Meningen

Frisse zwarte komedie over een ambitieuze podcaster uit New York (B.J. Novak) die naar het westen van Texas reist om daar de mysterieuze dood van een ex-vriendin te onderzoeken. Niet alle plotelementen werken even goed en de toon van de film is soms op het pretentieuze af, maar de onderkoelde humor en het prima akteerwerk van de hele cast (zelfs Ashton Kutcher doet het hier uitstekend) maken veel goed. En die monoloog van Boyd Holbrook over Liam Neeson is geniaal. Al met al een veelbelovend regiedebuut van Novak.

Een beetje een rommeltje, maar best vermakelijk. Tom Hardy gaat in ieder geval helemaal los in de hoofdrol. Soms is dat misplaatst, soms hilarisch, vooral in de scenes met zijn monsterlijke alter ego. Daar had ik wel meer van willen zien. De opbouw van de film is helaas veel te lang en de rol van Michelle Williams waardeloos, maar op gegeven moment komt de vaart er goed in en stoomt de boel lekker door naar de spectaculaire finale. Uiteindelijk niet heel onderscheidend en binnen het Marvel Universum niet meer dan een middenmoter, maar net leuk genoeg.

Matig, druk vervolg met een overdaad aan opzichtige en vaak erg lelijke cgi. De aanwezigheid van Woody Harrelson als slechterik is een pluspunt, maar zijn rol is uiteindelijk helaas nogal slecht uitgewerkt, net als de rest van het script. Het doet allemaal wat kleinschalig en onbetekenend aan en nergens wil het spannend of echt spectaculair worden. Tom Hardy oogt ook ditmaal een beetje onwennig in de hoofdrol. Hij is gewoonweg niet de geschikte akteur voor dit soort films.

Al net zo'n rommeltje als het tweede deel en net zo matig. Tom Hardy heeft echt de verkeerde franchise uitgezocht. De film begint nog niet eens zo slecht, maar zodra plot en personages arriveren bij Area 51 (don't ask) verzandt de boel al snel in een opzichtig en veel te druk gemonteerd CGI-spektakel, dat geen moment indruk weet te maken. Hopelijk wordt de belofte van de subtitel waargemaakt en blijft het hierbij.

Kleine, mooi gespeelde film over een akteur op leeftijd (Peter O'Toole) die een erotisch geladen vriendschap aangaat met een tiener die bij zijn beste vriend komt inwonen. Het Lolita-achtige gegeven wordt geloofwaardig en subtiel uitgewerkt; nergens verzandt de film in platte en/of ranzige toestanden. O'Toole is geweldig als cynische geile ouwe bok. De film heeft zinnige dingen te melden en is vaak erg grappig. Naar het einde toe ook behoorlijk aangrijpend.

Deze toneelmatige verfilming van het gelijknamige boek is precies dat: matig toneel. De film begint aanvankelijk best grappig en sexy en Amalric en Seigner hebben er duidelijk zin in, maar gaandeweg beginnen de dialogen vast te lopen in oeverloos slap gelul en is de lol er snel af. Het geheel sleept zich vervolgens naar een pretentieus einde. Kleine kans overigens dat je het einde haalt; tegen die tijd slaap je vast al.

Superieure romantische komedie, volgens regisseur Joachim Trier met name geschikt voor mensen die niet van romantische komedies houden. Daar zit iets in; het script zit vol rake, eerlijke alledaagse observaties en beweegt zich op dramatisch vlak in richtingen die je niet zo snel tegenkomt binnen het genre. Hoe dan ook, dit is een heerlijke film, erg grappig maar bij vlagen ook behoorlijk aangrijpend, subliem in beeld gebracht en prachtig vertolkt. Hoofdrolspeelster Renate Reinsve is uitermate charmant (en mooi) en tegenspeler Anders Danielsen Lee (eerder te zien in Trier's Reprise en Oslo, 31. August) is niet eerder zo goed geweest als hier. De dromerige scène halverwege de film, wanneer Reinsve door een stilgezet Oslo rent, is gewoonweg magisch.

Fraaie documentaire van regisseur Michiel Van Erp, waarin langzaam maar zeker een beeld ontstaat van een bijzondere zangeres die, naarmate het einde van haar carrière dichterbij komt, steeds eenzamer en meer verbitterd wordt. Tragikomisch en fascinerend, zoals de meeste docu's van Van Erp.

Tegenvaller van regisseur Kore-eda Hirokazu, die zich flink vertilt aan dit franstalige moeder-dochter drama. Catherine Deneuve en Juliette Binoche zijn beiden prima, maar de nogal pretentieuze dialogen en het veelal doelloos voortkabbelende script zorgen ervoor dat de film nergens echt van de grond komt. De saaie interieurshots en suffe soundtrack helpen ook niet mee.

Middelmatige franse horrorfilm over een spinnenplaag in een appartementencomplex. Na een sterk begin met een aantal behoorlijk creepy momenten verzandt het script al snel in hysterische en chaotische toestanden, waarna het helaas niet meer goed komt. De weinig sympathieke personages helpen dan ook niet echt mee. Door het uitstekende camerawerk oogt één en ander evenwel indrukwekkend en de special effects zijn eersteklas; vooral in de eerste helft van de film zien de spinnen er zeer overtuigend en angstaanjagend uit.

Middelmatig horrorfimpje, dat te lijden heeft onder een gebrek aan plot. Qua sfeer en vormgeving zit het wel snor en het akteerwerk is ook in orde, maar het script biedt amper interessante invalshoeken en heeft weinig te melden. Regisseur Paco Plaza weet best hoe hij een eng sfeertje moet neerzetten en hij brengt één en ander overtuigend in beeld, maar uiteindelijk is het allemaal net iets te dun en voorspelbaar.

Niet bijster boeiend, dit rustig uitgewerkte drama over de vijfjarige Enzo die door zijn zwervende moeder wordt achtergelaten bij een dakloze man die in het bos leeft (Guillaume Depardieu), maar net interessant en onderhoudend genoeg. Het troosteloze bestaan aan de rand van de samenleving wordt overtuigend in beeld gebracht en er wordt goed spel geleverd. Naar het einde toe wint de film ook aan emotionele kracht. En dat jochie met zijn grote donkere ogen is vertederend.

Indrukwekkend vormgegeven, sfeervolle low budget science fiction-film, dun qua plot maar rijk aan ideeën. Door het lage tempo dreigt de boel soms wat saai te worden, maar door het sterke spel van hoofdrolspeelster Raffiella Chapman en de voortdurend verrassende visuele aspecten blijft het geheel stevig op de rails. Mooie, subtiel dreigende bijrol ook van Eddie Marsan. Het moet gek lopen wil het regisserende duo Kristina Buozyte en Bruno Samper niet opgemerkt worden door Hollywood. Wat men hier bereikt met een miniscuul budget grenst aan het ongelooflijke.

Vlakke, qua plot en personages behoorlijk slecht uitgewerkte aktiethriller. Met de sfeer (lekker grimmig) en de aktiescenes (bloederig) zit het gelukkig wel snor, waardoor de film het aanzien nog net waard is. En Kebbell is overtuigend in de hoofdrol. De subtiele soundtrack draagt absoluut bij aan het neerzetten van de juiste sfeer, vooral in het begin van de film. Tegen het einde gaat alles helaas ten onder in een nogal nihilistische orgie van geweld. Het plot kent interessante elementen, maar het is allemaal net iets te ongeloofwaardig.

Zeker geen goede film, maar door het enthousiaste spel van de doorgewinterde cast wordt het toch nog een klein feestje. De chemie tussen de hoofdrolspelers is voelbaar en de voortdurende stroom aan onderkoelde oneliners werkt aanstekelijk. Gelukkig maar, want verder is dit een vrij lelijk gefilmd, ultragewelddadig rommeltje, een soort zombiefilm maar dan zonder zombies. De dik aangezette John Carpenter-achtige score is evenwel best cool. Fangoria presents en dat zie je. Op een litertje bloed meer of minder wordt duidelijk niet gekeken.

Regisseur Lukas Moodysson is ruim tien jaar het spoor behoorlijk bijster geweest, maar maakt met dit luchtige drama een welkome comeback naar het genre waar hij zo goed in is. Drie niet-populaire tienermeisjes vormen in 1982 in Stockholm een kansloze punkband en proberen enthousiast om samen memorabel songmateriaal te schrijven, daarbij geïnspireerd door de ergernissen uit hun schoolleven. Moodysson weet aan zijn hoofdrolspelers natuurlijk en sympathiek spel te ontlokken en de film is charmant, geestig en treffend. Hopelijk heeft hij zijn draai nu weer gevonden.

Inhoudelijk niet heel boeiend helaas, mede door het feit dat Dick Cheney filmisch gewoonweg niet zo'n charismatisch figuur is. Christian Bale doet zijn best onder een enorme laag imposante makeup maar kan niet voorkomen dat zijn personage eigenlijk meer op zijn plaats zou zijn in een bijrol. De film om hem heen is gelukkig levendig en onderhoudend genoeg, met een uitstekende supporting cast en hier en daar wat maffe intermezzo's, net als in Adam McKay's eerdere (en betere) The Big Short.

De eerste paar minuten zetten een fijne retro jaren '80 sfeer neer, compleet met een heerlijk overheersende synthwave-score. Dat kan niet fout gaan, zou je zeggen. Helaas... gaandeweg wordt deze komische horrorfilm steeds wat minder, ondanks het leuke uitgangspunt en een cast die er duidelijk zin in heeft. Het ligt allemaal te voor de hand en het akteerwerk is veel te dik aangezet. Vermakelijke ongein, dat wel, maar uiteindelijk erg dunnetjes.

Vlotte, energieke herinterpretatie van het Frankenstein-verhaal, met veel nieuwe invalshoeken en twee leuke hoofdrolspelers. Verzorgd in elkaar gezet, met heel mooi production design en overtuigende special effects. Het tempo ligt wellicht iets te hoog en de gebeurtenissen zijn wel erg opgefokt gezien het onderwerp, maar onderhoudend en meeslepend is de film zeer zeker.

Redelijk geslaagd misdaaddrama dat behoorlijk saai en langdradig begint, maar na ongeveer een uur spannend en intens uitpakt. Meest bijzondere aspect van de film is natuurlijk dat alles in één take is opgenomen. Wanneer je daar goed over nadenkt, vooral over de logistieke uitdagingen die dit ongetwijfeld met zich mee heeft gebracht, groeit het respect voor de filmmakers enorm en vergeef je al snel de minpunten. Wat een klus moet dit zijn geweest, niet normaal. Qua plot niet meer dan een ruime voldoende, maar als staaltje van technisch kunnen een absoluut meesterwerk.

Losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal is dit een vermakelijk maar vaak te flauw en luchtig drama geworden, met evenwel een uitstekende cast. Hier en daar wat rake emotionele momenten en qua aankleding ziet het er allemaal piekfijn uit, maar inhoudelijk is de film aan de dunne kant en de personages zijn nogal karikaturaal uitgewerkt. Gemengde gevoelens dus.

Het onderwerp van deze documentaire is interessanter dan de uitwerking, die helaas nogal goedkoop en weinig dynamisch is. Veel pratende hoofden, afgewisseld door de gebruikelijke filmfragmenten dus. Maar goed, wat de hoofden te zeggen hebben is dan wel weer de moeite waard en vaak erg grappig. Er valt echter wel wat meer te melden over deze zwarte bladzijde uit de engelse politiek dan hier gebeurt. Dit smaakt naar meer. De films zelf komen ook amper aan bod in de documentaire, maar gelukkig biedt de dvd wat dat betreft uitkomst. Alle films uit de lijst van 72 Video Nasties beschikken daar over een trailer en worden uitvoerig van commentaar voorzien. Je moet er wel even voor gaan zitten, aangezien alles bij elkaar ruim dertien uur duurt!

Vermakelijke, ietwat onevenwichtige documentaire met een eindeloos fascinerend onderwerp. Iets teveel aandacht gaat naar enkele wazige randfiguren, waardoor de focus niet altijd even scherp is. De heerlijk droge voice-over van de regisseur en een grote reeks verbijsterende interview-fragmenten en hilarisch beeldmateriaal (dat gezongen reclamespotje voor Berlusconi!) maken gelukkig veel goed. De show wordt gestolen door een megalomane tv-impressario met een Mussolini-ringtone. Fout...

Typisch zo'n film die op basis van de poster en de plotbeschrijving beter lijkt dan hij is. Er zijn veel leuke details, zoals de VHS-verzamelwoede van de hoofdpersoon en zijn filmavondjes met gelijkgestemden die steevast eindigen in oeverloze disussies, maar deze zweedse low budget-film mist een boeiend plot en moddert maar een beetje aan. Bepaalde personages en verhaallijntjes slaan feitelijk ook nergens op. Een krappe voldoende derhalve, puur voor de gevoelens van nostalgie die Videomannen oproept.

Wazige, onsamenhangende film uit Servië over een dief die op de vlucht is voor de politie en zich verschuilt in een verlaten videotheek. Uit verveling bekijkt hij daar drie bizarre films. Dat klinkt wellicht intrigerend, maar is het uiteindelijk zeer zeker niet. De drie films zijn stuk voor stuk erg matig, net als de raamvertelling met de dief. Hier en daar een paar geslaagde surrealistische momenten, maar het is te weinig om de speelduur van bijna twee uur te kunnen verantwoorden.

Ongelooflijk sterk (en naturel) geakteerd coming-of-age drama, sober in beeld gebracht. De film is enigzins in opspraak gekomen door een paar expliciete lesbische seksscenes, maar de reakties daarop zijn uiteraard behoorlijk overtrokken. De betreffende scenes zijn intiem en smaakvol in beeld gebracht, wat mij betreft; nergens wordt het pornografisch. Maar goed, waar het om draait is de relatie tussen twee jonge vrouwen, van erotisch geladen kennismaking tot bitterzoet afscheid. Deze relatie is zeer overtuigend uitgewerkt en bij vlagen behoorlijk aangrijpend. Drie uur is wellicht wat aan de te lange kant, maar ik heb me geen moment verveeld.

Niet veel meer dan een opgepimpte homevideo, maar de reis die het duitse gezin door Zuid-Amerika maakt is dermate interessant en visueel indrukwekkend dat deze documentaire toch de moeite waard is. Door de toevoeging van mooie drone-opnamen krijgt het reisverslag daarnaast wat meer allure. Wanneer je, zoals ik, iets hebt met het continent zal de waardering wellicht iets hoger uitvallen dan de documentaire eigenlijk verdient, maar ik heb me er in ieder geval prima mee vermaakt.

Sterk gespeelde, meeslepende film. Hier en daar iets te ongeloofwaardig en soms een beetje manipulatief, maar het interessante verhaal in combinatie met de twee zeer goede hoofdrollen resulteert toch in iets moois. Visueel ook de moeite waard, met een aparte, vaak rauwe cameravoering.

Redelijk geslaagde, kleinschalige horrorfilm over een joodse jongeman (Dave Davis) die 's nachts de wacht houdt bij het lichaam van een recent overleden man. Spannend en sfeervol opgebouwd, met een aantal oprecht enge momenten, maar zoals binnen het genre vaker het geval is zakt de boel een beetje in gedurende het laatste half uur. Juist wanneer de film zou moeten toewerken naar een naargeestige climax laat regisseur Keith Thomas helaas wat kansen liggen. Niettemin een verdienstelijk debuut.

De rauwe, haast pijnlijk intense rol van Olivia Wilde is het meest positieve aspect van dit grimmige, bijzonder deprimerende drama. Sfeer en akteerwerk zijn dik in orde, maar de rommelig uitgewerkte plot is meer dan eens nogal onduidelijk. En wanneer de film in het laatste half uur verandert in een thriller is dat niet bepaald een ontwikkeling waar ik echt op zat te wachten. Neemt niet weg dat dit bij vlagen een fascinerende, zij het niet bepaald prettige kijkervaring is.