Meningen

Hier moet ik me wel bij aansluiten. Soms vond ik de film een tikkeltje vervelend zelfs en zat ik licht geërgerd te kijken. Het acteerwerk maakt veel goed, maar het hele verhaal sprak me niet aan. De sexscene vond ik verre van indrukwekkend, hoewel ik echt niet vies hiervan ben, mits het niet zo belachelijk over the top gedaan wordt. Achteraf weet je natuurlijk wel snel waarom en had je 't kunnen zien aankomen... maar het was gewoonweg niet boeiend genoeg. Jammer.

Tsja, wisselvallig gevoel heb ik overgehouden aan deze film. Aan de ene kant kent het zijn ontroerende momenten en weet het met vlagen te boeien, maar anderzijds grijpt het je ook niet helemaal.

Het was inderdaad net Travolta die behoorlijk wat kilo's aan was gekomen, al denk ik dat Travolta meer uit deze rol had kunnen halen. Niet dat het nu slecht is, maar voornamelijk de jonge Jesus weet de aandacht op zich te vestigen.

Het einde was inderdaad best aardig, en dat brengt de film dan ook tot een voldoende.

Op aanraden van glimmerman2000 gekeken, en tja.. what can I say? Ik was iets minder enthousiast dan hij, maar niet teleurgesteld.

Het is niet slecht te noemen hoor, maar een 'nailbiter' vond ik het niet. Laat ik beginnen met zeggen dat ik het persoonlijk meer thriller vind dan horror. Het was niet bijster eng of spannend, maar toch vraag je je telkens af wat nog komen gaat. Low-budget gehalte is aanwezig, je ziet het er aan af, maar is nergens storend. Cast is niet groot, dat maakt het wat 'intiemer' en daardoor voel je je ook meer betrokken bij de personages. Acteerwerk is overigens best oké.

Special effects iets aan de mindere kant, net als de muziek, maar verder goed te doen. Middelmatig.

Op aanraden van niethie heb ik deze film gekeken, en ik moet zeggen.. Dankjewel!

Hoewel ik de eerste 5 minuten dacht: oh god, waar ben ik aan begonnen.. kijken naar spartelende beentjes in een zwembad, blijft dit de hele film zo? Nee, niet te snel oordelen Eline, want al vrij snel wordt je meegesleept.

Er zijn genoeg films die het leven van tieners laten zien, met alle bijbehorende problematieken waar ze tegenaan lopen, maar deze film weet zich goed staande te houden. De actrices zijn duidelijk nog niet erg ervaren. Dit is echter geen minpunt, want hierdoor lijkt het natuurlijk en echt. Het feit dat de ouders, of gewoon volwassenen in het algemeen, nauwelijks in beeld komen is geen storende factor. Het draait tenslotte om de pubers en dit heeft ook de volledige aandacht. Dat het tempo van de film soms wat laag is hierdoor vond ik ook geen probleem. De introductie van de personages is zorgvuldig gedaan, je leert de karakters steeds beter kennen en je leeft ook met ze mee. Hoewel het zeer gemakkelijk was om dit cliché neer te zetten, is dit nergens het geval. Het is sfeervol en intens en als kijker beleef je het bijna vanaf een korte afstand.

Over intens gesproken.. ik moet bekennen dat ik me het meest 'aangetrokken' voelde tot Anne, het onzekere en mollige meisje. Dit herinnerde me aan mezelf toen ik die leeftijd had, en zelfs nu herkende ik nog dingen in haar die ik nog steeds heb. Ze blinkt nergens echt in uit, heeft weinig zelfvertrouwen en ligt ook niet zo goed op de markt. Wanneer haar verliefdheid dan ook nog niet eens wederzijds is.. De scène waar zij zo aan het zweten is, zich geen houding weet te geven en het liefst zou verdwijnen achter de gordijnen vond ik dan ook erg mooi en overtuigend neergezet. Evenals de keren dat zij sex had.. Het is ook allemaal niet gemakkelijk op die leeftijd, zeker niet als je 'anders' bent.

Ik snap dat de vergelijking met Fucking Amal snel gemaakt is, maar behalve dat het onderwerp gelijkenissen heeft zie ik het niet zo. Hele andere sfeer, de nadruk ligt bij deze film veel meer op het thema opgroeien en niet eens zozeer op de ontluikende seksuele gevoelens. Deze film biedt meer, is uitgebreider en zal daardoor ook het grotere publiek meer aanspreken. Althans, dat hoop ik.

Dikke 4.0*, voor nu.

Best een aardig filmpje. Ik ben zelf ook een 'Nanny', bij meerdere gezinnen thuis, en ik liep toch wel tegen aardig wat herkenbare dingen aan in deze film.

Jammer van Scarlett, ik vond haar vanaf de eerste minuut al niet geschikt voor deze rol en zij was dan ook mijn grote frustratiepunt in dee film. Jammer, het had me beter kunnen bekoren wanneer er een andere actrice in de hoofdrol was geweest.

''Die lui eten alleen soja en tofu!'' Lol. her-ken-baar. Wel mooi om te zien wat voor een band ze uiteindelijk krijgt met de kids. Hartstikke lief.

Natuurlijk hartstikke cliché en niks wat we niet eerder hebben gezien, en de karakter zijn zo vlak en plat als een vel papier, maar het kijkt wel vlot weg en het kent zijn aandoenlijke momentjes.

Ik ben nu op mijn werk en kijk de film met 2 kindjes, maar god.. Een plezier doen ze mij er niet mee hoor. Colin Firth op zijn slechtst, en dat was niet het enige wat ik er minder aan vond, de hele film wist me niet aan te grijpen, terwijl ik films als deze, met veel kinderen in de hoofdrol, altijd erg leuk vind om te zien.

Nee, misschien moet ik hem nog even laten bezinken, but it just doesnt work for me.

Aparte film. Op sommige momenten had ik moeite mijn concentratie er bij te houden omdat ik echt niet meer volgde wat er nou gebeurde. Wellicht had ik de film beter op een ander tijdstip kunnen kijken, dan begreep ik hem misschien beter en/of sneller. Nu blijf ik vooral met een vaag gevoel achter omdat het vrij ingewikkeld was. De actrices zijn mooi en doen het goed, het verhaal is vrij traag en eigenlijk gebeurt er vrij weinig. Van de telkens terugkerende violen werd ik een beetje moe (en dat was ik al) en de articulatie was vaak net iets over the top. De scène waarin de het gezicht van Marceau veranderde in dat van Bellucci, was eerder lachwekkend dan spannend. Jammer.

Ergens toch een teleurstelling. Ik had vanwege de grote namen hoge verwachtingen. Het enige wat ik van te voren al wist, is dat ik niet hou van films die zich rond 1880 afspelen. Not my cup of tea. Ach, we gaven het eens een kans vanwege de acteurs. En nee, slecht is het allemaal niet. Het is een prima vertelling van zijn leven. De mannen van deze film zetten puik werk neer. Daar ligt het absoluut niet aan.. Tsja, tegen beter weten in een film kijken die je niet echt ligt, dan vraag je er zelf om. De ene keer wordt je verrast, de andere keer valt het tegen.

Al ben ik het wel met Tarkus eens dat Ledger een van zijn betere rollen heeft neergezet.

2.0*

"Racers Should Race, Cops Should Eat Donuts"

Verrassend goed.

Ik heb de ballen verstand van dikke of mooie auto's, maar voor een F&F film of een film als deze ben ik wel te porren.

Goede opbouw van de film. De uitgebreide introductie werkte goed voor de binding met de karakters. Tobey en zijn aanhang zijn sympathieke, grappige kerels. Ook niet heel vervelend om naar te kijken, met die 1D lookalike en Kid Cudi erbij. Gelukkig bevatten ze ook over een dosis humor, erg prettig. Vooral Finn en Maverick waren geweldig, hartje, hartje.

Grietje Imogen stoorde me na een half uur gelukkig ook niet meer, al blijft haar accent vervelend. Dat opgedrongen liefdesverhaal is helaas toch geen ontkomen aan, die neem je maar op de koop toe.

Goed is de wisselwerking tussen prachtig geschoten races en een redelijk boeiend verhaal. Het revenge gebeuren is cliché, maar dat deert niet. De stunts zijn erg cool, daar gaat het om bij films als deze. Schitterende locaties ook trouwens, mooie beelden.

De strijd tussen Dino en Tobey is voelbaar, maar voorspelbaar. Desniettemin vloog de tijd om, had niet eens door dat ik meer dan twee uur zat te kijken.

Aardige racefilm, heeft mijn verwachtingen overtroffen.

Mijn god. Wat is Zac Efron een verschrikkelijk mooie man. Belachelijk gewoon. Die wil ik ook wel als buurman, maar zijn frat house perikelen en vriendjes mag hij achterwege laten.

Voorspelbaar van A tot Z, cliché personages (werkelijk van bordkarton) en platte grappen. Toch werkt het wel, ik moest lachen hij de "milk my boobs" scène en bij het dildo maken. Als je denkt dat dat onvolwassen is.. there's more. Vaak zijn het juist de volwassenen die zulk gedrag vertonen. Misschien moeten ze iets meer met hun kind bezig zijn en niet met de buren, maar a la.

Visueel is het best cool. De glow in the dark party levert mooie beelden op. De muziek is ook lekker, zijn goede keuzes gemaakt.

Het einde is cool, met de baby. Schitterend kind.

Aardig voor een keertje.

Wat een tegenvaller zeg. Nu had ik niet echt torenhoge verwachtingen, maar het leek me wel vermakelijke onzin. Onzin is het zeker, vermakelijk niet. Ik vond de beelden ook verschrikkelijk lelijk en het nodigde niet bepaald uit om verder te kijken, verhalenderwijs ook niet.

Ik lees hier ook regelmatig dat het zo shocking was, maar ik ben dan óf zo verdorven dat ik het gewoon niet als schokkend ervaarde, of het viel allemaal wel mee. Tuurlijk, het was wel smerig hier en daar, maar niet zozeer dat ik met kotsneigingen zat te kijken en vreesde voor slapeloze nachten. Misschien dat ik het beter kon verdragen omdat het me allemaal geen zier interesseerde, ik stond er kilometers ver vanaf. Totaal geen enkele vorm van betrokkenheid. Zonde man.

Herziening viel tegen. Leuk om een jongere Bullock te zien maar ze is duidelijk enorm gegroeid als actrice de afgelopen jaren. Haar spel in 'The Net' is matig te noemen. Eigenlijk is matig sowieso wel een goed woord voor deze film, die sowieso te lang duurt en niet spannend of onderhoudend genoeg is om te knallen. De voorspelbaarheid doet de film de das om.

Phoe, Never Let Me Go was zwaarder en vermoeiender dan ik verwacht had. Het is geen enkel moment luchtig en daardoor zit je met een soort 'verkrampt' gevoel te kijken. Waarschijnlijk had ik verkeerde verwachtingen.

Ik dacht een film te zien waarbij drie kinderen/jonge mensen in alle naïviteit samen zouden ontsnappen uit een beklemmende, beschermende omgeving en vervolgens achter de waarheid (welke waarheid wist ik nog niet, maar dat er iets niet pluis was kon je wel raden) zouden komen. Enigszins klopt het, maar helaas werd het nergens boeiend of spannend. Dit komt grotendeels omdat ik weinig tot niet meeleefde met de personages. Te weinig diepgang, mijn inziens.

Het kloon- en donatieverhaal wat vrij snel geïntroduceerd werd is iets wat ik op voorhand niet had zien aankomen. Toch wist het me nauwelijks te interesseren. Jammer, want het is op zich een vrij goed gegeven. Mensen worden gekloond puur voor hun organen. Ze zijn niet in contact met hun ouders of andere verzorgers, in plaats daarvan zitten ze van hun geboorte tot hun 18e jaar op een kostschool die speciaal is gemaakt voor mensen zoals zij. Dit had best iets moois kunnen worden, maar helaas. Het liefdesverhaaltje er omheen was niet te overdreven, maar was daarentegen ook niet erg bijzonder.

Geen slechte film, maar ook niet goed. Laat ik het er op houden dat deze film niks voor mij was.

Hoewel ik nog niet bijzonder veel van Costner gezien heb, vooral de laatste jaren is het wat stiller omtrent hem volgens mij (?), blijft hij toch mijn held uit Mr. Brooks. In deze film doet hij het absoluut niet slecht, maar af en toe is hij wel een droge, saaie vent. Béétje jammer, want het is wel een acteur die redelijk verschillende rollen heeft gespeeld. Je zou dan inderdaad mogen verwachten dat er van deze film meer gemaakt had kunnen worden. Er zit voldoende spanning in en ook een duidelijke verhaallijn, maar toch is 't het allemaal net niet. Je hoopt dat het einde op zijn minst zal spetteren, maar zelfs dat gebeurt niet.

De kindsterretjes vond ik dan wel weer overtuigen. Ik blijf het knap vinden dat kinderen die zo jong zijn, zo'n rol kunnen neerzetten.

Niet slecht, vooral een béétje saai.

Tsja, New Kids Nitro.

Wederom zat ik in een bomvolle zaal vol luidruchtig tokkievolk die je wilden doen geloven dat ze zelf uit Maaskantje kwamen, geloof ik. Wat een aso's. Doe gewoon een beetje normaal ofzo, NewKids wannabe's..

Enfin. De film. Beetje een herhalingsoefening. Veel van hetzelfde. Bij de 4e facial en de 3e keer dat de jongen met het downsyndroom in de auto stapte, was de lol er wel een beetje vanaf.

Tuurlijk, af en toe kun je best lachen, maar over het algemeen voel je dat het toch stukken minder is dan de eerste film. Wellicht omdat het niet meer 'nieuw' is, maar ook omdat het 'verhaal' minder aanspreekt. Van ruzies tussen Schijndel en Maaskantje naar de zombies, en tegen het einde aan werden die twee dingen samengepakt.

Het is inderdaad harder en wat ranziger dan het eerste deel, maar de humor is zeker niet sterker. Enkele nieuwe 'vaste' personages die niet grappig zijn, zoals de politiecommissaris en die gast van Defensie, evenals de Minister van Defensie (Peter Faber, diep gezonken dan).

Af en toe wel grappig, maar geen dijenkletser. Hoewel de zaal daar anders over leek te denken, met name de stoere asociale jeugd maar ook de brave papa's die een keer zonder vrouwlief op stap mochten.

Net een voldoende.

Voor het eerst sinds tijden dat ik mijn vader, waarmee ik deze film ben gaan zien, zo heb horen lachen. Zelf had ik ook regelmatig traantjes in mijn ogen van het lachen.

Ik heb zelf nooit naar het tv-gedoe van de New Kids gekeken. Ik wist natuurlijk wel wat voor iets het was en over welke aso's het ging, maar verder dan dat ging het niet. En eigenlijk ben je na het zien nog niet veel verder, want meer valt er niet te weten.

Heerlijke opening met een dikke, vette knipoog naar Forrest Gump. De toon is direct gezet en je ziet het ene snorretje en trainingspak na het andere. Onder het 'genot' van de knoerharde happy hardcore wordt je door de film geleid. (Soms een beetje té.)

Het is grof, belachelijk, absurd en de grapdichtheid is ontzettend hoog. De ene seksistische of asociale grap na de andere vliegt je om de oren. Het verhaal is natuurlijk flinterdun, wat verwacht je anders, maar het blijft vermakelijk. Wie gaat er dan ook klagen dat er geen diepgaand verhaal in deze film zit?

New Kids Turbo is volgens mij een regelrechte Love it or Hate it. Haters klagen, en liefhebbers spreken vol lof. Ik zit er geloof ik een beetje tussenin. Natuurlijk, het is plat, ordinair, smakelijk, vol zinloos geweld en om over de invloed op de jongere jeugd maar te zwijgen... maar het is allemaal wel vermakelijk.

Rikkert vind ik niks, Robbie vond ik niet echt veel toegevoegde waarde hebben (kwam niet goed uit de verf, leek moeite te hebben om 'op te vallen'), Robbie vind ik eng, creepy en hoop ik nooit in een donker steegje tegen te komen, Richard is de meest prominente 'Maaskanter' en is daarom voor veel mensen 'de leukste', maar voor mij gaat die 'eer' naar Gerrie. Ik had vrijwel direct sympathie voor hem, en hij was dan ook gedurende de film een beetje mijn 'favorietje'.

Leuke gastrollen van andere bekende Nederlanders, alleen het hele Bernal gebeuren stelde weinig voor.

Niet slecht, niet geweldig, maar gewoon lekker, leuk, over the top vermaak.

I LOVED it!

De hele film dacht ik: 'Oh boy, ik wil TERUG! Terug naar New York, terug naar Times Square, ik wil dáár zijn! Liefst met Zac Efron aan mijn zijde.' Ach, je mag best dromen toch?

Een film met een cast als deze... dat moet ik wel leuk vinden. Beter gezegd, ik hou er van, al die bekende koppies in beeld. Het leuke is ook dat in deze film elk personage iets bijdraagt, de een iets minder dan de ander maar gelukkig vond ik niemand irritant, zelfs Sarah Jessica Parker niet!

Michelle Pfeiffer, ik herkende haar eerst niet eens, speelde erg goed. Ik voelde meteen medelijden voor haar en ik vond het dan ook ontzettend leuk dat Hottie (ja, mét hoofdletter!) Zac zoveel met haar omging in de film. Wat een leuk duo, ondanks het grote leeftijdsverschil! Zac is gewoon pure hotness, wat is die jongen goed opgedroogd! Wrauwwww!

Robert De Niro was schattig, hij zorgde ook voor enkele emotionele momenten waar ik af en toe toch wel een traantje voelde prikken, zeker tijdens zijn dialogen met de ontzettend mooie Halle Berry. Wat een knappe vrouw is dat toch! Ook zij zorgde voor een mooie scène tijdens het webcammen met haar man. Ik had echt medelijden met haar. Ik ben echt een sucker voor dit soort verhalen. Ook leuk om Cary Elwes en Alyssa Milano daar nog een bijrolletje te zien hebben, al waren deze niet echt noemenswaardig.

En dan hebben we Katherine Heigl, Jon Bon Jovi, Sofía Vergara en Russell Peters nog. Katherine staat op de automatische piloot en speelt de rol die ze altijd speelt, net als Sofia als de knappe, rondborstige dame met een pittig accentje en dito uitspraken. Héérlijke vrouw! Zeker de scènes waar ze samen met Russell (Sunil, is dat geen afwasmiddel?) was waren lekker droog. Maar de grote verrassing was toch wel Mister Jon Bon Jovi. Dat die vent kan acteren joh! Toegegeven, het was geen oscarwaardig acteerwerk, maar de lage verwachtingen die ik van had waren niet terecht. Ik vond hem erg leuk, zijn rol, maar ook zijn voorkomen! Best een knappe vent om te zien, vooral als hij lacht. Aardige dosis charisma.

De zwangerschaps'battle'. Iets minder interessant. Biel en 'echtgenoot' deden het aardig in de strijd met het andere koppel, maar was ook meer 'opvulling'. Carla Gugino was dan wel weer leuk als 'zweverige' verloskundige. Het hele verhaal rondom de bevalling vond ik persoonlijk het minst interessant, al zorgde het wel voor een grappig moment toen bij Biel het water brak.

Kutcher moet zich scheren, en zich ook eens aan andere rollen gaan wagen want de laatste jaren heb ik hem alleen in dit soort rollen gezien. Zijn personage was misschien ook wel het meest stereotype. Wel erg leuke momentjes met Lea Michele, wat een PRACHTIG meisje is dat! Ze kwam me zo bekend voor, maar kon geen films bedenken waar ze in speelde, wat best irritant is als je je dat aan het afvragen bent tijdens het kijken. Enfin.

Herkenbare moeder-dochter momentjes tussen Sarah Jessica Parker en Abigail Breslin. Leuke meid, die Abigail, en het verwonderde me dat ik zelfs SJP kon uitstaan! Misschien omdat ze nu niet zo op de voorgrond stond. Ik zag het ook niet aankomen dat zij de love interest van Josh Duhamel was, ik had op een andere vrouw gegokt. Maar toen het kwartje viel was het eigenlijk ook wel weer heel logisch.

Josh Duhamel speelde leuk, zeker met de pastoor en zijn 'aparte' gezin. Ik had hem dus in eerste instantie aan Hilary Swank 'gekoppeld' in mijn hoofd, maar nee, ik zat mis! Hilary Swank speelde goed als een licht neurotische meid die het allemaal zo goed mogelijk probeert te regelen ondanks dat ze veel op haar bordje heeft en veel aan haar hoofd heeft.

Heb ik nu iedereen gehad? Volgens mij vergeet ik er nog wel een paar. Wat wil je, met zo'n grote cast? New Year's Eve is een hele leuke film, niet echt een typische 'feel good film' voor mij maar wel met vlagen lekker romantisch en vooral komisch. Uitschieters waren dan ook wel Vergara en Efron, die voor de komische noot zorgden. Diepgang, tsja, in een film met zoveel personages is het bijna onmogelijk om elk personage diepgang te geven, dat is ook niet iets wat ik vind dat je mag verwachten bij een film als deze.

Mooie beelden van New York, die voor mij nog meer bevestigden dat ik zo snel als ik kan terug wil naar daar. Misschien zelfs wel om daar New Years Eve door te brengen! Dat lijkt me echt helemaal geweldig. Die sfeer daar, de mensen, de vele lichtjes.. I loved it!

Tijdens het einde, wanneer 'Raise Your Glass' klinkt, was er echt een lekker sfeertje in de zaal. Iedereen was lekker mee aan het swingen, zingen en lachen. De aftiteling zelf is ook grappig gedaan, lekker luchtig.

Wederom een film waarbij je verschillende mensen met verschillende levens op hetzelfde moment op dezelfde plaats ziet en je ziet hoe deze toch met elkaar 'verbonden' zijn, maar ik vond het heerlijk vermaak en hoewel deze film vast een SHITLOAD aan kritiek en commentaar gaat krijgen.. Screw it. I loved it.

Twee redenen voor mij om deze film te kijken: New York, ter voorbereiding om mijn vakantie daarheen binnen enkele weekjes, en de bekendere cast.

Zo zie je Bradley Cooper (adore him), Justin Bartha, Andy Garcia, Hayden Christensen, Rachel Bilson, Natalie Portman, Orlando Bloom, Christina Ricci, Ethan Hawke, Blake Lively, Drea de Matteo (zo leuk in Desperate Housewives) en Shia LaBeouf. Dat zijn toch zeker niet de minste namen, was was een feest van herkenning.

De beelden en de verschillende locaties waren mooi, maar verder voelde het net allemaal een tikkeltje oninteressant. Had eigenlijk ook stiekem gehoopt 'meer' New York te zien. Het verbluffende waardoor ik niet zou kunnen wachten om er zelf heen te gaan, maar dat bleef uit.

De verhalen waren niet allemaal even goed uitgewerkt maar de meeste waren aardig. Het voelde alleen niet als een vloeiend geheel, mijn gevoel bij de film kwakkelde teveel.

Waarschuwing: Als je deze film gaat kijken omdat je Liam Neeson graag ziet, zou ik hem per direct overslaan. Die 3 minuten screentime dat hij heeft zijn teleurstellend. Voor mij was dit een flinke tegenvaller.

Laat ik vooropstellen dat ik 'Pour Elle' nog niet heb gezien en dus niet wist wat ik kon verwachten. 132 minuten is een lange zit voor een film als deze, zeker wanneer het zijn zwakkere en minder boeiende momenten kent. De spanning is niet altijd voelbaar en af en toe zou je wensen dat je een afstandsbediening had waardoor je het een beetje door kon spoelen.

Waar je direct een band voelt te krijgen met Russell Crowe zijn personage, zo koud en afstandelijk blijft het personage van Elizabeth Banks. Jammer, want zij zou als een van de hoofdpersonages toch je empathie moeten opwekken. Zit ze onschuldig vast? Of heeft ze het ergens toch gedaan? Neeson heeft een cameo, wat voor mij teleurstellend werkte. De hele film zat ik te wachten op het moment dat hij weer in beeld zou verschijnen, maar dit bleef uit. Moran Atias en Olivia Wilde waren daarentegen wel fijne verrassingen, wat een prachtige verschijningen zijn deze vrouwen toch. Dat deze personages nauwelijks uitdieping hadden en alleen maar dienden als een handig hulpmiddel vond ik dan ook spijtig.

Echt meeslepend en intrigerend wordt het nergens. Eerder een rommeltje en een opeenvolging van toevalligheden en lucky shots. Sommige scène's worden niet of nauwelijks verklaard, dit hoeft ook niet, maar het zou wel prettig zijn. Voorbeeld hiervan is dat John benoemt dat Lara wel psychotisch zou moeten zijn, als zij daadwerkelijk de moord gepleegd had, Vervolgens snijdt ze haar polsen door, dit overleeft ze uiteraard, maar wanneer ze ontsnapt is en bij haar man in de auto zit op weg om haar kind op te halen, wil ze zichzelf uit de auto laten vallen. Dit zou moeten meehelpen aan de spanningsboog, maar voor mij werkte dit averechts.

Al met al is The Next Three Days een rommelig zooitje geworden wat voor mij iets te veel een RTL 4 woensdagavond film nasmaakje had. Spijtig. De eeuwig gekwelde en getergde blikken van Crowe kennen we ondertussen ook wel.

'' I will not be a goody bag at your pity party, Nick. ''

Ik begin steeds meer geinteresseerd te raken in romantische (tiener)komedies, maar ook in films waarbij muziek centraal staat. Mijn horrorliefde zal blijven bestaan, maar 'mijn goede voornemen' voor 2011 was dat ik ook andere genre's wat meer een kans zou geven. Laat ik nou geen fan zijn van zoetsappige, kleffe, overdramatische happy-ending films waar het sentiment vanaf druipt. Nee, ik zoek een fijne middenweg. Na het zien van (500) Days of Summer, stond deze film dan ook op het programma.

Nick is perfect neergezet door de alledaagse knul Cera. Norah, Kat dus, ken ik uit Raise Your Voice, waar ze één van mijn favoriete personages was. En dan hebben we nog ex-vriendin Triss, gespeeld door de sexy Alexis Dziena. Triss is een vervelend personage. Egoistisch, arrogant en ze heeft een rot karakter. Je vraagt je dan ook af wat Nick ooit in dat mens heeft gezien en je begrijpt al helemaal niet waarom hij nog steeds obsessed is met haar.

De chemie tussen hoofdrolspelers Michael Cera en Kat Dennings is wel duidelijk voelbaar, en de klik is er al vanaf de eerste kus. Ze zijn allebei charmant, stralen een bepaald soort natuurlijke rust uit en zijn ook nog eens sympathiek en een tikkeltje 'anders'.

Hoewel sommige bijrollen een beetje onnodig aanvoelen en de vaart er uit halen, is het nergens vervelend. De dronken vriendin bijvoorbeeld is een gevalletje 'beetje jammer' maar wanneer je daar doorheen kan prikken, is het wel te doen.

Fijne muzikale film vol swingende popnummers, een leuk liefdesverhaaltje en prima acteerwerk. Kat is een mooie vrouw en heeft flink wat potentie in zich voor meer films. Cera, ookal staat hij op de automatische piloot, blijft een vermakelijke acteur.

Nou, mijn vriend en ik hebben de gemiddelde leeftijd wel omlaag getrokken in de bioscoop zeg, de zaal zat vol met 50+ers die met volle teugen genoten.

En terecht. Wat was het mooi. Onvoorstelbaar dat dit Nederland is.

Hoewel ik gedurende de hele film me af heb gevraagd welke aanbieding in de actie zou zijn bij de Albert Heijn (Ja, die stem is lastig weg te denken) heb ik me geen moment verveeld. Mooie natuur, schitterende dieren, en zelfs nog een soort van verhaallijn er in.

Ondanks dat ik nog steeds boos was op de vos, ik ganzenkuikens wil adopteren én ik stiekem toch best onder de indruk was van het zwarte veulen, ben ik niet helemaal overdonderd. Het laat inderdaad goed zien hoe moeder natuur haar werk doet, maar het commentaar er bij had iets krachtiger gemogen. Met name over de vossen had ik meer willen weten, af en toe vond ik dat iets te afgeraffeld.

De verschillende seizoenen zijn prachtig in beeld gebracht, de beelden zijn dan ook de grote kracht van de film. Ik ga deze film, wanneer hij uit is op DVD, zeker eens met 'mijn' groep 7 bekijken. Erg educatief en het geeft een goede, heldere weergave van hoe het er aan toe gaat in de natuur.

Mijn favoriet waren de ganzenkuikens. Waarschijnlijk was ik in een vorig leven ook zo'n klein, snoezig, waggelend beestje.

Leuke komedie, verhaallijn is goed bedacht en ook leuk neergezet. Kan hier en daar realistischer, maar hij valt zeker niet tegen.

Zo'n film waarvan ik me af vraag: Waarom...

Dat had ik bij deel twee ook al, maar hier helemaal. De rek is er uit, de grappen zijn niet leuk, de personages kennen we nu wel en de nieuwe gezichten voegen ook niet veel toe. En schotel me dan ook nog Rebel Wilson voor... dan heb je sowieso het recept op mislukking. Ben Stiller lijkt er ook nog weinig zin in te hebben en is hier en daar zelf een tikkeltje vervelend. De final credits zijn het mooiste van de hele film en helaas ook het enige positieve wat ik kan bedenken. Waarschijnlijk had ik de film aan me voorbij moeten laten gaan, waarschijnlijk ben ik Ben Stiller moe en waarschijnlijk had ik mezelf ergernis bespaart als ik de film uitgezet had toen Wilson verscheen. Niet gedaan, dus waarschijnlijk ben ik het zelf schuld dat ik 1,5 uur naar iets gekeken heb waarvan ik op voorhand wist dat het niet zou bevallen.

Robin Williams is helaas niet op zijn best. Ik vraag me zelfs een beetje af waarom hij voor de rol van Gabriel Noone gecast is. Hij is continu somber en droef, wist niks van sympathie op te wekken en kwam te stoffig en zeikerig over. Toni Collette daarentegen... men! Wat heeft die vrouw een indruk achtergelaten zeg. Zo geloofwaardig, zo krachtig, zo.. mysterieus en raadselachtig. Na afloop bleef ik me toch afvragen hoe het nou precies zat. De makers willen je telkens je hand vasthouden en je de goede weg insturen, maar het is allemaal voor de hand liggend dat je gaat twijfelen. Heeft ze het nu puur allemaal gedaan om aandacht op te wekken? Bij mij laat het een groot ''is dat alles'' gevoel achter.

Geen slechte film die het vooral moet hebben vanwege de acteerprestaties van Collette en Culkin, plus de perfecte ondersteuning van de muziek.

3.0*

Eindelijk gezien. Wat een knappe, rondborstige dames in deze film zeg, jesus. Natuurlijk is het acteerwerk niet hoogstaand en irriteerde ik me lichtelijk aan Miss Elizabeth, maar verder was het goed te doen. Het geheel is zo fout dat het direct weer leuk wordt.

Het begint rustig maar na een tijdje wordt het tempo opgevoerd. Lekkere dosis gore, fijne humor en een hoog foutheids-gehalte. (Is dat wel een woord?) Enkele spannende momenten maar bovenal is het zeer amusant. Goede sfeer, fijne greep uit verschillende horror-elementen en had ik al gezegd dat er sexy dames in speelden? Bij deze.

Vermakelijk!

Horror, seriously? Dit was toch een komedie pur sang? Het leek af en toe of ik naar ''Peppie and Kokkie going crazy'' zat te kijken.

Als je er met een moderne kijk instapt, is de film eigenlijk baggerslecht, maar de sfeer blijft onovertroffen. Zelfs het zwart/wit stoorde me niet, lekker somber juist, en ik denk zelfs dat ik hem in kleur helemaal niks had gevonden. Verder valt je ook meer op andere dingen dan op het verhaal zelf, de manier van filmen, het acteerwerk, de muziek.. Over het acteerwerk gesproken, het is allemaal vrij klungelig en vaak ook een tikkeltje ongeloofwaardig, maar hoe cool is het dat Romero gekozen heeft voor een zwarte hoofdrolspeler? Dit vond ik toch wel een verfrissend pluspunt. Mooi ook dat de nadruk niet alleen ligt op de dreiging van de zombies, maar ook op de relaties binnen de groep.

Het mag dan wel een zogenaamde cultklassieker zijn, en niet te vergeten dat dit een low budget flm is, maar helaas is het naar mijn smaak te gedateerd. De openingsscène is wel memorabel.

God, wat een film. Een van de eerste keren dat Leelee me tegenviel. Zahn vond ik ook niet schitterend, net zoals bij de laatste film die ik van hem gezien heb -A perfect getaway- was het toch niet geloofwaardig genoeg. Ik vond ook geen enkele scene boeiend of spannend. Nu kan het komen omdat ik al niet geconcentreerd en ontspannen de film in ging, maar meestal zorgt een (goeie) film er juist voor dat ik mijn gedachten kan verzetten en er in op ga. Was bij deze film dus absoluut niet het geval. Acteurs mogen dan wel bekender zijn, maar zelfs zij hebben van deze film niks kunnen maken.

Mijn hoge verwachtingen werden niet ingelost. Helaas.

Jake is, zoals ik hem ken, sterk. Dat is voor mij ook het grootste pluspunt, zijn sterke acteerprestaties. Toch heb ik iets gemist aan zijn personage, er kon zoveel meer uitgehaald worden om de kijker een beter inzicht te geven in zijn verknipte persoonlijkheid. Dat had mij persoonlijk meer geïntrigeerd. Desniettemin is zijn personage wel direct het enige boeiende karakter.

Naast het gemis aan een stukje character development was de spanningsopbouw ook niet even sterk. Het eerste uur is vrij tam en dat is jammer. Daardoor voelde het voor mij alsof de spannende scènes in het laatste half uur gedouwd waren. Gedurende de film worden er regelmatig balletjes opgegooid waar vervolgens niks meer mee gedaan wordt, jammer. Denkend aan de chantage (gaat wel soepel en het ongeluk van de collega. Ook de rechercheurs zijn weer behoorlijk infantiel, wat is dat toch?

Zit tussen de 3.0 en 3.5 ster, voor nu even afgerond naar boven.

Best een aardig filmpje. Lekkere sfeer, met vlagen zelfs best creepy (Ik blijf het een griezel vinden en zeker wanneer ik een A Nightmare on Elm Street film kijk voordat ik ga slapen check ik voor de zekerheid nog altijd even of ik nergens een Freddy zie staan) en ookal is het acteerwerk matig te noemen van de meeste personages.. ach, dat zijn we wel gewend toch? De kills maken veel goed. De droomwerelden zijn enorm goed in beeld gebracht, ookal voelt het hier en daar erg gedateerd en nep aan, maargoed wat wil je. Erg fijne muziek wel!

Tsja. Deel twee. Beetje slap vervolg eigenlijk. Niet echt spannend, met vlagen zelfs ridicuul en ook de sfeer is niet altijd even sterk aanwezig. Vooral tegen het einde aan, waar je als kijker steeds meer op het puntje van je stoel zou moeten gaan zitten, zie je telkens gemiste kansen. Ik begrijp ook niet goed waarom het over deze boeg werd gegooid.

Jesse was erg zwak en voor mij totaal niet overtuigend. Soms zelfs een hoog houten klaas gehalte, alsof er werkelijk geen leven in dat joch zat. Het liefdesgebeuren wist me ook niet te boeien, evenals de tegenvallende kills. Blijft er niet veel meer over..

Maar enfin, ik ben mild omdat ik de film af heb gekeken en het toch enigszins de tijd goed gedood heeft.