vervelen doet het niet, die eerste scène is zowaar heel behoorlijk en de film is charmant genoeg. Wel is het duidelijk op kinderen gericht met een enorme naïviteit en volstrekte ongeloofwaardigheid daardoor, waardoor ik de film niet heel erg goed kon waarderen. 2,0*.

Qua sfeer en toon best fijn maar deze roadmovie kent een beetje hetzelfde euvel als veel andere roadmovies, namelijk dat-ie stuurloos wordt en veel losse scène enerzijds wel werken maar anderzijds al snel niet boeien (veel scènes kunnen zo geschrapt worden en missen een zekere urgentie) en het geheel mist ook een zekere spankracht. Wel fijn naturel geacteerd, leuke plaatjes, prettig cameragebruik soms wat los op de schouder dicht op de huid geschoten en dat past goed. Al met al wel een voldoende omdat er genoeg moois in zit. 3,0*.

Film met vooral een mooie aankleding. Een chique warme stijl en dat is fijn wegkijken. Jammer dat de film aardig voorspelbaar verder is en helemaal jammer dat de chemie tussen Layla en Teddy niet bestaand is waardoor hun scènes eigenlijk niet werken en vooral de keuze aan het eind niet geloofwaardig is. De chemie met die James is echt stukken beter. Milian is wel een fijne lead en geen idee waarom men zo wild wordt van die muziek van Pentatonix want die stelt echt niets voor. 2,5*.

Aardige film, deze tweede van Disney vol in CGI, en een stuk beter dat het afgrijselijke Chicken Little.

Lewis is een leuk kind en de hele opbouw is bijzonder goed uitgewerkt, verder loopt het verhaal vlot en zijn sommige grappen wel degelijk geslaagd. Wel is de moraal weer tamelijk aanwezig en ook zijn er veel grappen die doodslaan. En zeker in het middenstuk zit weleens een overbodige scène.

De animaties zijn nog niet allemaal even verfijnd, maar esthetisch is het wel heel netjes. Alleen het land in de toekomst is mijn te kitscherig en gewoon niet bijzonder. Verder merk je dat de makers hun fantasie de vrije loop lieten, maar dat maakt nog geen heel coherente wereld, enkel een plek met af en toe vreemde zaken. En dat is jammer, want de wereld waarin Louis nu terechtkomt voelt niet echt aan, eerder een fantasiewereld, en ik denk niet dat Disney zo ver is gegaan dat dit ook echt een fantasiedroom was van Lewis. Hoewel? En de Robinsons zelf zijn soms weer leuk, en soms ook ronduit irritant. Jammer dus; de fantasie is prima maar de uitwerking minder. Verder is de muziek ook goed met één bijzonder sterk nummer in die montagesequentie. 3,0*.

Ik vroeg me af of de makers niet een beetje baalden dat de halve wereld ineens kennis maakte met de effecten van waterdruk op duizenden meters diepte met de implosie van de Titan. Deze film is bullshit maar een aantal scènes slaat alles en de meeste kijkers zullen inmiddels dat ook doorhebben. Wandelen over de bodem van de oceaan gaat dus niet zonder niet binnen een milliseconde platgedrukt te worden.
Enfin, op momentjes wel vermakelijk en op veel andere momenten een geeuwfestijn. Nooit echt spannend of geweldig en Statham is dan nog wel oké en redt de meubelen een beetje. Maar daar is alles mee gezegd. 2,5*.

Film die steeds slechter en slechter wordt. Hij begint best leuk met veel scènes onder water die nergens bijzonder zijn, maar leuk, spannend en onderhoudend genoeg. Ook prima rol van Statham die eens een wat andere rol heeft (heb ik hem zijn vuisten zien gebruiken?). Ook de locaties in China en Thailand zijn leuk (al zal geld de reden zijn daarvoor). En een bijzonder aantrekkelijk Chinees mevrouw die, zag ik later, de 45 al gepasseerd is.
Maar het tweede uur zakt de film ver weg. Twist na twist, domme actie na domme actie, cliché na cliché. Het wordt een simpele ren-of-schietfilm die nergens op actieniveau overtuigt. Niet spannend meer, het knalt nergens en soms irriteert het gewoon vanwege de vele stommiteiten in het script. En dat er dan geen bloed vloeit, zo'n dik kind en hond het toch overleven en er met vel potentie niets wordt gedaan, dat begint enorm te storen. Uiteindelijk gapend uitgekeken. 2,0*.

Wat was dit voor gedrocht? New York, overduidelijk, maar dan als New Rome. Ofzo. Als alleogie op het huidige Amerika. Op zich is het leuk en boeiend om een oud verhaal te gebruiken voor een visie op het heden of juist oude zaken naar nu te verplaatsen, maar dit was het allemaal net niet en keek ik vooral naar New York met enkele mensen die een verkleedfeest houden; geen moment overtuigde die wereld. Al droeg Emmanuel wel mooi jurken. Belangrijk pijnpunt was dat het allemaal zo overduidelijk werd gebracht. In zijn Godfather Part II waren zijn ideeën over Amerika als immigrantenland dat zich langzaamaan in zichzelf keert veel subtieler en dus veel beter. In deze Megalopolis wordt het af en toe door Laurence Fishburne letterlijk gezegd. Erg irritant.

Grootste pijnpunt echter is dat de film nooit gaat leven. Dialogen worden eerder gedicteerd dan inlevend uitgesproken. Ik keek naar toneel, niet naar film laat staan naar iets dat echt zou moeten zijn. Daardoor boeiden verhaal en personages me geen moment en was deze film echt een saaie drol vanaf het eerste ogenblik. Coppola zal er vast van alles mee bedoelen (en blijkbaar zaten er allerlei verwijzingen naar films - ik herkende enkel The Third Man) maar het kon me werkelijk niets interesseren.

Enfin, af en toe nog wel een aardig plaatje en ik durf Coppola uit respect voor zijn werk uit de jaren 70 ook niet de laagste score te geven. 0,5*

Film die best in mijn straatje past, maar me net niet helemaal wist mee te trekken. Heel fijn dat de film nauwelijks achtergrondmuziek kent en daardoor vooral alle omgevingsgeluiden goed hoort, je komt best even tot rust en het vakantiegevoel komt echt naar boven. Maar de beelden verder missen zeggingskracht (ook al zitten er genoeg mooie plaatjes in), de personages lieten me redelijk koud en het tempo vond ik lang niet altijd even sterk. 3,0*.

Dit is zo'n klein pareltje dat ik enkel vind via de lijst 'Laatste kans' bij Netflix op deze site. Fijn filmpje dat in het laatste deel wel wat wegzakt in dat oninteressante en ook niet echt passende misdaadplotje. Maar tot die tijd en fijne film, prima geacteerd, prettig sfeer, leuke beelden van Hongkong en visueel op momenten erg aantrekkelijk. Ook is het absoluut geen straf naar de 3 mooie actrices te kijken. Het is wel het soort film in ieder geval dat in mijn straatje ligt. En soms emotioneel weet de film echt te raken, vooral die prachtige scène met het meisje met de engelenvleugels op en beelden van Hongkong op de achtergrond. 3,5*.

Kleine tegenvaller. De potentie is er wel, van jong meisje komt in grote stad en ontmoet een vrijgevochten vrouw met haar nukken en trauma's. Niet dat dat bijster origineel is, maar het is wel een goede basis. Alleen zoomt deze film steeds in op de verkeerde momenten waardoor er eigenlijk niets van terecht komt. Steeds lijken er verkeerde keuze's gemaakt te worden. Daarnaast heeft Dottermans gewoon een vervelende rol, alsof ze iets te bewust is van het feit dat ze een wat los personage moet neerzetten.

Verder wel een aantal fraaie scènes en een aantal mooie losse momenten, een sterk gespeelde duffe sufkut van een moeder en een mooie laatste scène. Opvallend ook dat de film alleen maar bewoond lijkt te zijn door lelijke mensen. Echt boeiend wordt het nergens maar het kijkt wel redelijk weg zonder echt te gaan vervelen. 2,0*.

Wie geeft er een grotere middelvinger? Regisseur Kechiche aan de criticasters die na alle aantijgingen over zijn werkwijze bij La Vie d’Adèle in de eerste scène gewoon eerst wat dampende seks toont (en daarna is er geen naakt meer te zien) of producent Seydoux aan zijn kleindochter die één van die klaagmadames was na La Vie d’Adèle, maar hij is het die deze film gewoon uitbrengt. Dat eerste is gewoon humor, dat tweede ben ik dankbaar om, want deze zalige zomerfilm was echt de beste in tijden die ik in de bioscoop zag. Allicht ook de beste sinds Adèle (al blijft die beter).

Ik wil de term Male Gaze niet gebruiken, temeer die term vooral negatief bedoeld is, maar het is wel degelijk dat de camera steeds weer de blik die mannen hebben volgt. Kechiche is zich hier echter juist heel bewust van. Steeds even de blik over borsten en billen, en vervolgens een shot van een man die eigenlijk zo keek. Kechiche drukt ons zo heel bewust in een positie waar je misschien niet trots op bent, maar waar je normaal niet aan ontkomt. Of mensen gaan hier beweren nooit naar iemands lichaam te turen, al is het maar voor een split second.

Omgekeerd kijken we ook naar hoofdrolspeler Amin als voyeur, we zien hoe hij best aandacht krijgt van de vrouwen maar hij zelf lijkt dit niet te willen zien. En steeds weer een prachtig beeld dan met Amin ergens verstopt achterin beeld. En wij zien hem terugkeren in de streek van zijn jeugd en waar hij langzaamaan van vervreemd raakt. Hoe hij langzaamaan zijn liefde (of is het een soort oudere zus?) voor Ophélie ziet wegglijden en wetende dat dit nooit wat zal worden en dat is aan het eind misschien maar beter ook, zo lijkt hij te beseffen. En wij als kijker volgen hem daarin. Zie je eerst nog een leuke gezellige familie, uiteindelijk gaat het roddelen overheersen, gaat die dronken oom toch wat zielig worden en verdwijnt de sympathie die je ergens nog richting die players van een neven had in het begin. Eerst is het nog grappig, aan het eind ben je ze toch wat zat. En aan het eind is het Amin zelf die uiteindelijk dichter bij de kijker komt en ziet wat de kijker al tijden zag. Zelden ook zo’n treffend, passend en mooi einde gezien.

De film duurt bijna 3 uur, kent allicht maximaal 15 scènes en er zit ook werkelijk geen scène te veel in. Feitelijk voegt alleen die lange clubscène wat toe aan het verhaal en allicht de allerlaatste, de rest is enkel sfeerschepping. Elke scène had er op zijn meest basic niveau uit gekund, maar elke scène helpt wel mee aan het totaalplaatje van het leven in Zuid-Frankrijk en de familie van Amin. Je leert die mensen goed kennen, je leert de sfeer kennen, je krijgt zin in wijn, pasta en Tunesisch voedsel. Daar helpt het geweldige naturelle spel ook aan mee, alles voelt zo levensecht aan. Zoals iedereen elkaar ontmoet in de kroeg, kusje hier, handje daar en steeds weer meer man erbij. Zo zijn vakanties ook, zo wordt het leven gevierd. Allicht één scène met wat geroddel op het strand tussen de oudere vrouwen gaat wat slepen, maar daarna komen weer enkele geweldige stukken.

Dat de film zo blijft intrigeren ligt ook aan het tempo en vooral het ritme van de montage, dat laatste is goddelijk. En vooral dan in van die scènes die maar duren en duren en je in een soort trance wordt gebracht. Die zijn simpelweg geweldig: dat eerste dansfeest in de kroeg, die tijd in de club, de geboorte van een schaap met hemelse muziek. Het is vooral een mooie film om te zien met nu eens het zonnige gevoel dat door het scherm heen brandt, en dan weer de prachtige geschoten momenten tijdens zonsondergang.

En zo kan ik doorgaan. Hoe het beeld van de twee meisjes uit Nice in de film draait. Hoe geweldig ook Ophélie is, verveeld en liever plezier makend op het strand, maar toch altijd vriendelijk voor Amin en ook met kennis en kunde (en een zekere liefde nog wel) wat betreft de boerderij. Maar misschien moet ik gewoon stoppen en moet iedereen hem maar gewoon gaan zien. 4,5*

Eigenlijk wel eens met Onderhond\; het beste in inhoud en visuele direct aan het begin - prima muziekfilmpjes en verhaalfilmpjes met mooie kleuren, impressionistische invloeden en enige pogingen tot abstractie. Dat ligt dan vooral aan de financiële situatie waardoor achtergronden als ik Pinocchio niet mogelijk waren, maar dat wordt hier eigenlijk perfect aangepakt. Dat soort werk past prima bij korte films (en absoluut niet bij een normale avondvullende tekenfilm) en werkt hier dus goed. De rest is veel conventioneler getekend, saaier en lawaaiig.

"Once Upon A Wintertime": 4,0*

"Bumble Boogie": 4,0*

"Johnny Appleseed": 4,5*

"Little Toot": 1,0*

"Trees": 1,5*

"Blame It On The Samba": 0,5 sterren

"Pecos Bill": 2,0 sterren

Gemiddeld 2,5*

Toch wel fijn uiteindelijk. Enerzijds echt te donker en treurig allemaal. Is het niet het verhaal (met drama op drama op drama), dan wel de stemmige muziek of de in sepia gedrenkte fotografie waar elke vorm van vrolijkheid uit is gehaald. Ook het stemmenwerk is heel vlakjes, emotieloos haast. Al paste dat wel bij deze stijl en het vertellen van een heel levensverhaal.

Maar, ik vond het al met al wel een mooie film. Ondanks alle drama heeft dit ding best een lichte frisse toon en het vele gebruik van voice-over werkte goed hier, juist om een heel leven te tonen. De animatie is oké (echt fan word ik nooit van deze stijl) en vooral lekker vol details. Daarnaast is de film op momenten echt wel komisch met veel 18+-grappen en donkere humor en dat waardeerde ik wel. Dat de morele boodschap, zoals vaker bij animatie, er weinig subtiel in wordt geramd vergeef ik de film. 3,5*.

p.s. Geinig om een potje Vegemite te zien. Dat spul is echt zeldzaam ranzig maar Australiërs zijn er dol op.

Weet je wat, dacht de regisseur, we laten een hele rits Japanners gewoon door Chinezen spelen. Allemaal Aziaten, moet kunnen. Ik zou dit toch lichtjes wel racistisch durven te noemen. Sowieso stoort het want je ziet gewoon dat de meesten geen Japanner zijn. Je laat 14e-eeuwse Scandinaviërs ook niet door Zuid-Europeanen spelen. Wat nog meer stoort is dat men Engels spreekt met accent. Het is a) nep en b) worstelen de acteurs er zichtbaar mee waardoor ik me nooit echt verbonden met de personages voelde. De diepgang die ze nodig hebben krijgen ze niet daardoor. Al helpt het ook niet bepaald dat alle dramatiek nogal in your face wordt gebracht. Nee, subtiele cinema is dit niet maar dan wel op de verkeerde manier.

Maar goed, de film is niet helemaal een gedrocht. De film ziet er wel mooi uit, vaak in prachtige kleuren en met weelderige aankleding in decors, kostuums en make-up. Ook is het eerste uur prima door te komen. Maar al snel blijkt de film vrij leeg te zijn en zeker het laatste halfuur gaat echt slepen. Met moeite 2,0*.

Sfeervol geschoten en de locaties zijn ook eens wat anders. Verder een erg fijne rol van Pearce, al ging ik voor Neeson, maar die speelt toch iets te veel op de automatische piloot en dat stukje Alzheimer hangt er voor mij iets te veel bij. De film was sowieso wat rommelig ook al was een en ander verder wel goed te volgen. Maar vooral inhoudelijk nogal clichématig en daardoor wist de film niet constant te boeien. De film duurt net geen twee uur maar voelt toch net iets te lang. 2,5*.

Wat was dit? Onduidelijk verteld, matig geacteerd (of nee, heel slecht geacteerd zonder oprechte emotie en vooral zonder geloofwaardigheid), visueel echt kitscherig en graflelijk en ook qua beeldvoering en montage doet dit ding aan als een afstudeerprojectje op de middelbare school. Het voelt nergens echt goed aan. Op elk vlak slecht en amateuristisch. 0,5*.

Goede documentaire. Sowieso de beelden vanuit de oorlog zelf en nog in kleur ook geven deze een meerwaarde. Dit is een propagandafilm ja, maar niet over de vraag hoe slecht de Duitsers zijn, maar eerder als informatieve manier om te tonen wat de Amerikaanse soldaten doen, bedoeld voor het thruisfront. Daardoor stoort die propaganda niet, temeer Wyler het vrij zakelijk houdt. Soms ook, zoals halverwege, heel verhelderend met informatieve kaartjes. Daarnaast geeft de docu een goed beeld, weet ook een gevoel van angst te geven dat die jongens gehad moesten hebben en af en toe probeert Wyler er nog aardige shots uit te krijgen. 4,0*.

Deze film is niet eng, deze is gewoon raar. Het begint nog best aardig, sfeervol ook wel en ergens wel binnen het geloofwaardige. Maar de derde akte gaat helemaal los en zal vast op symbolisch niveau vanalles betekenen maar ik kon daar niets mee. Het werd uiteindelijk een lange zit. Visueel soms wel prima, maar ook daar zat meestentijds weinig bijzonders bij. 2,5*

Vrij voorspelbaar, al vrij snel krijg je wel aardig het idee welke richting het uit gaat. Meest verrassende is dat die clou al vrij snel uit de doeken wordt gedaan en tegen de hoofdpersoon open kaart wordt gespeeld en er niet omheen wordt gedraaid. Dan worden ook nog wel aardige dingen gezegd. Maar als geheel is dit weer zo'n aflevering met goede ideeën maar te matig uitgewerkt. Ook visueel aan het eind is dat best leuk, dat blijkt dat de wereld wat kleurrijker is. Maar in de rest komt dit niet echt naar voren. Net als de rest van de film die dan te kort is voor karakteropbouw et cetera, wat deze film best meer had mogen hebben. 2,5*.

Verrassend leuk. Lekker vlot, een prima Smith en een ook een fijne Brolin die daarnaast ook zeker samen een sterke chemie hebben. Genoeg humor, aardige actie en leuk dat dit in het verleden speelt en visueel wel oké. Verder geen wereldfilm en de schurk is ook niet heel memorabel, maar lekker lui vanaf de bank kijkt dit gewoon fijn weg en vermaakt. Dat is soms voldoende. 3,5*.

Matig. De film mikt op humor en vaak mislukt die humor of is gewoonweg niet grappig genoeg. Het is dat de twee acteurs er nog heel wat van maken en dar sommige grappen daardoor wel lukken, anders was dit echt een draak geweest. Special effects trouwens heel erg slecht en verhaaltje en schurk van dienst ook niet heel bijzonder. Wel lekker kort en redelijk vlot wegkijkend, maar daar is alles mee gezegd. 2,0*.

Prima filmpje. Vanaf seconde 1 weet je dat er een twist aankomt (vermoedelijk Neeson, al weet je het niet 100% zeker, maar achteraf schrikken doe je er niet van natuurlijk) maar het is geen film je daar druk om te maken. De beide leads zijn prima en goed op elkaar ingespeeld, vooral Thompson vind ik een goede actrice die zich behoorlijk staande houdt. Dat is knap, want zij heeft de lastigere rol, Hemsworth kan gewoon op zijn lach en charisma vertrouwen. Actie is af en toe wel leuk, locaties prima en de cgi behoorlijk. Verrassen doet de film nergens, maar als bioscoopvermaak voor de zaterdagmiddag voldoet dit absoluut. 3,0*.

Bijzonder fijne film. Deed me wat denken aan Happiness (Disconnent moet ik nog zien) maar dan minder absurd. Dat vond ik een stuk prettiger. Sowieso zal iedereen zich wel in iemand herkennen, of je nu in midlifecrisis zit, pornoverslaafd bent, op iemand verliefd of je ouders gescheiden zijn. Het zijn allicht wat clichématige uitgangspunten, zelfs de opbouw van de film is vrij klassiek en veel vaker gebruikt, maar door het naturelle ingetogen acteerwerk wisten de meeste acteurs er toch een warm en geloofwaardig personage van te maken. Zelfs Adam Sandler die hier, na ooit Barry Egan te zijn geweest, gewoon perfect gecast is en prima speelt.

Veel subtiele humor, fijne muziek, mooie meisjes, prettig kleurgebruik en gewoon een fijn sfeertje van de suburbs dat al met al heerlijk wegkijkt. Echt heel diepgravend wordt het nergens en echt drama dat je bij de keel grijpt is ook vaak ver weg, maar soms is dat niet heel erg.

Uiteindelijk is dit het beste wat ik in een maand of drie heb gezien. Allicht dat ik daardoor net een halfje te veel geef, maar dat is prima zo. 4,0*.

Kijkgenot en kijkplezier zijn twee termen die goed te gebruiken zijn bij deze film. Dat eerste is alom aanwezig, met leuke en originele animatie die je vooral kent uit oude prentenboeken met daarnaast genoeg visuele spielerei om dit ook als film te rechtvaardigen. Dat constante geluid (ook achterstevoren gespeeld?) werkt daarbij aan een verveemdende maar sterke sfeer. Maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vond om naar deze film te kijken, kijkplezier dus is er niet. Film is voor mij ook beleving, en in dit soort animatie (bij kleipoppetjes eveneens trouwens) lukt me het niet om mee te gaan in de wereld die wordt getoond. Voor vijf of tien minuten ja, niet als volle speelfilm. 2,0*.

De film heeft weinig om het lijf. Letterlijk te zien ook soms met veel seks en veel naakt, hoewel het meestal bij blote borsten en konten blijft - de edele delen gaat dan net te ver al heb ik toch eenmaal een piemel even kort in beeld gezien. Maar ook inhoudelijk niet heel bijzonder. Zo'n sfeerportret ligt me an sich wel en visueel oogt het best oké allemaal maar geen van de personages voelde echt aan en wist me niet te boeien waarmee ook het algehele sfeerportret niet echt uit de verf kwam. 2,0*.

Niet leuk, oninteressant, matig uitgevoerd en eigenlijk gewoon mislukt. De hele basisgedachte is wel oké, hoewel je als kijker al heel snel aanvoelt (eigenlijk vanaf het moment dat je een kaartje koopt voor zo'n film) welke richting de film opgaat. Echt verrassen doet de film dan ook niet. En ergens slaat de film ook helemaal nergens op. Hoult is simpelweg strontvervelend, net als Taylor Joy en eigenlijk elk personages doordat ze allemaal te dik zijn aangezet. Veel te dik.

Personages zijn apathisch eigenlijk. Allicht is dit de bedoeling als maatschappijkritiek, om aan te tonen dat men zo door het leven slentert, maar in een film werkt dat niet omdat de film enorm afstandelijk blijft hiermee. Ik snap de kritiek ook niet echt. Wat wil de regisseur zeggen met dat voedsel? Af en toe zo uiteten is toch gewoon een geweldige ervaring. En op andere momenten heb je zin in een heerlijke cheeseburger. Dat stuk (dat Fiennes haast verliefd een burger bakt) deed me denken aan Ratatouille, waarin de recensent helemaal blij wordt van een simpele groentestoofpot die doet denken aan zijn blije ongecompliceerde jeugd. Fiennes is nog wel dreigend, maar kan ook weinig in dit script.

Visueel wel oké nog en de gerechten zijn best leuk bedacht en zien er ook wel geweldig uit. 1,5*.

Bijzondere film. Nergens wekt Godard de indruk om realisme in zijn film te krijgen - altijd weet je naar een stuk cinema te kijken. Maar het werkt wel. De film is de hele tijd boeiend, de muziek is bijzonder mooi, het naturelle spel heerlijk en toch lukt het men om de wat (bewust) geforceerde dialogen oprecht eruit te krijgen. Verder mooie beelden (vooral in het begin) en het aantrekkelijke tolkmeisje Francesca helpt ook mee. Bij uitstek is dit een film die ik nog weleens vaker zou willen zien. Ook omdat de ideeën niet allemaal direct doorkomen en er volgens mij veel meer in zit dan op het eerste gezicht of bij een eerste kijkbeurt is te zien.

Maar ook, de film liet me verder volstrekt koud. Hoewel ik me geen seconde heb verveeld was de film als geheel net te afstandelijk om het echt een meesterwerk te nemen. 4,0*.