Meningen

Ik heb deze film vanavond ook maar eens opgezet, voornamelijk omdat ik Brittany graag zie..

..maar dat had ik beter niet kunnen doen.

Verhaaltje kennen we natuurlijk allemaal wel.. het is niet de eerste keer dat dit plot wordt gebruikt in een film. Deze film is dan ook uitgemolken zooi. Helaas werd het ook nergens spannend.

Jammer Brittany, je hebt mij niet weten te overtuigen.

Toen ik de intro zag wist ik het al: Horror / Thriller? KOMEDIE. Kan niet anders. En ik had gelijk.

Hoe amateuristisch was dit. Behoorlijk. Meneer Jopia moet zeker films blijven maken, maar ze dan lekker in zijn privé verzameling zetten en vooral NIET naar buiten brengen, waar anderen het ook kunnen zien.

Een stelletje lelijke acteurs, met irritante accenten en lame acteerwerk. Ik heb dan ook regelmatig wat stukken vooruitgespoeld, in de hoop dat het 'leuk slecht' werd, maar alles behalve dat. Werd er alleen maar erger op. Uiteindelijk heb ik er toch (te)veel van gezien en vraag me nog steeds af waarom ik na 10 minuten niet stopte. Echt waardeloos.

'' The saddest people I've ever met in life are the ones who don't care deeply about anything at all. ''

Good job Nicholas Sparks, but not thát good. We weten het allemaal wel uit eigen ervaringen of van die van andere mensen: vakantieliefdes en langeafstandsrelaties werken niet, het loopt vrijwel altijd mis. Uitzonderingen daar gelaten. Dear John is een emotionele film over een combinatie van beide dingen. Het is niet alleen een film over een holidaylove, ook niet over de afstand van de twee.. maar het is ook nog een relatie die uit enkel schriftelijk contact bestaat.

Hoewel ik Amanda een irritante actrice vind met een dito uitstraling (Storende factor #1), had ik toch hoop dat ze in dit soort film beter uit de verf zou komen. Helaas. Niet alleen haar voorkomen vind ik vreselijk, die naam alleen ook al.. Savannah. Sorry hoor, maar ik vind dat een vreselijke kampernaam. Storende factor #2. (Ja, ik val over dat soort dingen.)

Amanda Seyfried en Channing Tatum hebben absoluut geen chemie met elkaar, iets wat voor een film als deze toch echt een must is. In The Notebook spatte de chemie van het scherm, bij deze film moest je echt zoeken naar iets geloofwaardigs in de relatie tussen die twee. Tatum viel gelukkig niet tegen, ookal is zijn monotone en slome stem soms ietwat vervelend.

Ook maakte ik onbewust té vaak de koppeling naar The Notebook, viel me later op. Het begin is vrijwel hetzelfde, alleen anders neergezet. 'Even indruk maken op het meisje.' De een kiest een reuzenrad, de ander maakt een sprong in het diepe. En zo ging het telkens verder. Niet vervelend, maar je gaat de film dan toch koppelen aan iets anders in plaats dat je hem als ''uniek'' iets probeert te ervaren.

Moet wel even benoemen dat er prachtige shots te zien zijn, bijvoorbeeld op momenten dat hij uitgezonden in. Mooi, duidelijk en aangrijpende scènes in combinatie met bijbehorende muziek maakt 't tot een mooi totaalplaatje. Dat het verhaal hier en daar voorspelbaar is kunnen we dan wel accepteren, vooral omdat er ook genoeg verrassingen in zitten.

Grappig,... nee. Hier is niks grappigs aan. Wat een gedrocht van een film. Acteerwerk is bagger, personages die je het liefst eigenhandig de nek omdraait en een redelijk gejat verhaal dat nergens ook maar enigszins de moeite waard wordt.

De karakters stonden me direct al tegen, niemand was leuk. Ze hebben ook niet geprobeerd de personages wat sympathie mee te geven. Wanneer dat je al vanaf het begin tegen staat en je het gevoel hebt dat je naar een slap low budget mormel kijkt, gaat je de zin snel over. Het begin is vrij traag en dat pillenslikkende grietje zou je het liefst met trouwjurk en al in een moeras dumpen, en daarna haar vriendjes erbovenop smijten. Het duurde me te lang voordat er iets gebeurde, zo lang dat ik dacht "wanneer gaat er nu eindelijk eens iemand dood?" Ook dat was een teleurstelling. Bah, tijdverspilling.

Zeer matige film, komt moeizaam op gang.

Na een half uur wil je hem afzetten, maar toch nog maar een poging gedaan om verder te kijken, helaas werd de film er niet beter op.

Had meer verwacht van een film met 3 zo'n bekende acteurs.

Ook deze is ab-so-luut niet slecht! Die intro, man man man... natuurlijk wist ik dat er zoiets zou komen, maar het duurde vrij lang waardoor mijn ademhaling al snel wat trager werd. En toch, ookal wist ik dat het ging gebeuren, schrok ik.

De chick in het mortuarium, Dana (Sonja Bennett) is een fijne aanwinst. Leuk om eens niet de clichématige oude vent met peuk in zijn mond op die plek te zien.

Brian Benben weet met zijn cynische houding ook een fijn personage neer te zetten. Maar hoort het thuis in 'Masters of Horror'? Echt bloederig, goor of eng is het niet, het is eerder alsof je naar een thriller kijkt. Toch is er genoeg spanning en ben je nieuwsgierig naar hoe het afloopt. En, Cinthia Moura is natuurlijk prachtig.

De enige scène die ik jammer vond, is die in de truck zelf, waarbij die vent met de hertenpoot doodgeslagen wordt. Waarom verzet hij zich niet? Hij laat zich in elkaar rammen. Zonde.

Wel aardig wat humor in deze prent joh. Dat hert die op 2 poten loopt en meteen even de truckdeur terug op zijn plaats zet. En zijn ensemble is natuurlijk ook geweldig.

'' Dad, I can't believe you smoked... and drank... and was such a slut... But I still love you. ''

Een film waarvan ik vlinders in mijn buik krijg, zó schattig!

Het hele verhaal is vernieuwend, mede dankzij de geweldige vertelwijze. Geen moeder die in een scheiding terecht komt, maar een vader die de zorg voor zijn kind op zich neemt. Slimme dochter Maya probeert de ontmoeting van haar ouders uit vader Will te wringen, en dat lukt haar aardig. Al snel komt paps met 3 liefdesverhalen. Nu zou je verwachten dat het allemaal lieve, sprookjesachtige verhalen waren over 2 mensen die smoorverliefd op elkaar werden, maar dit is eens een keer niet het geval! Geen gladde verhaaltjes vol happy endings, maar flashbacks die soms niet even prettig zijn om aan terug te denken. Eindelijk eens hoe het ook in het echte leven gaat. Niet dat verplicht opgedrongen 'happy sfeertje', maar het menselijke. Daar zaten we op te wachten!

Dat het allemaal niet zo is gelopen als dat Will graag gewild zou hebben, is duidelijk. Maar was doe je er aan? Je kunt het verleden niet veranderen. Ook de jonge Maya worstelt met de scheiding van haar ouders. Dit roept natuurlijk de nodige vragen op, en aan vaderlief de taak om deze te beantwoorden. Ryan Reynolds is dan ook prima gecast voor deze rol. Charmant, een tikkeltje onhandig, en vooral geen typische macho-player die je wel even om zijn vinger zal winden.

De wijze waarop Will met zijn dochter praat is erg volwassen. Geen kinderlijke manier van spreken, maar gewoon zoals het echt gebeurt is. Dit is voor de kijker ook een stuk prettiger, en het maakt de vader-dochter relatie een stuk geloofwaardiger.

De drie dames, Elizabeth Banks, Isla Fisher en Rachel Weisz weten het verhaal iets authentieks mee te geven. Aan grappen geen gebrek, en voor de verandering zijn ook deze geen 'slappe hap' maar direct en goed getimed.

Heerlijk zoet filmpje waarbij je, of je nou wil of niet, snel meegezogen wordt in het verhaal. Ik hou dr van.

Wauw. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit van schrik een gil heb uitgebracht in de bioscoop. Tot deze film dus.

Jeetje, die spanningsopbouw zeg. De spanning is om te snijden en de sfeer is zó sterk, vanaf het begin zat ik in de film. De scène in de Bronx Zoo zet de juiste toon, wat een naargeestig en beklemmend gevoel krijg je als kijker. Het acteerwerk is ook een grote plus, niet alleen Eric Bana, maar ook de priester houden je op het puntje van je stoel.

Toegegeven, enkele schrikmomenten zie je aan komen, maar desondanks schrok ik wel. Je weet dat er iets gaat gebeuren, de haartjes in mijn nek gaan rechtop staan, en BAM. Toch schrik je. De scène in de slaapkamer van de kleine meid, met dat speeldoosje en die uilen knuffel op het laatst, Jesus. Ik kon een kreet van schrik niet onderdrukken. Op dat moment heeft een film mij volledig in zijn macht. Ik was niet bezig met de popcornknagers voor me, met mijn telefoon en ook niet met de boodschappen die de volgende dag gehaald moeten worden, maar ik zat volledig in de film.

Het exorcisme gebeuren vind ik sowieso vet interessant, als er dan ook nog eens een sterk verhaal achter zit, heb je me. Visueel is het ook erg sterk, Jane en Stantino.. wat een gedrochten. Ook de scène in de kelder waar hij het lijk van Griggs vond, boh. Ranzig.

Ik was verrast door As Above, So Below eerder deze week, maar misschien ben ik nog wel meer onder de indruk van deze film. Qua onderhuidse spanning zijn ze allebei bovengemiddeld, maar ik twijfel tussen een 4.0* en 4.5*. Voor nu ga ik voor het eerste. Even laten bezinken..

Vince Vaughn. Typisch hit or miss geval voor mij. Gelukkig was hij het minst storend in deze film.

Helaas begon het vrij flauw. Zoutloos, zonder enig gevoel, laat staan met humor. Die advocaat wist met zijn niet grappige opmerkingen de film bijna om zeep te helpen. De grappen die hij maakt zijn zo uitgemolken dat het bijna om te huilen is. Geen goed teken voor de rest van de film. Dat continue kindergeklaag is erg vervelend.

Na dertig minuten stond het aantal keren lachen nog steeds op "0". De hele herhalingsoefening van kinderen opzoeken, helpen, en niet vertellen wat er achter zit wordt ook snel vermoeiend.

De "vriendin" is ook maar een vervelend mens, voelde niks voor haar. Zijn vrienden vielen ook al af, dan hou je enkele kinderen en Vince over die het nog te doen maken. De hele situatie wordt steeds gênanter en voorspelbaarder. Hoe de film verloopt valt dan ook vanaf het begin te voorspellen.

Trailer leek leuk, de film zelf stelt helaas erg teleur. Voor een komedie valt erb gewoonweg veel te weinig te lachen.

Verfrissend. Eindelijk weer eens een horror die meer dan de moeite waard was. Het concept, niet echt vernieuwend, is zeer degelijk. De spanning werd snel opgebouwd en was voelbaar tot de laatste seconden. Realistisch vormgegeven door alle verschillende personen die je ziet, mafketels, creeps, cybersexers, webcamrukkers en... psychopaten.

Wanneer haar laptop overgenomen werd en iemand anders hem kan bedienen, begon het echt creepy te worden. Het spel waarin niet alleen zij zelf maar ook haar naasten verstrikt raken is behoorlijk ziek. Hierbij werd ik meer dan eens op het verkeerde been gezet: het is haar vriend! Oh het zijn er twee.. Het is haar vriend samen met Max! Oh nee toch niet. Of wel? f-ing with the mind.

Na afloop moest ik wel nog even goed nadenken. Hoe zat het nou? Elizabeth ziet een moord, zij werd het volgende slachtoffer. Maar in plaats van haar meteen af te maken, pakken ze eerst haar dierbaren. Waarom? Zo maak je het persoonlijk, alsof zij gestraft moet worden. Was dat bij Pyagirl ook zo? Eerst de jacht op de familie en vrienden voordat je bij het gekozen slachtoffer aankomt? Dat bleef een beetje vaag voor mij.

De laatste minuut maakte wel iets meer duidelijk, goede afsluiter. En verademing om weer eens te genieten van een horrorfilm. Bedankt Lefgozer, goede tip!

Nee, Dennis P. is niet mijn filmpje. Edo vind ik altijd erg grappig, heb hem jaren geleden 'leren kennen' toen hij te gast was bij de Lama's, daarna zag ik hem nog in wat andere programma's.. maar in deze film, tsja. Hij doet zijn ding, hij doet het niet slecht, maar vermakelijk vond ik het niet. Hupscher wist me ook niet te boeien. Soms werd de films zelfs een beetje vervelend waardoor je geneigd bent iets anders te gaan doen. Zal deze film niet snel opnieuw bekijken.

2.0*

Erg zonde inderdaad, maar nu niet meer zo te zien. Ik kan me herinneren dat ik vroeger stiekem een schijthekel aan Dennis had, en altijd medelijden had met de buurman... maar ik wou deze film toch altijd weer zien. Daarna kwam er geloof ik nog een tekenfilmserie van, maar dat vond ik veel minder interessant dan deze film. Naarmate je ouder wordt is de film natuurlijk niet meer je-van-het, maar als kind zijnde was het genieten geblazen. 2.5 omdat ik er vroeger plezier aan had.

Top film.

Hoewel het tempo voor mij iets hoger had gemogen, heb ik best genoten. De sterrencast levert, zoals verwacht, een aardig staaltje acteerwerk af. Het verhaal is onderhoudend en ingenieus, maar af en toe iets teveel 'opvulmateriaal'. Nu begrijp ik dat Scorsese de tijd wil nemen om het verhaal te vertellen, maar voor mij haalde het de vaart er uit. Is dat bij het origineel ook zo?

Vooral erg genoten van Di Caprio en Nicholson. Wahlberg vond ik ook niet storend, Damon daarentegen wel. Grotendeels door het personage, maar ook omdat ik hem als man niet zo boeiend vind.

De komische noot hier en daar zorgt voor wat luchtige momenten, wat ook wel welkom was. Vooral omvergeblazen door het einde. Eindelijk, iets wat ik hoopte kwam uit.

Deze film blijft altijd een hoog wow-gehalte bij me houden.

Ik had eigenlijk geen hoge verwachtingen van deze film toendertijd, ik dacht dat het weer een of ander afgezaagd verhaaltje zou zijn waarbij een stelletje mooie meiden afgeslacht zouden worden.. maar het bleek een van de spannendste horrors van de afgelopen jaren te zijn!

De beelden zijn werkelijk prachtig: de licht en schaduw val, het decor, de close ups.. het lijkt bijna alsof je zelf in die vreselijke grot zit. Ik kreeg plaatsvervangende claustrofobie en verstikking bij deze film.

De actrices zetten hun rol zeer geloofwaardig neer en er is zelfs sprake van genoeg diepgang in de personages en hun band onderling. Knappe rol van Saskia Mulder!

Ik denk dat je hier niet te diep over na moet denken.. mij stoorde het in ieder geval niet, verstand op 0 en genieten van deze ijzige, beklemmende film!

Dit deel doet zeker niet onder voor het eerste! Het was een beetje van hetzelfde, maar wat verwacht je anders? Ik vond het helemaal niet storend, ook niet de manier van doden. Film gaat mooi verder waar deel 1 stopt, en gelukkig nemen ze er genoeg tijd voor. De film komt fijn op gang, was een beetje bang dat na 10 minuten de eerste dode zou zijn gevallen, maar dat viel gelukkig mee. Ik vond de verschijning van Juno dan ook een leuke verrassing. Heb deze film alleen gekeken, midden in de nacht, en moet toch bekennen dat ik om sommige momenten wat verder onder mijn deken kroop. Genoeg spanning, genoeg ranzigheid..

Ja, leuk vervolg!

Oh ja! He enige wat ik me afvraag.... Die vent die op het einde haar neersloeg met een schep en haar voor de opening legde, was dat dezelfde man die in het begin van de film bij de mijnen was? Anders vond ik zijn rol maar onduidelijk.

Wat zijn we streng allemaal! Ik vond hem zo slecht nog niet. Natuurlijk is het niet de meest spannende 'op-het-puntje-van-je-stoel' thriller die ik ooit heb gezien, maar hij is onderhoudend genoeg en kent enkele goede scènes die het niveau weer wat omhoog halen. Op sommige momenten kabbelt het een beetje voort, maar dat was voor mij geen punt van kritiek.

Ik ben het wél enigszins eens met de kritiek betreft de bekende namen, ik heb ze ook wel eens beter gezien, maar slecht zou ik het niet noemen. Hopkins is niet zo sterk als altijd, maar Rourke weet best aardig te overtuigen.

Door de korte speelduur en de vlotte ontsnappingsscène in het begin is het sowieso een vrij aardige wegkijker.

'' It's like my heart is a tooth, and it's got a cavity that can only be filled with children. ''

Wat een heerlijke verrassing is Despicable Me gebleken. Duidelijk een film met een knipoog.

Eindelijk weer eens een animatiefilm die lekker brutaal en ondeugend is, met scherpe humor en leuke en grappige personages. Gru en zijn Minions stelen de show en je hart. Je sympathie voor Gru groeit, ookal is hij de 'bad guy'. Zelf wanneer hij kleine kindjes pest op straat, blijf je met een glimlach kijken.

Al snel komt de film tot de orde van de dag: De maan moet gestolen worden, en dat gaat niet zo makkelijk als je denkt. Er komt vanalles op Gru zijn pad, waaronder een paar dametjes die bijdehand zijn en niet op hun mondje gevallen. Deze drie schattige weesjes zijn aandoenlijk. Vooral de jongste is een echt hartenbreekstertje. Wanneer hij Margo, Edith en Agnes wil gebruiken voor zijn snode plannetjes, merk je al snel dat deze slechterik eigenlijk een hele lieve, zorgzame papa kan zijn.

De scènes zijn flitsend en volgen elkaar snel op. Fijn, een rap tempo bij een film terwijl er toch genoeg aandacht wordt genomen voor hier en daar wat uitdieping. Prachtige kleuren en beelden zorgen ervoor dat je je af en toe in een waar sprookje waant. Dit gaat echter wel over als je de hond des huizes ( ) ontmoet, een bijtgraag gedrocht waar zelfs de schurk bang voor is.

Het stelen van de maan wordt na een half uur al bijzaak. Er komen dan enkele (verplichte) thema's aan bod. Animatie films hebben nou eenmaal graag een boodschap die ze overdragen. Wees lief voor elkaar, het verschil tussen goed en kwaad is zichtbaar en respect voor elkaar is belangrijk. Zelfs slechteriken kunnen veranderen.

Russell Brand als Dr. Nefario was mij niet opgevallen, Steve Carell wel. Moet eerlijk bekennen dat ik aan zijn stem bij Gru moest wennen. In het begin vond ik het niet passen, maar ik accepteerde het snel en wende er aan. Uiteindelijk werd het foute accent zelfs grappig.

Ja, dit is een heerlijke film voor jong en oud, met een venijnig ondertoontje waar je als een blok voor valt. De personages zijn van een hoog entertainment gehalte en de grappen volgen elkaar in een rap tempo op, en zijn nog leuk ook.

Jezus. Wat is dit? Ik werd kriegelig van al die blije, heppiedeheppie nummers telkens. Kon er helemaal niks mee. Wat wilden ze nou? Welke richting wilden ze uit? Ik weet het nog steeds niet en eerlijk gezegd boeide het me ook al snel niet meer. Al snel keek ik met een 'Tuurlijk joh, wat jij wil!' houding en nam ik het totaal niet meer serieus. Kan ook lastig anders, met al die vervelende, zelfingenomen en wannabe intelligente (maar uiteraard ontzettend domme) personages.

Waarschijnlijk vinden jongere mensen, mijn nichtje van 15 bijvoorbeeld. Dit wel leuk. Mede door uitspraken als: '' I'm Taylor Fisher and I'm a BITCH. Beauty. Intelligence. Talent. Charisma. Hoobastank. '' Als je in dat 'wereldje' zit waardeer je het waarschijnlijk beter. Of je kunt er in ieder geval de humor van inzien. De suicide scène bijvoorbeeld. Seriously? Kan me niet voorstellen dat mensen die van de middelbare school af zijn dit nog steeds grappig vinden. Zelfde als ''Who taught you have to make a snuff porno?! Lady Gaga?'' Ja joh, kijk ons eens lekker hip doen! Whoohoot! Wacht, we kunnen nog hipper zijn! We maken telkens opmerkingen over BETERE horrorfilms en dan gaan we daar heel interessant over doen.

Je zou voor minder een serialkiller worden. Deze mensen gun je het wel, en als niemand anders het zou doen zou je zelf met plezier een paar omleggen.

Wat een verspilling van geld, tijd en moeite. Nouja, met die moeite valt het ook wel weer mee. Normaal ben ik wel te porren voor een dergelijke film, maar dit was helemaal niks. Het is dat mijn wederhelft zei dat hij nog wel verder wilde kijken, anders was ik na een kwartier gestopt.

Dat de personages onuitstaanbaar en extreem stereotype zijn had ik wel verwacht, maar ze waren gewoon écht heel vervelend. Het duurde me te lang voordat ze opgevreten zouden worden. De dialogen (haha) sloegen nergens op en het verhaal is broodmager. Van echte dreiging is er ook geen sprake, daarvoor is het te 'komisch'. Niet dat ik ook maar één keer gelachen heb, maar dat terzijde. Misschien van ellende, toen de zombierat in beeld kwam. Wat een mormel zeg, welke idioot verzint zoiets?

Niets voor mij. Jammer.

'' No, I don't believe in the Devil. You don't need him, people are bad enough by themselves. ''

Ik heb toen ik jong wel eens vastgezeten in een lift. Dit was op vakantie, en ik was helemaal alleen en wist niet wat ik moest doen. Gelukkig was dat na 5 minuten opgelost en vergeleken met Devil was mijn ervaring een peulenschilletje. Toch blijft het eng om vast te zitten in een kleine ruimte waar je niet uit of weg kunt. Veel mensen zullen dan ook een beklemmend, claustrofobisch gevoel hebben tijdens het kijken van Devil.

Deze lowbudgetfilm speelt zich voornamelijk af op één locatie, de lift, maar dit is niet funest voor je aandacht. De sterke dialogen houden het boeiend, evenals de sterke en onheilspellende muziek van Fernando Velázquez.

Je krijgt niet alles direct voorgekauwd, er is ruimte genoeg voor de kijker om mee te denken. Vijf mensen in een lift waarvan één van hen de duivel is, maar wie? Zelf had ik direct wel al een vermoeden, en dit bleek juist te zijn, maar er zaten een aantal creatieve wendingen in het verhaal.

De acteurs bleven vlak, weinig diepgang en het waren duidelijk B-acteurs. De mooie dame in de lift zal puur zijn gecast vanwege haar good looks en haar schelle schreeuwstem, maar dat mag de pret niet drukken.

Echt eng wordt het nergens, maar de korte speelduur maakt het sowieso een fijne wegkijker.

Aaaah, waarom nou zo'n stom, onbevredigend einde? Doet afbreuk aan de hele film! En ik zat er nog wel zo lekker in.

Voor het grootste deel best een interessante film. Redelijk goed begin, traag maar ik vond het wel een fijne opbouw. Beetje uitdieping van de personages en toch hier en daar wat spanningsmomenten. Leuk meisje in de hoofdrol. De priesters vond ik eigenlijk ook zeer geloofwaardig, wat wel een plus is bij een film als dit.

De manier van filmen vond ik ook wel intrigerend, een van de betere documentaire achtige films dacht ik nog, totdat de film dus naar zijn einde toe ging. Waarom? Ik snap de keuze wel, en ik kan ook begrijpen dat sommige mensen er lovend over zijn, maar het was voor mij een koude douche, dus waarschijnlijk hoor ik ook in de categorie ' dom cinemavolk ' zoals Onderhond zegt.

Ik vind het jammer.

Je moet er van houden... en ik hou er niet van. Film sprak me niet aan, werd al vrij snel afgeleid door andere dingen die ik belangrijker vond.. hij hield mijn aandacht niet vast, misschien kwam het omdat ik het begin vooral al flauw vond. Niet mijn ding.

Viel tegen. Misschien ben ik een typische 'mekkerende' vrouw, maar het was niet mijn ding. Anders dan verwacht, dat sowieso, maar ik kon ook weinig met de film. Nergens werd het echt spannend of interessant, in plaats daarvan irriteerde ik me gruwelijk aan de psycho-zoon. Ik moet toegeven, de dubbelrol is goed gedaan, maar de personages wisten mij niet te boeien.

Op zich had het een prima film kunnen worden, het had wel degelijk potentie, maar de uitwerking was mij te oppervlakkig en te clichématig. Op een gegeven moment weet je het allemaal wel. De enkele redelijke scènes waren niet voldoende voor een hoger cijfer. Helaas.

Wat moet ik hier nou mee? Ik weet niet wat erger was: Die drie allochtoonse giechelkippen naast me of het bedroevende einde van deze film.

Tot een minuut of 10 voor het einde vond ik het redelijk te doen. Ja, er zijn een hoop cliché's en já, je denkt vaak aan Paranormal Activity. Veel schrikmomenten lijken dan ook gekopieerd uit dat soort films, maar erg storend is het niet. Groot pluspunt is dat de hoofdrolspeler een hele sympathieke vent is, en zijn vriendin (tot op een bepaald punt) ook. Ze hebben duidelijk chemie met elkaar. Dat helpt. Als kijker leer je het stel beter kennen en waarderen. Ze zijn leuk samen, maar je weet dat wat er op hun te wachten staat allesbehalve leuk gaat worden. Het is dan ook ontzettend voorspelbaar, maar enfin, dat weet je op voorhand.

Het tempo wordt rustig opgebouwd, er zit een stijgende lijn wat spanningsbouw betreft, maar nergens wordt het echt eng. Nergens wordt er ook maar enige verklaring gegeven over het hoe en wat. Normaal vind ik dat een grote plus, deze keer stoorde het me ontzettend. Waarom heeft Zach niet eerder ingegrepen? Hij zag wat er aan de hand was, maar besluit na dik 9 maanden eens actie te ondernemen. Had hij oogkleppen op? Ieder weldenkend mens had hemel en aarde bewogen om er achter te komen wat er mis was. Hij niet, de familie en vrienden niet, niemand had iets door. Raar. De hele mythe wordt daarnaast ook nergens uitgelegd waardoor het ronduit saai wordt.

Ik bleef na afloop met zoveel vragen zitten, alsof de extreme anti-climax nog niet erg genoeg was. Jammer, doet ontzettend afbreuk aan de film. De laatste tien minuten, en vooral met de 'geboorte', vlogen ze ontzettend uit de bocht. Waarom? Er gebeurde al zo weinig, en dan laat je de film zo eindigen. Proef ik hier een aanzet tot uitmelkerij a la Paranormal Activity, en dus nog een vervolgfilm of.. laten we zeggen een stuk of 5, minimaal? Alsjeblieft niet zeg.

Het had wel wat meer spice kunnen hebben, een handjevol meer freakyness en please, wals niet overal overheen alsof het er niet toe doet. Als je iets introduceert, maak het dan ook af. Dat had de film zoveel beter gemaakt.

Nipte voldoende, al ben ik eigenlijk nog te gul.

Aandoenlijke en genietbare komedie, die zich vooral richt op tieners en jongere kinderen. Ik heb deze film gekeken met twee tieners van mijn werk, en hij viel behoorlijk in de smaak. Persoonlijk moest ik af en toe een beetje denken aan 'Mean Girls' en andere tienerkomedies, maar dit was nergens storend.

Ik heb het boek nooit gelezen, maar de mix tussen roman en strip vond ik erg leuk. De simpele tekeningetjes zijn vermakelijk en zien er goed uit. Ze zetten de verschillende scènes kracht bij en dit is ook juist de bedoeling.

Wat jammer is, is dat Greg totaal geen aardig jongetje is waardoor het lastig is sympathie voor hem te voelen. Ergens snap je zijn schaamte wel, bijvoorbeeld de schaamte die hij voelt voor zijn extravagante beste vriend, maar de manier waarop hij alles doet is jammer. Het is eerder een vervelend joch dan iemand waarvan je hoopt dat hij snel populair wordt. Toch zet Zachary Gordon geen slechte rol neer. Het jonge acteurtje, 12 jaar geloof ik, weet het wel allemaal zeer overtuigend te doen. De scène waarbij hij 'Total eclipse of the heart' zingt, een ontzettend moeilijk nummer om te zingen, bezorgt je wel een glimlach. Chloe Moretz haar rol is niet groot, maar ze is een verfrissende verschijning en één van de personages waarvan je wél nieuwsgierig raakt naar hoe het haar verder zal vergaan.

Natuurlijk zit het vol cliche's en stereotypes, maar in dit geval stoorde het aparte, dikke jongetje me niet. Leuk personage, goed neergezet. De enige waarvan ik echte de kriebels kreeg, was dat kleine, iele, roodharige en beugel-dragende jochie. Wat een klein griezeltje was dat zeg!

Gelukkig niet teveel morale kwesties die ze proberen over te brengen, het blijft allemaal op kinderniveau. Fijn tussendoortje, verstand op 0 en het kijkt zo fijn weg dat je bij de aftiteling niet eens doorhebt dat je al 1,5 uur gekeken hebt.

Ik heb de vorige twee delen ook gezien en die waren best cute. (Zie nu dat ik de tweede film ben vergeten op de site!)

Gelukkig heeft deze film vrijwel dezelfde cast als de voorgaande film. Prettig, op die manier sluit het beter bij elkaar aan. Ik hou er niet van als er plots een andere acteur voor bijvoorbeeld Greg zou zijn, dat stoort me.

Speaking of Greg, hij is gelukkig een stuk sympathieker geworden sinds het eerste deel. Zijn 'bloempotkapselerige' vriendje blijf ik wel vervelend vinden. Vind hem geen toegevoegde waarde hebben, behalve dat hij dient als pispaal die uitgelachen wordt, want zijn eigen inbreng is niet grappig.

Tja,aan de kinderlijke grappen ontkom je niet bij een film als deze. Neuspeuteren, bijvoorbeeld. De meeste volwassenen zullen daar niet meer om lachen, kinderen vinden dit natuurlijk hartstikke leuk en ik kan me de reactie's al goed voorstellen. Verder zit het natuurlijk vol met genante Greg momenten. De zwembroekscène, bijvoorbeeld.

Grote broer vind ik dan wel weer leuk. Stiekem een beetje erg leuk. Vond de Justin Bieber scène dan ook best grappig. En Steve Zahn natuurlijk, hij blijft echt een knuffelpapa. ''Dog Days'' wekte de indruk dat de film voornamelijk over honden zou gaan, gelukkig was dit niet het geval. Al zorgt de hond best voor wat leuke momentjes.

Vermakelijke kinderfilm die ook best te doen is voor het wat oudere publiek.

Leuk! Tijd geleden al gezien, deze week herzien omdat hij op Film1 langskwam. Ik hou van Rodrick. Heerlijk kind. De momenten die hij samen heeft met zijn jongere broertje Greg vind ik leuk. Ik behoor dan niet meer tot de leeftijdscategorie van deze films, maar ik vind ze erg vermakelijk. Soms wat te kinderlijke humor maar de cast maakt veel goed. Devon Bostick laat mij een beetje denken aan Ezra Miller. Hopelijk ga ik van beide heren nog veel horen. Zelfs Rowley vond ik steeds storend. Binnenkort het 3e deel ook nog maar eens herzien.

Hele tijd geleden al eens gezien, vorige week in de herziening geweest. Mijn vriend, een zombie fanboy, wou alle -'Dead' films wel weer eens zien. Zo gezegd, zo gedaan.

Diary of the Dead is minder erg dan ik 'm in mijn gedachten had, maar nog steeds duidelijk een van de minste films. Nergens echt boeiend, De zombies deden me ook niet veel. Begin was vrij storend, het middenstuk werd steeds beter om daarna weer terug te gaan naar 't niveau van in het begin. Jammer.

Not my cup of tea.

Ik wist dat dit een hit or miss geval zou zijn. Ik hoopte hit, vreesde miss, en kreeg gelijk. Totaal niet grappig. Ik vond de eerste 10 minuten eigenlijk al zwaar klote. Hoe erg kun je de plank misslaan?

Na een half uur moest ik tot de conclusie komen dat ik nog steeds met een verveeld Jerney Kaagman hoofd zat te kijken. Totaal geen beweging in gehad, behalve op de momenten dat ik moest gapen. De grappen zijn echt van bedroevend slecht niveau, die Avatar/Arabieren grap? Seriously? Wie verzint het? Werd nog even een tikkeltje erger bij Billy Elliot. Zucht.

Zelfs Anna Faris, die ik normaal best leuk vind (Tenminste, in de Scary Movie films vooral) kon het geheel niet redden. Ik ben heel blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan voor deze film, want dan denk ik dat het Twilight: Breaking Dawn part 1 van de troon had gestoten wat betreft de 'Meest irritante film die ik ooit in de bioscoop heb gezien'.

Als ik door een of andere rare stuiptrekking één keer gelachen heb, is het veel. Zonde van mijn tijd. Borat was leuk, Bruno was irritant maar nog enigszins te doen, maar dit is tenenkrommend.

Zonde van mijn tijd. Ik ben al geen voorstander van Grant, en al helemaal niet van S.J.P... maar ik had de hoop dat het plot enigzins zou meevallen. Daarbij kwam ook dat mijn beste vriendinnetje deze film graag wou zien.. Nouja, prima. Maar jesus, wat een niet grappige film zeg. Heb geen enkele keer gelachen, zelfs niet bij de beer-scene. Dit is écht geen leuke, onderhoudende liefdeskomedie.