Meningen

Gisteravond heb ik deze film na een aantal jaar weer uit de kast getrokken. Ik was te moe om daarna nog een stukje er over te schrijven, maar een nachtje er over heen laten gaan is bij sommige films juist ook fijn.

'28 Weeks Later' is een erg prettig vervolg op het uitstekende '28 Days Later'. Het begon al met schitterende beelden, die op visueel gebied echt wist te raken. Soms leek het een beetje op een documentaire achtige film. De mooie shots van een verlaten London, de vluchtende mensen over Towerbridge en de proloog was ook zeker een op-het-puntje-van-je-stoel-moment. Daarbij kwam ook nog eens de prima soundtrack.

Kindsterretje Andy (Mackintosh Muggleton) en zijn zeventienjarige zus Tammy (Imogen Poots) zetten een uitstekende rol neer vol overtuiging. De wanhoop is op sommige momenten echt van het gezicht af te lezen. Andere rollen die mij wisten te raken waren die van Jeremy Renner en Harold Perrineau. Natuurlijk moeten Robert Carlyle en Rose Byrne ook nog even genoemd worden, want zij zetten sterke rollen neer waarbij je al snel sympathie (of zelfs empathie) voelt.

De actiescènes zijn een waar spektakel, af en toe lekker grof en er was zelfs één scene bij waarbij ik even mijn handen voor mijn ogen hield. (Het ogenuitdrukken.)

Mijn logica is niet altijd even handig, want ik heb eerst deel 2 herzien en dan komt binnenkort '28 Days Later' weer eens aan de beurt, maar ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Een dikke 4.0* is het zeker waard.

Als ik terugdenk aan deze film krijg ik nog steeds kippevel. Heb de film in 2007 gezien met mijn ex-vriend in Rotterdam, en we hadden de late voorstelling.... Waardoor we dus 's nachts rond een uur of 01.00/01.30 buiten kwamen. Pikkedonker, in een vreemde stad, vol vreemde mensen..En dan op zoek naar een taxi. Jesus, ik scheet in mijn broek! Ik was zo onder de indruk van deze film dat ik de hele tijd over mijn schouder bleef kijken en me stevig tegen mijn ex aandrukte. Zelfs toen ik later die nacht in bed lag bleef de film me nog in mijn hoofd spoken.

En ja, natuurlijk heeft deze film (zoals vele horrorfilms) ook zijn minpunten. De personages hebben te weinig diepgang. Dit had ik graag iets anders gezien. De liefdesperikelen rondom Sheriff Eben en zijn vrouw komen absoluut niet overtuigend over. Het grote pluspunt van deze film is toch wel het visuele aspect. Genoeg schrikeffecten, en vanwege de visuele flair een dikke 4*!

30 Days of Night was één van mijn mooiste bioscoopervaringen. Niet zozeer het bioscoopbezoek zelf, maar meer wat daarna was. In een donkere, vreemde stad lopen, midden in de nacht, tegen je vriend aangeklemd en stiekem schijt je 7 kleuren omdat je bang bent dat er uit een of andere donker hoek een vampier komt die zijn tanden in je wil zetten. Dat is het gevoel wat 30 Days of Night bij mij achter wist te laten. Spanning en angst zelfs nádat ik de film gezien had. Een film die je in je hoofd blijft zitten en je niet meer loslaat. En zo hoort het.

Deze film begint met een korte terugblik op het eerste deel. Ik zag best wat verrassingen wat betreft de cast. Harold Perrineau! Beter bekend als ''Michael'' uit Lost. Dat is trouwens niet het enige bekende gezicht uit Lost, Kiele Sanchez kennen sommige mensen ook als Nikki Fernandez. En hoewel ik Melissa George best even miste, was er gelukkig nog ander vrouwelijk schoon. Diora Baird is prachtig. Mia Kirshner is een prima actrice. Maar echt veel soeps is het allemaal niet natuurlijk.

Verder kwam de film wel wat traag op gang en de verhalen waren niet echt bijster interessant. Echt meeleven met de personages deed je niet. En phoe phoe, wat een schietwerk. Op een gegeven moment weten we het wel hoor. Ook de vampieren lijken meer een cartoon te zijn geworden, dan koelbloedige en ijzige killers die je angst aanjagen.

Toch zaten er hier en daar best wat aardige twists in de film, waardoor het niet vervelend werd om naar te kijken. Heb in ieder geval nergens de behoefte gehad om de film uit te zetten, ondanks dat ik er niet zo in meegesleept werd als in het eerste deel.

Ik stemde een dikke 4.0* voor 30 days of Night, dus ik vind een voldoende voor deze film ook teveel. Ik zet het om het randje, een 2.5* is zat op.

What can I say.... Ik vond het wel vermakelijke onzin. Wat verwacht je ook met deze titel?

Tuurlijk is het plat en slaat het vaak de plank mis, maar hier en daar zaten een aantal geinige dingen. De personages, hoe dom en cliché dan ook, waren niet storend. Het is vooral leuk om al die verwijzingen naar andere films te ontdekken. Zoals Keane1983 al zegt is het een mindere versie van Scary Movie, maar amusant genoeg om de korte speelduur uit te zitten.

Best leuk!

Geen film die je moet kijken als je niet lekker in je vel zit en erg moe bent. Ik vond het lastig om er bij te blijven met mijn gedachten, ze dwaalden telkens af. Er waren voor mij teveel gezichten, teveel verhalen en te weinig introductietijd om de personages eerst goed in me op te kunnen nemen. Erg onsamenhangend. Voor mij sprong het te vaak van de hak op de tak zonder dat zaken eerst toegelicht werden. Sommige dingen bleven voor mij dan ook onduidelijk, al kan dat ook aan het feit gelegen hebben dat ik er niet lekker in zat.

Ik wist ook niet wat ik moest verwachten van deze film, heb het in eerste instantie gekeken vanwege de acteurs en omdat ik een -achteraf gezien erg beknopte- plot had gelezen. Hopkins maakte echter veel goed, ik vind hem een briljant acteur en zijn verhaal sprak me dan ook erg aan.

Misschien was het beter geweest wanneer er één verhaal minder was geweest, zodat er ook wat meer ruimte zou zijn voor character development.

Na herziening de film laten zakken met een half puntje. De eerste keer was hij leuk, de tweede keer vond ik 't soms zelfs irritant, flauw en kon er geen lachje vanaf.

Jammer, want ik herinner me dat ik de eerste keer vooral gecharmeerd was van Paul Rudd, die ik erg leuk blijf vinden... maar toch wist de film me stukken minder te bekoren.

Van 3.5* naar 3*

Toch nog net een voldoende, vanwege Rudd.

Oh... gosh... NO.

Dit was zó niet leuk. Ik kan platte en seksueel getinte humor echt waarderen hoor, maar dit was gewoon NIET grappig meer. Gigantische lange piemels waarmee je jezelf voor het hoofd slaat, die vreselijk irritante 'Jonah' (De echte acteur kan ik al niet uitstaan, laat staan deze) en nog meer van dat soort verschrikkelijke ongein. Noureen DeWulf is werkelijk het enige pluspuntje aan deze film. Ik kon er gewoonweg niet meer naar kijken, ik heb het na 45 minuten afgezet, toen had ik mezelf genoeg gekweld.

Meh! En dat voor iemand die een parodiefilm meestal wel kan waarderen.

Mwa. Niet denderend.

Wat doe je als twee tutjes zijnde die vastzitten in een kooi onderwater? Juist, na de paniekstand komt al vrij snel de "Kom we gaan totaal onlogische dingen doen!" stand. Al vlug kiezen ze er voor dat één van de twee uit de kooi gaat, wat natuurlijk hartstikke logisch is als je van die vrolijke zwemmers om je heen hebt. Vervolgens blijft het in en uit de kooi, totaal niet luisterend naar het "Wat je ook doet blijf in de kooi!!" advies. Anderzijds zou het natuurlijk wel een hele saaie film zijn als die dozen niks zouden proberen, maar enfin. Na een paar geforceerde en zogenaamd 'diepgaande' gesprekken in de kooi zou je sowieso bijna hopen dat ze een sharksnack zouden worden.

Een paar "op het nippertje" momenten waren wel aardig, maar ook veelal voorspelbaar. Het werd ook wat saai halverwege de film. Mandy Moore was behoorlijk irritant (dat geschreeuw!). Ik had niet verwacht dat ik Holt de betere van de twee zou vinden.

Het einde was wel tof, al had ik al zo'n vermoeden omdat de term caissonziekte zó vaak genoemd werd.

Lange zit. Een niet al te boeiende zit voor mij. Een verhaal over eer en wraak. Een hoofdrolspeler die zijn beste tijd duidelijk gehad heeft. Met tegenzin lijkt hij in deze film te spelen. Ik weet weinig over Ronin, zeg maar niks eigenlijk, en door deze film ben ik ook niet veel wijzer geworden behalve een cliché verloop en een liefdesverhaal dat niet werkt. Het is zo....veramerikaanst. ( ) waarom spreekt echt iedereen Engels?

De film wil nergens echt uitschieten, ookal is het visueel wel aardig. Die heks deed me ook weinig en van spanningsopbouw hadden ze ook geen kaas gegeten. Het voelt zo tam aan allemaal. Maar goed, wat weet ik er nou van? Ik ben een vrouw, niet bekend met het verhaal, genre ligt me niet echt, dus ik kan louter spreken over mijn filmbelevenis. En dat was helaas niet al te best, het wist me onvoldoende mee te voeren in het verhaal en was met vlagen tamelijk saai.

Heb mijn stem verhoogd van 2.0 naar 3.0. Heb deze film een paar dagen geleden toch nog maar eens opgezet, en hij viel me beter mee dan de eerste keer. Natuurlijk weet je vooraf dat het voorspelbare grappen en situaties zijn, maar als je een tweede keer deze film kijkt stoort het al veel minder. Daarom toch naar de voldoende gegaan.

'' What's that? Is he Frodo's psychiatrist? ''

's Avonds laat, in het pikkedonker, spontaan op weg naar de bioscoop in plaats van toch een film thuis te kijken en ik mocht kiezen! Waar kies ik dan voor? Juist! Joseph Gordon-Levitt. Geweldig acteur. Seth Rogen nam ik maar voor lief. Ik ging voor Joseph.

En dat was ook wel duidelijk, nadat ik met een grote smile naar het scherm staarde tijdens de douchescène, waarbij mijn vriend me even aanstootte van 'Hè, ik ben er ook nog!' en ik natuurlijk quasi afgeleid reageerde met; 'Hè, wat? ' Waarop hij op zijn beurt weer begon te 'Oeh!-en' toen Bryce Dallas Howard vervolgens in beeld kwam (terwijl ik weet dat hij dat mens niet kan uitstaan, na deze film sowieso al niet meer.) Oke, ik verdiende het.

Adam is cute. Zijn pa en ma zijn ook cute. Zijn vriendin Rachael was NIET cute. Wat een vreselijk mens zeg. Als je vriend zoiets doormaakt zou je hem voor 110% moeten steunen in plaats van het egoistische kreng uit te hangen en te brabbelen over positieve en negatieve energie en hoe stressvol het wel niet is. Ik snap het niet. Vreemdgaan is sowieso ontiegelijk triest, laat staan in een dergelijke situatie.

Ook Anna Kendrick vond ik niet veel soeps. Is zij niet dat meiske uit 'Up In The Air'? Daar vond ik haar ook maar irritant en kippetig. Maar ach, laat ik eens proberen om niet de complete cast af te kraken (Seth, Bryce, Anna) maar om wat positiever te zijn.

Terug naar Gordon dan. Hij speelde werkelijk, zoals gewoonlijk, ontzettend overtuigend en ik ga steeds meer geloven dat deze man elke rol met gemak aan zou kunnen. Hij komt natuurlijk en 'echt' over, in geen geval hoefde ik aan hem te twijfelen, het was alsof ik hem al jaren kende. -I wish by the way-. And I looooved Alan! Philip Baker Hall is zo schattig!

Zelfs Seth was redelijk te doen. Rogen heeft voor mij vaak de gave om zijn personage plat en oppervlakkig te maken, of dat nu wel of niet zo bedoeld was. Een vervelende druktemaker. ''Help me help you get laid.'' Ja, dat is ook echt iets waar je je op moet focussen als je kanker hebt. Prioriteiten stellen uiteraard. Daarbij komt ook nog eens dat ik zijn stemgeluid niet prettig vind om naar te luisteren, en over zijn verschijning.. daar laat ik me beter niet over uit. Niet mijn soort acteur dus. Maar enfin, ik heb hem overleefd.

Af en toe heerlijke one-liners in deze film. Dat maakt de film wat 'lichter' en minder zwaar beladen, iets wat toch wel nodig is bij dit thema. “No one wants to fuck me, I look like Voldemort.” Jammer genoeg zakt de film de tweede heeft een beetje in. Er gebeurde weinig, de humor was minder aanwezig en het werd allemaal bedrukt en 'zwaar'. Wederom begrijpelijk, gezien het thema, maar de fijne balans tussen drama en humor leek even verdwenen.

Toch leef je elke minuut mee met Adam en hoop je op genezing. Het einde van de film is voorspelbaar, de clichés werden niet uit de weg gegaan (bitch van een vriendin, gaat vreemd, hij wordt verliefd op het aparte doktersmeisje, happy ending) maar ach. Je gunt het Adam. Dat is het belangrijkste.

Mooie film.

Ik vond het niet eens zo heel slecht. Misschien komt dat grotendeels omdat ik Chloe graag zie spelen. Ik begrijp wel de kritiek op deze film, het verhaal heeft niet veel om het lijf terwijl er zoveel meer (spanning) uitgehaald had kunnen worden. En ja, de film kakt op sommige momenten behoorlijk in en de dialogen zijn ook niet bepaald je-van-het en toch heb ik me er best mee vermaakt. De film ligt voor mij iets boven de midden moot, het kijkt goed weg en ik stoorde me niet aan de clichés of de gaten in het plot. Het romantische deel had minder uitgemolken mogen worden, maar a la, het hoort er nou eenmaal een beetje bij. Stiekem toch benieuwd naar het volgende deel.

Het was wel redelijk. Ik vond het wel een grappig gegeven, zo'n 'zogenaamd enge' smiley die de slachtoffers toespreekt. Inderdaad erg a la Saw en andere films. De film probeert ook niet vernieuwend te zijn, want het laat geen kans onbenut om een cliché er in te gooien. De personages zijn stereotyp en van bordkarton, het plot is eenvoudig en de twist zie je al vrij snel aankomen, maar ik kon het wel verdragen. Het acteerwerk was grotendeels zwak te noemen, met als uitschieter meisje Brie, wat een vervelend mokkel is dat zeg. De kills an sich zijn niet bijzonder, maar dat het allemaal zo digitaal is maakt het nog best kijkbaar.

Flinke herhalingsoefening, maar aardig tussendoortje.

Ik weet niet veel over Canadese films. Het is nieuw voor me, maar zeker wel interessant. Na het lezen van enkele recensies hier heb ik dan ook besloten de film te kijken, en vanavond kwam het er eindelijk van.

De film begin goed. Je krijgt direct de vader-dochter band te zien en hoe ze met elkaar omgaan. Vlechten maken, hand in hand lopen, grapjes maken en hier en daar een dikke knuffel. Papa is de beste en de sterkste man van de hele wereld en zij is ''daddy's little girl''.

Daarna krijgt de film al snel een zwartgallige wending, als de kleine Jasmine niet op school is teruggekeerd. Als kijker kun je je vanaf dat moment identificeren met de ouders. Je hoeft zelf geen kinderen te hebben om te begrijpen hoe verschrikkelijk machteloos en verdrietig je je dan voelt. De scène waar ze haar levenloze en bebloedde lichaam vinden maakte me dan ook erg emotioneel. Hoe kan je dat beeld ooit nog vergeten?

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De nachtmerrie begint.

Wanneer de dader voor het eerst in beeld komt, en je die zelfvoldane grijns op zijn gezicht ziet voel je direct pure haat. *Eline, het is maar een film.* Niks film, dit gebeurt vaak. Veel te vaak. Dat die smeerlappen gestraft moet worden is duidelijk, en als ouders zijnde heb je natuurlijk echt de behoefte om zo iemand helemaal kapot te maken. Het verandert rustige, zorgzame mensen in monsters.

En dan kakt de film een beetje in. De ontvoering verliep vrij gemakkelijk, die vrouw zit volledig in zombie-modus (begrijpelijk wel) en pa wordt langzaamaan gek en begint aan een Saw-achtig spel met de moordenaar van zijn kind. Heb helaas meerdere keren aan de Saw-reeks teruggedacht, maar dat heb je al snel als je martelingen ziet in films.

Sommige scènes vond ik ook vrij lang duren. '' Nu weten we het wel, dat je naar het gekrijs en gesmeek van je slachtoffer zit te luisteren. En ja, we weten ook dat je met een dikke ketting flinke klappen kunt uitdelen. '' Het over hem heenpissen was op zich wel een enigzins ''grappige'' scène, voor zover dit soort films grappig kunnen zijn..

Ik ben heel wat gewend van geweld in films. Ik kijk de smerigste horrors, de ranzigste slachtpartijen en zelfs de SAW-reeks en de Hostel's kan ik redelijk wegkijken. Maar dit is toch anders. Dit is vrij zorgwekkend. Door alle emoties die je voorgeschoteld krijgt én zelf voelt, is het lastig om de martelingen te aanschouwen. Het voelt echt, het voelt als de realiteit. Natuurlijk is het gewelddadig, maar ook echt psychologisch gemindfuck. Het is rauw en puur. Niet bij elke scène aanzwellende of juist harde muziek, maar stiltes. Stiltes, gehuil of gesmeek.

Als kijker wordt je ook telkens verrast. Helaas niet in positieve zin. Bambi? Like what the fuck.. Dat koosnaampje gaat 'm niet meer worden denk ik..

Het erbij halen van die moeder was een jammerlijk besluit. Ik begrijp het nog steeds niet zo. Voor mij had het in ieder geval niet gehouden, het was eerder storend dan verhelderend of interessant.

Ondanks dat toch een zeer beladen film die het voornamelijk moet hebben van haar emoties en het psychologische aspect. Als je puur gruwelijke martelingen wilt zien heb je de verkeerde film. Het gaat dieper dan dat.

3.5*

Ik heb de afgelopen week weinig films gekeken, en van alle films die ik nog moet zien, kies ik deze uit... Ach ja.

Het begin is werkelijk lachwekkend te noemen. Met een lach op je gezicht van verbazing en een ' What the....' - blik in je ogen, aanschouw je de zogenaamd schokkende intro.

De 'prank calls' zijn de horrorliefhebbers niet onbekend. Vervelende tieners, of twintigers die zich gedragen als tieners, zijn ook niets nieuws. En dan hebben we natuurlijk nog de moordlustige maniak die de kindjes graag opjaagt en afslacht.

De oppervlakkigheid spat er vanaf. Zeker wanneer je na 10 minuten film al een lelijke, porno kijkende vent ziet die zichzelf even 'pleziert' maar helaas (voor hem dan, niet voor ons, thank god) onderbroken werd omdat Mister Killer even op bezoek kwam. Bo-ring.

We hebben al een 'Scream'. Drie zelfs, de vierde is onderweg. We hebben ook genoeg 'I Know What You Did Last Summer' films. Deze film is dan ook vrij onnodig, wat op zich niet erg is, zolang het vermakelijk blijft. Wat dit dus niet echt was.

Wel een klein schouderklopje voor de killer die deze domme wichten en vervelende wannabe macho's naar een nieuwe wereld brengt.

Een knap werkje van regisseur Curtis Hanson. Eminem zet een prima rol neer als Jimmy 'B-Rabbit' Smith Jr. Op een mooie manier weet hij zijn uitzichtloze situatie geloofwaardig neer te zetten. Voor een eerste filmrol brengt hij het er dan ook niet slecht vanaf. Oké, het is natuurlijk geen origineel concept. We hebben het al vaker gezien, al dan niet op een iets andere wijze uitgewerkt. Toch is het niet storend.

In eerste instantie keek ik de film vanwege Eminem, ik was nieuwsgierig omdat er veel van zijn eigen leven in zou zitten. Je ziet een jongen die nooit veel kansen heeft gehad, in een armzalig milieu opgroeide en het maar zelf moest zien te redden. De rauwe sfeer die er omheen hing maakte het geheel overtuigend. Wat dat betreft is het best een authentiek iets geworden. Al snap ik wel dat veel mensen deze film niet ''los'' kunnen zien van Eminem zelf.

Jammer dat de rol van Brittany niet echt uitgediept werd. Ze had best meer screentime mogen krijgen, want wat had die meid potentie.. Plus het was nog een ontzettende mooie vrouw ook.

Soms is het ietwat te geforceerd en krampachtig wanneer hij kost wat kost wil bewijzen dat hij in staat is om op zijn eigen benen te staan. Toch blijft hij je aandacht vasthouden en weet hij dit op een charismatische manier te doen.

De battles zijn natuurlijk de hoogtepunten van de film. Goed in beeld gebracht, fijne muziek, goeie teksten. Denk dat Eminem het ook hierbij moet houden. Zal hij ook wel doen, want na 8 Mile heb ik hem niet meer in een film gezien.

Vermakelijk, niet meer en niet minder.

Leuke, korte animatiefilm. Prachtige beelden, geen meesterlijk verhaal maar wel onderhoudend en op sommige momenten wist het bij mij een gevoelige snaar te raken. Mooie vormgeving en erg aandoenlijk doch spannend sfeertje. Fijn dat Elijah Wood zijn stem hiervoor heeft geleend, erg leuk gedaan, met vlagen weet hij een hartverwarmend gevoel over te brengen.

Nooit gedacht dat een lappenpopje zo leuk kon zijn. Visueel een waar genot, veel volwassener dan ik had gedacht en er zit voldoende spanning in.

Meer dan aardig.

Soms, als jonge meid zijnde, moet je even werken aan de moeder-dochter band en tijd samen doorbrengen. Dochters worden volwassen, trekken het huis uit en moeder moet het accepteren. Tijd maken voor elkaar is dus goed voor de onderlinge relatie. De meeste dochters nemen mamslief mee shoppen, terrassen, of naar een restaurantje.. Maar Eline doet het anders. Eline komt met À l'Intérieur aan. Let the fun begin..

Ik moet toegeven: Ik heb niet lekker geslapen. Of mijn moeder wel een fijne nachtrust heeft gehad weet ik niet, maar aan haar laatste blik toen de film af was gelopen te zien, zou het haar ook niet snel loslaten.

Medogenloos.

Het is lang geleden dat ik een film vaak door de spleetjes van mijn vingers heb bekeken. Wat een ijzingwekkend, goor, bruut en pure horrorfilmpje is dit. Aan de fantasie wordt weinig overgelaten, gezien je altijd piekfijn te zien krijgt. Ik was oprecht blij dat ik niet vlak voor het zien van deze film gegeten had, want er waren momenten dat ik echt kokhalzend naast mijn ma zat, die zelf met open mond de beelden aan het aanschouwen was.

Dit is een van de meest gewelddadige films die ik ooit heb gezien. Vanaf het begin hangt er een gruwelijk beklemmend sfeertje, wat je telkens op het puntje van je stoel blijft houden. De dreiging, de angst om je kind te verliezen, de onmacht en de wanhoop. Prachtig in beeld gebracht.

Je krijgt twee sterke vrouwen te zien, wat een overtuigingskracht en angst weten ze over te brengen.. De personages zijn echt en boeien. Pluspunt is ook dat het niet alleen maar bloed en slachtpartijen is, maar ook genoeg spanningsmomenten waarbij er eigenlijk niets gebeurd. Chapeau.

Ik blijf voorlopig toch maar even uit de buurt van mensen die een schaar vasthebben..