Meningen

Spannende jeugdfilm, inderdaad een soort scandinavische variant op The Faculty. Paprika Steen is perfect gecast als de demonische lerares. Ze heeft er zichtbaar veel lol in. De jeugdige cast is sympathiek, het verhaaltje is leuk uitgewerkt en er zijn vele spannende momenten. Origineel is het allemaal niet, maar mede door de bijzonder fraaie fotografie en de vlotte montage krijgt de film van mij een dikke voldoende.

Droogkomisch canadees drama over een experiment waarbij een groep vrijwilligers de eerste bemande ruimtevlucht naar Mars nabootst, ergens in een barak in de woestijn. Het doel is om problemen, die zich tussen de astronauten onderling voordoen, te kunnen voorkomen. Uiteraard loopt één en ander flink uit de hand. Leuk gemaakt en gespeeld, met veel onderkoelde humor, maar uiteindelijk net iets te eentonig en vlak om echt memorabel te zijn.

Wisselvallige maar wel onderhoudende noorse variant op An American Werewolf In London. Matige scenes worden afgewisseld door effectieve, resulterend in een onevenwichtig geheel. De sympathieke cast, het sfeervolle camerawerk en de redelijk geslaagde special effects houden de film nog net op de rails, maar vooral qua montage laat regisseur Stig Svendsen flink wat steken vallen. Hierdoor is er van spanningsopbouw amper sprake en gaan een aantal aktiescenes behoorlijk de mist in.

Onderhoudende documentaire over de dagelijkse realiteit en het harde werk dat schuilgaat achter het opvallende modeduo. De fly-on-the-wall aanpak werkt goed en het is verfrissend een keer geen interviews en pratende hoofden tegen te komen. Hierdoor is alles wel wat meer afstandelijk en diepgravend is de docu bepaald niet, maar met slechts een uur speeltijd wordt dit nergens een probleem.

Ranzige, onsmakelijke martelporno van regisseur Taylor Sheridan, die later meer tot zijn recht zou komen als maker van bijvoorbeeld Wind River en de televisieserie Yellowstone. Na een erg slecht en vooral amateuristisch begin wordt de film zowaar best spannend en intens, al ligt dit meer aan het slimme concept dan aan de uitwerking van het geheel, dat veel te wensen overlaat. Niet veel meer dan een tweederangs Saw-kloon, derhalve. Grappig detail: Maynard James Keenan, de zanger van de band Tool, heeft een klein rolletje (niet dat ik hem heb herkend); later zou Sheridan een nummer van de band gebruiken in de pilot-aflevering van Yellowstone.

Vreemde film, niet slecht en met een aantal sterke momenten, maar qua aanpak te arty-farty en visueel en inhoudelijk te onbestendig. Er wordt goed spel geleverd door de hoofdpersonen en Lars Mikkelsen heeft een sterke bijrol, maar personages en plot blijven uiteindelijk nogal vaag en aan de oppervlakte hangen. Ik bleef redelijk geboeid kijken, maar na afloop had ik wel zoiets van... huh?

Deels fascinerend, deels frustrerend. Deze rauwe, intelligent uitgewerkte wraakfilm beschikt over veel sfeer, sterke dialogen en uitstekend akteerwerk, maar inhoudelijk laat het script sporadisch te wensen over. Vooral aan de motivatie van de hoofdpersoon schort het één en ander, in mijn beleving. Niettemin visueel indrukwekkend en al met al een bijzondere, zij het ongemakkelijke kijkervaring.

De titel zegt het al; met de meeste personages in dit typische indie amerikaanse misdaaddrama loopt het niet best af. Sfeervol in beeld gebracht met degelijk akteerwerk van de hele cast, maar plot en dialogen zijn middelmatig, waardoor de film moeite heeft boven het maaiveld uit te komen. Bot geweld en nare toestanden zijn er echter voldoende.

Die Hard meets Home Alone in deze gewelddadige maar helaas nogal vlakke aktiekomedie, die vooral te lijden heeft onder een overdaad aan irritante personages en een lui script. David Harbour is prima als de getergde kerstman, maar verder weet geen van de akteurs enige indruk te maken. De film moet het vooral hebben van een grote reeks bloederige aktiescenes en valstrikken. Toegegeven, die zijn sporadisch best vermakelijk, maar het is uiteindelijk niet genoeg om dit uit te tillen boven de middelmaat.

Dun thrillertje met horror-elementen. Vlot gemaakt en gespeeld met een paar leuke meiden in de hoofdrol, maar plot en uitwerking zijn erg karig. Regisseurs Henry Joost en Ariel Schulman beginnen het opgebouwde krediet (Catfish en Paranormal Activity 3 waren best goed) snel te verkwanselen op deze manier.

Pilot van een tv-serie waar direct de stekker uit is getrokken. Niet slecht, maar het tempo ligt laag en pas tegen het einde wordt het enigzins spannend. Degelijk gemaakt en gespeeld- bepaalde interessante aspecten hadden wellicht uitgewerkt kunnen worden in de beoogde tv-serie, maar ja, dat zullen we nu nooit weten. Deze pilot kan in ieder geval amper om zichzelf staan; er worden meer vragen opgeroepen dan beantwoord.

De vijfde zwakke film op rij van regisseur M. Night Shyamalan. Wat is er toch met de beste man gebeurd. Hier loopt hij flink achter de feiten aan met een erg doorsnee found footage-horrorfilmpje, voorzien van een twist die wel heel erg voor de hand ligt. Vooruit, ik schrok me een paar keer kapot en hier en daar is de film best eng, maar de voorspelbare uitwerking van het karige gegeven en de vrij irritante jonge hoofdrolspelers (vooral de raps van dat jochie zijn tergend) resulteren in een middelmatig horrorwerkje binnen een inmiddels uitgekauwd genre.

Eindelijk gezien- ruim tien jaar terug kwam ik niet door de eerste tien minuten heen. Dat bleek ook nu nog een behoorlijke opgave; de flauwiteiten, de onzinnige dialogen en het gekke-bekken-trekken duren zelfs bijna een uur! Nee, italiaanse humor zal wel nooit mijn ding worden. In Cinema Paradiso vond ik deze zaken ook al storend. Maar goed, na een klein uurtje wint de film wel aan kracht. Het tweede gedeelte is bijzonder genoeg om te boeien, met een fraaie rol van Benigni en de onweerstaanbaar indringende ogen van zijn zoontje. De sprookjesachtige sfeer van het geheel wordt mooi doorgevoerd tot het einde, maar uiteindelijk zat ik toch met een wat dubbel gevoel. Het maakt op mij allemaal niet echt indruk. Het idee achter de film is meer indrukwekkend dan de film zelf. Visueel is de film niet bijzonder, met lelijke belichting en nogal standaard camerawerk. De film heeft de tand des tijds ook niet zo best doorstaan- alles ziet er nu al oubollig en ouderwets uit.

Eén van de meer toegankelijke werkjes van de japanse regisseur Shin'ya Tsukamoto, al is ook deze film behoorlijk freaky en bizar. Dit keer is de plot echter wat meer lineair en is het iets makkelijker meeleven met de personages. Visueel behoorlijk trippy en dromerig, maar de emotionele lading van het verhaal houdt de boel nog net geloofwaardig en op de rails.

Het is even wennen aan de 'mexicaans' geschminkte kop van Marlon Brando, inclusief foute snor, maar gezegd moet worden dat hij het helemaal niet verkeerd doet in de hoofdrol, als leider tegen wil en dank in de strijd tegen een dictator in het Mexico van 1909. De film is niet overal even boeiend en tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar regisseur Elia Kazan zorgt overwegend voor meeslepend spektakel, sfeervol in beeld gebracht. En het daadwerkelijke einde is dan wel weer mooi.

Een intrigerend concept, maar de uitwerking is veel te langdradig en vooral eenzijdig. Dit had beter gebruikt kunnen worden voor een aflevering van, pak 'm beet, Black Mirror. Hoofdrolspelers Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen evenwel hun best en er zijn zeker goede (en vooral beklemmende) momenten. Leuk vormgegeven ook. Door het uitblijven van een bevredigende conclusie blijft het echter een beetje een gemiste kans.

Heftige, bijzonder bloederige horrorfilm van nederlandse bodem over een groepje dierenactivisten die 's nachts een varkensfokkerij proberen te saboteren. Dit loopt op bevredigende wijze volledig uit de hand. Goed gespeeld en vooral goed gemaakt, met een simpel maar doeltreffend script, prima camerawerk en eersteklas make-up effecten. Duidelijk beïnvloed door frans genrewerk als Haute Tension en Frontière(s) maar zeker zo effectief. Regisseur Martijn Smits, bekend als regisseur van een reeks kinderfilms, gaat er hier volledig voor.

Behoorlijk gestoorde film, maar gelukkig grotendeels op een prettige manier. Ryan Reynolds speelt een vrolijke goedzak met een duister verleden, dat hem gaandeweg steeds meer parten gaat spelen. Wanneer hij begint te converseren met zijn huisdieren is het hek van de dam en verandert hij tegen wil en dank in een seriemoordenaar. Iets te maf om echt doel te treffen, maar Reynolds is op dreef en de supporting cast (met daarin Anna Kendrick en Gemma Arterton) is niet bepaald verkeerd. Visueel leuk in beeld gebracht, met het compleet geflipte musical-nummer onder de eindcredits als ultieme uitsmijter.

Aanvankelijk een goedgemaakte en vooral lekkere oldschool kruising tussen The Thing en Assault On Precinct 13, maar gaandeweg nemen de regisseurs helaas een beetje teveel hooi op de vork. Na ongeveer een uur wordt het allemaal wel erg maf en vergezocht en doet men er een flinke klodder Hellraiser bij. Dat pakte bij een film als Event Horizon eerder ook al niet zo positief uit. Maar goed, evenwel valt er genoeg te genieten, bijvoorbeeld van de smerige en bloederige makeup-effecten, die er heel goed uitzien.

Maffe mengeling van gortdroge komedie en pretentieus drama, met een vleugje magisch realisme. De leuke personages en de heerlijk onderkoelde deense humor gaan erin als koek, waardoor je sommige vage scenes op de koop toeneemt. Tegen het einde wordt de boel wat serieuzer, iets dat eigenlijk best goed uitpakt. Niet zo goed als Nói Albinói en Fúsi van regisseur Dagur Kári, maar zeker de moeite waard.

Mooi in elkaar gezette documentaire, geproduceerd door Ron Howard en Leonardo Di Caprio, over de vulkaanuitbarsting van 2019 op het eiland Whakaari, voor de kust van Nieuw-Zeeland. De interviews met de reddingswerkers en met name de overlevenden zijn behoorlijk aangrijpend, net als de ijzingwekkende beelden gemaakt op de bewuste dag. De documentaire voert de spanning kunstig op, zonder daarbij te vervallen in goedkoop sentiment.

Wegens lovende recensies heb ik ook maar weer eens een Almodovar geprobeerd. Tja, wat zal ik ervan zeggen. Je moet ervan houden. Ik vond de film best onderhoudend, Penelope Cruz was uitstekend en het verhaal zat kunstig in elkaar... maar het deed me niet echt veel, het raakte me niet. Iets teveel flauwe humor en overdreven akteerwerk naar mijn smaak. Leuk in het genre, maar je moet van het genre houden.

Middelmatig romantisch drama, slechts de moeite van het kijken waard door de twee hoofdrolspelers, die flink hun best doen om nog iets te maken van het karige script. Het gegeven is best opmerkelijk, maar de vlakke en nogal zoetsappige uitwerking ervan resulteert in een dertien-in-een-dozijn niemendalletje.

Deze visueel oogverblindende maar erg zweverige en vooral vage documentaire is typisch Malick: een pretentieuze, zinloze prietpraat spuiende voiceover (Cate Blanchett) over betoverende, bijzonder fraai geschoten plaatjes. Het resultaat is nogal onevenwichtig, alhoewel bij vlagen behoorlijk indrukwekkend. Waarschijnlijk beter te pruimen als je het geluid uitzet en je favoriete muziek als soundtrack gebruikt.

Deze science fiction-film begint redelijk intrigerend, maar al snel loopt de plot vast in voorspelbare en vooral vervelende toestanden. Mooi production design en eersteklas special effects, maar de personages zijn erg vlak uitgewerkt en het script mist interessante invalshoeken. Lord Of The Flies... in space.

Subliem gefotografeerd, subtiel drama dat gelukkig heel wat vragen onbeantwoord laat. Mooi gespeeld door de drie hoofdpersonen en voorzien van een prachtige, niet opdringerige score. Mysterieus en bij vlagen haast surrealistisch, alsmede aangrijpend op een niet-sentimentele manier.

Goedbedoeld maar nogal simplistisch en saai misdaaddrama met horrorelementen. Films met kinderen in de hoofdrol zijn altijd lastig, dat blijkt ook nu maar weer. Het onderwerp en de benodigde emoties blijken te hoog gegrepen voor de jonge akteurs, waardoor de film eigenlijk vanaf het begin al niet geloofwaardig overkomt. Visueel steekt alles redelijk in elkaar en het laatste half uur kent een paar indrukwekkende momenten, maar de film slaag er al met al niet in te overtuigen.

Prachtig sober geschoten, subtiel creepy horrorfilm die het vooral moet hebben van sfeer en nare zaken die heel kort en haast achteloos in beeld worden gebracht. Dit is geen film voor schrikeffecten (vooruit, een paar dan) en bloederige toestanden; The VVitch kruipt langzaam onder de huid om daar vervolgens te blijven rondhangen. Het akteerwerk is bij vlagen erg formeel en theatraal, wat hier en daar een beetje afbreuk doet aan de spanning, maar overwegend is dit een effectief, verontrustend suggestief werkje.