Meningen

Is there an Olive here?
- There's a whole jar of them in the fridge!



Highschool komedies kunnen leuk zijn, mits het er niet metersdik bovenop ligt, boordevol clichés zit en irritante, steriotype personages heeft. Gelukkig is Easy A verfrissend en lijkt het allemaal authentiek, terwijl je stiekem in je achterhoofd wel weet dat het niet helemaal zo is.

Het begint leuk met Olive's webcast. Emma Stone is leuke verschijning en heeft een hoog smart-ass gehalte zonder vervelend of over the top te worden. Alyson Michalka is ook een snoepje. In eerste instantie begreep ik niet echt waarom ze leugen na leugen vertelde. Je kunt toch van een kilometer afstand ruiken dat dat om problemen vragen is? Naarmate de film vordert, begrijp je het wel steeds beter.

Amanda Bynes, ik vind het nog steeds jammer dat ze gaat stoppen met acteren, zet een leuke rol neer als de christelijke Marianne. Hoewel ze ontiegelijke geitenwollensok speelt, is ze wel echt prachtig en sexy. Samen met de twee andere meiden is ze toch wel echt eye-candy. De rivaliteit tussen de meiden is leuk en vermakelijk.

Na het zien van Easy A is er voor mij één ding heel duidelijk geworden. Ik wil meer Stanley Tucci zien. Die man is werkelijk geweldig. In Burlesque vond ik hem al geweldig, en in deze film weer. And oh my god! Cam Gigandet! Niiiice. Zelfs Dan Byrd is een schatje. Liet me wat uiterlijk betreft een beetje denken aan Eddie Kaye Thomas, die Paul Finch speelde in de American Pie films.

Lisa Kudrow is de enige van de cast die niet goed uit de verf komt. Ze lijkt haar Friends-personage maar niet van zich af te kunnen schudden, en dat is jammer en een tikkeltje storend.

De muziek is lekker, opzwepende soundtrack en toepasselijk bij de scènes. De seksscène van Olive en Brandon is geweldig. '' What do you think I have down there? A gnome? ''
Maar de mooiste scène voor mij is misschien niet de meest voor de hand liggende. Wanneer de loser met overgewicht Evan naar Olive toe gaat en haar smeekt om hem te helpen, wordt je als kijker even geraakt. "Just look at me." Dit vat eigenlijk mooi samen hoe zeer de druk is en hoe desperate je kan zijn om er bij te horen. Erg mooi en het haalt het 'luchtige' even weg voor een wat serieuzer ondertoontje.

Geweldige tienerkomedie, heerlijke personages, een lekkere dosis humor en mooie, leuke meiden. Flinke meevaller!

Ik voelde lange tijd een drempel voor deze film. Toen mijn vriendinnen vroegen of ik deze mee ging kijken in de bioscoop, heb ik vriendelijk afgeslagen. Sowieso omdat het verhaal me niet aansprak, maar vooral vanwege Julia Roberts. Ik heb iets tegen haar. Ze is voor mij geen prettige verschijning om naar te kijken, en ik betrap mezelf er op dat ik haar vaker met dieren probeer te vergelijken. Of het nou die grote mond is, haar bambi-hoofd of haar vervelende stemgeluid, ik weet het niet. Ik kan niet veel met deze vrouw.

Ik hou er niet van, dat zweverige gedoe waarbij een zoektocht wordt begonnen naar innerlijke rust, zelfacceptatie en dat ook nog eens in een zeer traag tempo.

Het is saai, vervelend, niet interessant en het personage van Roberts is met haar narcistische en ironische trekjes een regelrechte dooddoener. Ze is egocentrisch en blijft dit ook, hoe wil je dan een band met deze vrouw opbouwen? De clichés spatten er tegelijkertijd ook nog eens vanaf en het lijkt alsof er geen moeite is genomen om de oppervlakkigheid uit de film te halen.

James Franco en Javier Bardem zijn prettige verschijningen die de film nog enigszins redden. Met deze mannen voel je nog een béétje connectie, iets wat je bij Elizabeth (zeikwijf eerste klas) mist.

Ik mag dan wel een vrouw zijn, maar dit wist me niet te bekoren. Nietszeggend en bovendien veel te lang. Zelfs de mooie beelden wisten niet te bekoren, omdat er een naar, Amerikaans nasmaakje bij achterblijft.

Ik was even bang dat ik mevrouwtje Chung zou blijven zien als 'de crush van Harry Potter', maar nee, in deze rol heeft ze me daar gelukkig totaal niet aan herinnert. Ze doet het erg wenselijk. Ze laat zien dat ze best een hoofdrol dragen, en dan nog niet de minste. Ze speelt overtuigend en ik geloofde haar vanaf het eerste moment. Hoewel haar personage niet heel erg binnenkwam bij me, leefde ik wel met haar mee. Toch kan ik niet aan het gevoel ontsnappen dat ze net teveel aan de vlakte bleef om écht een band met haar te voelen.

Helaas zakt het verhaal ook nog eens in na een dikke 45 minuten. Het wordt lichtelijk een herhalingsoefening en hier en daar komt voorspelbaarheid om de hoek kijken. Niet heel erg, maar wel zonde. De spanningsopbouw die in het begin zo sterk was, leek verdwenen. Dat is zonde. Toch blijft het boeiend tot het eind. Dat, en het goede acteerwerk van meisje Chung zorgt ervoor dat het toch een ruim voldoende wordt.

Net deze film nogmaals bekeken.. en mijn stem verhoogt van 3.5 naar 4.0. Deze film is echt qua spanning uitstekend te doen. Goede opbouw van het verhaal, genoeg wendingen en het acteerwerk is ook prima.

Ben erg verrast na deze thriller die ik zeker origineel en geloofwaardig vond. Zo zie je maar weer dat pubers elkaar aan kunnen zetten tot hele slechte dingen, terwijl ze het misschien zelf niet willen. De invloed van anderen is te groot. Ik voelde de angst van Jenny en Steve, zo erg zat ik in de film. Verrassende en zeer realistische horror.

Wat een heerlijke film is dit. Waarom heb ik hem 4 jaar geleden dan zo laag beoordeeld? Je wordt meteen in het diepe gegooid en langzaam krijg je verschillende stukjes van de puzzel te zien die je zelf compleet mag maken. Je leeft met het hoofdpersonage neer, die trouwens fantastisch wordt neergezet, en het is een verademing dat jij als kijker evenveel weet als hij. Dit zal niet iedereen kunnen waarderen, want het tempo is niet al te hoog en sommige mensen gaan zich na verloop van tijd irriteren aan het gebrek van informatie. Dit zal voor mij tijdens de eerste kijkbeurt ook een kritiekpunt geweest zijn, als ik zo terug denk. Het verbaasde me ook hoe weinig van de film is blijven hangen. Nu is het wel 3 á 4 jaar geleden dat ik hem zag, maar het voelde als de eerste kijkbeurt. Af en toe kwam een klein vlaagje bij me terug waardoor ik een 'oh ja' moment had, maar in grote lijnen was ik het helemaal kwijt. Des te beter dat ik hem toch een herziening heb gegund!

De kracht van deze film zit hem absoluut in het audiovisuele aspect. Een naargeestig, rauw en donker sfeertje heerst er en je blijft een claustrofobisch gevoel houden. Ik hou wel van dit soort mysterieuze films. Ik begrijp dat veel mensen hem niet zullen waarderen, maar wanneer je er zonder al te hoge verwachtingen ingaat en geen criterium als 'het is ongeloofwaardig' gaat toepassen, kijkt het heerlijk weg.

Het is uitdagend, intrigerend maar bovenal echt een film waarbij je meegezogen wordt.

Lovely!

Deze film was niet direct mijn eerste keuze om te kijken, maar vooruit, we geven het wel een kansje. Al snel had ik door dat de film sowieso heel anders was dan ik verwacht had, verhalenderwijs betreft. Zeker wat de dochter betreft had ik andere ontwikkelingen verwacht, iets ingenieuzer, maar helaas werd het vrij standaard. Te braafjes, ondanks enkele goede actiescènes duurt de opbouw naar de ontknoping, die trouwens ook tegenvalt, te lang. Het wordt onnodig langdradig omdat er geprobeerd wordt de kijker zo lang mogelijk in spanning te houden.

Redelijk.

* Eline pakt de DVD uit de 5 voor 5 euro bak *

Leest: Justin Timberlake, Morgan Freeman, Kevin Spacey, Dylan McDermott... Dit gaat een feestje worden!

Sowieso films met Morgan zijn voor mij al top. Ik hou van die man. Hij stelt ook nooit teleur. Justin Timberlake heeft me positief weten te verrassen in Alpha Dogg. In deze film komt Mr. Babyface (gelukkig zonder schaap op zijn hoofd) dan ook zeer geloofwaardig over als jong journalistje. Ook in deze film hoeft hij niet onder te doen voor de grote namen, neem oscarwinnaars Freeman en Spacey. Timberlake is een jong, enthousiast kereltje die zijn rol met verve neerzet. Net als LL Cool J trouwens, schattige kerel zeg, en zeker niet verkeerd om te zien.

'Edison' is een vermakelijk filmpje met hier en daar wat spanning. Toch wordt het gedragen door de vele bekende acteurs en een vrij origineel thema, maar dat mag de pret niet drukken.

Voor een film van 90 minuten leek het een eeuwigheid te duren. Oninteressante, vervelende personages, rare plotwendingen, geforceerde dialogen en niet al te geloofwaardig acteerwerk. Per toeval had ik een aantal weken geleden de laatste 15 minuten gezien, toen ik samen met een vriendin te vroeg de bioscoopzaal in liep en deze nog bezig was in plaats van de film die wij wilden zien, en ik was enigszins nieuwsgierig geworden door alle 'bekende' namen. Achteraf gezien had ik het beste het bij die 15 minuten kunnen laten, want de hele film is een saaie, trage rit. Jammer. Van mijn tijd dan,wel te verstaan...

Absoluut niet slecht. Hoewel ik regelmatig aan Devil moest denken, de setting is nou eenmaal hetzelfde, bleef de film onderhoudend genoeg. De personages waren niet storend, op dat kleine meisje en die vent met zijn oranje hemd na. Vond het acteerwerk eigenlijk ook reuze meevallen, vrij overtuigend nog wel en je zag de paniek toeslaan. Wat Jarno hierboven al zegt vond ik ook wel jammer, dat soort scènes duurden veel te lang. Maar enfin, als je kijkt naar het schamele budget dan is het toch zeker een voldoende waard. De spanning is niet continu voelbaar, maar dat hoeft ook niet voor mij. De wat saaiere stukken was ook wel een doorkomen aan.

Ik had op 't einde wel echt medelijden met die dikkere man zeg. Vond het echt zielig! Leefde helemaal met hem mee en schreeuwde bijna: 'Help hem nou, verzin iets, verdomme!'

Het is wel weer een film waarbij ik geboeid heb zitten kijken en benieuwd was hoe het af zou lopen. Dat was alweer een tijdje geleden.

Als ik een kwartje kreeg voor elke keer dan iemand vroeg: 'Ben jij vernoemd naar Eline Vere?' dan kon ik nu met vervroegd pensioen. Niet alleen de vraag, maar ook een hele preek over het boek volgt dan standaard. Het antwoord is trouwens nee. Ik ben niet naar haar vernoemd.

Omdat het boek me niets leek, maar ik wel nieuwsgierig was geworden naar Eline Vere, besloot ik de film maar een kans te geven. En o jee, na enkele minuten vroeg ik mezelf al af waar ik aan begonnen was. Ik vond Eline Vere helemaal niet leuk. Geef mij Betsy van Raat maar, daar kon ik veel meer mee.

Het enige vermakelijk was het herkennen van acteurs en actrices. 'Hè! Dat is Nelly Frijda!' (Oké, eigenlijk riep ik: 'Daar heb je Ma Flodder!' ) en zo waren er nog wat anderen die ik herkende.

De film was veel te oubollig, traag en gedateerd voor mijn smaak. Te saai. Niet mijn ding. Helaas.

Nederlandse films, ik ben er niet altijd een even grote fan van. Sommige films zijn aardig, andere films vergeet ik het liefst direct. Ellis in Glamourland is daar één van. Ik krijg al jeuk bij het zien van Linda de Mol, dus die 100 minuten waren best een kwelling voor mij.

Het zit boordevol cliché's, wat in principe niet erg hoeft te zijn wanneer het op een leuke manier gebracht wordt, maar ook dit was niet het geval. De personages zijn standaard en liggen er metersdik bovenop. Het over-the-top gevoel is sowieso erg hoog in Glamourland, maar enfin. Waarschijnlijk had ik deze film gewoon aan me voorbij moeten laten gaan, maar ergens had ik de stille hoop dat ik mevrouw de Mol nog eens zou kunnen waarderen, dat ik eens om haar zou lachen. Helaas moet ik deze hoop laten varen, want ik vind haar nog steeds niks en het zal ook niet snel veranderen.

Ik heb deze film vanavond gezien op 'Hallmark channel' (Is die zender toch nog ergens goed voor), en ik moet zeggen dat hij niet tegenviel. Het tempo was niet altijd even hoog, het acteerwerk niet overtuigend genoeg maar al met al wat het best een fijne rode draad die de film blijft volgen.

Enkele scènes waren zo slecht dat ze weer leuk werden, denk aan de flashbacks van het moment dat zij met haar auto onder water raakt. Het is niet treffend en geen enkele scène komt echt 'binnen', maar het kijkt makkelijk weg. En toegegeven: De locaties zijn echter wel mooi, bijna net zo mooi als blonde Jamie.

De vechtscènes zijn om te huilen, ik heb plaatselijke toneelvoorstellingen gezien die beter overkwamen dan dit. Iemand met een stuk hout op zijn rug slaan en het nóg laten lijken alsof het een plastic knuppeltje is, dat zou toch niet moeten mogen.

Zieke kindjes, tsja.. het blijft een gevoelige snaar raken bij me. De rest van de film zal me niet lang bijblijven, al heb ik wel een paar keer fijn kunnen grinniken bij de actiescènes.

Eigenlijk nog niet eens zo heel slecht.

Het verhaal sprak me niet aan en om nou 1,5 uur naar het hoofd van Damon aan te kijken... ik kan me leukere dingen bedenken. Toch deze film maar een kans gegeven, met name omdat vriendjelief hem graag wou zien, en ik ben positief verrast.

Het verhaal was niet zo verschrikkelijk als ik gedacht had. Het is eigenlijk een heel simpel gegeven, het is niet de eerste keer dat een beetje filmliefhebber een soortgelijk verhaal heeft gezien. Maar desalniettemin, gelukkig nergens storend. Ook Damon deed 't verrassend goed. Hij mist diepgang en lijkt nét niet bad-ass genoeg voor wat ze willen doen overkomen, maar hij was niet het meest vervelende personage, die eer komt toe aan Kruger! Seriously, welke blinde, slechthorende en incompetente grapjas heeft die vent gecast? Dat accent was om te huilen. Het leek alsof ik naar een personage van South Park aan het luisteren was, maar dan minder grappig. Vreselijk zeg. Jodie Foster kwam ook dicht in de buurt, was haar geld op en kon ze geen botox meer betalen? (Wát een strakgetrokken, gefixeerde smoel zeg). Ik had liever een ander type vrouw gezien, voor die rol. Maar ach, wie ben ik.

Anyhow.

Gelukkig is de balans tussen actie en romantiek goed. Nergens wordt het overdreven kwelend. Echte karakteruitdieping was er ook niet, daardoor bleef het net wat meer aan de vlakte. Het voelt aan als een echte, uitgekauwde Hollywood productie. Dialogen? Wat zijn dat? Boeiend! Gewoon een hand vol popcorn in je mond stoppen en eten.

Ach ja, al met al was het best leuk om een keer gezien te hebben. Op visueel gebied stelt het sowieso niet teleur, dat mag er best zijn.

Best boeiend.

Begon goed. Fijne introductie van de verschillende karakters. Ik vond Benny echt een ontiegelijk schattig joch, echt om op te vreten. Eigenlijk sprak ieder personage me wel aan, dat is voor het eerst bij een film als deze.

Vond de spanning ook wel goed aanwezig. De scène waarbij de telefoons, deurbel etc begonnen te rinkelen vond ik best creepy. Niets wat je nog niet eerder hebt gezien, maar de sfeer was -voor mij- erg sterk op dat moment. Daarna zijn nog wel een paar voorbeelden te noemen van scènes waar ik toch wel even op het puntje van mijn stoel zat. (De flitsende camera bijvoorbeeld.)

Tijd vliegt voorbij, die 80 minuten zijn zo om, lijkt wel in een sneltreinvaart te gaan. Ik vond het beter dan sommige Paranormal Activity films die ik gezien heb, omdat ik meer had met de personages en het daardoor allemaal wat minder afstandelijk was. Niet echt veel nieuws onder de zon, maar toch goed te doen.

Het einde... tsja, dat is wel een beetje jammer.

Potverdikkeme, wat schrok ik in die openingsscène zeg! Abnormaal, jesus! Die had ik niet zien aankomen. Had zeker nog een minuut lang hartkloppingen daarna.

Eindelijk weer eens een horrorfilm die écht spannend is en gedurende de hele film onverwachte schrikmomenten heeft. De montage is heerlijk vlot, de soundtrack zeer passend en ook de special effects zien er realistisch en goed verzorgd uit.

Ook eindelijk eens 'echte' personages die niet alles doen wat dom en achterlijk is, maar die de handen in één slaan en een team vormen onder het motto: 'samen staan we sterker'. Verfrissend.

Geen aliens, vampieren, seriemoordenaars, dieren op de killer-toer of mismaakte halflingen, maar op hol geslagen Christenen. Creepy, rauw en absoluut puntje-van-je-stoel materiaal.

"My first love was everything all at once. The kind that you never fall back from. Never try to. Never want to. My love's so big. So strong. It never dies. Never fades. Never losses its electricity. The kind of love you fight for. The kind of boy you fight for."

Alex Pettyfer, wat ben jij eigenlijk cute zeg. Dat zag ik in Magic Mike natuurlijk al, maar nu misschien nog wel beter. David zijn verliefdheid op Jade is aandoenlijk. De twee hebben een fijne chemie samen. Daardoor vergeet je even hoe vreselijk cliché het verhaal is en dat je dit al tig keer gezien hebt. The Notebook, anyone? Maar ach, echt storend is het niet. Ik hou wel van die beginnende, prille verliefdheden. David is charismatisch, Jade is lief. Het acteerwerk viel me positief mee, de ouders zetten sterke personages neer en zorgen voor emotionele scenes. De soundtrack van deze film is zeer sterk en tilt de film naar een hoger niveau.

Alex en Gabriella wisten mij te overtuigen met hun liefde voor elkaar. Lekker even gezwijmeld, fijn.

Na het geweldige Irréversible kon ik deze nieuwe film van Gaspar Noé natuurlijk niet overslaan. Na de mindblowing openingstitels is de toon direct gezet. Of het slim was om deze film te kijken op een dag dat ik weinig geslapen had door een verkoudheid, lichte hoofdpijn had en mijn luchtwegen telkens dicht leken te zitten.. nee. Maar de nieuwsgierigheid was te groot, en omdat ik er nu tijd voor had wou ik er ook eens goed voor gaan zitten. Met of zonder irritante verkoudheid.

Zonder al teveel voorkennis ging ik Enter The Void in, ik wist natuurlijk wel dat het een psychedelische film zou worden die aanvoelt als een ware trip, maar toch viel ik van de ene verbazing en verrassing in de ander.

161 minuten is een lange zit voor een film vol draaikolken, visioenen, fel kleurgebruik en chaos. Het middenstuk voelt een beetje langdradig en en na dik 1,5 uur voelde ik wel even de behoefte voor een kleine (plas)pauze, het werd me allemaal eventjes teveel. Toch bleef ik wel nieuwsgierig naar de rest en werd toch 'teruggezogen' naar de film.

Een chronologische volgorde is er niet, er zijn sprongen tussen het verleden, het heden en de toekomst, waardoor je nog meer het gevoel krijgt dat je aan het hallucineren bent. De neonkleuren en de soms misselijkmakende, duizelingwekkende manier van filmen helpen hier uiteraard ook aan mee. Hij maakt er wederom iets zeer onconventioneels van.

De muziek, de sfeer.. depressief en naargeestig. De dood, erotiek, spiritualiteit.. al deze thema's lopen in elkaar over en draaien tegelijkertijd om elkaar heen. Vreemd. Bevreemdend.

Een film met Kevin Zegers er in? Dan wil ik 'm zien. Heerlijke knappe, charismatische kerel. Gelukkig heeft de film ook nog een plot dat me aansprak.

Ook de rest van de cast valt niet tegen. Laura Vandervoort is een mooie meid om te zien, maar vooral vriendinlief Tatiana Maslany verraste me met haar blauwe plukken in haar haren. (Helaas alleen in het begin). Erg leuk meisje om te zien, een wat alternatievere chick. Verrast om Devon Bostick te zien als partner in crime, ik ken hem alleen van de 'Diary of a Wimpy Kid' films.

Fijn dat de film vrij snel op gang komt en dat het er na een half uur al lekker hard aan toegaat. Niet verwacht. Fijn, een film die me weet te verrassen. De dialogen tussen de vaders zijn ook sterk.

Was alleen één lekker domme kanttekening langs mijn kant. Ik zat telkens te wachten op Ray Liotta, en wanneer hij nou eens in beeld zou verschijnen. Ik dacht serieus dat Ray Liotta een grote, intimiderende neger was. Nou, ik heb volgens mij geen neger gezien in de film. Dus het was best wel euhm.. blond dat ik telkens dacht ; wanneer komt hij nou? Niet wetend dat Ray Liotta gewoon één van de vaders was. Tuurlijk Eline.

Al met al een zeer aangename film. Enkele prettige wenden, goede speelduur, prima acteerwerk en de spanningsboog is ook dik in orde.

Ik vond het niet zo heel erg geslaagd. Te hoge verwachten, of toch het feit dat we (Ik keek de film met groep 7) hem in het Nederlands hebben gezien? Waarschijnlijk allebei.

Gelukkig vond ik de hond en de slakken erg komisch, want verder viel er weinig te genieten. Ik vond het een beetje saaiig. Het verhaal sprak me sowieso niet echt aan. Er ontbrak iets, iets 'magisch'. Iets wat andere animatiefilms die ik onlangs heb gezien wel hadden. De 'romantiek' vond ik ook maar erg geforceerd en nergens echt voelbaar. De dochter/vader band kwam ook niet goed uit de verf. Grootste hekelpunt was voor mij, dat ik de karakters gewoonweg niet zo heel interessant vond.

Visueel was het overigens wel dik in orde, erg mooie beelden. Helaas is dat ook meteen het grootste pluspunt. Zonde,

Jeej! Een nieuwe film van Jason Friedberg en Aaron Seltzer, de schrijvers van alle Scary Movie-films!

De een noemt het uitgemolken, de ander noemt het marketingtrucs en ik noem het een succes! Epic Movie is een heerlijke film als je gewoon een leuke, ontspannen en vooral niet al te serieuze avond wil hebben. Ze weten toch altijd leuke parodieën op de recentere Hollywoodfilms te maken. En nee, ze zijn niet allemaal even grappig.. maar om het nou zó uit te kotsen verdient deze film ook niet. Het enige mindere vond ik dat The Chronicles of Narnia er zo vaak in voor kwam, ik heb een hekel aan die film. Gelukkig maakte Jack Sparrow alles weer goed. Net als de imitaties van Harry Potter, Hermelien en Ron zijn vrij grappig.

Hoewel het voor mij één van de minst leuke parodiefilms is, vind ik het wel nog een 2.5* waard. Al is het maar vanwege het feit dat sommige imitaties erg goede lookalikes zijn.

Man man man.. Wat moet je hier nou over zeggen? Dit is geen film, dit is kunst. Hoewel ik me eventjes door het begin heen moest worstelen, het liet mij namelijk ontzettend denken aan een 'stomme film', was het ook op een vreemde, indringende manier intrigerend. Er bestaat dan ook geen goede beschrijving van deze film, omdat het voor iedereen zo anders en eigen is.

Het begint ontzettend traag, iets waar ik me normaal aan stoor, maar achteraf gezien is dit perfect. Je krijgt een steeds ongemakkelijker gevoel wanneer het verhaal langzaam voortkabbelt. Telkens valt je oog op iets anders, een klein detail, iets opmerkelijks.. dit maakt het een frisse en vooral heel bijzondere ervaring. Je bent nieuwsgierig, je wil meer! Het liefst zou je de film naar je toetrekken en hem in een stroomversnelling kijken, omdat je op een gegeven moment barst van nieuwsgierigheid en fascinatie.

De 'baby' is ontzettend goed gemaakt en je kunt er je ogen niet vanaf houden. Niet omdat het zo mooi of lief is, wat je bij 'normale baby's' wel hebt, maar omdat het een uitermate bijzondere creatie is.

Lynch staat natuurlijk wel bekend om zijn droombeelden (waar is de grens tussen droom en realiteit?), surrealisme en de perfect in beeld gebrachte hallucinaties, maar in deze film kwam het toch wel binnen als een mokerslag. Ik lag zelf nog in de bloemkolen rond die tijd, maar ik kan me wel voorstellen dat dit in 1977 flink voor wat opschudding heeft gezorgd.

Dit is echt een must see. Zelf ervaren, zelf kijken, zelf je oordeel vellen.. Ik denk dat de grote meerderheid het wel met me eens is wanneer ik zeg dat dit een film als geen ander is. Een film die zich eigen is, authentiek, en staat als een huis. Je raakt meer dan eens de kluts kwijt, je word bij je strot gegrepen door de akelige en donkere sfeer, maar het is echt bijzonder intrigerend.

Hartstikke leuke en lieve film voor (jongere) kinderen. De avonturen van een klein kind doen het altijd goed, zeker wanneer die avonturen mooi en kleurrijk in beeld zijn gebracht. Erik is een aandoenlijk jochie, iedereen heeft wel een 'Erik' in zijn of haar klas gehad en dat maakt het vrij herkenbaar. De opa, Jaak van Assche, is een fantastisch lieve opa, en dat straalt hij ook uit. Af en toe moest ik even gniffelen wanneer ik aan zijn Fc de Kampioenen rol dacht, maar gelukkig kon ik me daar snel van losmaken. Ook Serge Henri is een fijne aanwinst. De korte rol van de moeder kwam niet helemaal goed uit de verf, maar het verhaal gaat dan ook niet specifiek over Erik en zijn gezin, maar over de belevenissen die hij meemaakt met de insecten.

De komische noot ligt voornamelijk bij de bijrollen, want de jonge Erik is duidelijk nog erg jong. Te jong om deze film te kunnen dragen. Voor kinderen hartstikke leuk, voor een kijker met een 'getrained' oog vermakelijk om samen met de kids te kijken, maar meer ook niet.

Oh ja, die taxi-bij met zijn lachwekkende accent was wel cool.

Leuk.

Ik moet zeggen dat Arnold de film voor mij net iets leuker maakte, zonder hem was het minder grappig geweest. Geweldige vent, zijn stem en mimiek bezorgen je al snel een lach op je gezicht.

Leuke oneliners, genoeg actie en het tempo is vlot. De mannen, allemaal stoere machoventjes, zijn aardig op elkaar ingespeeld. Arnold en Sylvester zijn een leuk duo en zorgen voor genoeg luchtigheid, ze nemen het niet zo serieus. Javed was een leuke toevoeging, helaas wel te weinig screentime. De badguy, tja, daar had ik niet veel mee. Niks mis mee hoor, niet slecht gespeeld, maar niet overtuigend genoeg voor mij.

Locatie vond ik wel mooi. De gevangenis ziet er strak uit, mooi gemaakt. Het "Prison Break" gevoel was duidelijk aanwezig.

Vermakelijke no-brainer.

Blijkbaar is dit de betere Escape Room film, daarom gekozen om deze als eerste te kijken. Ben nu wel heel benieuwd naar die ander, want heel goed was dit niet.

Buiten het feit dat het allemaal erg voorspelbaar is en de personages allemaal best irritant zijn is het grootste hekelpunt dat de film voornamelijk in het begin nergens "opleeft". Kan er de vinger niet op leggen, maar het voelde allemaal erg stoffig en dof aan en dat haalde voor mij een stukje spanning weg. Er wordt mijn inziens ook te weinig moeite gedaan om te escapen, wat je wel zou verwachten als je vast zit in zo'n kamer.

Naarmate het einde vorderde verloor de film me helemaal. Erg raar en vooral zwak. Het is niet barslecht, maar wel een beetje saai en zoutloos. Jammer.

Verrassing.

Ik zag het woord 'seriemoordenaar' en toen was ik om. Ik zie dat zó graag in films/series, vandaar dat ik deze 'Evidence' ook een kans wou geven. Toen ik zag dat Torrey (Die ik ken van Pretty Little Liars) en Stephen (Van True Blood) meespeelden was ik helemaal om.

Gelukkig valt de film zelf niet tegen. Hoewel de vriendinnen kei irritant zijn en je echt op je zenuwen werken met hun stemgeluid, is het acteerwerk gelukkig vrij solide. Het is op zo'n boeiende en realistische manier vormgegeven met de verschillende camera's dat je al snel in het verhaal gezogen wordt. De plottwists zijn zeker aanwezig waardoor het tempo vlot blijft en de spanning goed opgebouwd wordt. Eindelijk weer eens een film waarvan ik het einde wou weten.

Tof!

Jane Levy Leuk in Suburgatory, geweldig in Evil Dead.

Superlang geleden dat ik zoiets in de bioscoop heb gezien. Echt een geweldige, intense ervaring. Als ik vooraf een lijstje had mogen samenstellen met dingen die ik wilde, waren ze allemaal uitgekomen.

Heerlijk bruut, goor en spannend. Ja, spannend. Meer dan eens heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten en 'handjegeknepen', als er niet al eerst in mijn hand werd geknepen, heet dat. Ik kon er net iets beter tegen, geloof ik. Hakwerk, zaagwerk, snijwerk... alles komt aan bod. Het bloed spat je bijna letterlijk om de oren.

De personages zijn eigenlijk niet zo boeiend, op Mia na. Zij is uitmuntend. Dat de rest minder is doet er dan ook niet meer toe, ze kunnen toch niet anders dan in haar schaduw zijn. Shiloh Fernandez doet het niet slecht, maar écht sympathie voor hem opwekken doe je niet. Hij bleef een beetje dommig en sloom, voor mij althans.

Wanneer de demon zijn intrede maakt barst het spektakel los. Ik heb me dan ook geen moment zitten vervelen, het bleef boeiend en beklemmend. Het aanschouwen van de transformatie is zó goed gedaan, van een drugsverslaafde naar een gruwelijk, bezeten monster. Chapeau.

Goede special effects, spanningsopbouw is dik in orde en de spanning om te snijden.

Eline is blij. Heel blij. Kom maar, blu-ray.

Uiteindelijk werd ik hier best blij van. Ik vond het begin nogal matig, het duurde even voordat ik in de film kwam, maar na een tijdje merkte ik dat ik aan het scherm gekluisterd was. Ik vind het eerste deel nog steeds geweldig en deze film komt niet in de buurt van het gevoel dat ik daarbij kreeg, maar desondanks betrapte ik mezelf wel er op dat ik op sommige momenten een beetje ongemakkelijk werd. Geluiden horen, dingen zien... Ik was toch een beetje spooked out. Dat onderhuidse gevoel na een film is voor mij een goed teken. Ik vond het acteerwerk ook best prima, al hoeft dat woke gedoe van mij niet zo. Geen originaliteitsprijs, wel vermakelijk.

Nee, sorry. Dit was hem echt niet. Ik bleef tijdens het kijken maar met het -voor mij geweldige- Evil Dead uit 2013 in mijn hoofd zitten. Die film had zóveel met mij gedaan, dat ik hier echt niet van kon genieten. De personages wilde ik het liefst voeren aan wilde leeuwen, met name omdat het acteerwerk gewoon schromelijk was. Gelukkig, nadat ik het eerste half uur bijna van ellende mijn haren uit wilde trekken, werd het iets beter. Of ik was er gewoon aan gewend, dat kan ook natuurlijk.

Het spijt me, maar ik zie het niet. Ik zie niet wat deze film zo geweldig maakt. Misschien is het een kwestie van smaak, misschien mijn onwetendheid of het feit dat ik deze film 20 jaar eerder had moeten zien. (Al was ik toen 5, dat lijkt me nou ook weer geen strak plan) maar ik kon er niks mee.

Laat dit remake-meisje het maar fijn bij de 2013 versie houden.

Tsja. Normaal hou ik er wel van, een dergelijk psychologisch thrillertje. Of het nou de oninteressantere karakters waren, het langdradige verhaal of het trage begin van de film.. Ik weet het niet. Ergens was het best leuk om het eens voornamelijk verbaal te zien in plaats van fysiek. Geen bloedvergieten, geen lichamelijke martelingen..

Het motief is verre van boeiend, de plottwists voelen onnatuurlijk en geforceerd aan. Weinig nieuws onder de zon.

Een ander einde had de film misschien nog naar de voldoende kunnen helpen, maar helaas maakte het veel stuk. En het was al niet veel soeps om mee te beginnen.

Ik ging er zo lekker in, met een luide OH MY GOOOD! Lang geleden dat ik als een hysterische kip naar mijn beeld heb zitten gillen. Vandaag was het weer zo ver: ''MATTHEW GRAY GUBLER DOET MEEEE!'' schalde door de ruimte. Whoohoot, deze film kon niet meer stuk, dacht ik. (Ookal was zijn rol totaal niet noemenswaardig, dat is een spijtig detail). Op dit soort momenten stijg ik even boven mezelf uit, zie ik mezelf nog net niet klappend en met een big smile zitten en denk ik: ''Eline, wat ben je toch een apart meisje. Maar wel leuk hoor.'' Zelfkennis.

Veel bekende gezichten, vooral uit serieland. Papalief ken ik van o.a. Desperate Housewives, zusje Grace uit Modern Family, de dove mevrouw uit Grey's Anatomy (En ook uit Desperate Housewives) en hier en daar wat 'gastrollen' die ik in Law & Order: SVU en Criminal Minds voorbij heb zien komen. Een feest van herkenning.

Ik hoopte dat de hoofdrolspeelster een mix zou zijn van May en Ginger/Brigitte van Ginger Snaps. Daar liet ze me inderdaad wel een beetje aan denken. In tegenstelling tot bovenstaande meiden had ik met Pauline weinig. Ze is.. absurd. Om het maar even zacht uit te drukken. Een vervreemde buitenstaander. Goed neer gezet, maar toch... Er knaagde iets. Ik wilde méér van haar. Vooral in het begin vond ik het allemaal zo standaard. De gezinssituatie, het gedrag van de moeder, de vader die het laat afweten... Te vaak gezien waarschijnlijk.

Gelukkig kreeg ik wat ik gemist had wel steeds meer naar het einde toe. Ik was wel een beetje klaar met haar gebeden tot God en dat surrealistische geneuzel. Haar uitbarsting op school vond ik dan wel weer tof. Goede muziek ook! Lekker geflipt, dat had ik eerder willen zien.

Het einde zelf. Tja. Ook niet echt een fan van. Had het ergens al aan zien komen maar het kon me niet bekoren. De krankzinnigheid spat er vanaf maar nee, ik bleef met een vreemd gevoel achter.