Meningen

'' We believe in nothing, so we can do anything. ''

Iedereen die mij een béétje kent weet dat ik dagelijks tijdens mijn gebruikelijke 'ik-zing-onder-de-douche-moment', mijn 'meezingen-in-de-file-moment' of mijn 'ik-swing-door-het-huis-als-ik-poets-moment' keihard meeblér met 'All The Things She Said' van t.A.T.u. Ik ben dol op die plaat, als sinds de eerste keer dat ik 'm hoorde. Ik weet niet precies wat het is, de herkenning of gewoon de tekst, de videoclip die ik kan dromen.. Echt een plaat die mijn 'all time favs' top 3 haalt. Blij verrast dus toen ik zag waar deze film over gaat, ookal is t.A.T.u. totaal niet populair meer of wat dan ook. Sowieso ook blij met Anton Yelchin, die ik onlangs nog in Fright Night zag. Leuk joch. Ook de meiden spraken me wel aan. En het hele lesbische gebeuren natuurlijk hè.

Maar eigenlijk hè, gaat het dus helemaal nergens over. Al mijn enthousiasme voor niks. Zomaar, plons, in het water gevallen. De meiden zijn wel cute en de band die ze samen hebben en opbouwen ook, maar wat het verhaal betreft? Pure bagger eigenlijk. De bijpersonages zijn allemaal vervelend, met verschrikkelijke accenten. Het einde van de film is eigenlijk ook te slecht voor woorden, ik zou het bijna een anti-climax noemen, maar de rest van de film was eigenlijk al één grote anti-climax dus tsja.

Bestaat t.A.T.u tegenwoordig eigenlijk nog wel vraag ik me af? Waren toch allang gestopt? Nouja, het feit dat deze film plots verschijnt kan een poging zijn om hun carrière nieuw leven in te blazen. Het liedje 'You and I' was in ieder geval wel leuk, en de rest van de liedjes waren ook oké. Waarom is er niet een wat beter verhaal gebruikt? En wat betere acteurs, dat zou op zich ook wel handig zijn. Die blonde vent met zijn brilletje, oorbellen en vreselijk overdreven accent zou echt een stoel tegen zijn hoofd verdienen, wat een ergernis.

*Weg enthousiasme* Hoop niet dat het liedje nu ook voor me verpest is, na het zien van deze film.

Zohan: It is... you. Dalia, I don't know how to tell you this. I cannot make sticky with anyone else. *You* are the special one. I will only be "Steve" for you.

Dalia: Uh, who is Steve?

Zohan: Stiff, with an F.

Oh my god, over flauw gesproken. Ik hou dr van!

Hoewel ik vroeger een hekel had aan Adam Sandler, moet ik eerlijk bekennen dat ik hem door deze film een stuk leuker ben gaan vinden. Mijn verwachtingen waren lager dan laag, en hoe heerlijk is het dan als je positief verrast wordt? Stiekem ben ik wel een liefhebber van onderbroekenlol en flauwe sexgrappen, en laat deze film daar nou perfect bij aansluiten. Tranen die over mijn wangen rolden van het lachen, een grote smile op mijn gezicht en heerlijk genieten van de humor.

Onze palestijnse schone, die gespeeld wordt door ''eye-candy'' Emmanuelle Chriqui zet ook een fijn rolletje neer. Leuke interactie met Sandler ook.

Alleen al vanwege het feit dat ik me niet heb gestoord aan Adam Sandler, is dit voor mij een van de betere komedies van de laatste tijd.

4.0*

Aardig. Niet echt lachen, gieren, brullen maar ik heb me vermaakt. Mena Suvari en Rob Schneider, wat een stel, waren een verrassing. Wist niet dat zij hierin meespeelden. Ik kan begrijpen dat veel mensen dat soort humor niks vinden, ik vond het wel droog. Vooral Rob vind ik altijd wel goed te pruimen.

Dave Annable en Katharine McPhee hebben weinig chemie met elkaar, maar oh boy, wat zijn het allebei knapperds. Vooral Katharine is echt een pláátje van een vrouw, om verliefd op te worden. Ondanks dat je geen lichtjes in de ogen ziet branden is het ook niet een totaal ongeloofwaardig stel. Je kunt natuurlijk van A tot Z voorspellen wat er gaat gebeuren binnen dat 'huwelijk', maar wanneer je dat weet hoef je ook niet op plotwendingen te wachten en ga je mee met de flow, enzo.

Ik heb enkele keren een klein lachje gehad, en verder genoten van het uitzicht.

Je neemt een bekende cast, een standaard verhaaltje, en je hebt een nieuwe komedie. Kate is een prachtige vrouw, veel charisma en op sommige momenten zeer sexy. Wilson, iemand die ik normaal niet zo denderend vind, komt ook redelijk goed uit de verf. Dillon daarentegen viel een beetje tegen. Weet niet precies wat het nou was, maar zijn rol kwam ongeloofwaardig en niet boeiend op me over.

De timing was ook niet al te schitterend. Wanneer het grappig hoort te zijn, wordt hier in gefaald. Je blijft dan zitten met een flauw mopje waarbij je merkt dat je één wenkbrauw omhoog trekt, in plaats dat je een (glim)lach krijgt. Leuk voor een keertje, maar absoluut geen hoogvlieger.

You're Next.

Wisselend gevoel bij. Het is niet slecht, maar ook niet goed. Achteraf zit ik nog enigszins met een onbevredigd gevoel terug te denken aan wat ik nu gezien heb.

De film is vlot in tempo, kent een paar spannende momenten en de kills stellen niet teleur. Maar helaas blijft het aanvoelen als een "13 in een dozijn" productie. Het acteerwerk is niet altijd even sterk, wat op zich niet erg is want de karakters zijn grotendeels slachtvee.

Step Up meisje in de hoofdrol was een aardige keuze, ze doet het niet onverdienstelijk. De andere karakters krijgen niet veel tijd, dus van uitdieping van personages is er niet veel sprake.

De plottwists zijn op zich een verrassing, maar wanneer je eenmaal weet hoe de vork in de steel zit moet je bekennen dat het toch wel erg makkelijk en cliché is.

Nog even verder laten bezinken. Na gisteren het geweldige The Conjuring te hebben gezien ben ik nu misschien (te) kritisch.

Voor nu toch een voldoende.

Ik had echt zin in een grappig 'tussendoortje'. Youth in Revolt heb ik een tijdje geleden als tip gekregen en na een tijd lang op de plank te hebben gelegen, heb ik hem toch maar eens gekeken.

Als eerste: Leuke cast. Michael Cera is cute! Ik begin jongens met puppy-oogjes leuk te vinden geloof ik. De bijrollen zijn ook fijn. Zach met-de-moeilijke-achternaam Galifianakis moet ik in de gaten gaan houden, want ik vind hem tof. In The Hangover, Due Date en Dinner for Schmucks vond ik hem erg tof, en ook hier speelt hij weer een lekker fout personage. Ray Liotta als politieagent en we zien ook nog even Steve Buscemi langskomen, al is zijn rol wel piepklein. Portia Doubleday is een leuke meid om te zien, ze doet het ook niet onverdienstelijk, maar toch moest ik even aan haar wennen.

Af en toe grenst de film aan het vervelend wanhopige, Nick wil ontmaagd worden en dat is zijn prioriteit. Toch kun je het einde van de film al van kilometers ver aan zien komen. Het is dan ook even oppervlakkig als andere tiener/pubers film waarbij iemand zijn maagdelijk wil verliezen. Een echte uitschieter wordt Youth in Revolt dan ook niet. Het voordeel is wel dat de film fijn wegkijkt en de tijd omvliegt.

Ik werd wel een beetje gek van de naam 'Saunders', die heb ik de afgelopen weken meer dan genoeg gehoord. Maargoed, daar kan de film niks aan doen.

Prettig komedietje. Thumbs up for Cera!