Meningen

Soms heb je van die dagen dat je het gevoel hebt dat een lekkere romantische en dramatische chickflick je goed zou doen, daarom viel mijn oog gisteravond ook al snel op P.S I love you.

In het begin van de film zie je al meteen met wat voor een personages je te maken hebt. De ruzies tussen de geliefden waren herkenbaar, zij was nu op een punt dat ze na 9 jaar huwelijk toe was aan verandering, en haar manier van uiten was erg mooi gebracht. Wat een heerlijke verschijning trouwens, Gerard Butler! Denk dat hij vele kijksters heeft weten in te pakken met zijn charme.

Hij weet goed om te gaan met de wispelturigheid van zijn vrouw. Dit wordt in de film mooi weergegeven, de overwegingen en gevoelens die een vrouw dagelijks heeft. Dit zorgt ook voor een goede balans tussen ontroerende en grappige momenten.

Hilary Swank viel me al positief op in andere films, Freedrom Writers en Boys dont cry, en ook in deze film wist ze me weer positief te verrassen. Ik als kijker werd meegetrokken in haar verdriet en leefde met haar mee.

Andere verrassing was mijn 'Grey's Anatomy' karakter Denny, namelijk Jeffrey Dean Morgan! Werd helemaal verrast toen hij verscheen, hij zorgt voor een paar grappige momenten in de film.

Hoewel ik een fan van Lisa Kudrow in FRIENDS was, vond ik haar in deze film wel redelijk. Ze zorgde af en toe voor een vrolijke noot in het verhaal, maar had toch liever een ander 'gek' iemand erbij gezien, ook een wat jonger type.

Een leuke film die je meeneemt door de tijd, zo zijn ze plotseling 9 jaar terug, en dan zijn ze weer een jaar verder na de dood van Gerry. Toch mis je niks van het avontuur dat Holly meemaakt, samen met haar zussen en haar moeder.

P.S. I Love You is een ontroerende film met een sterk emotioneel karakter, die dankzij de ook aanwezig humor niet te zwaarmoedig wordt. Dankzij de geweldige rol van Gerard Butler, krijg je door de romantiek spontaan vlinders in je buik.

Toch maar eens het boek lezen, kijken of het kan tippen aan de film!

Heerlijk schattig, lief, aandoenlijk filmpje over een klein meisje dat droomt dat ze van Sinterklaas een groot, wit paard krijgt. Niet gehoord of begrepen door haar ouders, haar vriendinnetjes en vriendjes op school lachen haar er over uit, en alle andere 'volwassen' mensen proberen haar ook van haar droom af te helpen, maar de kleine Winky laat zich niet tegenhouden. Voor het eerst zag ik de peutertjes roerloos op de bank zitten, met open mondje (of met een speen in de mond) kijkend naar dit mooie verhaal. Dat zij er helemaal in opgingen was te merken: '' Winky loopt weg bij papa, Winky stout! ''

Vertederend. Niet alleen de film zelf, ook wat het met 'onze' kleintjes doet. En stiekem is dit voor de grote mensen ook nog leuk.

Ook niet mijn soort film.

Grootste minpunt van de film is het personage van Wahlberg, die ik niet kon uitstaan. Erg onsympathiek en egoistische vent waar ik niks mee kon. Gelukkig maken die andere twee het nog aardig goed, was het niet voor Johnson geweest, had ik hem al lang afgezet.

Het verhaal duurt sowieso te lang. Een half uur er af en er was meer doorkomen aan. Waarschijnlijk met verkeerde verwachtingen ingestapt, ik had een actiespektakel verwacht met een flinke humoristische ondertoon, maar dit bleef uit. De film lijkt lastig te weten welke richting het nou op wil. Moet je nou sympathie voelen voor de kidnappers? Moet je ze grappig vinden of hoop je dat ze snel gepakt zullen worden. Geen van de drie, alleen dat laatste is van toepassing op Wahlberg zijn personage.

Enkele bijpersonages zijn wel aardig, anderen slaan de plank volledig mis. Rebel Wilson blijft voor mij één van de meest storende actrices op dit moment. Mr Chow (Ja, ik blijf hem zo zien) ging wel, maar was ook niet noemenswaardig. En de halve minuut dat die troela van Sneijder in beeld was, nah, daar hoef je het al helemaal niet voor te doen.

Het is dat Johnson en Anthony Mackie meespeelden en me nog enigszins vermaakt hebben, anders was het voor mij tijdverspilling geweest. Opgepompte spierbundels die the American dream willen naleven en domme strippers met zwaar vervelende accenten doen het niet voor mij. Om over de dialogen nog maar te zwijgen....

2.0*

Het was best een worsteling, deze film. Niet echt een geslaagde keuze voor een avond waarin ik hoopte een spannende, enge film te kijken. Irritante personages met een nog irritanter accent. Kon het niet goed verdragen vandaag. Ik hoopte dat het eenmaal aan boord iets interessanter zou worden, maar de eerste 45 minuten waren ronduit saai. Ze zaten maar een beetje vragen te beantwoorden, de een bleef van bordkarton en de ander raakte finaal overstuur. Ik weet niet wat me precies stoorde, maar ik vond de personages niet bij elkaar passen, niet als 'groep'. Het interesseerde me ook niet wat er met ze zou gebeuren. Misschien had ik gewoon totaal verkeerde verwachtingen omdat ik een vergelijking met Saw in mijn hoofd had.

Na drie kwartier werd het wat spanning betreft wel iets beter, maar nog steeds niet je-van-het. Naar het einde toe vond ik het allemaal veel te hysterisch en overdreven, bijna niet geloofwaardig meer.

Nee, dit is het niet voor mij.

Wat ik dus echt jammer vind aan deze film, is dat beide hoofdrolspelers me NIKS doen. Ik vind ze vlak, saai (Moet zij een levenslustige, mysterieuze waaghals voorstellen? Doe eerst eens iets aan dat chagrijnige hoofd, dan lijkt het BIJNA alsof je het leuk vind om te leven) en ik kon geen band met ze opbouwen. Ik vond de 'best friends' en aanhang veel leuker. De keren dat ik iets van emotie voelde tijdens het kijken van deze film was door de zijlijntjes, want het centrale verhaal stelt teleur.

Er wordt gepretendeerd dat het enigszins ergens een béétje de diepte in gaat, dat kijkers zich misschien zelfs kunnen identificeren met de personages of het verhaal, maar het is een weinigzeggende ver van mijn bed show.

'Q' en 'M' hadden wat mij betreft vervangen mogen worden. Hij speelt nog wel aardig, maar zijn uitstraling verveelde me snel. Zij had óf ontzettend last van obstipatie óf ze heeft van nature zo'n ongezellige uitstraling, want ze leek er totaal geen zin in te hebben. Was zij niet een of ander topmodel ofzo? Dan ben ik dat bij deze ook.

Nee, na 10 keer 'Van de schrijver van TFIOS' te hebben gehoord waren mijn verwachtingen blijkbaar te hoog. Ik kon hier niet echt iets mee. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik blijf wel achter met een 'Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd in de film, wat heb ik nou gezien?' gevoel. Beetje te langdradig. Jammer, met name het hele road trip gebeuren had wat levendiger gemogen.

Wat ik eigenlijk er van verwacht had is uitgekomen: redelijk standaard filmpje dat nergens boven soortgelijke films uitstijgt.

Prettyboy Hemsworth is niet altijd even overtuigend maar doet het in principe niet slecht. Oldman en Ford, oude rotten, lijken op de automatische piloot te staan. Vond hun personages ook erg vervelend, evenals dat van grietje Heard. Het personage Kevin, die eigenlijk te weinig aan bod komt, vond ik dan wel weer leuk.

Echt moeite om de spanningsboog hoog te houden werd er niet gedaan. Af en toe een zeldzaam actiemoment houdt het niet boeiend. Nu is dat niet het ergste, de voorspelbaarheid doet de film de das om.

Toch is het geen kwelling om naar te kijken. Het vlotte tempo, solide acteerwerk en de korte speelduur maken het goed doorkombaar. (Is dat wel een woord?)

Nou, laat ik eens met iets positiefs beginnen. De meisjes waren knapper dan in Paranormal Activity. En daar is dan ook alles mee gezegd.....

De eerste 10 minuten leken voelden aan als een heel uur. En verder is het een opeenstapeling van hele oninteressante scènes, de een nog stompzinniger dan de ander, met waardeloos acteerwerk waardoor je geen moment gelooft dat het 'echt' zou kunnen zijn.

Vermoeiend, irritant en bovenal erg saai.

Ik zag deze in de mediamarkt staan, en na hem enkele keren in mijn handen te hebben gehad, toch maar besloten hem NIET te kopen. Ik achtte de kans groot dat ik het niets zou vinden. Maar toch, ik bleef nieuwsgierig. Pindakazen dan maar. En daar heb ik geen spijt van gehad. Nouja, geen spijt van het feit dat ik hem niet gekocht had, anders had ik er nu mee gezeten.

Misschien ben ik er gewoon een beetje klaar mee. Het langdradige verhaal, af en toe een lampje dat knippert, creepy geluiden, gillen, piepende deuren, krakende vloeren, onlogische handelingen van personages, handycam, rituelen.. en - at last but not least - werkelijk slecht acteerwerk.

Geen moment geloofwaardig, wat een vervelende mensen zeg. Ik kon er helemaal niks mee. Wat mij betrof mochten er 14 geestjes, spookies, zombies, vampieren, hondsdolle rottweilers, tornado's en verminkte kabouters langskomen om ze de stuipen op het lijf te jagen en/of van kant te maken. Vervelend gewoon.

^ Dit was exact hoe ik de hele film gezeten heb. Bijna acute moordneigingen. Het is niet goed voor me wanneer een film dit bij me veroorzaakt, krijg bijna agressie problemen er van. Ik was ook al flink beroerd toen ik deze film keek, en voelde me ook niet veel beter tijdens de aftiteling. Nouja, misschien enigszins, na het vloeken tegen het beeldscherm, dat heeft wel opgelucht.

Nee, voorlopig geen Paranormal Activity's voor mij, ookal was ik me al weken aan het verheugen op Paranormal Activity 3 (2011) , misschien kan ik die beter nog even links laten liggen, totdat deze film in de vergetelheid is geraakt.

Als ik één ding geleerd heb... is het dat ik 's nachts als ik alleen ben géén films over geesten moet kijken, want dan krijg ik nachtmerries....

...en dat heb ik nu maar weer bewezen voor mezelf. Gisteravond Paranormal Activity gekeken, en na een half uur stuurde ik iemand nog een sms: 'Wat een !@#$'film, zo saai!' Nou vrij snel nadat ik dat sms had verstuurd, ben ik van mening moeten veranderen.. toen kwam de film pas goed op gang.

Op enkele momenten had ik in de gaten dat ik mijn deken toch nét iets steviger vastpakte.. wát een freaky gedoe! Vooral die scene waar Katie uit bed werd gesleurd, ik betrapte mezelf er op dat ik mijn benen introk, je haalt je ook vanalles in je hoofd natuurlijk!

Het einde vond ik niet helemaal bevredigend. Ik zal nog met een aantal vragen... Micah? Die vriendin van Katie? Wat was er nou precies met die foto? Dat ze uiteindelijk allebei dood zijn, lag wel erg voor de hand..

Geweldig filmpje die je vooral 's avonds moet kijken (in bed), anders verliest de film zijn stukje magie. Enige nadeel is dat je daarna niet meteen moet gaan slapen, want de kans is groot dat je dan ook ineens allemaal dingen ziet, hoort of voelt omdat je nog zo in die film zit..

Het waren mijn nachtmerries zeker waard!

Een vervolg en prequel tegelijk. Interessant.

Ik hoopte een antwoord te krijgen op de vraag: Wat is er met Katie gebeurd nadat ze bezeten was door een demoon? De drie alternatieve einden van het eerste deel hielpen hier ook niet echt bij. Toch blijf je nieuwsgierig na het zien van het eerste deel en het bekijken van de trailer van dit deel.

In dit tweede deel maken we kennis met de kersverse papa Dan en mama Kristi, en Dan's dochter Ali, de zus van Katie. Best slim om het op deze manier te doen. Katie en Micah komen tenslotte vaak over de vloer.

Hoewel er het eerste half uur eigenlijk niets schokkend gebeurt, is het nergens saai. De trage opbouw van het verhaal kennen we nog van deel 1. Wat wel knaagt, zijn enkele vragen die direct bij me opkwamen: Waarom filmen die mensen vanaf het begin al alles, ook wanneer er nog niks gebeurde? En wanneer er iets gebeurde, waarom bleven ze dan allemaal daar? Een normale reactie zou zijn: als de sodemieter je huis uit. Waarom is die demon daar? Waarom dit gezin? Hoe ging het vroeger tussen de twee zussen? Het is leuk dat het zo mysterieus is, dat is enigszins ook wel de kracht van deze film, maar wat meer uitleg of uitdieping was voor mij welkom geweest. Aan speculaties in elk geval geen gebrek.

Ali zet een overtuigende rol neer waarnaast Dan en Kristi een beetje verbleken. De rest van het acteerwerk is middelmatig te noemen. Hoewel er continue toe wordt gewerkt naar een climax, viel mij deze een beetje tegen. Toegegeven: Er zaten enkele 'klamme handjes momenten' in, maar verder was het veel van hetzelfde.

Om terug te komen op mijn vraag wat er met Katie gebeurde: Wanneer je plots een shot uit het eerste deel ziet, komen de plotwendingen. De dag nadat Micah dood ging staat Katie plots in het huis van haar zus, terwijl die demon nog in haar zit. Het open einde is vrij afgeraffeld en het lijkt alsof er weer een derde deel gaat aankomen.

Voor mij was het een beetje teveel van het goede. Jammer, gezien ik me hier erg op verheugde. Te hoge verwachtingen? Waarschijnlijk wel.

Dit soort films kijk ik het liefst als ik alleen ben, in bed, in het donker en half verstopt onder de dekens. Vervolgens mag ik natuurlijk klagen en tieren dat mijn vriend 'm samen met me had moeten kijken omdat ik bang was en niet meer durfde te slapen omdat ik allemaal enge geluiden hoorde.

Vrouwen..

Eigenlijk moet ik dit soort films ook helemaal niet kijken, zeker niet alleen. (Eigenwijs hè.) Ik hou van horror, echt waar, serialkillers, psychopaten, moordlustige dieren.. allemaal prima.. maar DIT. Nee, hier ben ik stiekem bang voor. Beetje erg bang zelfs. Dat wordt erger wanneer je al half angstig halverwege de film zit en je hondje plots heel akelig begint te piepen en te grommen naar een dichte deur. Hij doet 't er gewoon om, gemeen beest.

Maargoed. Het derde deel alweer. Veel van hetzelfde, toch verfrissend. De personages vond ik een plus, de spanning was deze keer ontzettend goed voelbaar (kan ook komen omdat ik de laatste tijd een paar crappy geesten/handycam films heb gezien) en zelfs de trage opbouw vond ik niet storend. Integendeel. Soms stokte mijn adem in mijn keel en zat ik muisstil en met grote ogen naar het beeld te staren. Of juist zo snel alle hoeken van het beeld willen zien uit angst dat je iets mist. Ik zocht schrikmomenten, ik verheugde me er bijna op. Alsof ik zou willen dat ik een magische afstandsbediening had waardoor ik direct door kon naar het volgende creepy moment. Ik was té nieuwsgierig.

Kleine meisjes met onzichtbare vriendjes. Brrrr. Zeker als 't zo'n schattig maar ook mysterieus klein poppetje is als Kristi. Overtuigend acteerwerk! Ook van 't andere jonge meisje. Vond het ook erg prettig dat er wat meer verduidelijking was dit deel. Vervolgdeel zal er inderdaad wel aan zitten komen, maar als ook daar nog wat vraagtekens verdwijnen, ben ik blij. Ik kijk toch wel weer. Tegen beter weten en slapeloze nachten in.

Ja, zeker een hele vooruitgang op het tweede deel. En ja, ik durf niet te gaan slapen. Pussy. Het is maar een film Eline! *Checkt stiekem onder het bed en in de kast* MEH.

Mezelf gedwongen om dit, voor mij waarschijnlijk tegenvallende deel, onder de meest 'gunstige' omstandigheden te kijken. 's Avonds, in het donker, alleen, vanuit bed. Zo gezegd, zo gedaan. Nu zou het vast meer indruk maken, lekker creepy.

Helaas. Waarschijnlijk had ik meer spanning gevoeld bij Bassie & Adriaan en De Verdwenen Kroon ofzo. Dit was niks. Complete herhalingsoefening, waar ik al bang voor was. Het lijkt of de personages met elke film vervelender worden. De 'schrikmomenten' lagen er telkens zo dik bovenop dat je het telkens kon aankondigen. Jammer. Het verhaal an sich is ook zo jammer. Ik kon echt niet van het 'Jezus, wie heeft dit verzonnen?' gevoel afkomen. Het is voorspelbaar en tegelijktijd zo vergezocht en niet logisch dat je al snel denkt: 'Het zal allemaal wel, ga nou maar dood'.

Ik had het beter bij de trailer kunnen houden, dat had me meer plezier bezorgd dan de hele film.

Mijn eerste film van 2014, en meteen een geslaagde.

Eindelijk, een paranormal activity film waarin de personages likeable zijn en je ze geen gruwelijke dood toewenst. Een verademing. Het acteerwerk is beter dan verwacht en gelukkig, tot mijn grote verrassing, valt er ook genoeg te lachen. Dat is erg prettig, vooral omdat het nergens té is en het geen afbreuk doet aan de sfeer.

Hoewel er eigenlijk best weinig gebeurde, het is niet zo dat je om de drie minuten een schrikmoment hebt, is de spanning goed voelbaar. Onderhuidse spanning, durf ik het wel te noemen. De locaties werken eigenlijk perfect en het grauwe, griezelige huizencomplex zorgen ervoor dat je geboeid blijft kijken.

Het tempo is best rap te noemen. Fijn hierbij is dat ze niet alles in geuren en kleuren uitleggen. Het feit dat er niet echt diep in wordt gegaan op het hoe en wat werkt eigenlijk perfect. Zo hou je de kijker bij je.

Af en toe toch flink geschrokken, mijn hart sloeg af en toe wel even een slag over. Sommige zag ik aankomen, maar zelfs dan werkt het nog. Laat staan die momenten waarbij je echt even van je apropos gebracht wordt.

Niet verwacht, maar positief verrast. Hoewel het natuurlijk niet helemaal vernieuwend is, is het minder cliché dan gedacht. Minder openslaande deuren en rammelende lampen dan in voorgaande delen en dat is al een pluspunt an sich.

Vooruit, Paranormal Entity. Een mockbuster. Een vrijwel exacte kopie van Paranormal Activity, enige puntje is dat er een iets andere verhaallijn in zit maar het principe blijft hetzelfde. 'Lekker makkelijk' moet Shane van Dyke gedacht hebben.

But it's not that bad. Het kan niet tippen aan Paranormal Activity, maar een waardeloos namaakje is dit niet. Erg middelmatig wel. Er gebeurt weinig, en dat is juist wat het origineel zo spannend maakt. De beklemmende sfeer, de angst voor het onbekende.. Bij Paranormal Entity is het goed in beeld gebracht, maar wederom is dat juist omdat veel mensen dit allemaal al eens hebben gezien, de spanning is al snel aanwezig door het telkens terugkerende gebruik van suggestie.

Acteerwerk is zwak, de personen in de film boeien je totaal niet.. Dat maakt het geheel jammerlijk, maar toch weet het wel nieuwsgierig te maken naar meer. Waarschijnlijk had ik te hoge verwachtingen. Toen ik hem kocht had ik ook een idee dat het met het origineel te maken had, zoals ik gisteren al vroeg hier. Het feit dat het verder geen link had met P.A. heeft me toch licht teleur weten te stellen.

2.5*

'' i'm willing to sacrifice the happiness of my vagina for my heart's.''

Wanneer er in de eerste 3 minuten al een masturbatiescène, een steenpuist-op-de-kont-grap

én een Borat-slip langskomen, weet ik dat ik de overige 87 minuten een hoop bagger te zien ga krijgen. TOP.

Sasha Formoso (Kasey) is gelukkig wel een bloedmooie vrouw, dat maakt het nog draaglijk om door te kijken. Michael is een eersteklas loser en hij werkt je al vrij snel op je zenuwen. De film zelf is waarschijnlijk nog slechter dan alle spoof-films bij elkaar. Het is 'camera gebeuren' is vrijwel hetzelfde vormgegeven als andere 'Paranormal' ripoffs, alleen met wat meer (flauwe) seks(grappen) er in.

Het was eigenlijk nergens grappig. Dat einde was gewoonweg vreselijk en Michael verpest de hele film. Er zijn spooffilms die ik best te doen vind, waar ik af en toe om moet lachen (A Haunted House bijvoorbeeld) en die vermakelijk is, maar deze film is zwaar kut. Als ze iets meer hun best hadden gedaan en een andere acteur in de hoofdrol hadden gezet, was het van 'onuitstaanbaar' naar 'vreselijk' gegaan.

1.0* voor de bloedmooie Kasey en nog een 0,5* voor mezelf, omdat ik het toch vol heb gehouden hem uit te kijken.

Ik heb me altijd menen te herinneren dat de Olson twins in deze film speelden, ik was dan ook verbaasd toen ik het jonge sproetenkoppie van Lindsay zag. Positief verrast, dat dan weer wel.

Eigenlijk is de film zo slecht nog niet, zeker voor de doelgroep. Natuurlijk is het cliché, voorspelbaar en kinderlijk, maar ook heerlijk zoet. Af en toe is een film als deze best welkom, ookal zit er een happy end aan te komen die je vanaf de eerste minuut kunt raden.

Lindsay deed het best aardig als jong kippie die een dubbelrol speelt. De ouders waren ook prima, maar de nieuwe vriendin van paps.. Wat een vervelend mens. Haar personage, en haar uitstraling spraken me totaal niet aan. Nouja, dan heeft ze wel iets goed gedaan.

Best leuk!

Een film die moeilijk mijn aandacht erbij kon houden.. Ik had hier toch het een en ander van verwacht, een vliegtuig crash, de overlevende.. en natuurlijk, het wat een verrassende plotwending op het eind, maar in plaats dat deze me boeide was het eerder; Was het dit? Is dit alles?

Jammer!

2.0 *

Wisselvallige film. Waar het op het ene moment erg boeiend is en je op het puntje van je stoel weet te houden, lijkt het vervolgens zodanig een rommeltje te worden dat je je aandacht er lastig bij kunt houden en je aandacht dreigt te verslappen. Aan het acteerwerk ligt het niet, dat is sterk en de twee dames zijn ook uitstekend gecast, maar op een gegeven moment, tijdens het tweede deel van de film was ik er wel klaar mee en kreeg ik een 'Jaja, het zal allemaal wel' gevoel. Ook leek het steeds meer de richting van 'Woensdagavondfilm op RTL 4' te gaan, maar dan in een (semi) erotisch jasje gestoken met muziek die me soms wat te bombastisch was.

Maar enfin. Pluspunten waren er ook natuurlijk, en Noomi was er voor mij een van. Ik heb nog niet bijzonder veel werk van haar gezien, maar ze weet me wel telkens te verrassen. Haar naturelle uitstraling, maar tegelijkertijd ook de blik in haar ogen die je vast weet te houden en intrigeert, is een plus. Ook zijn er een handjevol scènes die zo mooi geschoten zijn dat ze echt indruk weten te maken.\

Jammer dat het verhaal naar het einde toe te rommelig en afgeraffeld is.

Gisteravond voor de 2e keer deze film bekeken, sinds een paar jaar... Op een gegeven moment werden de vele martelingen me teveel en heb ik hem uit gezet, ga vanmiddag denk ik de rest van de film weer afkijken, want gisteravond begon ik me er aan te storen.

Typische kinderfilm.

Nee, Johnny de Mol is geen geweldig acteur, maar hij heeft iets schattigs. Zeker samen met het jonge meiske, erg aandoenlijk. Al wist ik in het begin niet goed of het nou een jongetje of een meisje was. Oeps.

Ruben v/d Meer als leraar is ook erg leuk. Heerlijke vent. Vooral leuk om het basisschool gebeuren te zien, als lerares is dat altijd wel interessant natuurlijk. Kiek (wat een naam ook) is soms (Lees: erg vaak) vrij irritant, zeker bij het zoveelste '4 dingen die..' komt het je bijna je neus uit. Al is dit voor kids natuurlijk hartstikke grappig, gezien zij dezelfde manier van de wereld zien en over dingen denken hebben. Er gebeurde ook eigenlijk vrij weinig gedurende de film, telkens hetzelfde. Herhaling na herhaling. Voor de volwassenen is dat een beetje vermoeiend.

Sommige scènes vond ik persoonlijk ook weer best heftig, het vermoorden van een muis tot daar aan toe, maar ik zat echt van: 'Als ze nu die hond van de brug gaat gooien, stop ik direct met kijken!'. Ik zat op dat moment echt even met tranen in mijn ogen en met open mond te kijken (ja, ik ben een sucker voor hondjes, en dit was ook nog eens zo'n lief oud mormeltje.)

Gelukkig wel een happy end, voor de kinderen is dit toch beter.

Robin Williams, in sommige films vind ik hem geweldig, in andere kan ik hem niet uitstaan. Hij is dus een echt twijfelgeval en films van hem zijn dan ook vaak een gok. Ga ik van hem genieten, of me aan hem irriteren? Bij Patch Adams heb ik het grootste gedeelte van hem genoten.

Het is aandoenlijk, met vlagen humoristisch en toch blijft de film soms wat te langdradig aanvoelen. Gelukkig is Robin zijn rol hem op het lijf geschreven en weet de film daarom toch te boeien.

Wat moest ik hier nou van verwachten? Ik had geen trailer gezien voor zover ik me herinnerde, wist niet echt waar 't verhaal over ging behalve de korte (lees: één zin) samenvatting die mijn vriend me gaf.

Wat ik wel wist, was dat Pegg en Frost in de hoofdrol waren. Niet mijn soort mannen, niet mijn humor (vaak wat te kinderachtig) en na enkele minuten kijken voelde ik dat mijn irritatiegrens vrij snel bereikt kon zijn.

Ik vond het begin van de film niet zo heel leuk. Ik had dan ook al snel het gevoel dat dit niet mijn soort film zou zijn, gezien er binnen 10 minuten al 3 keer een gay-grap gemaakt was.' Dit bleef ook maar terugkomen op een vervelende manier, op een gegeven moment dacht ik : Nu weten we het wel.

Ik vond Paul ook verre van leuk. Soms kon ik nog wel een klein glimlachje op mijn gezicht toveren, bijvoorbeeld wanneer hij stond te dansen, maar zodra hij zijn mond, of whatever, opendeed ging mijn glimlachje heel snel weer weg.

Het tempo was voor mij ook wat te traag waardoor ik telkens mijn interesse en aandacht verloor.

Tegenvaller, hoewel Simon Pegg me uiteindelijk toch minder stoorde dan verwacht. Het grootste knelpunt zat voor mij bij het oninteressante verhaal, de humor die mij niet aansprak en het constante geneuzel over christenen, homo's etc. Viel te weinig te lachen voor mij. Jammer.

Mijn eerste Fulci en ik ben direct getraumatiseerd voor het leven. Waarom ik nooit eerder een film van hem heb gezien, het is me een raadsel.

Ik ben veel gewend op horrorgebied. Ik heb veel gezien, van shockerende dingen tot de meest ranzige die denkbaar zijn. Toch viel me dit even rauw op mijn dak. Ik had geen idee dat het zo ging zijn.

Het eerste half uur lag ik namelijk gapend en vermoeid te piepen dat ik 't 'saai' vond en dat het niet mijn ding was. Ik keek niet echt geïnteresseerd. Totdat de scène kwam waarbij het meisje haar eigen ingewanden uitkotste. Dude, SERIOUSLY? Ik ben recht gaan zitten op dat moment, waarom weet ik niet, want ik keek vol afschuw naar het beeld, maar toen was ik gefascineerd en had de film mijn volledige aandacht. I'm one sick puppy.

Ik vond het verhaal zelf niet veel, maar die gore en die sfeer, sweet jesus. Ik krijg serieus nachtmerries van die scène met dat boorapparaat. Ik heb voor het eerst sinds tijden door de spleetjes van mijn vingers heengegluurd (Ik wil het niet zien maar kijk stiekem toch) omdat ik niet 'durfde' te kijken.

Wat een ervaring. Ik ben er stil van. Ja, ik. Snel meer kijken van deze beste man.

Ik heb ooit een vlaag van de film gezien @ Film1, en toen ik Emma zag, dacht ik werkelijk dat Cher in deze film meespeelde. Dus ik besloot Peacock maar eens vanaf het begin een kans te geven.

Nou, geen Cher dus, maar nog gekker dan dat.

De film kabbelt (misschien een beetje té) rustig voort, het acteerwerk is prima maar toch ontbreekt er iets. Een bepaald gevoel dat de film niet over weet te brengen. Het nieuwsgierige, het verlangen naar méér, de behoefte om te zien wat er verder gebeurt. Je gelooft het allemaal wel. Het hele meervoudige persoonlijkheidsstoornis gebeuren is interessant, al had er iets meer vaart in het verhaal mogen zitten, of wat meer uitdieping van zijn gespleten persoonlijkheid.

Sarandon, Murphy en Page weten de film toch naar een hoger niveau te brengen, vandaar een voldoende.

Ja, Pelts is een fiijn filmpje. Even net een kwartslag anders dan de andere delen uit de reeks. En zo zeg, nog een vrij goede rol van Meat Loaf ook. Doortrapt, wanhopig voor sex, hebberig en nog sneaky ook. John Saxon's rol is kort, maar weet zeker te overtuigen. Sfeervolle muziek, grauwe kleuren met veel rode invloeden, en een naargeestig sfeertje.

Tot nu toe is dit de bloederigste aflevering geweest die ik gezien heb. Past ook het meest binnen het 'Masters of Horror' gebeuren. Fijn begin van seizoen 2. Heb een paar keer mijn ogen flink dichtgeknepen, goed teken!

Vrij fijne erotische scène tussen de twee meiden.

Genoeg bekende gezichten in één film gepropt, dus de cast is wel herkenbaar voor mij. Ex-soapies, (ex) actrices uit de serie Spangas en wat 'oude rotten'. Best leuk. Maar tja.... Ik hou niet van paarden. Echt totaal niet gewoon. Desondanks deze film toch maar een kans gegeven onder het motto 'Even een luchtige film'.

Dat kreeg ik inderdaad wel. Niet al te zwaar, maar ook geen topvermaak. Ik had de film waarschijnlijk veel beter kunnen waarderen als ik een jaar of 13 was of zelf paard zou rijden. De film zit vol stereotype personages (Gaby Blaaser haar personage Jorine bijvoorbeeld), de dialogen zijn vrij mat en de interactie tussen Kai en Lisa... Nee. Kwam niet uit de verf, die opgekropte woede en onmacht. Lisa/Liza deed het best aardig maar ik vind het toch overrated. Snap de lof niet zo.

Het is echt een tienerfilm. De muziek (Veelal zeurderig of zoek Nederlandstalig geneuzel), de gesprekken, de situaties.. Ik was er dan ook halverwege de film wel klaar mee. Gezeur om dat paard joh, gefrustreerde gedoe eromheen telkens. Ik kon me lastig inleven, laat ik het daar op houden.

“A slut is just a woman with the morals of a man.”

Enfin. Ik hou er niet van, dat soort gedragingen, of je nou een man of een vrouw bent. Zeker niet als je het daadwerkelijk niet meer bij kunt houden met wie je allemaal het bed, de bank, de wc of weet ik veel welke plek gedeeld hebt. Waarom kijk ik deze film dan toch, terwijl ik weet dat ik me hier ontzettend aan irriteer? Ik weet het zelf ook niet meer.

Het begon al achterlijk, met een videoboodschap van slutty mom voor haar dochter. Ik vroeg me meteen af waarom je je dochter zou willen vertellen dat mamalief een 'losbandig type' is geweest.

En dan al die mannen, met al die fotootjes en alle nicknames.. Jezus. Toch wel sneu als je zo'n leven wil leiden. Om de zoveel minuten weer een vrijparty terwijl de zoektocht naar de verwekker van het kind door gaat.

Wat jammer is, is dat het werkelijk nergens grappig, mooi, ontroerend of enigszins boeiend wordt. Wat een verspilling van tijd. Vooral dat einde, waarbij ze haar dochter nog even toespreekt dat ze vooral moet doen wat ze zelf wil en zich niets aan moet trekken van anderen. Met andere woorden, pak wie je pakken kan en ga om de zoveel tijd naar de dokter voor een soa-test, want dát is pas het 'echte' leven.

Brrrr.

Gekregen als tip van een horrorbuddy. Wes Craven, dat kan ik vast wel waarderen, dacht ik. Dat ik deze film nog nooit eerder gezien had... ik bleef me er over verbazen.

Achteraf gezien had ik het wellicht beter zo kunnen laten. Mijn verwachtingen waren veel te hoog, en daardoor bleek het een fikse tegenvaller.

Het maakt me niks uit dat de film aardig gedateerd aanvoelt, ik was tenslotte ook pas 3 jaar toen de film uitkwam, maar er is te weinig wat me aanspreekt. De personages vond ik niet leuk (vervelend joch), het verhaal, tsja.. het greep me langs geen enkele kant, en het klonk nog wel zo veelbelovend... De humor? Mwoa-mwoa. '' Age 13: Too old to get tit & too young to get ass. '' Jaja, grappig ofzo. Spanning? Waar?

Nee, niets voor mij. Misschien als ik hem als tiener had gezien... maar nu niet. Heb beter gezien van Dhr. Craven. Jammer.

Noah is leuk, maar deze film viel zo tegen. Waarschijnlijk is het weer veel teveel geromantiseerd in de media waardoor mijn verwachtingen te hoog waren. Het deed me allemaal niet veel, werd er niet warm van. En dat zeg ik, hoogzwanger en vol hormonen, huil nog bij een reclame over een puppy. Het verhaal is soms zelfs vervelend voorspelbaar en weinig vernieuwend en voelt aan als een herhalingsoefening.

Maar, Noah is leuk. Ook al is zo'n personage van bordkarton, naar hem kijken is zeker geen straf. ??

'' You should thank me. Artists are always appreciated more after they're dead. ''

Leuk tussendoortje, maar niet veel meer. Waar Douglas overtuigt laat Paltrow een paar steekjes vallen. Ze is al niet de meest charismatische en boeiende actrice die ik ken, ik vind haar altijd vrij sloom en monotoon overkomen, dat was hier helaas ook zo. Je krijgt als kijker dan ook meer sympathie voor het personage van Douglas.

De film kent enkele spannende momenten maar helaas kent het ook genoeg inkakkertjes. Wel mooie interactie tussen Mortenson en Douglas. Dit zijn toch wel de dragers van de film. Het bouwt op naar een climax, eentje die helaas erg tegen valt. Jammer. Zeker voor een herziening, wat dit dus was.

Toch naar de 3.0*.