menu

Hier kun je zien welke berichten Elineloves als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Macabre (2009)

Alternatieve titel: Darah

2,5
Tsja. Had te hoge verwachtingen blijkbaar. Wederom.

Acteerwerk viel me behoorlijk tegen, het werd me ook niet helemaal duidelijk waarom ze 'zo' waren. De meeste personages (nouja, eigenlijk allemaal wel) vond ik behoorlijk storend, met name die kale vent, wát een crybaby was dat. Vond de kills eigenlijk ook niet zo bijster spectaculair, had vooral wat dit betreft te hoge verwachtingen blijkbaar, 't torture gehalte was oké maar soms ook best braaf.

Het geheel was gewoon vrij saai. Vanaf het moment dat er ineens 'Nederlands' gesproken werd kon ik het sowieso al niet meer echt serieus nemen. Al met al wel aardig om een keer gezien te hebben, maar minder goed dan ik gedacht had.

Machete Kills (2013)

2,0
Een blik vol bekende acteurs, een verhaal dat verzonnen leek door een creatieve puber en bloederige pulpshit.

Toch vond ik het allemaal zo-zo. Toen Marcos eenmaal dood was ging de film ontzettend achteruit. De kills bleven oké en ook Trejo blijft wel grappig, maar de plotwendingen vind ik nogal storend. Dat hele space gebeuren sloeg de plank nogal mis.

Toch heb ik af en toe even genoten. De dood van Hudgens, Cuba Gooding Jr en Sofia Vergara en haar meiden zorgden wel voor een lach op mijn gezicht. (Al was de zoveelste "bh-grap" een beetje too much.

Geen topper, toch erg hoog hersenloos vermaak niveau. Jammer dat het naar het einde toe zo ontzettend de bocht uit vloog.

Machinist, The (2004)

Alternatieve titel: El Maquinista

3,5
Herzien, na jaren.

Ditmaal niet zo aangrijpend als tijdens de eerste kijkbeurt, wat ook logisch is, maar nu vond ik hem met vlagen aan de saaie kant. Misschien kwam dat omdat ik hem op het verkeerde moment gekeken heb, want de film kent ook ontzettend sterke stukken.

Halverwege kakte het naar mijn gevoel plots flink in. Het acteerwerk was nog steeds prima, de sfeer ook, maar wat was het dan precies wat mij deze keer niet kon bekoren? Het feit dat ik nog (ongeveer) wist wat er ging gebeuren? Was dat het stukje 'magie' wat deze keer ontbrak? Dat het psychologische mysterie eigenlijk al duidelijk was?

Ik weet het niet, en het heeft ook weinig nut om dit te blijven analyseren. Ik ben wel blij dat ik hem nog eens gezien heb, en ondanks de 'saaie' (dit is niet eens het juiste woord, maar a la) momenten was het zeker de moeite waard. Al is het maar vanwege Bale.

Mad, The (2007)

1,5
'' I'm not a fucking cupcake. ''

Jeetje wat een [email protected]#$% film zeg. Ik had 'm maar weer eens uit mijn kast geplukt omdat ik geen idee meer had waar ie over ging. Ik checkte mijn score hier, een 2.0*, dus niet heel goed.

Blijkt dat even veel te hoog.. Waarom heb ik dit gedrocht ooit een 2.0* gegeven? Was ik dronken? Nee, ik drink niet. Een vlaag van verstandsverbijstering zullen we het maar noemen.

Zuchten, steunen en kreunen was deze film. De afstandsbediening wegleggen omdat je anders continu gaat fast-forwarden. Na een minuut of 20 had ik het zo gehad, dat ik maar de was erbij heb gepakt. Was vouwen dan maar, betere bezigheidstherapie dan vrijwillig deze film kijken. En ik moet toegeven, het werkte. Ik hoefde niet mijn volledige aandacht bij de film te houden maar kon wel af en toe met een scheef ook kijken en luisteren naar wat er gebeurde.

Soms heb je van die films waar je werkelijk elk personage godsgruwelijk irritant vind. Zo ook bij deze. Billy Zane, seriously? Dude, wat dacht je?

Veel meer woorden kan ik beter niet aan deze film vuilmaken. Al genoeg gedaan.

Madagascar (2005)

3,5
Gisteren weer eens herzien.

Blijft een van de leukere animatiefilms. Goed gekozen stemacteurs (met name giraffe Melman -David Schwimmer- en Sacha Baron Cohen), mooi gemaakt, leuke locaties.. en genoeg luchtige humor. Met name de pinguïns (ja, komt ze weer met haar pinguïnfetish) weten voor een komische noot te zorgen, en ook de aapjes brengen regelmatig een lach op je gezicht. Het verhaal zelf heeft weinig om het lijf en af en toe komen er wat vervelende moralen het hoekje om kijken, maar ach, voor de jeugdige kijkers is dit wel leerzaam, ofzo.

Vermakelijk.

Madagascar 3: Europe's Most Wanted (2012)

Alternatieve titel: Madagascar 3: Op Avontuur in Europa

1,5
Niet leuk.

Drukke, vervelende chaos zonder dat je ook maar één keer echt vermaakt wordt. Of je moet blij worden van herrie en uitgemolken cliché's, dan kun je je lol op met deze film.

Het zag er allemaal best oké uit, mooi kleurgebruik, maar eerlijk gezegd ben ik wel klaar met deze Madagascar films. De koek is op. De personages vond ik al niet meer leuk, zelfs de pinguïns waar ik vroeger dol op was wisten me niet meer te vermaken. David Schwimmer viel nog enigszins mee, vind hem altijd wel goed te verdragen.

Maar verder... Nee. Momenten als "Non, je ne regrette rien'' vond ik dus eerder storend dan leuk. Ik kan er niet (meer) om lachen. Waarschijnlijk ook omdat ik haar personage bloedirritant vond, dat deed ook niet veel goed.

Snel vergeten.

Magic Magic (2013)

Alternatieve titel: Magic, Magic

3,0
Magic, Magic... Wat moet ik er mee?

Lastig te bevatten. Het begin was mij iets te traag, het wist me niet direct te boeien. Toen ik eenmaal de personages van Cera en Temple, die voor mij wel echt de show stelen, beter leerde kennen werd het allemaal stukken interessanter. De spanning werd goed opgebouwd en de sfeer was op bepaalde momenten om te snijden. Regelmatig zat ik te kijken met een 'WTF gebeurde daar nou?'- blik. Hoe ze dr cookah over zijn gezicht wrijft, bijvoorbeeld. Toffe scène.

Maar... ja, de máár. Er ontbrak iets. Iets waar ik de vinger niet op kan leggen. Was het slecht? Nee. Cera en Temple zogen me mee in het verhaal. Ik was geintrigeerd door ze. Door allebei. Daardoor had ik sowieso geen oog meer voor de andere personages. Jammer, want Browning vind ik altijd wel leuk alleen deed ze me totaal niks in deze film.

Je ziet Temple aftakelen, zichzelf verliezen. Hoe komt dat? Geen idee. Ze was al een weirdo vanaf de eerste minuut. In het begin dacht ik dat ze autistisch was, maar er bleek wel aardig wat meer aan de hand te zijn met haar. Haar mental breakdown is wel overtuigend in beeld gebracht, dat moet ik toegeven.

Maar dan... dat einde. Ik ben er niet zo blij mee. Hoewel ik nu beter begrijp welke kant ze uitwilden hiermee, vind ik het toch jammer. Vooral omdat ik dit niet bij de rest van de film vind passen. Een ander einde had me bevredigender geleken. Alsjeblieft geen happy ending, maar in ieder geval niet dat rituelen gezanik.

In eerste instantie ging ik, de plus en minpunten afwegend, voor de middenmaat. Maar omdat de film zo in mijn hoofd is blijven hangen en vanwege Cera en Temple (Had ik hun al genoemd?) ga ik toch verhogen naar een voldoende.

Magic Mike (2012)

4,5
Lefgozer schreef:
Ik heb het te doen met de schoonmakers die na deze film de bioscoopstoelen moeten schoonmaken.


Haha ik ook Lefgozer, met mijn stoel krijgen ze nog een hele klus, lol. En kan iemand dan meteen mijn kaak even loswringen? Ik sta nog steeds op 'verlangende grijns, ik-bijt-op-mijn-onderlip modus'.

Man man man. Echt. Een vrouw die hier niét warm voor loopt, is hartstikke lesbisch of gewoon frigide. Wat een heerlijke, HEERLIJKE kerels zeg. Potdomme. Mijn hele hormoonhuishouding is van streek. Dit is dus echt porno voor vrouwen. Gezien alle gillende keukenmadammen in de zaal weet ik dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Veel vrouwen kruipen vanavond lekker kroelend tegen hun vent aan met Matthew, Channing, Alex of Joe in hun hoofd. Of nog beter: Met al die kerels tegelijk in hun hoofd.

Ik had al verwacht dat dit echt mijn film ging worden, en het heeft mijn verwachtingen overtroffen. Een verhaal? WELK VERHAAL! Het plot is zo dun als het stringetje van Matthew. Maar je kunt me niet wijsmaken dat iemand naar 'Magic Mike' gaat en een diep uitgewerkt en onvoorspelbaar verhaal verwacht. Zal ik het verhaal vertellen? Oké, komt 'ie:

Een knappe stripper die zowat iedere vrouw van haar stoel kan laten glijden begint aan zijn leven te twijfelen. 'Is dit wel wat ik écht wil?' Nee, tuurlijk niet, jij geweldig mooie man. Er komt een vrouw in zijn leven, -Jawel, dat hadden jullie niet verwacht he?- die zijn knappe koppie op hol laat slaan. Nog meer twijfels, want die vrouw is natuurlijk -Wat een TOEVAL - de zus van zijn kersverse nieuwe BFF. Die nieuwe BFF wordt geïntroduceerd in het stripwereldje en blijkt een natuurtalent, alleen kan hij wel met zijn nieuwe succes omgaan of komen er andere verleidingen die hij niet kan weerstaan? Kortom: CLICHE, CLICHE, CLICHE.

Dat is het hele verhaal. Stelt niet veel voor hè? Nee, dacht ik al. Maar who cares. Niemand gaat me wijsmaken dat je je gaat focussen op een verhaal, want dat is zo voorspelbaar als dat een koe boe zegt. Waar gaat het dan wel om? Geile mannen die geil dansen in geile pakjes. Hoewel, over dat laatste zijn de meningen verdeeld, sommige stringetjes waren wel érg klein.

Maar enfin. Jeetje joh. Ik vond het echt heerlijk. De muziek (TOP!), het camerawerk, het kleurgebruik, de choreografie van de dansjes, het spatte van het beeld af. Klasse sfeer. Het was bijna alsof ik zelf in die zaal zat en dollarbiljetten tussen de buttcheeks van Channing kon stoppen. Was het maar zo'n feest.

Van de heren was ik dus nogal gecharmeerd. Van de vrouwelijke hoofdrolspeelster niet zozeer, want haar gezicht stond 9 van de 10 keer op onweer waardoor je je werkelijk af begon te vragen hoe dat mens in het gezelschap val zulke knappe kerels, zo'n zuur gezicht kon trekken. Haar hele uitstraling stond me niet aan. Verder niet bijzonder storend, maar wel een beetje jammer. Had liever een andere type vrouw gezien voor die rol. *Kuch* Ik bijvoorbeeld *proest*.

Joe Manganiello als Big Dick Richie. Prrrrr. Wat een lekkere verrassing om 'Alcide' van True Blood te zien strippen. Of hij nou een penispomp gebruikt of niet, hij straalt sex uit. Alle mannen straalden dat uit voor mij, behalve Tarzan, maar dat is ook niet zo eh... mijn doelgroep, zeg maar. Oh, en Matthew liet me soms een béétje denken aan de serialkiller uit Silence of the Lambs (Ted Levine / Buffalo Bill) en ik weet nou niet of dat de bedoeling was....

Na AL die honderden, -Wat zeg ik?-, duizenden films waar het draait om mooie, slanke meisjes die in sexy kleding verleidelijk dansen en sjansen, eindelijk een film voor VROUWEN. Dit had gewoon in 3D moeten zijn.

Ik ben bevredigd. Blu-Ray, komt u maar.

P.s: ^ Korreltje zout is noodzakelijk.

Magic Mike XXL (2015)

Alternatieve titel: MMXXL

1,5
Magic Mike XXL.

Wat had ik hier lang naar uitgekeken. Het is dat ik hoogzwanger was toen deze film net in de bioscoop draaide en ik het écht niet vol heeft hield om daar te zitten anders was ik meegegaan tijdens ladiesnight (Zelfs met het risico op gebroken vliezen, ja ja, zo'n enorme fangirl was ik). Dat was toch maar geen optie, daarom maar geduld opgebracht. Tot vandaag, dé dag was aangebroken om te kijken.

Was het het lange verheugen waard? Laat ik de plus en minpunten even opnoemen.

Ja, omdat er knappe mannen zijn die nog steeds geweldig kunnen dansen. Ja, omdat de muziek soms best fijn is. Ja, omdat er Backstreetboys muziek gebruikt wordt en ik nog meer kan fangirlen, Eline weer blij. Ja, omdat de dansjes van vooral Tatum er gelikt uit zien. Ja, omdat het "oude kliekje" samen is, op een enkeling na.

En nee, omdat er veel teveel geluld werd en te weinig gedanst, vooral in het begin. Het leken sommige momenten wel kibbelende vrouwen in een stoffige discussieclub, ga toch weg. Nee, omdat er iets te weinig te lachen viel. Jammer joh. Nee, omdat het eigenlijk te vaak best saai was. Ik wil geen saaie dialogen die zich te lang rekken, ik heb wekenlang gewacht DUS GEEF ME MIJN SEXY KERELS DAMNIT. Nee, omdat het gemist van Matthew McConaughey écht huge was. Wat zonde zeg. Zonder hem was het zo.. Serieus. De komische noot is volledig weg. Nee, het "club/uitgaans-sfeertje" is ook weg. Burgerlijke mietjes, is het teveel gevraagd om halfnaakt op een bar te staan en jullie goddelijke lichaam te showen?! Waarom hebben jullie überhaupt kleding aan? Hadden we na het zien van deel 1 niet afgesproken dat we dit meer zouden doen, behalve als het binnen 60 seconden uit ging? DUS. Nee, want de behoefte maar een Fast Forward knop was groot. Na 85 minuten was ik nog niet tevreden gesteld, het ging allemaal te traag.

Maar toen, na 90 lange minuten.. eindelijk. HALLELUJAH, PRAISE THE LORD! De jongens samen in actie. Mijn gebeden waren verhoord. "Yeah baby, you can take me to the candyshop." kwam er misschien wel uit mijn mond. Zou zomaar kunnen. Net als "OMG, YES RICHIE I'LL MARRY YOU". Ah well.

Maar de vraag is, ben ik tevreden? Zijn mijn verwachtingen uitgekomen? Heb ik net zoveel plezier gehad aan deze film als tijdens deel 1? Was het het waard als ik wel naar de bioscoop was geweest toen de film net draaide?

Nee, nee, nee, nee en nee. Gewoon nee. Ik kan bijna aan de antidepressiva. Wat een grove teleurstelling. Tien minuten van de lange saaie twee uur die de moeite waard waren.

Ik ben diep teleurgesteld Tatum. Trek je shirt uit en ga je *kuch* in een hoekje van mijn kamer *kuch* zitten schamen.

Magic of Belle Isle, The (2012)

4,0
Freeman doet het altijd goed bij mij. Ik hou van die man. (Hier mis ik een hartjessmiley.) Elke film waarin hij speelt wil ik zien. Gewoon al vanwege hem. 9 van de 10 keer zit het dan ook wel goed, de films waarin hij speelt stellen me zelden teleur. Deze The Magic of Belle Isle is weer één van zijn films die ik absoluut in mijn collectie wil hebben.

Zowel Freeman als moeder en dochters O'Neil doen het geweldig. (Het bovenstaande plot klopt niet, het is niet één dochter maar het zijn er drie!)

Virginia Madsen is een fantastische vrouw om te zien. Lief, zorgzaam, knap.. Ze straalt uit dat ze een mooi mens is. Zéér prettig om naar te kijken. Heerlijk om naar zulke 'pure' personen te kijken, zelfs de kinderen acteren uitmuntend. Het is bijna alsof het gewoon mensen zijn die bij jou in de straat wonen, zo geloofwaardig spelen ze. De personages zijn echt en komen tot leven, wat kun je nog meer wensen?

Kenan kwam me vaag bekend voor, blijkbaar is hij van Kenan & Kel, daar gaat wel licht een belletje rinkelen, maar ik kende hem vooral van Stan Helsing. Ook hij viel me reuze mee.

Maar Morgan steelt toch wel -wederom- de show. Die mag kan iets overbrengen wat ik moeilijk kan beschrijven. Een soort kracht en zelfvertrouwen, maar tegelijkertijd ook angst en onzekerheid. Prachtig om te aanschouwen.

Zeer fijne, rustig opgebouwde chemie tussen de twee. Leeftijdsverschil? Ja, nog best groot ook. Storend? NEE! Het is er niet minder geloofwaardig door.

Als je een film verwacht waar telkens iets gebeurt ben je bij deze aan het verkeerde adres. Het kabbelt rustig voort en je leert de personages goed kennen, maar verder kan het als 'saai' ervaren worden. Komedie? Ook niet echt, op de gebruike Freeman droge grapjes na.

Mooi, rustig en puur drama. 4.0*

P.s: Ik wil ook zo'n lieve witte hond. Wat een lieve lubbus!

Magnolia (1999)

4,0
'' I really do have love to give. I just don't know where to put it. ''

Het werd tijd om Magnolia weer eens te zien, na al die jaren. Ondertussen ben ik ook ouder, is mijn (film)kennis wat breder geworden (althans, dat hoop ik) en ik was nieuwsgierig hoe ik na al die tijd de film opnieuw zou beleven. Zou hij me verrassen? Zou hij tegenvallen? Weet hij me nog net zo te raken als dat ik mij herinner van vroeger?

Ja, nee, ja.

Magnolia is een prachtige, eigenzinnige film over menselijk leed en onmogelijke toevalligheden. Het is fascinerend, boeiend en het kent mooie, emotionele momenten. Mede door de lange speelduur heb ik de herziening lang uitgesteld. Dit is geen film om 'zomaar' even tussendoor te kijken, maar ik ben blij dat ik er de tijd voor heb genomen. De (lange) vertelling is zeker geslaagd. De tientallen hoofdpersonages zijn divers, interessant, intrigerend en weten te overtuigen. Dit natuurlijk dankzij de geweldige sterrencast. Zelfs Tom Cruise wist me te raken (niet direct, het eerste uur bleef ik de behoefte voelen hem een stomp te verkopen, maar ach), en dat zegt al heel wat.

We kennen het allemaal: schuldgevoelens, gewetenskwesties, spijtbetuigingen.. hoe ga je er mee om? Dat maakt juist dat deze film zo 'dichtbij' weet te komen. Het is menselijk en herkenbaar. In Magnolia krijg je te zien dat alle personages op een andere manier met hun demonen en problemen omgaan. Het is nergens over the top of storend emotioneel. Er wordt niet gepoogd de kijker een morale levensles door de strot te douwen, integendeel. Je krijgt de levensverhalen te zien van personen waar je snel empathie voor voelt en die je langzaamaan een beetje beter leert kennen. De twists in die verhalen houden het interessant. Dit is ook wel nodig, want na 2 uur leek Anderson even in herhaling te vallen en werd het een tikkeltje langdradig. Er zitten tenslotte wel heel.. erg.. .veel.. dialogen.. in.

Mijn oog viel deze keer vooral op de Philip's (Baker Hall en Seymour Hoffman) terwijl ik me nog goed herinnerde dat het tijdens de eerste kijkbeurt voornamelijk John C. Reilly was die mijn aandacht trok. Maar: geen enkele acteur of actrice hoeft onder te doen voor de ander, dat is het mooie van deze film. Ik was zelfs even verrast toen ik Felicity Huffman zag. Ik kon me haar totaal niet meer herinneren, dus om mijn 'Desperate Housewife' te zien vond ik erg leuk.

En nu proberen de stille hoop te houden dat Cruise ooit nog eens beseft dat hij dit soort rollen óók kan spelen, in plaats van de troep waar hij zich de laatste jaren tot verlaagd. Hij kan beter dan dat, dat bewijst hij maar weer in deze film.

Make It Happen (2008)

2,5
Een standaard, uitgemolken, clichematig verhaal.. maar ach, op zijn tijd doet een film als deze het best goed.

Dana (Tessa Thompson) was echter een fijne verrassing. Erg dunnetjes, maar wel een fijne uitstraling. Mooie bewegingen, sensueel en verleidend. Lauryn (Mary Elizabeth Winstead) vond ik echter maar een beetje tegenvallen. Vind dit soort rollen ook helemaal niet bij haar passen, maargoed, wie ben ik? Echt schitteren in een film dat een flinterdun en saai verhaal heeft is natuurlijk lastig. Plus het feit dat Mary niet eens echt goed kon dansen. Het leek onnatuurlijk en soms zou je zweren dat je een heel ander persoon daar zag staan. Een knap snoetje doet wonderen in Hollywood.

In andere dansfilm die ik gezien heb werd wel nog een béétje moeite gedaan om de karakters een beetje diepgang en uitwerking te geven, dat was bij 'Make It Happen' een gemis. De dansjes daarentegen waren wel aparter dan wat we al kenden.

Een 2.5* is ruim zat.

Mama (2013)

4,0
Erg verrast. Precies wat ik vanavond nodig had.

Dit was een film die mij weer eens op 't puntje van mijn stoel kreeg. Een ijzersterke sfeer, een intrigerend verhaal en op momenten was de spanning om te snijden. De zusjes bleven mij een naar gevoel bezorgen, ze pakten me bij mijn strot en lieten me niet meer los.

Ook fijn dat er geen ellenlange introductie was, maar het vrij snel 'to the point' komt. De vaart zat er direct goed in, iets wat ik wel kan waarderen. Halverwege de film zakt dit een beetje in, maar er gebeurde genoeg om me geboeid te houden.

Ik wist totaal niet waar ik aan begon met deze film, maar alles wat boven verwachting. Het acteerwerk was prima en de meisjes weten je met vlagen de stuipen op het lijf te jagen. (Vooral de jongste). Wat goed, en dat van zulke jonge meiden!

'Mama' was soms een tikkeltje er over, maar gelukkig niet echt vervelend of tegen het belachelijke aan (Op het einde na), iets waar ik in het begin even voor vreesde. Het zorgt voor voldoende schrikmomenten. Soms een tikkeltje voorspelbaar, maar desalniettemin zat ik met grote ogen te kijken.

Spannend!

Man of Steel (2013)

2,5
Wat is dat toch? Gisteren de nieuwste Spider-Man die flink tegenviel, nu deze Superman ook. Grootste struikelblok is het gebrek aan binding met de personages. Superman deed me niks. Dat maakt een film van twee uur een struggle, het trok zich zo lang dat het gevoelsmatig leek alsof er drie uur voorbij waren. Het eerste uur gebeurde er bitter weinig en werd er (te)veel tijd genomen voor kennismaking en geneuzel. Meisje Adams kan ik niet goed uitstaan, dus dat was al helemaal een kwelfestijn. Het was gewoon saai. Na dik een uur begint het beter te worden, maar ook dan houden ze je aandacht niet vast.

Het is te langdradig. Niet per definitie slecht, maar je kan er niks mee. De personages lijken verdoofd (Superman leek er geen zin in te hebben), de actie was met vlagen best oké, maar dat red de film niet. Lastig de vinger op te zere plek te leggen, maar ik ben na ook deze teleurstelling even klaar met superhelden.

Man on Fire (2004)

4,0
'' Well, you know what they say. A bullet always tells the truth. ''

Hard, spannend en rauw.

Laat ik beginnen met het feit dat ik genoten heb van Denzel zijn personage. Creasy is een complex maar sympathiek man. Hij is nors, soms een tikkeltje bot en de fles is zijn beste vriend, maar de manier hoe hij een band op weet te bouwen met het jonge meisje is hartverwarmend. Mooie chemie tussen Fanning en Washington.

Kindsterren weten vaak te irriteren maar Fanning groeit bij elke rol die ze speelt. Hoe jong ze ook was, ze zet een krachtig en geloofwaardig personage neer. Doe haar dat maar eens na. Ja, mijn waardering voor haar groeit bij elke (nieuwe) film die ik zie.

Fijn dat er een duidelijke inleiding is en dat het meteen barst van het actiegeweld. Dit is dan ook meteen het grote verschil met andere actiefilms. Er is tijd genomen om de personages iets ''echts'' mee te geven en ook de onderlinge relaties worden prima in beeld gebracht. Het valt gelukkig ook niet in de standaard cliche's, deze worden prima ontweken.

Na een dik uur begint het geweld. Letterlijk en figuurlijk, wat een ommezwaai. Na alle liefkozende gesprekjes krijg je nu martelpraktijken te zien en bloedbad na bloedbad. The man is on fire. Dan heb je als kijker te zien gekregen wat je wou: Actiespektakel en diepgang. Leuke afwisseling van alle ''gewone'' actiefilmpjes.

Oh ja niet te vergeten, prima soundtrack!

Man Up (2015)

4,0
Jeetje, wat is dat toch met mij de laatste tijd. Vroeger kon ik Pegg niet luchten of zien, nu vind ik hem schattig en wil ik hem knuffelen. Vooral in deze film.

Wat een héérlijke film! Man Up is zó aandoenlijk. De eerste ontmoeting/date tussen de twee is vertederend. Ze hebben duidelijk chemie en ze zijn gewoon érg leuk samen. Nancy en Jack zijn allebei erg likeable en dat maakt de film tot een succes. De opbloeiende romance tussen de twee is leuk om te volgen. Ze zijn geloofwaardig en spelen naturel. De bijpersonages zijn ook erg leuk, vooral Sean van de bowlingbaan was priceless!

Een heerlijk feelgood gevoel overheerst, een van de weinige romantische films die me blij maakte.

Management (2008)

2,5
Mwoah.

Ik zie Zahn graag, ik zie Aniston graag. Ik heb ze gezien, en eigenlijk is daar alles mee gezegd. Aniston doet wat ze altijd doet, hetzelfde rolletje spelen, en Zahn kruipt in de rol van een weirdo. Een goedzak, maar een weirdo.

Sommige scènes voelen vermoeiend aan, je kunt er helemaal niks mee, maar dan gebeurde er weer iets wat enigszins aardig was. De 'onhandige' seksscène haalde zelfs vaart uit de film, iets wat we al in veel films hebben gezien.

Weinig humor, terwijl ik normaal wel om Zahn kan lachen. Jammer. Maar ach, het is natuurlijk wel heel schattig wanneer een man zoveel moeite doet voor een vrouw. Dat het boordevol clichés zit vergeten we dan ook maar even voor het gemak.

Middelmatig.

Maniac (1980)

2,0
Ik hoorde dat dit een 'Grindhouse cult classic' zou zijn, dus werd wel nieuwsgierig.

Maar tsja.

Ik weet niet wat ik er van moet vinden. De kills waren wel aardig (Die kill waar die gast zijn hoofd kapotgeschoten wordt ), de soundtrack was meer dan aardig, de setting sprak me er aan.. maar toch zat ik er niet lekker in. Ik had (te) weinig met de killer. Irritante vent die voor mij weinig uitstraalde, hij intrigeerde me niet. Ook voor zijn slachtoffers voelde ik weinig. Al vermoed ik dat dit meer komt door het moment waarop ik de film keek, misschien dat een herziening me beter zou bevallen. Ik was nu niet volledig geconcentreerd en misschien wel te afgeleid. Deed w.s. afbreuk aan de sfeer. Snel een herziening plannen dan maar, want aan de meningen hier te zien verdient 'ie dat wel.

Maniac (2012)

4,0
Positief verrast. Als tip gekregen van Lefgozer, en daar was ik achteraf gezien erg blij mee. Eindelijk weer eens een film die me kon blijven boeien. Elijah speelde geweldig, erg overtuigend in zijn rol. Eerlijk gezegd had ik niet al te hoge verwachtingen van hem, maar hij deed het zeker niet onverdienstelijk. Het verhaal wist me direct te grijpen en vond het ook mooi vormgegeven. Hier en daar wel een paar ''Ja hoor!'' momentjes die niet helemaal geloofwaardig waren, maar ik stoorde me er niet aan.

In het begin liet het me een beetje aan 'Drive' denken, de beelden van de straten, vanuit de auto.. Mooi.

Ja, leuk! Meer van dit, alsjeblieft.

Mannenharten (2013)

2,0
Ik heb deze film een beetje ontweken vorig jaar, omdat ik wel kon raden dat het tegen zou vallen. Ik ben niet zo van de Nederlandse meuk. Alles is Liefde was leuk, Alles is Familie was rotzooi. En Mannenharten, tja. Dat is ook niet zo heel leuk.

Daan Schuurmans heeft alweer bruiloft-vrees? What else is new.. Verzin iets nieuws. De grappen er omheen zijn ook niet grappig. 'Ben jij bereid om je seksuele energie voor de rest van je leven op die ene gleuf te richten?' Ik vraag me af wie daar om kan lachen, ik in ieder geval niet. Daarna ging het eigenlijk van kwaad tot erger. Als zelfs Kim Feenstra geen lach op mijn gezicht weet te toveren, is het triest gesteld...

De blind date was vreselijk, de yoga sessies, de reactie van de minnares.. de clichés dropen er vanaf. Daarover gesproken, het -wederom oppervlakkige- personage van Atsma irriteerde me ook mateloos. Jammer genoeg konden de stelletjes me niet bekoren, misschien alleen Teun Kuilboer en Georgina Verbaan, maar dan zonder die roodharige kneus. Hij moest misschien aandoenlijk overkomen, maar ik vond hem creepy as hell. Jon van Eerd zijn personage voegde ook niks toe. Nouja misschien wel, ergernis.

Er valt voor een komedie weinig te lachen in deze voorspelbare, soms vreselijk slecht geacteerde film.

Marc Pease Experience, The (2009)

1,5
Pijnlijk niet grappig.

Vervelende karakters, rare moralen, storende looks (dat lange haar, vreselijk) en tenenkrommende liedjes/muziek. Dan heb je niet veel goeds gemaakt. Het acteerwerk is middelmatig, te vaak over the top en gemaakt, het voelt nergens ook maar een beetje 'echt' aan.

De titel komedie verdient deze film niet, daarvoor zit er veel te weinig humor in. Spijitig.

Marley & Me (2008)

Alternatieve titel: Marley and Me

4,0
Elineloves schreef:
Leuke film, geen topper maar hij kijkt lekker weg.
Gelukkig zat Dr McSteamy er nog in, want Owen Wilson vind ik persoonlijk geen leuke kerel om naar te kijken.


Om toch nog even terug te komen op mijn voorgaande bericht.. ik moet mn mening wat bijstellen. Ik merk vandaag dat de film toch indruk op me heeft gemaakt, omdat hij vandaag nog steeds in mijn hoofd zit. Ook heb ik gister wel een traantje moeten wegpinken, dus ik vond het absoluut geen 'redelijk' filmpje want een film die me tranen in mn ogen bezorgd is wél een topper. En zeker voor een komedie, een genre waar ik persoonlijk al niet zo'n fan van ben.

Stem verhoogt naar 4 *

Marley & Me: The Puppy Years (2011)

Alternatieve titel: Marley & Me 2 - The Puppy Years

2,5
Ik zag de filmtitel in Onderhond's flop 2011 lijstje staan, en was meteen enthousiast, ondanks zijn cijfer. Ik heb tranen met tuiten gehuild bij Marley & Me, en een vervolgdeel wilde ik dan ook graag zien, ookal wist ik er verder nog helemaal niks over.

Niet al te best dus. Er vanuit gaande dat het een kinderfilm is zal ik niet te streng zijn en het niet tot op het bot afkraken. Ik hou het voor de verandering eens gezellig. Mijn stem is dan ook puur uit gevoel, omdat ik de pups schattig vond.

Ik heb nooit een hond gehad, totdat ik begin 2011 op mezelf ging wonen en ik een prachtig beestje in huis haalde die ik Spencer noemde. Spencer is mijn grote liefde. Als ik een hond zie, denk ik aan Spencer. Een puppy reclame op TV? Spencer. Hoor ik geblaf? Ik denk aan Spencer. Hij is mijn kleine ventje. Hij troost me als ik verdrietig ben, is elke dag blij om me weer te zien als ik thuiskom van het werk en hij slaapt als een baby tegen me (mijn rug, billen, of benen, maar waar meneer zin in heeft) aan. Ik kan dus wel concluderen dat ik een sucker ben voor hondjes. (Mocht dat nog niet duidelijk zijn.)

Toen de voice-over begon had ik al iets van 'O jee, dit gaat een beetje 'Diary of a Wimpy Kid' op.' Een typisch kinderfilmpje dus. Dit werd bevestigd toen ik Marley zijn bekje zag bewegen als ik 'sprak'. O jee, waar was ik aan begonnen..

Marley is cute, maar tegelijkertijd ook wel een rothond soms. Wel veel herkenbare situaties, hoe hondjes je 'manipuleren', bijvoorbeeld bij de onweer scène, dat is ZO herkenbaar. (Het piepen, de zielige blik, het hoge knuffelgehalte).

Het is vooral schattig. Grappig is het nergens, want de humor blijft op kinderniveau. Hierdoor voelt het na een half uur al aan alsof je al twee uur aan het kijken bent. '' It's Hans von Weaselburger and the Woof Gang. ''

Al met al geen pure verschrikking, maar ook niet het hoogtepunt van je week.

Marmaduke (2010)

2,5
Normaal kijk ik dit soort films altijd in de originele, Engelstalige versie. Marmaduke is een uitzondering. Enerzijds omdat ik Ruben van der Meer een hele prettige, grappige stem vind hebben, maar ook omdat ik de film keek op mijn werk en er dus jongere kinderen bijwaren die de Engelse taal niet (goed) beheersen. Het Nederlands was in tegenstelling tot bij andere films (wel eens de NL versie van Harry Potter gezien, bijvoorbeeld?) niet storend. Ruben weer goede dingen met zijn stem te doen en laat Marmaduke hierdoor echt tot leven komen. Toch moet ik over een tijdje de originele versie eens herzien. Ik denk dat Owen Wilson, Kiefer Sutherland en Sam Elliott ook wel echte stemtalenten zijn.

Voor een film vol flauwe voorspelbare humor is ie nog goed te pruimen. De CGI spat van het scherm af. Het gezin is cliché en niet goed uitgewerkt. Is dat een vereiste bij een film over de stommiteiten van een Deense Dog? Nee, daar zal de doelgroep niet van wakker liggen. Voor een middagje onschuldig vermaak is dit een prima film, mits je je niet gaat irriteren aan constant pratende, surfende, dansende honden in beeld en het feit dat er hier en daar nog een morele levensles door je strot wordt gedouwd.

Martyrs (2008)

4,5
Wat een beleving.. ik was helemaal geschokt na het zien van deze film en speechless, daarom heb ik deze film eerst een tijdje moeten laten bezinken. Hij bleef in mijn hoofd zitten en achtervolgde me als het ware. Het kruipt je echt onder de huid.

Ik ben zonder teveel informatie over deze film gaan kijken, en ik kan het iedereen aanraden. Hij pakt je het beste als je helemaal 'blanco' bent. Ik hoorde natuurlijk wel dat hij schokkend en eng was, maar verder wou ik me er niks over laten vertellen. Eerst zelf zien, en nou, dat heb ik geweten. Ik keek deze film 's avonds, alleen in bed, achteraf wenste ik wel dat iemand me daarvoor gewaarschuwd had, dan had ik waarschijnlijk een andere situatie en/of tijdstip uitgekozen.

Wat kun je verder over deze film zeggen, buiten dat hij genadeloos, weerzinwekkend, gruwelijk, schokkend en doodeng is? Het is een zieke, maar realistische film. Op een gegeven moment vergeet je dat je de film zit te kijken, maar je bent er letterlijk bij. Je voelt de pijn, je voelt de angst. Het maakte mij kotsmisselijk.

Met recht de meeste enge en zieke film die ik ooit gezien heb, deze film valt gewoon niet naast je neer te leggen. Alles klopt, goed acteerwerk, gore, prachtige special effects.

Mary and Max (2009)

5,0
Vreselijk mooie film waarbij ik op het einde toch een paar traantjes heb moeten laten.. Wat een thema's komen hierbij aan bod zeg.. denk dat er voor iedereen wel iets herkenbaars in zit, misschien niet met betrekking tot het eigen leven, maar dat van iemand anders..

Prachtig gemaakt, de hele sfeer is goed en weet je geboeid te houden.
Hoewel ik normaal totaal niet zoveel heb met animaties, krijgt deze een welverdiende 4,5*

Material Girls (2006)

2,0
Lol.. ik was deze film aan het kijken, en halverwege dacht ik: Ik ken dit ergens van. Mja, ik had hem dus allang gezien. Maar het duurde lang voordat er een belletje ging rinkelen.

Normaal ben ik geen fan van films over domme, arrogante maar stinkend rijke meiden, maar Hilary is gewoon te mooi. Het is dan ook geen straf om haar zovaak in beeld te zien. De film is natuurlijk geen hoogvlieger, maar er zitten genoeg grappige dialogen in waardoor je hem af kijkt.

May (2002)

4,5
'' See me. See me. See me... ''

Ik heb hier veel verschillende verhalen over gehoord. De een noemde het een psychologisch drama, de ander een tragikomische horrorfilm. Ik vind het een mooie combinatie van beide. Heerlijke film die ook nog eens diepgang heeft, en o zo herkenbaar is. Iedereen kent of heeft wel eens een 'May' gekend.

May Dove Canady is dan ook een intrigerend personage. Ze is een eenzaam meisje dat hunkert naar liefde en vriendschap. Ze is een typisch meisje waar vaak overheen wordt gekeken. Gewoontjes, onopvallend, en een beetje vreemd. Het enige wat ze wil is er bij horen, gezien worden, geliefd worden. Communiceren kan ze niet, ze heeft geen idee hoe, en haar beste vriendin is een pop.

De eerste tien minuten zijn dan ook mooi neer gezet. Langzaamaan leer je May kennen en je ziet hoe erg ze haar best doet om gezien te worden door 'haar' perfecte man. Je begrijpt haar, je leeft met haar mee en je hoopt dat het meisje haar geluk vindt. De rest van de cast is ook perfect. De timide Adam Stubbs en de guitige Polly zijn evengoed interessante personages. Leuk om Anna Faris weer eens te zien. Zij is zwaar ondergewaardeerd en in mijn ogen een geweldige komedie-actrice. Ook in deze film is ze grappig en sexy.

Adam en May hebben duidelijk chemie met elkaar. De scène in het park, waar ze samen een broodje eten en praten over het dierenhospitaal, is een van de sterkste dialogen van de film. Indrukwekkende scène en mooi om te zien hoe ze helemaal op gaat in dat freaky verhaal. Niet alleen zij hebben chemie samen, ook May en Polly. Er hangt een licht lesbo-erotisch sfeertje en dat is interessant om te zien.

De transformatie van een verlegen muisje naar een koelbloedige killer is verbluffend. Het blijft geloofwaardig omdat je nog steeds naar dezelfde May kijkt en herinnert wordt aan hoe moeilijk zij het al die jaren heeft gehad, met anderen en met zichzelf. Ook Adam begrijp je. Hij heeft een meisje leren kennen, ze is anders dan andere, maar dat is leuk. Wanneer ze echter héél vreemd gedrag begint te vertonen beginnen bij hem alarmbellen te rinkelen, en niemand kan het hem kwalijk nemen dat hij de benen neemt.

De muziek en de geluidseffecten waren zeer treffend. Elke keer wanneer het glas van het kastje van de pop begon te breken, ging er een rilling over mijn rug. De scène waar het kastje in 1000 stukken valt en de blinde kinderen op handen en knieën zoeken naar de pop is dan ook waanzinnig. Ze glijdt steeds verder af en het loopt steeds meer uit de hand. Fenomenaal, alles klopt. Het script zit zo goed in elkaar en er is oog voor detail. Geweldige kills ook. Realistisch, niet te dik er bovenop.

Ja, ik mag wel concluderen dat ik zwaar onder de indruk ben. May is een vreemde, grappige, lieve, verdrietige, zorgwekkende en pakkende film. Het laat veel emoties bij je achter en het is prachtig om het personage May te bestuderen. Ze is een raar en verlegen kind, maar op een schattige en lieve manier. Ze zoekt perfecte in zichzelf en in andere mensen. Het is dan ook begrijpelijk dat ze op een gegeven moment breekt. Zelfs wanneer ze een psychotische gek wordt, leef je met haar mee en blijf je om haar geven. Ze is menselijk. May is een van de meest perfect opgebouwde films die ik ooit heb gezien. Subliem. Werkelijk subliem.

Maze Runner, The (2014)

4,0
Goed.

Fijn dat de film direct begint. Geen introducties, geen achtergrondverhalen, maar direct the real deal. Ik heb het boek nooit gelezen en was even bang voor een tiener franchise a la The Hunger Games inclusief een sappig liefdesverhaal, maar gelukkig bleek het tegendeel waar.

Hoewel het duidelijk voor de jongere generatie is, is het nergens kinderlijk of saai. De spanning wordt prima opgebouwd en de sfeer is behoorlijk claustrofobisch. De belangrijkste personages leer je beetje bij beetje kennen, geen uitgebreide character development, maar genoeg om met ze mee te leven.

Hoewel het hier en daar een tikkeltje voorspelbaar is, je hoeft de boeken niet gelezen te hebben om een groot deel van het einde te kunnen voorspellen, is dat niet storend. Je krijgt de uitleg waar je de hele film op gewacht hebt, en dat is voldoende.

Ik ben niet zo fan van die jonge Kristen Stewart lookalike, de rest van de cast wist me wel te boeien. Fijn dat ik, op één acteur na, niemand kende. Dat werkt bij een film als deze altijd beter bij mij.

Mooi geschoten film, dat rustig de tijd neemt om (een deel van) het verhaal te vertellen. De toon is gezet, zeer nieuwsgierig naar deel twee.

Maze Runner: The Scorch Trials (2015)

Alternatieve titel: Maze Runner 2

2,5
Eens met Noodless.
Ik had erg naar deze film uitgekeken omdat ik het eerste deel erg tof vond, maar dit viel tegen. Het leek op meerdere fronten de plank mis te slaan. Ik voelde geen spanning meer, terwijl dat juist de bedoeling zou zijn, en het acteerwerk leek ook minder. Het verhaal vloog uit de bocht toen er allerlei horrorshizzle bij kwam, volgens mij hebben de schrijvers teveel zombiefilms gezien. En dat hele love interest gebeuren.. vinden mensen dat echt toegevoegde waarde hebben? Ik voelde totaal geen chemie in ieder geval. Komt misschien ook omdat ik de hoofdrolspeler een omhooggevallen, wannabe hero vind. Jammer.