Meningen

Vies.

Sfeer en gore zijn prima in orde. Spanning en muziek, niet echt top. Wat ik het engste vond? Dat roodharige meisje met haar twee vlechten. Ja sorry, kreeg de bibbers van dr. Plot was er niet echt het acteerwerk... tsja, wat ik er tot nu toe van gezien heb, wordt het acteerwerk in Fulci zijn films er niet beter op. Maargoed, ik had ook geen oscarwaardig acteerwerk verwacht, maar dat het zó vreselijk amateuristisch was ook weer niet.

Desalniettemin was ik wel weer lekker aan het 'BAH!'-en bij deze film. Dat vind ik dan wel weer een pluspunt, het maakt toch iets in me los waardoor ik door wil kijken en me door de ergernissen heen wil worstelen.

Op naar de volgende film van Fulci. Ik heb nog geen idee welke dat gaat worden, moet me eerst maar eens inlezen in zijn andere werk en eventueel wat tips vragen. Dus....

"You think back on the times you had with someone, replay it in your head over and over again, and... you look for those first signs of trouble. There's two options really. Either... she's an evil, emotionless, miserable human being, or... she's a robot."

I think i've heard that one before.

Een hele tijd geleden had ik een stukje van (500) Days of Summer op Film1 gezien, en ik zapte net in toen Matthew Gray Gubbler, mijn favoriete Criminal Minds acteur, in beeld was. Dit wekte mijn nieuwsgierigheid en ik was benieuwd of hij een beetje een prominente rol had in deze film. Hoewel ik deze film lang bewust links heb laten liggen, was het dan toch tijd voor een kansje. Joseph Gordon-Levitt leek me ook wel een pluspunt, in Inception vond ik hem tenslotte erg leuk (en hot!).

De film hanteert absoluut geen chronologische volgorde, en dit is verfrissend. De sprookjesachtige verteller weet direct sfeer te creëren. Tom probeert er achter te komen waar het mis is gegaan en belangrijker: hoe hij haar terug kan krijgen. Het twaalfjarige en pientere zusje van Tom, Rachel, is een goede steun voor Tom in deze periode. Evenals zijn vrienden. Nouja, of het advies van zijn vrienden nou zo handig is.. Matthew Gray Gubler doet het in elk geval erg leuk, en ik blijf hem toch echt een cutie vinden. Tijd om eens wat meer films te zien waar hij in meespeelt.

Tom lijkt de ideale vent. Lief, een tikkeltje onzeker en romantisch. Hij zet zijn rol dan ook zeer overtuigend neer en hij heeft iets schattigs, bijna als een teddybeertje.

Summer daarentegen, heel anders dan Tom, had wel enkele herkenbare dingen. Vrijgevochten maar tegelijkertijd heel zelfbeschermend en ze heeft geen zin om gekwetst te worden. Geen gemakkelijke jeugd en natuurlijk heeft ze een grote muur om zichzelf gebouwd om te voorkomen dat mensen haar pijn doen. In tegenstelling tot Tom heeft zij geen behoefte aan iets serieus. Ze gelooft niet eens in de liefde, laat staan tot-over-je-oren-verliefd-zijn. Een wispelturige meid vs. een hopeloze romanticus waar de verliefdheid vanaf straalt. Hoe gaat dit uitpakken? Dat zie je direct aan het begin van de film al.

Geen standaard happy-ending. Geen overmatige clichés. Geen zoetsappige dialogen waar de klefheid vanaf druipt. Nee, dit is een film over het echte leven, en daardoor soms een tikkeltje deprimerend. We kennen het waarschijnlijk allemaal wel: onbeantwoorde liefde doet pijn. Hoe ga je er mee om? Laat je het je neerhalen, of probeer je er overheen te komen en naar de toekomst te kijken?

Dat is ook wat deze film probeert te doen: een realistische blik geven op de liefde, en hoe het voor iedereen anders is. Dit maakt het geheel oprecht, grappig, schattig en vertederend in een postmodern jasje. Om de film te zien vanuit het oogpunt van Tom is ook fijn, normaliter zijn het de vrouwen waarvan je dit ziet.

De scène waarbij hij voor het eerst met Summer geslapen heeft en naar zijn werk loopt, is echt snoezig. Volgens mij droomt elk meisje er stiekem wel van dat een man zo vrolijk en vreselijk verliefd er bij loopt, dat iedereen het aan hem kan zien, en dat niets gek genoeg is. De geweldige achtergrondmuziek is dan ook een lust voor het oor, wat een lekkere nummers komen er voorbij en het lijkt allemaal zo goed in en bij elkaar te passen.

Ik heb geen idee waarom ik in het begin zo'n drempel voelde voor deze film. Nee, geen drempel, ik vond er gewoon niks aan en was uiterst kritisch. Misschien was ik zelf net heart-broken, ongesteld of gewoon humeurig en kon ik deze film daarom niet waarderen, maar hij is alles behalve slecht.

(500) Days of Summer is een originele tragikomedie waar de ironie op sommige momenten vanaf spat. Overtuigend, lief, eerlijk.

Wat heerlijk, een vervolgdeel dat bericht begint waar de eerste film gestopt was. Eindelijk geen ellenlange introducties meer of flashbacks, maar gewoon recht toe, recht aan.

Het verhaal heeft veel weg van de eerste film, wat in mijn ogen niet storend is, zo wordt de rode lijn vastgehouden.

Het camerawerk is gelukkig niet storend, het is wel schokkerig maar wel op een manier zodat je als kijker zijnde nog goed kunt ziet wat er gebeurde. Aan spanning, angst en rauwe momenten geen gebrek, op soms is de film keihard en deint het nergens voor terug. Dit zorgde er voor dat ik op het puntje van mijn stoel bleef, de suspense was soms killing en ik wou telkens zien wat er te gebeuren stond.

Het acteerwerk was uiterst realistisch, met name de priester wist me op het begin omver te blazen. De S.U. deed het ook uitstekend, ik zat dankzij het overtuigende spel 100% geboeid. Heerlijk, zo'n film.

****

06/05, tsja... ik heb er lang over gedaan voordat ik deze film ging kijken omdat het zo'n beladen onderwerp is. Het leek me absoluut geen tussendoor-filmpje daarom ben ik er op een avond ook eens goed voor gaan zitten. En ik moet zeggen, het viel niet tegen! Voor een Nederlandse film is dit erg sterk! Het verhaal wordt krachtig neergezet waardoor het een spannende thriller is geworden. Erg fijn dat er genoeg grappige momenten zijn waardoor je alles even kunt relativeren, het valt je niet als een baksteen op je maag. Prachtige beelden, vooral het camerawerk bleef me verbazen. Erg mooi, mij wist hij zeker te boeien.

Twijfelde om hem te verhogen naar 4*, maar laat hem voorlopig nog even staan op 3.5*.

Je kunt goed zien dat dit een low budget film is, maar dit is nergens storend.

Paz Vega is prachtig, en Morgan kan niks fout doen bij mij. De twee hebben duidelijk chemie en de dialogen zijn sterk. Ook leuke cameo's van Jonah Hill en Danny De Vito! Voor het grote publiek zal dit een 'saaie' film vinden, maar er hoeft ook niet telkens iets te gebeuren om een film boeiend te houden. Het is niet clichématig en het acteerwerk is prima. Je leert de personages goed kennen en je ziet ze ook 'groeien' in hun rol.

Jawel, 10 Items or Less is een fijn tussendoortje.

Van dit soort films vond ik deze toch wel de minst leuke. Ik weet het niet, hij kon me niet boeien en echt gelachen.. Nee, dat heb ik ook niet. Paar momenten in de film waarbij ik een klein glimlachje tevoorschijn kon toveren, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Normaal vind ik dit soort films erg leuk, maar helaas dit werkte niet voor mij. Toen al niet, en nu nog steeds niet.

Aardig. Erg leuke cast, de chemie onderling is inderdaad prima en iedereen heeft - uiteraard- zijn eigen verhaal. Gelukkig vond ik de meeste personages leuk, was maar één iemand waar ik me aan bleef storen (Die dikkere man in zijn geblokte spencer).

Film duurde mij persoonlijk net iets te lang, had iets korter gemogen. Na 80/90 minuten was ik wel aan het hopen dat ze naar het einde toe aan het werken waren, op sommige momenten kakte het een beetje in. Zaten wel een paar scènes in die me wisten te raken, zoals het moment waar de twee oude vrienden in het huis van miss popular waren en zelf wat op te biechten hadden. Mooi.

Verder soms een beetje te zoutloos en te braaf. Twijfel tussen een 3.0* en 3.5*, kies toch nog even voor het eerste. Halfje erbij kan dan altijd nog.

100 Feet, zo'n matige film die je gratis via je tv aanbieder kunt kijken. Zo gezegd zo gedaan. Famke was duidelijk niet op haar sterkst, wat begrijpelijk is want haar personage is niet zo boeiend. Je moet op een punt sympathIe voor haar voelen maar dat wil maar niet lukken, waarschijnlijk omdat ze van bordkarton is. Het verhaal heeft te weinig om het lijf om voor langere tijd te boeien. Tel daarbij op dat de spanning compleet wordt afgebroken op het moment dat de geest verschijnt, en je hebt alle ingrediënten voor een matige film die nergens kan overtuigen. Erg slechte SE ook hoor, mijn hemel.

2.5*

Ik vond het helemaal niet zo'n geslaagde komedie. Wat ik erg jammer vind, want ik vind Katherine Heigl en Emmanuelle Chriqu toch altijd wel érrug leuk. Zelfs zij konden deze film niet redden. De humor was ver te zoeken en de personages waren, zoals al eerder gezegd, erg irritant.

Nee, niet mijn ding. Jammer.

In welke wereld leeft Coco vroeg ik me meteen af. Had ze echt verwacht dat leerlingen op de middelbare school erbij liepen als kleurrijke struisvogels? Niks mis met jezelf zijn, maar too much is het andere uiterste. En als je je dan al zo bekeken voelt, trek dan op zijn minst dat tafellaken jasje uit. Voelt een beetje nep allemaal dat het dan plots super hip is en ze van buitenbeentje naar populairste meisje van de school gaat. Verder vol met Mean Girls cliches en ook de romance (zowel van Coco als van moeders) lag er veel te dik bovenop.

Al met al kijkt het vlot weg en is vooral de jonge Valentijn een knap joch, denk dat we nog wel wat van hem gaan zien de komende jaren.

Zo, een van de weinige keren dat ik echt de behoefte voelde een film af te zetten. Ik kijk 95 % van de tijd films af, behalve als het écht niks is. Nu bleek dit ook een fikse tegenvaller te zijn, helaas.

Het is gewoon ontzettend saai en niet onderhoudend genoeg om je volledige aandacht er bij te houden. Af en toe weten ze zelfs een irritatiegrens te bereiken waardoor je gewoon geen zin meer hebt om verder te kijken. De knop gaat om, het zal je allemaal een worst wezen. Sterft er iemand? Boeiend. De personages zijn toch verre van interessant.

Ik hou ervan om mezelf te kwellen, ik ben er inmiddels aardig goed in geworden, dus ik heb deze film toch maar uitgekeken. En enigszins positief, want tegen het einde aan werd ik vrolijk. Ja, door de film. Niet omdat hij plots zoveel beter was, integendeel, maar de twist was vrij lachwekkend dat het gewoon plotsklaps belachelijk te noemen was.

Jammer.

Ik moet bekennen... tijdens de openingsscène lag ik toch even stijf in mijn bed! Ik schrok me helemaal wild toen dat lichaam ineens tegen die autoruit knalde. En ik wist gewoon dat zoiets ging gebeuren, het was zó voorspelbaar! Toch maakte mijn hart een sprongetje van schrik. En *BAM*, vanaf dat moment had de film mijn volledige aandacht.

11:14 is een ingenieus filmpje. Het doet eigenlijk alles wat een filmliefhebber maar kan wensen. Het intrigeert, maakt nieuwsgierig, weet je aandacht vast te houden en er is nog een goede dosis gitzwarte humor aanwezig ook. Ijzersterk acteerwerk maakt het geloofwaardig en de niet chronologische vertelwijze maakt het boeiend. Vanaf de eerste minuut tot aan de aftiteling zat ik op het puntje van mijn stoel. Nouja, ik lag in bed, maar jullie snappen het vast wel.

Hier en daar zaten er wel wat dingen in waardoor ik eventjes met opgetrokken wenkbrauwen aan het kijken was, denk aan de politieagent die je vraagt het complete alfabet achterstevoren op te noemen.. (Dat had ik nog nooit eerder ergens gezien). Sowieso een slimme vent ook. Alleen achter een ontsnapte arrestant aanrennen en vervolgens de deur van de politiewagen open laten zodat de andere twee gevangenen ook de hort op kunnen. Niet zo slim.

De muziek is goed aangepast aan de verschillende scènes en situaties en weet nog wat kracht er onder te zetten. Leuk om weer eens een film te zien die veel verschillende thema's en stijlen hanteert, daar was ik echt aan toe.

Jeetje. Niet al te best. Totaal niet zelfs. Wat een verschrikkelijk (over-acting) acteerwerk, totaal geen sfeer en spanning? Nee joh. Hoe kan zoiets nou spannend zijn, als het aanvoelt alsof alles gejat is uit 10 andere films en er totaal geen originaliteit in zit? Hartstikke traag begin ook nog, waardoor het helemaal als een worsteling aanvoelt. Camerawerk slecht, special effects slecht, in feite is het zelfs nog niet goed genoeg om een tv film te kunnen zijn.

Ontroerend, mooi en schokkend. Dat zijn de woorden die mij bijblijven na het zien van deze film. Het acteerwerk is schitterend, het tilt de film, die zijn rustigere momenten kent, naar een hoger niveau. De dialogen zijn sterk en de acteurs lijken goed op elkaar ingespeeld. Solomon, voor mij een grote onbekende, kan absoluut een dergelijk zware hoofdrol als deze dragen. Samen met Fassbender, die altijd goed lijkt te spelen, stelen zij de show.

Hoewel ik me het overgrote deel van de film af hebt gevraagd wanneer Pitt ten tonele zou verschijnen, ben ik niet teleurgesteld in zijn (kleine) rol. Ik vond de scènes met hem wel iets hebben. Iets eerlijks, puur.

Het thema is natuurlijk schikbarend en ik kon dan ook niet anders dan af en toe mijn blik afwenden, want het is zó realistisch in beeld gebracht dat het lijkt alsof je er echt bij bent. Heel indrukwekkend en intens.

Schokkend. Wat hebben wij het dan toch maar goed zeg.

Ik hou niet van dit soort horrorbevallingen. Wanneer ik ze zie roep ik dat ik geen kinderen wil baren, dat ze maar gewoon 'even' een keizersnede moeten doen. Maar dan niet zoals in deze film, uiteraard. Echt, the horror. Grootste nachtmerrie van elke vrouw, lijkt me.

Maar enfin, na 10 minuten weet je al wat voor een vlees je in de kuip hebt. Ging werkelijk nergens over. Ik vroeg me oprecht af welk doel dit had. Is dit humor? Of moet het juist als schokkend en eng ervaren worden? Dat het belachelijk was stond al vast, de film kon zichzelf niet meer serieus nemen na een intro als deze.

Eenmaal thuis zie je pas wat voor een amateuristische rotzooi het is. De baby leek meer op een dier dan op een baby. Ze doen ook totaal geen moeite om het echt te laten lijken, je ziet gewoon dat het een pop is. Verschrikkelijk zeg.

Na 40 minuten vond ik het mooi geweest en heb ik het afgezet. Ik kon het niet langer aanzien.

Wat een ellende zeg.

'' OK, you can wipe the doe - eyed - Bambi - watching - her - mother - get - shot - and - strapped - to -the - back - of - a - van look from your face. ''

De film heeft een leuk gegeven (ookal is het niks nieuws), en is bij vlagen herkenbaar. Ik denk dat iedere puber er wel eens over droomde hoe het zou zijn als hij of zij ouder zou zijn. Sommigen wensen het, anderen vragen het zich af. Hoe is mijn leven over 20 jaar? Ben ik getrouwd? Heb ik kinderen? Een goede baan? Of komt er niks van mij terecht? Voor veel kinderen is het een droom, ouder zijn. Geen bemoeizuchtige ouders, geen verantwoordelijkheid hoeven afleggen en lekker doen en laten wat je zelf wilt. Maar heeft het volwassen leven ook werkelijk al die voordelen?

Alle ingrediënten zijn aanwezig: romantiek, humor, een wijze en morale les en natuurlijk gaat het ook niet allemaal van een leien dakje, maar zijn er de nodige tegenslagen.

Jennifer Garner en Mark Ruffalo zetten prima rollen neer en zijn hartstikke leuk samen. Jennifer is beeldschoon en Mark heeft iets charismatisch. Andy Serkis zorgt voor een leuke bijrol.

Het jaren '80 sfeertje is verfrissend en het spreekt je direct aan. Lekkere muziek, puik acteerwerk en een prettig wegkijkend verhaal maakt dit tot een leuke, romantische komedie.

Stiekem wou ik deze film alleen al zien om te kijken hoe 'Draco Malfoy' (Tom Felton), de blonde tovenaarsleerling van de Harry Poyyer films, het er vanaf zou brengen. Het verhaal leek me ook nog wel vermakelijk, niet hoogstaand maar het klonk best aardig.

Gelukkig viel hij niet tegen, het was zoals ik verwacht had: wel aardig. Geen ellenlange introductie, het begint vrij vlot en er is ook ruimte voor wat uitdieping van de karakters. Daarna begon het met een opstapeling van clichés, maar het bleef onderhoudend.

Tom Felton, waar ik dus eigenlijk voor keek, was behoorlijk irritant. Ik hoopte hem los te kunnen weken van zijn vervelende Draco imago, maar ook hier speelde hij een irritant joch. Hij heeft er ook wel een beetje het hoofd voor. Ook de andere personages zijn vrij irritant, maargoed, dit is wel vaker het geval bij horror. De karakters horen vervelend te zijn en het komt ook meer dan eens voor dat het je niet boeit of de domme tieners afgeslacht worden of niet.

Voor een low budget Britse horror kijkt het fijn weg. Had liever Gemma Atkinson in de hoofdrol gezien, maar ach, dan was de concentratie ook minder. Joshua Bowman was een fijne vent om te zien, en krikte het eye-candy gehalte een beetje omhoog. In dit soort films moet natuurlijk wel de standaard 'Pretty boy' zitten.

Wat wel storend en afleidend was, waren de accenten in deze films. Normaal kan ik een Brits accent juist waarderen, maar nu was het eerder vervelend dan leuk. Jammer, want het is wel iets waar je je aan gaat en blijft storen.

Leuk! Ik ken het origineel niet en soortgelijke films heb ik volgens mij ook nog niet gezien.

13 Sins. Spannend, boeiend en zeker onderhoudend. Het verhaal is intrigerend en de opdrachten zijn perfect opgebouwd. De spanningsboog is perfect en de sfeer is soms om te snijden. Gelukkig is de hoofdrolspeler, hoewel hij toch aan de vlakte blijft, best sympathiek. Dat helpt toch ook altijd wel bij dit soort films, als je meeleeft met het personage. Het acteerwerk viel gelukkig ook nog eens reuze mee, Perlman buiten beschouwing gelaten dan.

Had niet gedacht dat ik ook nog verrast zou worden, maar sommige plotwendingen zag ik ook echt niet aankomen. Dat heb ik graag. De tweestrijd waarin hij verkeerde was mooi in beeld gebracht, je zag hem steeds dieper verdrinken in zijn 'spel'. Ook leuk om Rutina Wesley weer eens te zien!

Ja, enthousiast. Nu het origineel eens een kans geven, of toch maar 12 rounds of Table nr 21?

Leuk. Een film die je tijdens de herziening meer weet te waarderen dan wanneer je hem voor het eerst zag. Er zat meer spanning in dan ik me kon herinneren, en zelfs hier en daar wat goede schrikmomenten. Verrassende wendingen plus een goed opgebouwde verhaallijn maakt 1408 een puike film. Kudos voor het merkwaardige einde.

Je hoeft de titel maar te lezen en je weet direct waar de film over zal gaan. Is het dan werkelijk zo voorspelbaar? Ja, dat is het. Maar dat maakt het niet minder leuk. De film leunt op films als Freaky Friday, It’s A Boy-Girl Thing en 13 Going 30, waar allemaal hetzelfde gegeven centraal staat.

En toch... Zac Efron doet het erg leuk. Knap kereltje om te zien, een lekkere dosis humor en Matthew Perry, ookal blijft het altijd Chandler, doet het ook prima. Over de cast valt sowieso niet te klagen, stuk voor stuk zijn ze sympathiek. Dat het verhaal zwak is en nergens op slaat, ach. Zolang het maar lekker wegkijkt en een beetje de fantasie prikkelt.

Ik denk dat iedereen wel eens gefantaseerd heeft hoe het zou zijn: zo'n leven op een highschool in Amerika. Dat is misschien ook wel de kracht van deze films. Een boodschap, in een grappig jasje gestoken. Precies wat de verliefde tienermeisjes willen.

Wat zonde. Zo'n leuke, jonge meiden in de bloei van hun leven, ze zijn ook nog eens best leuk om te zien, maar dan zó dom zijn.. Ik snap het niet. Wat bezielt die tienermoeders? Ongelukje, enfin. Maar bewust? Ik vind, net als stinissen, het zonde. Meisjes van amper 17 jaar... Die horen niet bezig te zijn moeder kinderen opvoeden. Het zijn zelf nog kinderen. Maar dat is dan weer een discussie apart.

Acteerwerk is erg goed, beter dan verwacht, het verhaal zelf kakt op een gegeven moment flink in. Ik kon geen zwanger meisje meer zien op een gegeven moment. Ook wordt het vrij saai en oubollig halverwege de film.

De zwangerschappen van 17 meisjes worden in minder dan anderhalf uur voorgeschoteld, en nog heb je het gevoel dat de film te traag verloopt. Ik had dan ook weinig met de meisjes en hun motieven, ondanks het puike spel.

Goed acteerwerk, niet boeiend genoeg en een te matig verloop.

Gaite. Ken haar van Lover of Loser en van 'In Therapie'. Vooral daar wist ze me te overtuigen dat ze aardig wat in haar mars heeft. Ik keek dan ook uit naar 170 Hz, met name door de lovende recensies hier.

Michael Muller, voor mij de grote onbekende, was direct iemand die mij aantrok. Stoer joch, met zijn leren jack en zijn lange haar. Groot badboy gehalte maar toch iets.. vertederends. Robert de Hoog daarentegen vind ik maar een misselijk mannetje. Hij heeft een bepaalde uitstraling die ik vervelend vind. Zag het al in Van God Los, maar ook hier stoorde hij me weer.

De seksscènes, ja daar hebben we ze weer, waren niet vulgair of plat maar zwoel en puur. Al had ik het op een gegeven moment wel gezien. Ik vond het allemaal schitterend gemaakt, echt chapeau (en dat voor een film van NL bodem) maar ik kan moeilijk geconcentreerd blijven wanneer de hoofdpersonages niet spreken en ik telkens naar gebarentaal kijk. Wat niet wegneemt dat de lichaamstaal en de non-verbale communicatie wel goed in beeld word gebracht, het is gewoon niet mijn ding.

Het einde vond ik dan wel weer adembenemend mooi. Dat zorgde ervoor dat ik met een 'wauw' gevoel achterbleef, maar het geheel schiet toch iets te kort om écht indruk te maken.

Wat een verschrikking. Ik heb sowieso al een grote hekel aan Frankrijk en alles wat er bij komt kijken, maar dit was écht niet leuk. Grappen van een oude grijze vent in een te kort handdoekje zodat je zijn blote kont ziet, moet grappig zijn? Nee, vind ik niet. Is het grappig wanneer een vrouw met smerige woorden haar naam spelt? Nee. Ook niet.

De enige die nog enigszins af en toe een lach op mijn gezicht toverde was Chris Rock. Het idee was leuk, met samengestelde gezinnen kun je veel kanten op, en met gênante familieleden al helemaal. Echter waren de personages in deze film zo vreselijk vervelend dat het niet leuk was om naar te kijken, met name de 'Franstalige' personen. Julie Delpy vond ik ook maar een vervelende uitstraling hebben. Ergerlijk.

Nee, deze 'komedie' is duidelijk niet aan mij besteed.

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar ik mis Vin Diesel.

Ik vind het stiekem best vermakelijk, dit soort racefilms waar de neon, de felle kleurtjes, de luidsprekers en de mooie dames je om de oren vliegen. De races zijn ook prima in beeld gebracht, soms waan je je als kijker ín de auto. Natuurlijk is het allemaal net iets minder dan deel 1 en krijg je weinig nieuws te zien, maar naast dat clichematig verhaaltje zonder al te veel inhoud, bevat de film genoeg actiemomenten.

Hoewel ik niet veel verstand heb van auto's ben ik niet vies van een mooie auto. Logischerwijs komen die 3/4 van de tijd in beeld. Een Nissan Skyline, Yenko Camaro, een Mitsubishi EVO 7 en natuurlijk de Dodge Viper.

Ik heb eigenlijk niets met dit woord, maar bij deze film vind ik het goed van toepassen: vermakelijke popcornfilm. Niets meer, niets minder. Geen diepgaand verhaal, wel actie, mooie wagens, lekkere vrouwen en genoeg spektakel.

Het gemis van Vin blijft zonde.

Best oké als je er met lage verwachtingen in gaat. Leek me eigenlijk helemaal niet leuk maar ben positief. Het voelt allemaal aan als iets wat we al tig keer gezien hebben, maar zonder vervelend te worden. Het valt mee met de poep en pies grappen en ook de seksueel getinte grappen zijn niet telkens aan de orde.

Personages zijn oké, al is het ergens jammer dat de enige serieuze van de film toch aan het eind ook weer omslaat, alsof je zonder zegt: "Hoi, ik ken je pas één dag maar ga met je mee op wereldreis en laat alles hier achter, complete vreemdeling! Dat vond ik iets minder maar ach, in films kan dat blijkbaar.

Oh god, nee, sorry. Je moet echt onder invloed zijn om dit goed te kunnen waarderen denk ik. Dat was ik dus niet. Ik vond het een (te) lange, vervelende zit waarbij ik misschien 2 keer een klein lachje op mijn mond heb kunnen toveren. Ik vond het vanaf het begin af aan al vervelende personages en vervelende gebeurtenissen. Misschien had ik ook wel te hoge verwachtingen, weinig tot geen informatie/trailers gezien, en ik had natuurlijk de serie (en Depp) in mijn hoofd. Nouja, met die verwachtingen kom je bedrogen uit.

Ik heb 21 jump street gezien, maar herinner me er vrijwel niets van, behalve ergernis en vervelende personages. Jonah Hill is typisch een acteur die ik niet uit kan staan, ik verdraag hem erg slecht. Toch wilde mijn wederhelft deze film graag zien.

Helaas begon het al niet grappig, met de inktvis. Was dit de "humor" die telkens terug zou komen? Ja. Want na dik een half uur en twintig cliché grappen, wist ik dat ik niet hoefde te hopen op meer. Een wattenstaafje op een broodje, en daar een grap over maken om vervolgens veel te lang uit te rekken...thanks but no thanks. Het is gewoon niet zo grappig. Met name Jonah slaat regelmatig de plank mis. Ik vind Channing ook niks voor deze rol. De enige keer dat ik een klein beetje om hem moest lachen, was tijdens zijn "ass and titties" trip dansje.

Verder is de voorspelbaarheid en het gebrek aan chemie om te huilen. Misschien is het gewoonweg niet mijn humor, of het is echt behoorlijk niet-grappig, maar als zelfs mijn (fanboy) vriend al snel doorheeft dat dit 'm niet gaat worden, dan denk ik dat het grotendeels aan de film zelf te wijten is.

Jammer.

P.s: Als ik voor elke "dude" en "bro" een kwartje kreeg, zou ik de komende twee jaar niet hoeven werken.

Ik vond het helaas niet zo boeiend, en horror is het al helemaal niet. Het wist de spanning niet vast te houden, mede door het erg trage begin en de vervelende en stereotype personages.

Wanneer ze de sauna bereiken is het veel van hetzelfde: Sauna, zwemmen, terug naar de sauna, weer zwemmen, weer naar de sauna, guess what? Ze gaan weer zwemmen en DAN komen ze vast te zitten. Zo gaat het eigenlijk de hele film: herhaling. Alsof je in een draaimolentje zit.

Na ruim 45 minuten gaan ze plannetjes bedenken om uit die sauna te kunnen komen. Helaas vond ik de personages zo irritant dat ik ze best gegund had om daar nog uren of zelfs dagen te blijven. Vooral de roze 'bikinibabe' haalde me het bloed onder mijn nagels vandaan. Er is geen character development, alleen een wazig verhaaltje over een vriend van antidepressiva slikkende Jenna die drie jaar geleden omgekomen is. Een verhaal waar je verder niks mee kunt gedurende de film. Ze was leuker als 'Laurie Strode'.

Wanneer die vent heeft geklungeld met de elektriciteit en halfdood op de grond ligt gaat die bimbo roepen; ''Oh my god, he needs help!'' Alsof je zo even de sauna uit kunt lopen om een EHBO doos te halen en een dokter te bellen. Ach ja.

Waar ik het meest tegenaanliep was dat ik de paniek en de wanhoop niet goed over voelde komen. Vooral van dat meiske die in eerste instantie al bijna panisch werd bij de gedachte aan de sauna. Na ruim een uur en een kwartier gebeurde er eindelijk iets, iets wat lang daarvoor had moeten gebeuren.

Daarna gaat Ian even op zijn 'Bokito's', met resultaat. Denk je. Jenna loopt weg zonder even te kijken of ze haar vrienden mee kan nemen. Nee joh, eerst even een liter water naar binnen werken en naar je pillendoos lopen. Logisch! Maar HA-HA, gefopt.

Het verhaal, dat het moet hebben van het 'psychologische aspect' heeft te weinig om handen om 1,5 uur lang boeiend te blijven. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld ATM, het kán dus wel, een film die zich op één locatie afspeelt boeiend maken.

Potentie, maar zwakke uitwerking. Maak dit eerst maar eens beter zichtbaar:

'' Elke minuut telt en elke graad omhoog doet meer pijn, terwijl ze er alles aan doen om te overleven. ''

Izzie Stevens! Als grote Grey's Anatomy fan volg ik de acteurs een beetje wat ze er naast allemaal doen. Katherine Heigl is absoluut iemand met grote potentie om door te breken, vooral in het komedie genre.

Natuurlijk is het plot niet je-van-het, maar toch is het een romkom die je nieuwsgierig maakt. En het valt ook niet tegen, mits je geen vreselijk hoge verwachtingen hebt. Vooral de vrouwelijke kijkers zullen het met me eens zijn dat er genoeg leuke en vermakelijk dingen gebeuren. Neem de modeshow die ze geeft waar ze alle 27 de spuuglelijke jurken aantrekt. Op de bank met een bak ijs (of wat er ook te snacken is), verstand op nul en 2 uur genieten van een entertainend genrefilmpje. Het enthousiasme van de cast spat in ieder geval van het scherm, dat is al een reden om 'm uit te kijken, ookal weet je stiekem precies hoe en wat er gaat gebeuren.

Twijfel nog tussen 3.5 en 3, maar ik ga vooralsnog even voor een dikke 3*

Wow. Horror meets Zombie.

Nooit geweten dat ik zo kon genieten van een film als deze. Het is eigenlijk helemaal niet origineel, maar vooral de stille en rustige scènes weten een beklemmend en beangstigend gevoel op je over te brengen. Niet continu (harde) muziek die vaak maar afleidend werkt, maar volledige rust. Je gaat helemaal op in de mensen die je ziet en wat er gebeurt. Fijn dat een film niks van sfeer verliest als er geen aanzwellende muziek is, maar dat de sfeer en de belevenis juist krachtiger en intenser wordt.

Over de acteerprestaties valt niet te klagen. Moet bekennen dat ik nog nooit van de cast gehoord had, maar bij deze film was dat een voordeel. Hoe minder je over ze weet hoe beter, want het meeleven met de verschillende personages doe je al snel.

Mooie beelden van deze post-apocalyptische wereld. Goede shots van Londen, mooie locaties.. Jawel, het klopt. Goede mix van humor (ja, toch wel hoor!), spanning en soms zelfs een goeie dosis drama.

En het belangrijkste... Zombies als hoe zombies horen te zijn: eng en freaky as hell!

3.5* -> 4.0*