Meningen

Eén van de betere vervolgfilms van Disney, met nog een zeker plezier erin, fijn sfeertje op Hawaii, leuke relatie tussen de zussen en de aliens zijn zowaar niet vervelend. Verder is ook dit gewoon een verlengde tv-aflevering zoals zoveel vervolgfilms, maar we een heel sterke. De animatie is ook nog wel aardig met de aquarelle achtergronden en de muziek van Elvis is geinig. Niet dat ik de film maar een tweede keer zou willen zien, maar voor eens best goed te doen. 3,0*.

Leuk klein filmpje over mensen die geen afscheid kunnen nemen, niet van geliefden en niet van oude tradities die niet helemaal meer thuis lijken in de huidige maatschappij. Misschien te droogkomisch gespeeld om helemaal te overtuigen. Maar wel met plezier gespeeld, dat zie je. En een geinig inkijkje zo in het leven van sommigen. Die seksscène was volstrekt overbodig, maar het meisje daarin was dan wel weer aantrekkelijk. 3,0*.

Fraaie Chaplin en menselijk vooral. Zeker het eerste uur in die kamer is de film sterk en had eigenlijk wel volledig daar mogen afspelen. Mooie rol van Chaplin en slim gebruik van flash-backs/dromen om zo een stukje komedie en muziek in te voegen. Hoewel ingetogen en mooi geacteerd is toch te merken dat Chaplin het liefst gewoon vermaakt. Al met al duurt de film wel net iets te lang, met weliswaar een afgerond einde maar ook sleept de film steeds meer richting het einde met wat minder interessante zijplotjes. 3,5*.

De film start op LAX en ik ben daar nooit geweest maar herkende het wel direct van GTA 5. Geinig. De film zelf is zozo. Ik vond vooral Stamp wat miscast, te stijfjes voor zo'n rol als deze. Echt overtuigen als gevaarlijke man wordt hij nergens. Verder wel sfeervol. Warm gefilmd en L.A. bestaat enkel uit kaal beton en staal en dat geeft wel een zeker beeld mee dat je niet vaak ziet. Films van Soderbergh zien er sowieso altijd wel sfeervol uit. Alleen qua verhaal minder boeiend maar dat dit ding slechts 90 minuutjes duurt maakt dat je je niet hoeft te vervelen. 3,0*.

Wat een treurnis waar deze mensen in leven, in goedkope kapotte woningen in goedkope lelijke kleding in een grijze wereld (ja, de fotografie maakt het uiteraard allemaal nog grijzer), geen warmte in relaties en gevoelens. Subtiel is dat allemaal niet, eigenlijk er te ver over. En de personages zijn afstandelijk en ook denk ik soms: een schop onder de reet heb je nodig. Daarmee weet de film simpelweg niet te boeien, ondanks het aardige inkijkje in dit land. 2,0*.

Lincoln, de nieuwste van Spielberg, al had deze prent net zo goed The 13th Amendement kunnen heten. Want om die maand rond de afschaffing van de slavernij draait deze korte biopic.

We volgen dus Lincoln zelf, tegen het einde van de oorlog, die voordat zijn nieuwe termijn ingaat de slavernij per wet wil afschaffen. Zo krijgen we een breed verhaal waarin Lincoln in zijn privéleven wat problemen krijgt en waarin de politiek gespannen staat doordat niet zeker is of de wet door het Huis heen komt. Dat laatste is interessant, en zeker bij de uiteindelijke stemming ook spannend, al ken je de uitslag al. Maar juist de problemen privé doen wat vreemd aan. Zeker, ze geven karakter aan de persoon Lincoln (maar dat doet de hele film eigenlijk) alleen denk je aan het eind: wat deed Joseph Gorden-Levitt nou eigenlijk in de film? Maar verder is de film uitermate interessant en nog steeds actueel, want politiek en stemmen winnen is de 150 jaar daarna niet substantieel veranderd. Dit gaat over die bepaalde periode, maar heeft eeuwigheidswaarde omdat men nog immer zo handelt en steggelt. Ook racisme, vooroordelen, de macht van de man: dat alles is nog altijd aanwezig. Rond de centrale plot voert Spielberg subtiel al deze thema’s aan.

Hij wordt natuurlijk geholpen door zijn acteurs. Uiteraard is er een schitterend script met mooie dialogen, maar je moet daar nog wel iets mee doen. Tommy Lee Jones heeft een prima rol, zoals de meeste afgevaardigden, generaals, soldaten en gewone mensen. En dan is er nog Day-Lewis, die eens een andere rol heeft. Zijn zware stem heeft hij thuisgelaten en kruipt volledig in de huid van Lincoln en komt volledig naturel over. Of het nu tegen een ondergeschikte is, tegen zijn zoon, een echtelijke ruzie met zijn vrouw: altijd is hij volkomen overtuigend. Hij weet Lincoln als staatsman te portretteren met een imposante fysiek, maar ondertussen ook als breekbare man, een familieman en een gewoon mens met een opvallend bedeesd stemmetje. Oscarmateriaal, absoluut.

Visueel is de film erg mooi. Ik ben wel liefhebber van Spielbergs vaste cameraman Kamiński, met altijd die bijzondere lichtinval. Daarnaast is deze film mooi donker (onderbelicht lijkt het) met diepe schaduwen maar ook mooi gekadreerde shots. Ook de kleur blauw valt op, natuurlijk de kleur van de Noordelijke Staten. Nou heeft Spielberg dat vaker (meen dat ook te kennen uit een Jurassic Park) maar bij deze film past het ook inhoudelijk goed. Het hele budget is verder gezet te zien in de hele aankleding van de film, overvol met mensen in kledij van toen, maar ook Washington ziet er schitterend uit.

De Oscar voor beste muziek kan wat mij betreft direct naar Williams. De beste man heeft af en toe de neiging overgedramatiseerde muziek te produceren, maar hij weet zich heer zeer goed in te houden. Met vaak subtiele tonen, soms begeleid door een presidentiële trompet, past de muziek precies op de achtergrond en weet deze de juiste toon aan te slaan. De muziek versterkt de sfeer maar vraagt nooit nadrukkelijk zelf de aandacht. Zoals het dus hoort in deze film. Ook had ik het idee dat Williams heel goed heeft geluisterd naar The New World Symphony van Dvorak die ook over het beloofde land ging, zo zeer leek het af en toe op dat stuk klassieke muziek.

Al met al een film die schitterend klinkt en eruitziet, prima spel, maar die af en toe nog wat kleine oneffenheden heeft. En het einde had wellicht wat eerder gekund (als Lincoln naar het theater loopt had de film mogen eindigen eigenlijk. Dat mag echter niet de hele pret drukken, dus 4,5*

Deze film sloeg helemaal nergens op, maar ik heb me wel kostelijk vermaakt. Soms met humor die totaal niet past bij de rest van de film, maar op de één of andere manier mij minstens een glimlach bezorgde. Actie is goed in beeld gezet (af en toe leuke camerabewegingen), tempo is goed, Eckhart is een fijne lead en er loopt ook wat vrouwelijk schoon rond waar het fijn naar kijken is. Jaren terug zou ik dit niks hebben gevonden, maar ik merk dat ik af en toe enorm behoefte heb aan dit soort hersenloze pulp, en als het dan goed in elkaar gezet is, dan krijgt dat ook een goede voldoende. 3,5*.

Visueel mooi - in warm geel geschoten en ook qua composities en gebruik van breedbeeld erg goed. Qua sfeer ook prima. Maar de acteurs wisten me niet te raken, erg oppervlakkig geacteerd en daardoor is de film ondanks beperkte lengte niet heel boeiend en uiteindelijk zelfs saai te noemen. 2,0*

Vrij behoorlijk eerste uur, een matig tweede uur. Dat eerste uur is wat meer verhalend en kent vooral een geweldig leuke jongen acteur die de hele show steelt. Het verhaal wordt ook helder, rustig en goed verteld. Daarnaast is de muziek mooi (de hele film trouwens) en de beelden heel aardig, al vond ik dat er soms net iets te veel werd ingezoomd op de Indiaanse tradities en gebruiken waardoor het soms een beetje op een reisprogramma leek, zij het van de zelfkant van de maatschappij.
Het tweede uur is dan een stuk minder. In potentie wel het meest interessant en de acteurs doen hun best, maar het is veel te fragmentarisch om mee te leven of om de personages überhaupt te begrijpen. Het zijn echt heel korte flarden ineens. Je zit vooral te raden wat men heeft meegemaakt en waarom men het zichzelf te moeilijk maakt. Ergens heb je wel een idee, maar invoelbaar wordt dat in ieder geval nergens. De oudere Saroo leer je ook nooit kennen, zoals je de jonge Saroo wel leerde kennen. Hier had gerust een uur film bij gemogen met sfeerzetting waarbij het leven van Saroo in Australië werd getoond. 3,0*.

Interessant verhaal, goede aankleding en enkele acteurs met veel uitstraling. Maar ook enorm theatraal geacteerd, echt zeer gedateerd voelt de film aan en de personages wisten me zo geen van allen te boeien laat staan de raken. Dan worden die 134 minuten er voor het gevoel erg veel. Ondanks de kwaliteiten begon ik me echt te vervelen. 2,0*.

Soms best geinig, al zijn de beste momenten diegene die je doen terugverlangen naar het originele meesterwerk. Leukste scènes zijn daarentegen diegene die niets vandoen hebben met het origineel, vooral hoe Timon en Pumba elkaar hebben ontmoet. Dat ze vervolgens overal achter blijken te zitten is geinig, maar ik kon er niet in meegaan, vooral doordat dit alles binnen één dag lijkt te gebeuren. Humor werkt meestal wel maar slaat soms de plank echt mis. Tekenwerk is aardig, maar nergens zo fraai als de grote films. 2,5*.

De eerste scène is typerend: een kloon van het fenomenale origineel, maar dan gewoon minder in kwaliteit. De muziek is erg matig (en daardoor ook vervelend als onderbreking constant), de animatie is minder vloeiend, minder detailrijk en minder beweeglijk plus met een echt kijkdooseffect wat nooit heel mooi is, en het is dus een herhaling van zetten. Het verhaal gaat nooit leven, sommige shots lijken letterlijk gekopieerd, Timon en Pumbaa zijn vooral erg vervelend, en Simba's gedrag is niet direct heel begrijpelijk en de moraal ligt er overigens erg dik bovenop. Zo dik zelfs dat sommige personages letterlijk zeggen wat je als kijker al moet denken. Duidelijk voor heel kleine kinderen: saai en vervelend dus. 1,0*.

The Liong King: de film van Disney van de jaren 90 (al vind ik Beauty and the Beast beter), de tekenfilm uit mijn jeugd en daarmee de film tout court uit mijn jeugd - een geweldig epos dat ook jaren later nog fier overeind blijft staan.

Na al vele Europese volkssprookjes te hebben gebruikt en flink wat kinderliteratuur besloot Disney ditmaal Engelands grootste schrijver als bron te gebruiken: Shakespeare en zijn Hamlet. In grote lijnen wordt dat verhaal gevolgd om er een eigen twist aan te geven. Simba is geen Prins van Denemarken maar een leeuwenwelp ergens midden in Afrika. En zo volgt een overbekend verhaal voor haast elke filmliefhebber op de wereld.

Ik ben zeer tevreden dat Disney werkt met echte dieren, en geen antropomorfe dieren als in Robin Hood. Het geeft een bepaalde realiteit, geloofwaardigheid en werkt ook nog eens prima als symbool voor onze eigen wereld. Natuurlijk geeft Disney veel moraallessen mee, maar op een enkel moment na worden die er niet ingeramd maar keurig middels het verhaal gespeeld. Zij zijn onderdeel van het verhaal, van de keuze’s van Simba, en komen nooit opgedrongen over. Verder is het tempo van de film enorm hoog, zonder dat het zorgt dat je murw wordt geslagen. Het is gewoon dat scènes flink in tempo verschillen, maar er zit geen enkele overbodige scène in en alle volgen elkaar logisch op. De ene geeft de aanzet, de volgende direct de pay-off. Een enorm knap staaltje schrijfwerk. Maar het zijn ook die kleine momenten die opvallen: zazu die komt aanvliegen is een geweldig shot, Mufasa die zijn doodvonnis hoort en wat donkerder van kleur wordt, et cetera.

Dan is er nog de animatie, die technisch zeer verfijnd is, met mooie plaatjes van Afrika en af en toe ook bijzonder wordt. Als Simba zijn liedje zingt is dat niet zomaar een leeuw die zingt, maar lijkt even in een andere wereld te zijn, met alle felle kleuren en ronde vormen. Even later zingt Scar zijn lied, en dat wordt een groen en grauw kleurpalet met spitse rotsen die zo uit het Duitse expressionisme komen (en die Hyena’s zijn ook halve Duitsers even later) en dat werkt ook prachtig als tegenstelling. Een nadeel aan musicals wil nogal eens geloofwaardigheid zijn, dat wordt zo keurig verbloemd. De andere liederen worden door een externe stem gezongen en werken zo mooi mee zonder dat ze in de weg zitten. En dan heb ik nog niet eens de kwaliteit van de songs genoemd, die vanaf seconde één eruit knallen (zelden ook is er een betere en bekendere filmopening geweest). Ook Hans Zimmer lijkt perfect te passen met zijn pompeuze soundtrack vol Afrikaanse beats, maar die niet de hele film door klinkt zoals tegenwoordig nogal eens gebeurt. En juist in de rustige stukken is hij op zijn best met een paar melodieën die me zo doen terugdenken aan die heerlijke jaren 90.

De stemmencast ten slotte is ook ijzersterk. Atkinson is heerlijk als cynische zazu, Darth Vader is een koninklijke Mufasa en Irons is ronduit briljant als Scar. Enkel de volwassen Simba kan ik niet harden. Het is zijn zachte stem, zijn woordkeuze, zijn gedrag, gedachten en hele acteren. Zodanig dat het gaat irriteren. Moet ik één minpunt noemen aan de film, dan is het deze, en die weerhoudt mij dan ook net van de hoogste score. Maar verder is dit een geweldig stuk cinema. 4,5*.

De animatie uit 1994 is retestrak gemonteerd, er zit geen moment te veel in, de boog altijd gespannen voor maximaal emotioneel effect en toch wordt overtuigend een volledig verhaal verteld. Als een Griekse tragedie in 3 akten met een proloog en epiloog die naar elkaar verwijzen en de cirkel rond maken. Haast een perfecte film, behalve dat de derde akte iets te gehaast is.

Die basis blijft natuurlijk bestaan, en ik moet de film daar ook op beoordelen (dus slecht is de basis zeker niet), enkel is deze film op wat nuances wat anders en vooral langer. Maar juist die lengte wringt zich. Het is een één-op-éénverfilming (die openingsscène begon zelfs lachwekkend te worden) dus moet er ergens tijd worden gewonnen. Dat kan door Beyonce een liedje te laten zingen, maar vergelijk dat met die korte scène in het origineel van net geen 20 seconden die veel harder binnenkomt. Of als Rafiki ontdekt dat Simba leeft. Simba valt neer in het origineel, pluisjes vertrekken in de nacht, 5 seconden later is het dag en heeft Rafiki dat gepakt. Maar in deze film duurt dat echt eeuwen waardoor elke vorm van effect al verdwenen is.

Alleen dat muisje in het begin is echt een fijne toevoeging, een scène die veel langer duurt maar wel geinig is en haast een natuurdocu wordt. Als je dat ziet denk je eerder: misschien had Disney echt volledig naturel moeten gaan en dit als docu moeten brengen, maar dan met het verhaal van The Lion King. Dan had je een originele film gehad. Niet dat dat veel geld had opgeleverd dus dat zou nooit gebeuren, maar een mens mag dromen toch?

Want Disney kiest voor realisme, maar dat is soms niet altijd overtuigend en verder vooral saai. In de animatie kon met karikaturen worden gewerkt, gezichten vol emotie, liedjes worden opgekleurd, Mufasa’s dood waarin zijn gezicht ineens enorm donker wordt als hij weet wat er gaat gebeuren, dat wegvallen van geluid erbij ook. Let trouwens ook op hoe die scène een mooi geheel is, de stormloop begint met een zoom op Simba en eindigt met een zoom van Simba af. Een mooi afgekaderd geheel. Niets van dit alles zit in deze versie van 2019, het is nogal een duf visieloos geheel.

Daar kunnen de acteurs weinig aan doen. Jeremy Irons was geweldig als licht theatrale Scar maar zou niet ook niet bij deze film hebben gepast. Ejiofor doet het niet slecht, maar kan gewoon geen indruk achterlaten met dit materiaal. Alleen Oliver als Zazu met een accent alsof hij in het Britse hof werkt is dan wel weer goed en fijn gedaan.

En ja, de cgi is op momenten overtuigend (helemaal als er met focus wordt gewerkt, dat ziet er echt geweldig uit). Maar even vaak heb je toch het idee naar nepbeelden te kijken. En ik weet dan niet of dat komt doordat je weet dat het computeranimatie is, of doordat het soms gewoon niet goed genoeg is.

Eerlijk is eerlijk, ook al is de film langer en zijn scènes te lang gemaakt om goed over te komen, de film verveelt niet. Dit kijkt eigenlijk opvallend makkelijk weg. Maar er zit geen enkele ziel in, geen moment dat de film me raakt (enkel als Simba's moeder hem terugziet, maar dat was het enige moment ook). 2,0*

Film die in alles groots wil zijn, maar vooral op momenten een zwakke film is. Enerzijds doet de film denken aan die zondagmiddagklassiekers van een David Lean, maar anderzijds weet de film nooit die grootsheid en grandeur te benaderen. De film toont een groots verhaal en neemt de tijd (dat vooral), maar voelt vooral als een samenvatting die bestaat uit enkele sterke losse scènes en verder vooral invulling waardoor de film nooit echt onder de huid kruipt, niet constant imponeert of verwondert en uiteindelijk wat gaat slepen. De film toont het geweld vrij rauw, dat zijn sterke momenten. Net als de stukken met de veldslagen. Of halverwege met zware muziek als wordt overgegaan naar echte beelden van toen - het beste moment van de film.

Maar als film, als vertelling dus, faalt deze prent. Acteurs doen hun best maar krijgen een script dat te veel wil zeggen en eigenlijk van moment naar moment gaat en nooit een doorleefd verhaal vertelt. De film kruipt niet onder de huid, personages zijn niet doorleefd maar vooral pionnen om een verhaal van een vrijheidsstrijd te vertellen. Verder voelt de film wat gedateerd aan (en voelt alsof dit een 60s-product is, niet uit de jaren 80) en mis ik echt visuele kracht. Sommige beelden zijn wel oké, zeker de wat abstracte beelden met kale woestijnen en de prachtige blauwe luchten maar veel shots zijn statisch en saai - ik heb in 3 uur eigenlijk niets bijzonders gezien met de camera. 2,5*.

De film begint prettig en vooral de hele toffe soundtrack (ik hoor daar ineens het hele fijne Galaxie 500) valt op. Sfeertje is ook prima. Maar daarna focust de film zich meer en meer op het centrale koppel en dat weet maar matig te boeien en de film wordt minder en minder interessant. 2,0*.

Visueel wel mooi en sommige losse scènes zijn ook wel prima, maar al snel wist de film me niet meer te boeien. Zo'n verhaal van een aantal mensen dat bij elkaar komt door een gebeurtenis en elk heeft wel zijn eigen drama, echt interesseren doet me dat niet. De film is ook enorm traag en als de inhoud niet boeit dan gaat dat vervelen. Wel prima geacteerd, maar raken deed de film me nergens. 2,0*.

Goede film, die helaas wat onevenwichtig voelt.

Films over hypocrisie achter de voordeuren kennen we wel (American Beauty) maar het blijft een fijn thema. Zeker als je iemand hebt die dit op een nette manier kan brengen, zoals deze Field. Ditmaal dus een pedoseksueel die weer in de buurt komt wonen, maar eerlijk is eerlijk, aan het eind dacht ik: wat had dit nu met de rest te maken? Ja, de paar verhalen en personen zijn ergens wel verbonden, en de thema's ook, maar het zijn er net te weinig om als ensemblefilm (denk aan Magnolia) door te gaan, dus nu voelt het allemaal iets te beknopt aan. Eerder een paar losse verhalen die Field nog had liggen en maar samenvoegde. We krijgen van alles wat, maar een echte samenhang lijkt soms te missen, vooral doordat het hele gedoe met de pedo - op een enkele heel sterke scène (zwembad) na- eigenlijk geen verband houdt met de relatie tussen Winslet en Wilson. Ook de rukkende echtgenoot van Winslet lijkt niet helemaal in de film thuis te horen.

Er wordt verder wel prima geacteerd. Zeker Haley als pedo is sterk en weet een bepaalde sympathie alsnog op te wekken (alleen waarom is het zo een vies mannetje van uiterlijk?) maar ook Winslet (zoveelste keer naakt) en Wilson zetten prima rollen neer met heel wat verscheidene nuances in hun emoties.

Fijn ook om te zien dat er nog cameramannen zijn die weten hoe een breed beeld goed te gebruiken en te vullen, en dan is dat brede beeld bijzonder fijn om te zien. En in dat beeld dan vaak ook heel veel informatie verstopt door een juiste positie (die schoentjes van moeder als de pedo binnenkomt, het hoofd van Connelly vervaagd als Kate Winslet het een en ander vertelt over het samenzijn bij het zwembad). Verder heeft de film af en toe mooie plaatjes, typische shots van de voorsteden in Amerika en een passende verontrustende soundtrack. Maar ook een wasmachine trouwens die zulk een lawaai produceert werkt mee aan onderhuidse spanning. En meer van dat soort fijne momentjes zitten doorheen de hele film.

Sterke film dus die gewoon nog beter had gekund. En verwijst die titel niet gewoon naar de volwassen die zich soms als kleine kinderen gedragen? 4,0*.

Niet goed en niet slecht. Een herhaling van de vorige films met sommige scènes die slagen en sommige niet. Enkele momenten zie je van mijlenver aankomen en de rol van DeNiro mag na zoveel jaar waarin Stiller (behoorlijke rol van hem trouwens) het inmiddels redelijk gemaakt heeft ook wel een andere invulling krijgen.

Wilson was nog het meest geinig, die hele rol is buiten de werkelijkheid en ook in de film past hij niet eens, maar het is wel gniffelen erom. 2,5*.

Aardig filmpje. Wat de film goed doet is vrij consequent en overtuigend het verhaal brengen vanuit de visie en levenswereld van een kind. Dat gevoel van dat kind wordt daarmee best goed overgebracht. Wel was dit een film die, ondanks veel van zulke kleine goede overtuigende momenten, me ook weer niet heel veel deed. Het acteren was ook vrij oppervlakkig en kroop niet bepaald onder de huid. Daarmee waren zelfs die 90 minuten er nog wel een twintigtal te veel. 3,0*.

Gemengde gevoelens hierover. Dat ligt vooral aan de overbodigheid. Niet enkel in sommige scènes (dat stukje slap-stick met de pinguïns) maar eigenlijk is de hele film zelf niet nodig, als Ariël gewoon de afkomst aan haar dochter vertelt. Het is mij oprecht een volstrekt raadsel waarom ze dat niet zou doen. En dat wekt dan ook irritatie op als ze de kans ertoe krijgt maar niet pakt. Verder is de animatie aardig, stemmenwerk prima en de finale zelfs heel behoorlijk. Ook is Melody een leuke protagonist die vooral te kampen heeft met een matig uitgewerkte film, want de basis an sich is lang zo slecht niet. De liedjes zijn nu eens aardig, dan weer bijzonder zwak, maar irriteren tenminste niet. 2,0*.

De blauwdruk voor de films van de revival eind jaren 80 en begin jaren 90 van Disney. In deze film met Ariël zitten alle ingrediënten die men zou gebruiken voor de films daarna (Rescuers Down Under even nagelaten), maar het is ook duidelijk dat men dat allemaal nog moest verfijnen. Niettemin is dit een heel behoorlijke film.

Ditmaal dus een zeemeermeisje (16 jaar, dat Disney daaraan doet) dat graag mens wil zijn en gek of niet, dat gaat niet zo makkelijk. Maar hé? Wat denk je dat het einde zal zijn? Wat direct opvalt is de uitstekende eerste akte; de hele lange opbouw, de uitwerking van Ariël en haar wens, van haar leefwereld en de introductie van veel belangrijke personage's. Disney neemt echt de tijd, anders dan veel matige films van hen uit de jaren 70. Ook de muziek is heel aardig en de musicalmanier van filmmaken komt al duidelijk naar voren.

Dan alleen volgt de tweede akte die begint te slepen. Disney weet er geen tempo aan te geven, er zitten onzinnige scènes in (Sebastian in de keuken kan er zo uit) en de muziek is maar matig. Wel blijft Disney keurig bezig met lange scènes waarin men niet zomaar voor elkaar valt na twee oogwenkingen. Maar wat het dan is dat dit stuk minder is, ik krijg er mijn vinger niet achter. Wellicht gewoon niet interessant genoeg. Het slot is dan wel weer sterk en mooi uitgewerkt en het voelt niet, zoals vaker bij Disney, afgeraffeld aan.

De animatie is knap met soms mooie camerabewegingen, maar de stijl is niet heel bijzonder. Nee, deze film heeft het van de technieken en verder van het verhaal. Jammer, want juist een mooie tekenstijl houdt vaak de aandacht er nog wel bij. Buiten dat kijk ik daar ook tekenfilms voor. Wel is er af en toe mooi gebruik van belichting (of hoe je dat ook noemen moet) met mooie contrasten. Verder is Ariël lief, Ursula een enge schurk en Erik gewoon de zoveelste saaie Disneyprins. De bijfiguren zijn wat flauw, evenals de slapstick.

Nee, een meesterwerk is dit niet, maar wel de inluiding van een gouden tijdperk met de geweldige films Aladdin, The Lion King en vooral Beauty and the Beast. Maar de blauwdruk van zulke films kan eigenlijk niet slecht zijn. 3,5*.

Een van de betere live action remakes van Disney, al zegt dat vooral iets over de gruwelijk slechte films die we al gezien hebben. Grootste manco van deze The Little Mermaid is toch wel dat de film te vaak sleept, niet boeit. Zeker het eerste uur schiet niet op. Maar eens Ariel voeten heeft en op land loopt wordt de film een heel stuk beter, mede doordat het centrale koppel best leuk is samen met goede chemie. Bailey is ook prima met een fijne mix van speelsheid en verwondering met een flinke portie zelfbewustheid. Prettig. Eric is wat kleurloos daarnaast, helemaal in het lied dat hij zingt dat echt geen moment gaat leven. Bailey zingt wel beter maar blijft ook wat vlak in de emotie tijdens het zingen, als actrice is ze beter op dreef. Visueel aardig maar soms erg kitscherig, de zee voelt niet echt aan (James Cameron deed dat beter in zijn Avatar deel 2) en soms is het ook gewoon wat saai in beeld gezet met wel af en toe leuke ideeën in de montage. Ik ga vandaag eens enorm vriendelijk zijn in mijn score: 3,0*.

Niet het slechtste Disney-vervolg, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Dat hele gedoe met zo'n geheime underground bar waar wel muziek wordt gespeeld is best geinig, maar uiteindelijk is dit vooral een film die draait om weer een avontuur, dat echter nergens echt leuk, boeiend of spannend wordt. De vele bijfiguren zijn ook weinig bijzonder en je merkt dat ook dit vervolg veel meer op kinderen is gericht. En de muziek blijft ook niet echt hangen. Sebastian blijft dan wel een heerlijk nevenpersonage. De goede 75 minuten zijn nog wel redelijk uit te zitten. 2,0*.

Niet leuk, dat vooral. Het begint al met de personages die te veel geschreven zijn voor de film met elk zijn eigen kwaal/gedoe. Goed dat men allerlei zware thema's wil tonen, maar door elk personage zijn eigen problemen te geven wordt dit nogal ongeloofwaardig, lachwekkend eigenlijk en daarmee irritant zelfs en de boodschap sneeuwt onder. Het is dat de acteurs er soms nog best wat van maken, vooral Steve Carell is erg sterk en weet nog geloofwaardig te blijven. Ook Collette en Breslin doen het prima.. Maar opa is toch iets te veel brombeer en de man des huizes speelt iets te veel een loser en Paul Dano is geen moment geloofwaardig. Het verhaaltje is vooral een kapstok voor de personages, maar juist die wisten mij niet te boeien. Geinig nog om het erg mooie Chicago van Sufjan Stevens te horen ook al heeft die stad helemaal niets vandoen met de film. 2,0*.

Beetje een wat saaie film. Het gespeel met tijd kan niet verhelpen dat dit gewoon een vrij degelijk verhaal is en niet de meest interessante momenten worden gekozen. Soms dacht ik: had deze film niet iets aangepast kunnen worden en naar het heden verplaatst? Ik begrijp dat dit een boekverfilming is, maar ik miste een beetje het waarom, dat het in die tijd afspeelde. Er zit een laagje feminisme in, iets dat in die tijd uiteraard tot andere situaties leidde dan tegenwoordig, maar toch.

Ook visueel zit er weinig bijzonders in, hoewel een enkel moment eruit schiet en dan het spelen met de tijd ook helpt. Het verleden is warm geel, het heden kil blauw. Zo merk je direct wanneer je in een andere tijd weer zit. Ergens halverwege zit een shot van een oog, in warm geel licht dus het verleden en vervolgens een shot van een leeg bed en dan een scène aan tafel waar het zieke zusje zit, weer genoeg opgeknapt. Daarna weer een shot, nu in kil blauw en dan weer datzelfde lege bed en diezelfde tafel, maar waar het zieke zusje niet meer zit. Enorm sterk gedaan.

Het tweede uur vond ik wel beter, zonder dat ik er echt de vinger op kan leggen, maar het boeide me al meer en de film lijkt sneller te gaan. Verder prima geacteerd, Dern is erg fijn als moeder (hier had ze haar Oscar voor mogen krijgen, niet die verschrikkelijke rol uit Marriage Story), Ronan is altijd prettig al heb ik haar wel beter zien doen en Pugh is ook nooit verkeerd. 3,0*.

Niet heel slecht, maar ook weinig bijzonder. Al die hoofdrolspelers zijn volstrekt inwisselbaar en de film liet me dan ook redelijk koud. Verder slaat het hele idee nergens op natuurlijk, maar ik vind het best tof. En dan is het wel oké. Ook de beelden van de Aarde, zowel in de ruimte als op Aarde zijn ook zeker wel fraai. De cgi werkt op die momenten goed, maar die vrachtwagens bijvoorbeeld zien er weer niet uit. Maar goed, echt boeien deed de film niet. De actie is aardig maar nog wat kleinschalig op zich en omdat de acteurs me niet interesseerden deed de film dat als geheel ook niet echt. 2,5*.

Ah, de eerste met Moore dus, de clown van de Bond-vertolkers maar toch ook -wat direct opvalt- iemand met goede smaak en manieren en zo vanuit de Britse upper class afkomstig. Alleen al zijn badkleding staat hem zeer chique, en dan ook hoe hij een sigaar constant vasthoudt: dat verraadt een goede opvoeding. Wel is Moore nog wat stijfjes en onwennig, maar wie niet in zijn eerste Bond? Gelukkig maakt hij met zijn charme en uitstraling veel goed. Daarnaast ziet hij er jonger uit dan Connery in zijn laatste film terwijl hij vijf jaren ouder is. Allicht is het dat Bond nu zijn oerwoud op zijn borst heeft weggeschoren.

Verder is het verhaal aardig met net wat andere punten dan in de gemiddelde Bond, al is het wel jammer dat dit de tweede film op rij is die voor een groot deel in de VS afspeelt; ik zie liever wat meer exotische plekken. Daarnaast is de humor allemaal erg flauw, met dat gedoe met die Sheriff wel als dieptepunt. Een Boss Hogg is grappig in zijn serie, maar zulk een persoon in een film gaat gewoon irriteren. Ook de actie is niet spetterend. Het is weliswaar vrij overzichtelijk gefilmd, maar duurt allemaal te lang en is ook vrij duf. Vooral de achtervolgingen, of dat per auto of op het water is, spannend wordt het nergens, voor een actiefilm toch een doodzonde.

Waar Hamilton als regisseur wel in uitblinkt is een tijdsbeeld neerzetten in zijn beelden. Nu zijn dat de Afro's (zij het wat uitvergroot) of het Harlem van de jaren 70. In Diamonds deed hij dat al met Vegas, en dat geeft best heel wat sfeer en maakt het ook een mooie blik op een tijd (misschien nog wel meer dan alle verwijzingen in andere Bonds naar de Koude Oorlog). Verder is de schurk van dienst niet heel memorabel en de Bond-girl is wel de knapste en leukste (om te zien) van allemaal tot nu toe. 2,5*.

Behoorlijke tegenvaller. Dat komt vooral doordat men (eigenlijk alleen Affleck die regisseert en het script vanuit het boek omzette) te veel wil vertellen maar nergens ook maar enigszins tijd voor neemt. Alles komt keurig even langs zonder dat je als kijker de tijd hebt om dat gevoel in je op te nemen. Sommige hele stukken worden zelfs kort middels matige voice-over snel genoemd. Zo komt dat het elk moment dat kan leiden tot iets van spanning in enkele seconden wordt afgehandeld. En dan worden alle Grote Thema's erbij gehaald maar dienen vooral als heel dun behang in plaats van dat het echt inhoudelijk bijdraagt. Zelfs met onze vrienden van de KKK had meer ingezeten. Ik ken verder het boek niet, maar daar had meer mee gedaan kunnen worden dan alleen registreren zoals nu gebeurt. Desnoods subtiel hints naar het heden leggen of ook maar iets.

Het acteerwerk is ook wisselend. Affleck toont weer aan dit soort rollen niet te kunnen dragen, hij mist elk talent iets met mimiek of emotie te kunnen. Heel soms heb je een regisseur (Fincher) die zijn zwakheden goed gebruikt in een bepaalde rol, zoals Anderson ooit deed met Adam Sandler, maar hier werkt het zeker niet. De drie dames van dienst hebben vooral matig geschreven rollen en weten hier niks extra's mee te doen en Fanning vond ik op momenten ook slecht gecast, haar dromerige voorkomen paste gewoon niet. Alleen Chris Cooper, zoals altijd, staat echt te excelleren. Net zo'n kleine rol als vele anderen, maar het gevoel dat hij erin legt is ongeëvenaard.

Dan ziet het er allemaal nog wel fraai uit (vooral Florida uit die tijd is vrij onbekend en erg fijn om te zien) en echt vervelen doet de film ook niet, daarvoor zit het allemaal wel degelijk genoeg in elkaar. Bovendien krijg je wel zin in rum. Maar verder snel vergeten. 2,0*.

Film met goede en slechte punten. Om te beginnen met het positieve. Het plot is heel aardig, en mooi ingepast in de veranderende maatschappij en de elektronica. Goed spel van Willis en zijn side kick. Die laatste wordt neergezet een loser, maar wel iemand die zijn hart op de goede plek heeft en ook altijd geloofwaardig is. Ook bij van die momenten dat hij 'beter niet meekan want het wordt tough maar omwille van de film toch meegaat'. Normaal ergerlijk, hier eerder logisch en begrijpelijk.
Prettige fotografie met een blauwe waas door de hele prent heen. Dat maakt het geheel mooier om naar te kijken. Ook zijn de actiescènes proffesioneel in elkaar gestoken.
Dan de nadelen. De actie gaat veel te ver Over the top. En niet éénmaal, maar vrijwel elke keer. Ik noem: die straaljager (die normaal gesproken al wel 20 keer heeft raak geschoten), de heli die met een auto uit de lucht wordt gehaald, die kikkerman en zo gaat het even door . Een beetje erover gaat nog en met een knipoog gebracht werkt het wel (als in Terminator III) maarin deze film duidelijk een gemiste kans.
Ook werd ik niet wild van het verkeerde kamp. Ze waren eerder vervelend dan personen waar je echt bang van moet worden. Geen goed spel, en ook niet al te beste personages. Kleurloos vooral. En hier heb je dat toch nodig. Jammer.
Toch 3*