Meningen

Best intens.

Hoewel ik deze film een aantal jaar geleden al eens gezien had, herinnerde ik me er niet veel meer van. Daarom eens in de herziening gegooid.

De sfeer van de film is meteen de grote kracht. Het acteerwerk is solide, maar niet altijd even overtuigend. Af en toe had ik moeite met Eddie, die toch de film moet 'dragen'. Ik kon lastig een beeld van hem vormen, en hoewel dat wel bij zijn personage hoorde, stoorde het me af en toe. Toch heeft hij iets wat intrigerend is, juist dat 'ongrijpbare' van hem. Vreemd, zo'n dubbel gevoel. Zijn nieuwe partner wist me helaas niet te boeien, Melissa George is inwisselbaar en weinig memorabel.

Selma Blair doet het daarentegen wel erg goed. Vanaf het moment dat zij in beeld komt gaat het eigenlijk in sneltreinvaart. Einde is daarom ook erg sterk, ze weet indruk te maken.

Vroeger, toen ik nog thuis woonde, heb ik wel eens een aflevering van Witse gekeken met mijn vader.De afgelopen jaren heb ik niks meer gezien, en de herinneringen aan die paar afleveringen zijn ook vervaagd.

Het verhaal begint direct en je weet meteen waar het om draait. Helaas schept dat valse verwachtingen, want daarna houdt de film de tempo van een slak aan. Er wordt geprobeerd om er een 'all american' verhaal van te maken, maar het gesprek aan vaart werkt dit tegen. Jammer, want het plot is boeiend en heeft zeker potentie om er iets spannends van de maken.

Toch kent de film fijne momenten. Mooie locaties en fijne beelden, en de zaak naar sm-foltering en geweld is interessant. Het psychologische aspect is ook duidelijk aanwezig, het is niet 'de zoveelste' politiefilm. De beelden zijn vrij expliciet, wordt weinig aan de fantasie overgelaten wat de martelingen betreft.

Toch jammer dat het aanvoelde als een film van vier uur, waar je je op sommige momenten doorheen moet worstelen. Anders had het gegarandeerd beter gescoord voor mij.

Jennifer Aniston is één van mijn favoriete actrices. Ze straalt vrolijkheid uit en lijkt mij ontzettend.. echt. Niet zo fake als sommige Hollywooddames met hun sterallures. Paul Rudd vind ik ook een vrolijkerd. Als Friends fan vind ik het dan ook schitterend om deze twee samen in een film te zien, als koppel nog wel.

Ik vond het alleen niet grappig. Niet zo.. eigenlijk totaal niet, beter gezegd. Ik heb geen enkele keer gelachen. De personages spraken me totaal niet aan, zelfs die van Rudd en Aniston niet. De 'grappen' duren ook te lang, zoals bijvoorbeeld de letterlijk/figuurlijk grap. Het is op een gegeven moment gewoon irritant.

Zo jammer, want ik had echt zin in deze film. Ik dacht dat het met deze twee acteurs in de hoofdrol niet mis kon gaan. Wel dus. Erg flauw en weinig memorabel.

Grote teleurstelling.

Oké. We zijn twee jaar verder, en hoewel ik altijd een slecht beeld bij deze film heb gehouden, wou ik hem toch nog eens herzien. Valt hij echt zo tegen? Of zit ik er nu met een heel ander gevoel in?

Wanted is eigenlijk het beste te omschrijven als leentjebuur. Je hebt het toch allemaal wel eens eerder gezien, in andere en betere actiespektakels? En alsof dat nog niet erg genoeg is, is Wesley Gibson een heel vervelend personage. En ik dacht dat ik Angelina storend zou vinden...

De actiescènes zijn ongeloofwaardig en het geheel is vergezocht. Ook zitten er erg vervelende plotwendingen in, die zogenaamd uit de lucht moeten vallen, maar die je al van kilometers ver voelt aankomen. Normaal heb ik geen moeite met 'over the top' en zelfs niet met ongeloofwaardige gebeurtenissen, maar in deze film voelde het net allemaal te plastisch en te Amerikaans aan.

Ik mag nu wel concluderen dat het gewoonweg niet mijn soort film is. Gelukkig speelde Morgan er nog in, dat maakte het enigzins leuk.

Tsja.. ik had hier ook meer van verwacht.. maar hij was totaal anders dan ik me voorstelde.. Ik dacht actie, goeie grappen.. maar in plaats daarvan wist ie me totaal niet te boeien. Ik raakte eerder geirriteerd door de acteerprestaties.

Jammer.

Beetje matig. Waarschijnlijk had ik te hoge verwachtingen. Het duurde een hele tijd voordat ik echt in de film kwam en de eerste minuten wisten me dan ook niet te boeien. De meiden acteerden redelijk, maar niemand sprong er echt bovenuit. Het had mijn inziens wel wat meer freaky en creepy gemogen, maar vooruit.

Pas halverwege de film merkte ik dat hij mijn aandacht eindelijk écht had, en werd ik nieuwsgierig naar meer. Af en toe een schrikmomentje, maar de meeste zag je helaas al aankomen. Echt vernieuwend was het verhaal ook niet en er had meer uitgehaald kunnen worden. Vreemd ook dat een film van 1,5 aan kan voelen als 3 uur, leek geen einde aan te komen.

Toch weet de film naarmate de tijd vordert beter te worden, dat was wel prettig. Heard en Fonseca vind ik ook schattige actrices,dat hielp ook wel mee. Vandaar toch een nipte voldoende, verder best jammer.

''I wish the internet is still working so I could just look up whatever it is that's wrong with you.''

Leuk. Ik vond die knul wel aandoenlijk. Echt zo'n joch die ik vanaf het begin al schattig vond. Slechte keuze in vrouwen wel, want blondie is inderdaad een (levendigere) versie van Kristen Stewart, en dat is sowieso al geen compliment. Maar ach, ik irriteerde me (voor de verandering) er niet aan.

Ik vond de humor-drama-romantiek mix ook wel goed geslaagd moet ik bekennen. Had de film iets grappiger verwacht, maar gelukkig was het wel vermakelijk. Af en toe ging het me wel iets te vlug, de hele transformatie bijvoorbeeld, was af en toe gevalletje 'beter jammer'.

Maar verder wel lief, hoor. Ik snap wel wat ze in 'm zag. (Al was zij een erg onsympathiek mens, hij had beter kunnen mikken)

Anders dan verwacht, maar toch een vermakelijke, onderhoudende film. Toch grotendeels eens met kos, het voorspelbare laatste half uur doet een klein beetje afbreuk maar enfin, ik snap de keuze wel, ookal is het wel een veilige keus om het zo te doen.

Voor iemand die al huilt als ze een pup met zielige oogjes ziet, heb ik het gek genoeg droog weten te houden. Misschien omdat ik weinig binding voelde met het personage van Tom Hardy. Ik snap dat de meeste mensen hem als een lieve, doch bikkelharde spierbundel zien, maar ik had meer met zijn broer. Ook leuk om Bryan Callen nog even te zien.

MMA doet me niks, ik kijk er niet naar en het zal nooit iets worden wat me interesseert, toch vond ik het best stoer om te zien in deze film.

Voor een film die af en toe flink 'Amerikaans' en 'er over' is (dat hele militairen gebeuren bijv, ik kon er niks mee, plus de flink aantal clichés) toch 2 uur lang boeiend.

The Washingtonians. Voor mij absoluut de minste van de reeks. De intro was nog vrij aardig, donker, duister en onheilspellend.

En toegegeven: het klinkt wel oké. George Washington, zogenaamd een van de beste presidenten ooit, was een kannibaal. Niet zomaar een kannibaal, maar ook nog een die een voorkeur heeft op culinair gebied, want jonge maagden smaken nu eenmaal het lekkerst. (Nooit gedacht dat ik deze zin nog eens zou zeggen.) En dan heb je nog een gekke groepering die kost wat kost moet voorkomen dat het grote geheim uitlekt.

Het hele 'creepy huis' gebeuren vond ik ook niet schitterend. Je kunt een waslijst maken aan titels van films die gaan over een jong gezin die verhuizen naar een eng, oud huis waar het niet pluis is. Meestal is het kindjelief die het het eerst doorheeft, maar niet serieus wordt genomen. Het zit boordevol cliché's en helaas viel het acteerwerk ook niet bepaald mee, met name het kleine meisje was tenenkrommend slecht.

Wanneer je gaat kijken, merk je dat het verhaal helemaal niet zo oké is. Eerder idioot en boordevol rare kronkels aan complotten die kant noch wal raken.

Niet aan mij besteed.

Toch te hoge verwachtingen gehad.

Ik kwam met gemengde gevoelens de zaal uit. Ik heb gedurende de film telkens andere emoties gevoeld, iets wat ik altijd een groot pluspunt vind want dat betekent voor mij dat ik helemaal in de film zat en meegezogen werd. En dit was ook het geval. Gevoelens van woede, verdriet en afschuw kwamen naar boven, en stiekem ook lichte verrukking voor Pattinson, wat een knappe vent is het toch.

Toch was ik niet helemaal bevredigd. Ik vond de aanloop naar 'de daadwerkelijke gebeurtenis' te lang, waardoor het voelde alsof de spanning allemaal in het laatste half uur werd gestopt en het traag voortkabbelde. Daarbij vond ik het ook jammer dat de film opende met een raamvertelling a la The Notebook, Titanic, etc.

Christoph Waltz was geweldig, wat een griezel. Reese vond ik op de een of andere manier niet echt passen bij haar personage. Ik kon niet veel met haar en ik vond, helaas, de chemie tussen haar en Pattinson te zwak overgekomen. Voor een liefdesverhaal vond ik ook niet echt duidelijk wat zij nou in het jonge broekie zag, het was eerder pats, boem, ik ga met jou mee. Had graag iets meer persoonsontwikkeling gezien.

Het is erg mooi vormgegeven en de beelden zijn schitterend, het acteerwerk is niet slecht maar helaas niet altijd even overtuigend tussen de twee hoofdrolspelers (soms waren ze zelfs een beetje vlak), maar naastde grote verrassing Waltz vond ik de bijrollen ook erg sterk, ik kreeg het even moeilijk toen de roommate van Pattinson gestorven was.

Al met al geen slechte film maar het weet zich niet erg te onderscheiden van een standaard ''jongen-leert-meisje-kennen-maar-mogen-niet-samenzijn'' verhaal. Gelukkig was het op visueel gebied verbluffend en was de sfeer in orde. Misschien bevalt hij tijdens een herziening beter.

Mijn laatste Masters of Horror. Ik ben er in korte tijd doorheen gevlogen, en deze wou ik bewaren als afsluiter. Mede omdat ik er goede verhalen over gehoord had, maar ook omdat ik clowns vreselijk eng vind. And oh boy, ik vond het echt schitterend!

Het komt niet vaak voor dat ik in de eerste minuut met een big smile naar de TV roep: ' What the FUCK?! '

Ik ben bang voor clowns. Al sinds ik een klein Elineke was, had ik totaal niks met deze olijke en kleurrijke vriendjes, en bleef ik er het liefst uit de buurt. Het zien van 'It' had het er niet beter op gemaakt. Daarom ging ik met gemengde gevoelens deze film in. Zou ik ook de kriebels krijgen van Buster? Het antwoord is: JA. Maar (er is altijd een maar) het was ook weer komisch te noemen.

Af en toe flinke knipogen, gitzwarte humor en een naargeestig ondertoontje. Ik vraag me wel altijd af hoe jonge kinderen, in dit geval de acteurtjes uit deze film, dit soort films blijven herinneren. Hopelijk krijgen zij meer dan genoeg ondersteuning en begeleiding, want wanneer een volwassen jonge vrouw hier al de bibbers van krijgt, hoe zit het dan met die kleintjes? Misschien denk ik veel te diep hierover na, maar het is een vraag wat ik bij meerdere films in mijn hoofd heb gekregen, blijft interessant.

Het is inderdaad flink leentjebuur van andere films, maar ach, dit is nergens storend. Einde vond ik een beetje minder, maar absoluut vermakelijke onzin. En clowns zijn nog STEEDS enge wezens.

Creepy. Disturbing.

Wat een vreemd gezin. Het huwelijk (Als je dat nog zo kunt noemen) is bizar. De warmte ontbreekt, was totaal geen samenhorigheidsgevoel. Het duurde daardoor ook lang voordat ik de koele, afstandelijke moeder kon 'accepteren'.

Het hele nature versus nurture gebeuren vind ik verschrikkelijk interessant. Welke rol spelen genen en de omgeving in de ontwikkeling van kinderen? Kevin was een beangstigend kind, zelfs als peuter al. Je zou maar zo'n kind hebben, ik kreeg er de kriebels van. Geweldig gespeeld, zowel door het jongere acteurtje als door de puber.

Vader vond ik maar een zwamzak. Kon geen enkele sympathie voor hem opwekken, al dolde hij hier en daar wel even met zijn kids, ik vond hem niks.

Kevin is een manipulatieve sadist. Ik snap dat veel mensen zijn nekje om zouden willen draaien. Ik vond het een griezel, maar toch had ik ergens ook medelijden met hem. Ik probeerde telkens 'verder' te kijken, verder dan zijn gestoorde gedrag. Moeder is geen slechte moeder, maar een goede is ze ook niet. Heeft zij er toch mee te maken, kan haar manier van opvoeden (en haar depressiviteit?) een aanleiding zijn geweest tot het ontwikkelen van ziekelijk gedrag?

Het zet je in ieder geval wel aan tot nadenken. Ik ben onder de indruk. Totaal niet wat ik verwacht had ook, zonde eigenlijk dat ik hem zo lang op de plank heb laten liggen.

Deze film gaat nog een tijdje door mijn hoofd spoken, en de lege, kille blik van Kevin gaat me achtervolgen in mijn dromen.

Horace was aandoenlijk als onzekere en onhandige kluns. Ik had plaatsvervangende schaamte voor hem. Voor alle personages wel eigenlijk. Heeft hij trouwens maar één trui, of 10 dezelfde?

Die vriend van hem was echt verschrikkelijk, walgelijk figuur. Maar ook zo realistisch. Ik wil niet weten hoeveel (wanhopige) mannen er als hij zijn. Dat Engels van hem ook: 'Aai must go naw, Aai hef toe iet.'

Wel grappig dat die vent van de Gamma reclame's (Dat zeg ik, Gamma! Lekker onopvallend die verhuisdozen ook in beeld. ) de pa speelde van Cohen. Die ma daarentegen was verschrikkelijk.

Best een leuk vrouwtje om te zien, die Natasha. Accent is een beetje typisch natuurlijk, maar niet storend ofzo. Maar verder.... Gaat helemaal nergens over natuurlijk. Verhaal is te slap voor woorden, er gebeurde niks en het was eigenlijk gewoon saai. Humor was ook amper aanwezig, erg zoutloos.

Niet barslecht of irritant, maar ook niet goed te noemen.

Ik heb deze film een aantal jaren geleden gezien en ik zag hem net in mijn kast staan. Ik heb even kort getwijfeld of ik hem weer wou kijken, maar wat ik me nog ervan herinner vond ik hem niet echt veel soeps. Middelmatige komedie die mij dus zeker niet aandachtig hield.

Bel de krant, ik heb de eerste film gezien waar Kevin Hart in speelt waar ik hem niet irritant vind! Hallelujah! Normaal hoeft ik hem maar enkele minuten te zien of ik vind hem al overdreven en irritant aanwezig. Hier viel me dat reuze mee, ik heb me er in ieder geval niet aan gestoord.

Ook ik had nog nooit van deze film gehoord. Ik ben positief verrast. Niet alleen omdat ik Kevin kon verdragen, maar omdat dit weer eens een komedie is die ik met plezier uit heb gekeken. De personages zijn zowel komisch als aandoenlijk. Fijn! De mannengroep zorgen voor de leukste momenten van de film, leuke interactie hebben zij met elkaar.

Het verloop van de film is in het begin al vrij voorspelbaar, maar neemt daarna in sneltreinvaart toe. Maar dat maakt niet uit, je gaat er in mee. Als ik nu terugkijk gebeurde er eigenlijk niet veel, maar toch is het interessant om te blijven kijken. De humor slaat goed aan, voor mij althans. De ontvoering van de priester bijvoorbeeld, kijk, zoiets vind ik lachen. De laatste zin van de film is natuurlijk geniaal.

Het zal toch niet zo zijn dat ik Adam Sandler echt nog leuk ga vinden? Welke overacting, annoying actor ga ik dan telkens afkraken? Ik moet een nieuw slachtoffer zoeken, geloof ik.

Waar Sandler stijgt, daalt Drew Barrymore. Ik vind haar niks, kan er niks aan doen. Als ik haar gezicht zie denk ik al: ''Daar hebben we haar weer.'' Soms heb je dat gewoon direct bij bepaalde mensen, ik heb dat bij Drew. Maar, toegegeven, ze doet het niet rampzalig slecht en irritant. Al had ik liever een andere actrice gezien voor deze rol.

Heerlijk sfeertje hangt er in de film. Alles is zo lekker disco/80's: de kapsels, de muziek, de kleding.. Super! Af en toe lekker zoetsappig, de clichés worden uit de kast getrokken en de humor is niet altijd even goed getimed en geslaagd, maar het is een prima onderhouden genrefilmpje.

Bynes blijft leuk, maar dit is absoluut niet haar beste film nee..

Toch vind ik haar veelbelovend en hoop ik haar de komende tijd in wat diversere rollen te zien. Het genre komedie ligt haar wel, maar ik ken het ondertussen. Colin Firth blijf ik altijd zien als die man uit ''Bridget Jones'' en Kelly Preston vond ik een tikkeltje irritant.

Gelukkig is Oliver James een snoepie.

Ik was niet laaiend enthousiast toen ik de trailer zag, maar gezien de bekende cast vond ik het toch een kans waard.

Sowieso vanwege het mannelijk schoon: Joe Manganiello, Chace Crawford, Rodrigo Santoro en Matthew Morisson.. Oelala! De mannen spraken me dan ook meer aan dan de vrouwelijke cast, maar dat komt ook omdat ik Kendrick en Diaz niet echt leuk vind.

Ik had al van meerdere mensen gehoord dat het een doorsnee romcom is en het nergens boven de middelmaat uitsteeg, dus dat had ik ook niet verwacht. Keek desalniettemin toch aardig weg, al zit het wel vol met cliché's (de verknipte vader/zoon band, de jongere vriendin van paps etc), maar hè, wat 'expect' je?

Jammer dat een van de dames binnen een half uur al een miskraam krijgt. Maargoed, het hoort er wel bij, en in zekere zin is het ook vrij realistisch. Het mept je alleen even uit je 'feelgood' gevoel.

Moet bekennen dat mijn eierstokken toch wel lichtelijk begonnen te rammelen na al dat zwangerschaps- en babygeluk. Ik wil ook een kindje! Van Joe Manganiello of Chace Crawford bijvoorbeeld... God, dat zouden knapperds worden.

Maar enfin, de film an sich stelt niet veel voor. Humor? Nee. Nauwelijks. Ik hoefde in ieder geval niet vaak te lachen gedurende de film, af en toe een klein glimlachje was al heel wat. Al moest ik op het einde toch wel even hard lachen toen die papa het blikje bier gooide, LOL!

Inderdaad de zoveelste middelmatige romcom, maar toch blijven we kijken. Al dan niet voor de lekkere (Ik bedoel natuurlijk lieve) kerels. Sssht...

Oh ja, was ik trouwens de enige die de net geboren baby's erg oud uit vond zien? Ze konden bijna op voor hun rijbewijs joh.

Ik vind Anna Faris schattig. Sinds de Scary Movie reeks ben ik altijd wel benieuwd naar andere films waar zij in speelt, en een rol als deze in 'What's Your Number' is haar op het lijf geschreven. Een spontaan, gek en toch schattig meisje (ofja, vrouwtje eerder) die het niet altijd even handig aanpakt maar wel goede bedoelingen heeft.

Ze had duidelijk chemie met Evans, die trouwens toch ook wel behoorlijk cute is, al vond ik zijn personage dan wel ietsie minder, maar dat komt puur en alleen omdat ik niet zo hou van die kerels die er maar op los eh... gaan. Faris deed dat ook, maar met andere intenties. De zoektocht naar Mr. Right. En uiteraard, je weet vanaf de eerste minuut dat het gaat gebeuren, is die persoon misschien wel dichterbij dan ze dacht.

Het verhaal is enorm cliché en voorspelbaar maar wel genietbaar, en dat vind ik bij een film als deze het belangrijkste.

Enkele leuke scènes, zoals bijvoorbeeld de dans scène terwijl Evans op de gitaar 'Three times a lady' speelt, heerlijk om Faris zo uitbundig en vrolijk te zien. Laat haar maar lekker de maffe rollen blijven spelen, ik vermaak me er prima mee.

Middelmatig.

Beetje een 13 in een dozijn film zonder verdere uitdieping maar natuurlijk wel met personages die van bordkarton lijken, maar enfin, op zijn tijd is een dergelijk filmpje precies wat ik nodig heb. Verstand op 0 en genieten van de mooie Camilla, wiens acteerwerk inderdaad niet altijd even sterk was. De spanning komt pas tegen het einde aan, en de ontknoping valt helaas tegen. Je blijft achter met een 'Is het dit?' gevoel.

Wel een mooi huis en toch enigszins wel knap dat je door blijft kijken terwijl het zich voornamelijk in het huis afspeelt en je alleen Camilla in beeld hebt. Gelukkig is het een mooie meid. Jammer dat er met het verhaal niet wat meer gedaan is.

Ik vond hem zo slecht nog niet. Tuurlijk zit hij boordevol clichés en is hij niet beter dan de gemiddelde romantische komedie, maar het heeft zijn charme. Het was niet altijd even grappig, maar ook niet tenenkrommend slecht. Middelmatig.

Bell doet het aardig, ze is een mooie en prettige verschijning, en haar aanbidders zijn ook best leuk. Vijf verschillende mannen achter je aan hebben die je adoreren, kunnen nog wel eens voor rare situaties zorgen. Zo komt Bell van het ene probleem in het andere.

Grootste minpunt is wel de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Dat is een gemis. Wel een hippe soundtrack, met o.a. Jason Mraz, Katy Perry en Adele.

Ook hadden ze best een andere titel mogen kiezen.

Het is een leuke film voor een lekkere tut-avond op de bank, maar verder vond ik er niet veel aan hoor. Haar verliefdheid is eigenlijk nergens op gebaseerd, maar ze heeft wel een ontiegelijke roze bril op waardoor ze constant in dromenland verkeerd. Ik vond moment die grappig moesten zijn, vaak niet grappig en er kon dan amper een glimlachje vanaf. Het plot was natuurlijk ontzettend voorspelbaar maar dat kun je bij zo'n lief filmpje ook wel verwachten.

Net geen voldoende, want het is mij allemaal net wat te zoetsappig.

Girlpower!

Whip it. Ik had niet al te hoge verwachtingen van deze film, met name omdat ik niet veel heb met hoofdrolspeelster Page, maar ze heeft me positief verrast. Drew Barrymore vond ik zoals gewoonlijk vrij irritant.

Toch had ik na een paar minuten direct 't gevoel dat dit wel eens 'mijn soort film' kon worden, ik zat er lekker in. Helaas ging dit gevoel halverwege de film wel weg, toen het standaard 'overwin je angsten en bereik je doelen' verhaaltje aanbrak. Gelukkig was deze voorspelbaarheid nergens echt storend.

De meiden zijn leuk, lekker pittig. De coach is scherp, de beste vriendin lief en de onderlinge vriendschappen zijn aandoenlijk. Natuurlijk moet er ook een romantisch verhaaltje in verwikkeld worden, en stiekem was dit best wel schattig.

Het viel me mee dat ik deze tiener (die zich gedraagt als een volwassen vrouw) niet storend betweterig vond. Normaal heb ik het niet zo op dat soort wijsneuzen die doen alsof ze de de wijsheid in pacht hebben en alsof ze al 40 jaar op deze aardkloot rondlopen. Gelukkig wist Page er een leuke, verfrissende draai aan te geven en niet te zeer over te komen als het onbegrepen en wereldvreemde meisje die wil ontsnappen aan de werkelijkheid van het boerendorp waar ze leeft.

Best leuk.

Voor mij is dit een van de leukste komedies die ik gezien heb, deze film kan me echt steeds opnieuw laten lachen! Ik vind the wayans brothers sowieso heerlijke kerels om naar te kijken, zeker in een film als deze. Hij is idd over the top, maar bij deze film stoort het me niet.

Yo, hold my poodle!

Ik vond deze film vooral leuk vanwege de Willis-Perry verhouding. Ik kende zoals mijn voorganger al zei, Perry voornamelijk als Chandler, dus het was leuk om hem eens in een film te zien. Al vond ik dat hij als Nicholas "Oz" Oseransky erg veel leek op Chandler, maar ach. Het is duidelijk zijn soort personage en hij zet het ook leuk neer. Willis daarentegen vond ik een verrassing. Het blijft een charismatische man en zijn timing is uitstekend. Toch wel origineel!

Eindelijk weer eens gezien, na al die jaren. Typische gevalletje 'Vroeger was het beter'. Maar hè, ik heb me niet verveeld. Julia Stiles doet het prima en haar 'transformatie' is best interessant om te volgen, ookal is het soms niet altijd even geloofwaardig. Misschien dat ze dat bedoelen met 'komedie', want echt veel te lachen viel er niet. Vooral de soundtrack was NIET om te lachen, erg slecht eigenlijk. Wat een pokkeherrie. Halfje er af. 3.0*

Wild Child.

Ach ja, een van de zovele tienerkomedies.Nu ik in korte tijd twee keer Scre4m heb gezien, kon ik Emma Roberts amper losweken van haar personage in die film dus dat werd op een gegeven moment vrij irritant. Tel daarbij op dat die vreselijke accenten en dialecten je vroeg of laat ook je strot uithangen en je irritatiegrens is bereikt.

Voorspelbaar van begin tot eind, wat geen punt hoeft te zijn wanneer er niet telkens dezelfde cliche's op een hoop worden gegooid waar de actrices dan iets 'leuks' van mogen breien.

Neh, niet zo heel leuk.

Eindelijk, na jaren weer eens herzien, want ik heb altijd het gevoel gehad dat ik me hem minder goed herinnerde dan ie eigenlijk was.

En hij viel me in ieder geval niet tegen. De mannen op leeftijd zijn eigenlijk helemaal niet zo 'wild', eerder schattig. Sommige van deze 'oudere' mannen hebben zelfs nog jonge kids thuis rondlopen. De cast is in ieder geval al prima in orde, bestaande uit de drie middle-aged mannen Doug (Tim Allen), Woody (John Travolta), Bobby (Martin Lawrence) en Dudley (William H. Macy). Zijn toch niet de minste namen. Alle vier zijn de de dagelijkse sleur zat, en zouden ze toch graag nog eens jong zijn en alle dromen die ze hadden verwezenlijken. En dan krijgen ze natuurlijk het briljante idee om een roadtrip te houden. Niet echt origineel.

Het eerste gedeelte van de film is dan ook veel vermakelijker dan het tweede deel. Travolta blijft wel stabiel gedurende de film, maar veel nieuws heeft het niet onder de zon.

Toch is het vermakelijk en kijkt het lekker weg. Hoewel de grappen vaak erg 'plat' zijn vond ik dit nergens storend. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Ik vind het jammer dat de voorstanders van Wilders een beetje als ridicuul en idioot worden neergezet, terwijl de tegenstanders wel heel begripvol en krachtig naar voren komen. Ik blijf het gevoel houden dat deze documentaire voornamelijk toch naar het negatieve probeert te sturen. Ik heb tenslotte nog niks gezien over ''De man die Wilders echt is'', zoals telkens geroepen werd.

Beetje snel afgeraffeld einde (hebben ze toch nog lopen te knippen?), waarbij voor de 5e keer naar voren komt dat Wilders hem niet te woord wou staan. Tsja.. Wat moet je hier nou mee.

Vreemde documentaire over Wilders en de PVV, met racisme tegen Limburgers, niet onderbouwde beschuldigingen, en boehoehoe-buitenlanders en oversentimentele voorstanders van Geert.

Grappig filmpje. Het begint eigenlijk al met alle clichés die maar denkbaar zijn. Mooie, blonde populaire stoot krijgt bijles van de school-nerd, die natuurlijk tot over zijn oren verliefd is.. En zij het het IQ van een druif en is blij dat ze haar eigen naam kan spellen. Als je daar doorheen komt, kun je de rest van de film ook aan.

Dit kippige blonde grietje kende ik nog uit Friends, waar ze ook al een soortgelijke rol speelde. Ze slaagt er goed in om haar personage zo oppervlakkig mogelijk te maken. Idem dito voor de rest van de cast. Vervelende jongelui die telkens toch de verkeerde keuzes maken en dan lopen te miepen.

Maar, als je van die onzin houdt, is het best leuk hoor. Genoeg cheesy kills en schrikeffecten die je van een kilometertje of 4 voelt aankomen. Verstand op 0 en dan kun je af en toe nog eens grinniken.