Meningen

Hard, snel, veel lompe botte actie en af en toe wat ernstig onsmakelijke scenes die eerder in een medisch programma thuis horen. Dat laatste doet me dan wat denken aan de tijd dat ik nog tv keek, net als ik uit m’n werk kwam en een warme hap uit de magnetron gehaald had, kwam er dan zo’n programma langs waarin een of andere medicus vrolijk aan het snijden was. Niet goed voor de eetlust.

Maar soit, de film, daar ging het over. Jude Law krijgt een beetje poetic justice te verteren, fraai. Maar beter nog, dan komt ook Alice Braga op het toneel. En daar was dan al Forest Whitaker, die in deze film erg goed op z’n plek is als de cynische repo man met een klein hartje.

Mooi werk, allemaal, maar misschien wel een klein beetje teveel plottwists. Je moet wel goed blijven opletten, en wie de body count compleet af maakt is daar beter in dan ik, ik vind het maar moeilijk om zo veel te tellen.

De waarheid is niet interessant.

Iedereen met een klein beetje gezond verstand snapt dat martelen niet echt betrouwbare informatie oplevert. Maar in Amerika ligt dat natuurlijk anders, en zeker als het politiek allemaal wat gevoelig ligt en er de afgelopen jaar of twintig alles aan elkaar gelogen is om het verhaal van de politiek maar rond te krijgen. En dat is ook waar de film het bij mij niet redt - het is allemaal een tikje te mak, en waar het voor een Amerikaan misschien spannend en interessant is blijft het voor mij allemaal wat voor de hand liggend. Misschien ook omdat er al genoeg in de pers geweest is.

En dat is eigenlijk best jammer, want dit soort bericht kan niet hard en vaak genoeg gebracht worden. Alle overheden wereldwijd zijn hun raison d'etre kwijt, zijn zoekende hoe ze verder moeten nu democratie steeds moeizamer en lastiger wordt. Dan zie ik in dit soort uitwas een duidelijk motief van wat in ieder geval wel nodig is - een ethiek die boven alles verheven moet zijn. Zoals we dat vroeger ooit geleerd hebben met de woorden 'eerlijk duurt het langst', bijvoorbeeld.

Een sterke sfeer en een fraaie cast - voorop net als op de poster vanzelf BDT, maar ook een heleboel leuke kleine rolletjes. Singer heeft zijn zaakjes goed voor elkaar in zijn eerste ‘echte’ film - al is het wel goed opletten geblazen, want plottwists te over en nogal wat valse spoortjes tussendoor, en ook niet alles wordt tot in het uiterste uitgekauwd of verklaard. Net als in het echt, wellicht. Of de uiteindelijke ontknoping nou de meest bevredigende is, daarvan kan ik me voorstellen dat er verschillende meningen zijn.

Voor Black Swan had ik nog nooit van Aronofsky gehoord. Deze film had ik wel eens horen noemen, maar niet veel aandacht aan besteed omdat de samenvatting me niet echt aansprak. Black Swan was een goeie film, dus deze ook maar eens gaan kijken...

De muziek is echt een zwak punt van de film - de geluiden passen op zich wel in de stijl van filmen en vullen de timing van de beelden ook wel goed aan, maar als geheel werkt de soundtrack bij mij als nagels op een schoolbord. Vooral het gehark op de viool is echt heel irritant. Iets anders wat me echt tegenstaat is het te vaak herhaalde trucje met de beeldsegmenten - de tv-show en de ogen. Een keer was echt genoeg geweest, daarna wordt het te flauw.

Wat dan weer echt heel goed gedaan is is de manier waarop het hele verhaal in beelden uitgewerkt is - bijvoorbeeld het verval wordt perfect uitgewerkt, Sara, Harry en Marion gaan er gedurende de film steeds zieker en beroerder uitzien. Gelukkig is er niet geprobeerd om er een happy end aan te breien.

Ook opmerkelijk is dat de acteurs in deze film heel goed spelen - dat zal ongetwijfeld iets met de regie van Aronofsky te maken hebben. Ellen Burstyn wordt daar vooral vaak bij genoemd, maar ook Jared Leto en Jennifer Connelly vallen op. Jennifer Connelly had ik tot nu toe staan in het lijstje erg mooie, maar niet beslist heel goede actrices - maar in deze film acteert ze wel erg goed.

Al met al een bijzondere film. Wat ik me wat af blijf vragen is of hij bij herzien niet wat tegen gaat vallen - en dan maak ik me vooral zorgen over de beeldtrucjes en de muziek.

Prachtig gefilmd - mooie beelden van het kasteel en de natuur eromheen bijvoorbeeld. Maar daar kijk je zo'n film als dit niet voor.

Het verhaal is warrig en lastig te volgen. Dat komt vooral omdat het veel te ingewikkeld gemaakt is - en daardoor rammelt het op een aantal details behoorlijk. Jammer - behalve dat is het eigenlijk alleen het idiote kapsel van Melanie Laurent wat me irriteert. Wat wordt ze hier lelijk toegetakeld.

Jammer. Had heel goed kunnen zijn.

Herzog keert terug naar Dieter Dengler.

Ik heb het originele verhaal nog niet gezien, maar de enige verdienste van deze film lijkt te zijn dat hij nieuwsgierig maakt naar de documentaire - Little Dieter needs to fly - die Herzog eerder maakte. Want deze film is vooral wat langdradig, en vooral naar het eind toe is de spanning toch echt wat weg. Christian Bale speelt weer eens een rol van niet heel aangenaam en ietwat instabiel persoon. Dat hebben we wel eens eerder gezien. Dan doet de rest van de cast het beter. En Herzog, dis zoveel indrukwekkense films op zijn naam heeft staan, stelt met deze beeldprent toch wat teleur eigenlijk.

Wel eens gezien, heel lang geleden alweer, maar nooit de spellen gezien of gespeeld. . Best een leuke film die een cultstatus wel een beetje verdient, zeker nu met alle vervolgen die er alweer gemaakt zijn.

Milla is natuurlijk helemaal de uberbabe. Niks op in te brengen. De graphics aan het begin zijn misschien nog een beetje knullig - het logo van de Umbrella Corp bijvoorbeeld - maar verder is het geheel qua locaties en beelden prima in orde.

Ik ga van de week toch de rest van de serie ook maar eens een kans geven.

Toch wel weer een erg leuke film, na deel drie dat ik wat teleur vond stellen. Van de 3d heb ik geen last gehad, ik keek de 2d-dvd versie. Maar er zitten wel voldoende scenes in waarvan ik het idee krijg dat die in 3d nog extra spectaculair zullen zijn. Meer nog dan in het platte al. Maar ook nieuw in dit deel zijn de nog engere zombies - en geheel in stijl met wat je verwachten kan is er geen enkele redelijke verklaring waarom die zombies inclusief honden nou nog weer enger geworden zijn. T' zal wel zijn dat dat soort onsmakelijkheid - ik bedoel de splijtende hondekoppen en de slangen uit de zombiebekken - in de aanbieding was bij de horrorboer.

Milla is en blijft toch echt wel de uberchick, ze is ook in dit deel weer helemaal de bom. Zeker in het begin komt dat er ook wel heel goed uit.

Belooft toch wel weer wat voor deel 5. Ik kijk er al naar uit.

Aardig vervolg op deel een, en bovengemiddeld goed aan het eerste deel verbonden zonder dat dat in teveel uitleggerigheid gezocht wordt. En net als deel 1 goede locaties en hier en daar echt mooi gevonden beelden daarvan.

De vechtscenes vallen niet echt mee, het wordt allemaal een beetje schokkerig gefilmd zodat niet opvalt dat het niet erg overtuigt - tenminste, dat neem ik dan maar aan. Het gevecht aan het einde is al helemaal weinig overtuigend, het verschil in gewicht en zo'n honderdvijftig kilo spieren komt er toch echt te weinig uit.

Milla is wel weer heel erg cool - meer nog dan in deel een. Dat redt de film wel van de vergetelheid.

De serie begint voor mijn gevoel toch wel behoorlijk in te dutten in dit derde deel. De Mad Max achtige road train in het begin komt niet echt goed uit de verf, en er wordt ook maar weinig gebruik gemaakt van alle klonen van Alice. En de end boss viel me ook wat tegen.

Nou moet je ook niet veel van het verhaal meer verwachten - dat hoort toch al niet zo in het genre thuis, maar het is ook nog eens deel 5. Ondertussen toch wel eens bekend. Maar toch valt het wat tegen vind ik - dit is wel erg zo van hussel de vorige films nog even door elkaar en haal de meest suffe verhaallijn eruit. De actiescenes zijn dan nog wel ok, maar daartussen valt de film elke keer dood. Niet goed. De dames, vooral Milla en Li Bingbing zijn leuk bezig, Michelle Rodriguez is ook wel ok, de rest is eigenlijk niet meer dan kanonnenvoer. En ohja, de laatste scene is dan wel weer leuk.

Half puntje voor de manier waarop er met de vingerafdruksensor op de motor omgegaan wordt.

En dat is het dan ook wel zo'n beetje. Zelden zo'n overbodige film gezien als deze. Alles wordt nog maar een keer herhaald, maar het niveau daalt al meerdere films tot dit nieuwe dieptepunt. Alleen Milla Jovovich houdt zich nog enigszins staande, en het verdient ook wel wat waardering dat ze al de hele serie draagt. Maar dit deel had dan beter niet gemaakt kunnen worden.

Vriendschap, liefde en de dramatische kant daarvan.

Mélanie Laurent blijkt als regisseur haar zaken goed op orde te hebben, en levert een mooi en integer drama af. Wel hier en daar wat vlak, hoewel denk ik wel erg herkenbaar als de situatie wat dichter bij huis is dan voor mij. Om het geheel samen te vatten dat Charlie de rol van slachtoffer speelt is me wat te simplistisch overigens, ik zie het meer in haar onvermogen om de wereld om haar heen nog te begrijpen in de situatie die ontstaat. Daar zit wel een aspect van slachtofferschap in, maar dat dekt de lading toch ook niet helemaal.

De cast is niet zo heel bekend maar zet wel mooie rollen neer. De eindscene van Joséphine Japy is daar goed in getroffen vind ik - extreem, maar precies goed.

De eerste film die ik van Bujalski zie, en ik vond het niet beslist een mooie kennismaking. De film ziet er op zich aantrekkelijk uit, en de acteurs zijn goed bezig. Maarrrr. De satire - als die zo bedoeld is - is wat te dun om aan te komen, en een diepere laag heb ik er eigenlijk niet in gezien - misschien vooral omdat ik al wat aan het afhaken was, ik vond de timing vooral naar het einde toe wat moeizaam, waar de film in de eerste helft nog wat doelloos lijkt rond te dobberen wordt in de tweede helft helemaal onduidelijk waar het nou heen wil. Van voorspelbaarheid had ik dan ook weinig last - wellicht vooral omdat ik niet echt de moeite genomen heb, het interesseerde me ook niet zo bijster hoe het aflopen zou.

Niet mijn film, zal ik maar denken.

Anders Thomas Jensen is een van die zeldzame regisseurs die een eigen genre heeft - en dat dat genre wellicht niet te benoemen anders dan met zijn naam geeft al aan hoe uniek zijn werk is. Buiten dat al, hij lijkt er ook nog steeds beter in te worden. Onnavolgbaar in de timing en de balans van subtiel en lomp, met als effect dat je precies als je dat niet verwacht ineens van je stoel valt van het lachen.

En ook heeft hij hier weer een topcast bij elkaar weten te vinden - een rariteitenkabinet waar je goed moet kijken om de top van de Deense filmwereld te herkennen, en een buslading of wat prima bijrollen die daar nauwelijks of niet voor onderdoen. Vanzelf is het scenario van eigen hand - en al er al iets is wat hij nog beter kan dan regisseren, dan is het het schrijven van geniale en originele scenarios. Ook dit verhaal is weer fijn gelukt, met de kenmerkende maffe maar toch nét nog geloofwaardige karakters en de volstrekt idiote situaties waarin ze verzeild raken. En waarmee ik al begon, hij wordt er nog steeds beter in - deze bevalt me dan nóg beter dan zijn eerdere films al.

Deel 2, met weinig nieuws ten opzichte van het eerste deel. Maar aan de andere kant wel met dezelfde cast - kennelijk vond iedereen het wel de moeite om nog eens op te draven.

De klucht is wellicht ietsje leuker dan het eerste deel zelfs, en de grappen werken misschien ook wel wat beter. En behalve dat, Mireille Darc heeft bijna dezelfde jurk aan weer, al komt die wat minder fraai in beeld. En die scene is ook wel het leukste van de hele film.

Wat te zoet voor me.

Carroll O'Connor is leuk, en Minnie Driver is schattig. Maar het verhaal is wel wat trekkerig en heel veel gebeurt er nou ook weer niet. En het hele thema om het 'hart' doet me dan ook weer wat veel denken aan die bruiloftsreceptie waar ik ooit eens terecht gekomen ben, waar Tante Annie een redevoering van een kwartier over 'het hart' hield... komt niet meer goed, dan.

Het gegeven is het sterkste punt. Het blijft een interessante vraag - wat zou je zelf doen in deze situatie, een onzeker lot tegemoet of leven met je geweten.

In de uitwerking ontbreekt er hier en daar wel wat. De rol van de media - als vaker in een niet zo fraai daglicht - wordt een beetje teveel met de haren erbij gesleept. Dat had echt wel wat beter gekund. Net zoals hoe het afloopt met Tony wat makkelijk vergeten wordt. En de spanningsboog klopt ook niet erg goed, en de keuze voor het voor de hand liggende subplotje is ook wel wat aan de makkelijke kant.

Toch wel een aardige film, redelijk goed gespeeld - maar ook weer zonder uitschieters. Tenminste, ik zie het er niet aan af.

Echt slecht is het niet, eigenlijk is het best een aardige film als je nieuwsgierig genoeg bent naar wat er gaat gebeuren en niet bij voorbaat door de samenvatting of door de poster op het spoor van bloedige wraak gezet bent. En Pike is natuurlijk altijd een genot om naar te kijken.

Verder eigenlijk weinig bijzonders aan, wel vond ik het einde redelijk sterk - geen gedoe, gewoon een mooie oneliner en afgelopen. Dat mag van mij wel in meer films zo.

Een oud en overbekend verhaal, en gelukkig op de hoofdlijn zonder wijzigingen. Dat levert meteen natuurlijk de vraag op of precies dit stukje van de Odyssee nou zo’n spannende film kan opleveren - en in het begin vond ik dat ook wel wat twijfelachtig. Maar het wordt beter naarmate de helft gepasseerd is.

Hetzelfde met de beelden die in het begin vooral enorm lelijk zijn. Het zette me aan om te bedenken dat er een tegenhanger van mooifilmerij moet zijn, en dat is het dan ook wat Pasolini hier lijkt te doen. Geen idee wat daar het plan mee was, en zelfs niet of er zo’n plan was of dat het gewoon zonder opzet lelijk was. Dat kan tenslotte ook nog.

Fiennes is de hele film lang sterk, maar doet niet echt iets wat we hem niet al eerder hebben zien doen. Binoche wel, die lijkt al haar gewone maniertjes en trekjes uit te kunnen zetten - onherkenbaar haast. Erg knap, en ik hoop er dan maar op dat ze dat nog eens laat zien in een film waar het wat uitmaakt; hier speelt ze eigenlijk teveel een volgend en onbelangrijk karakter.

En vanzelf nog een vermelding van ‘onze’ ‘eigen’ Marwan Kenzari. Hij weet zich redelijk staande te houden tegenover de gevierde namen, en ontkomt met verve aan het stigma van een Hollands accent. Leuk om hem in dit soort productie te zien, er zijn niet zoveel Nederlanders die dat zouden kunnen. Eigenlijk weet ik er zo ongeveer géén.

Indrukwekkend.

Ik ben er eigenlijk nog niet uit of ik dat in dit geval nou wel zo positief vind. Waar ik in ieder geval echt van gecharmeerd ben is de eigenzinnigheid en monomanie waarmee het geheel gebracht wordt - en het past ook bij elkaar, alles vormt een mooi consistent geheel - de woestheid van de natuur, de woestheid van de mensen, de rauwe manier waarop het gebracht wordt, de soundscape die het afmaakt. Allemaal erg goed. Maar de cinematografie, ja het is zonder meer mooi, maar het dient erg vaak de film niet - het is naar mijn gevoel gewoon te overheersend en te extreem.

DiCaprio zet weer een heel mooie rol neer, en ook behoorlijk anders dan we eerder gezien hebben. Toch een heel eind verwijderd van zijn eerste rollen waar hij het vooral van z'n blote-billengezicht moest hebben. Lang geleden is dat alweer, en hij is op zeker een bewonderenswaardige en veelzijdige acteur geworden. Het is in deze film wel een beetje een one man show, de rest van de cast krijgt maar weinig ruimte. Ook al zo'n aspect van de monomanie die Iñárritu hier loslaat.

Echt een film om na de dvd-release nog eens rustig thuis te kijken. Tot dan laat ik mijn indruk van de cinematografie even leiden, wellicht kom ik daar nog eens op terug.

Veel frisser en leuker dan The Substance (2024) die nu net even doorbreekt - en vanzelf was dat de aanleiding om dit vroegere werkje van Fargeat eens op te zoeken.

Om maar even mee te beginnen, het concept klopt gewoon. Al is het misschien niet precies een nieuw idee, om het in verzadigde kleuren te filmen is wel vrij nieuw - de meeste films in dit genre spelen in een donker bos en zijn vooral grijs en donkergroen getint. Daarmee is dit een frisse afwisseling qua beeld, en de beeldvoering tout court is ook een stuk frisser en vlotter dan gemiddeld.

Een acteursfilm is het niet, met uitzondering van Lutz hebben de prestatiaires maar heel weinig te doen. Het gaat meer om de mis-en-scene, de kleuren, de timing, het narratief zonder afleiding met getruc of gedoe met hogere of diepere lagen. Zoals dat ook eigenlijk hoort in een film wat mij betreft. Daarmee een veel duidelijker blijk van het kunnen van Fargeat dan haar laatste werk, al lijkt dat qua waardering omgekeerd evenredig te verlopen. Tsja.

Misschien niet heel baanbrekend of grensverleggend, maar toch wel een leuk filmpje met fraaie vormgeving en een goed idee dat grotendeels ook gewoon goed uitgewerkt wordt. Sowieso altijd leuk om een film te zien die in Afrika speelt, daar zijn er veel te weinig van.

Berenice Marlohe brengt daarbij ook de nodige intensiteit. Jammer dat Lee Pace als tegenspeler daar niet precies aan gewaagd is.

De American Dream, het ongebreidelde optimisme van de jaren-50 en -60. En de waarheid die daar soms achter schuilging, het verschil tussen droom en volwassen worden, het verschil tussen idealisme en verplichting.

Kate Winslet vooral is erg goed aan het acteren. Leo doet het in vergelijking wat minder, maar nog steeds best goed. Toch blijft de film misschien wat teveel in de thematiek hangen, en is er daarnaast vrij weinig om het iets extra's te geven. Maakt een stuk minder indruk dan American Beauty indertijd, bijvoorbeeld - het zou me verbazen als ik me deze film over een jaartje of wat nog herinner.

In het begin van de film was ik even bang het zoveelste voorbeeld van Hollywoodarmoede te vinden. Alweer een verhaal over een schrijver die geen script meer opleveren kan, op zoek moet naar zichzelf en nieuwe inspiratie. Maar het valt mee - en dat komt vooral door de wat voor de hand liggende tegenstelling tussen het rolletje van Bella Heathcote en dat van Marisa Tomei. J.K. Simmons is zoals altijd ietwat zichzelf, maar daarmee nog wel leuk. Hugh Grant is daarbij vergeleken een grootheid die je verdragen moet - hij speelt altijd hetzelfde tenslotte - en ligt dat typetje je dwars, dan zal deze film dat ook doen. Gelukkig heeft hij in deze film wel de hoofdrol, maar is die zo cliche dat dat haast zonder acteur af had gekund.

Tsja, wat een onevenwichtig rommeltje is dit nu weer. Met een beetje meer regie had er een aardige variant van een Nikita met een missie in gezeten, maar daar zwalkt het toch teveel voor. Met als uitsmijter de miskleun in de soundtrack bij het zwakke einde. Jammer, want het begint erg sterk - het is vooral het geklungel met de actiescenes en het twijfelachtig zwalkende van de tobbende hoofdpersoon die het tot een afglijdende misser maken.

Aan Blake Lively ligt het niet, wat mij betreft - al is ze niet de meest gedoodverfde kandidaat voor deze rol, ze komt er toch redelijk mee weg, al moet ze er af en toe behoorlijk voor toegetakeld worden. Jude Law doet het ook niet slecht. Nee, het gaat mis door het verhaal. Verprutst met een pennestreek, zeg maar.

De hand van regisseur Eastwood is goed voelbaar in dit braaf tussen de lijntjes kleurende drama - dat zich zo scherp aan het bekende verhaal houdt dat het ook haast een documentaire zou kunnen zijn. Als enige vermoed ik dan nog wat keuzes om Jewell wat onsympathiek neer te zetten, met zijn plakkerige natnekgedrag. En natuurlijk het over the top haaibaai gedrag van Wilde. Een kat naar de media, lekker makkelijk - en nogal laf gezien de echte Scruggs al in 2001 overleden is. Ook navrant, dat de film een aanklacht tegen het trial-by-media fenomeen wil zijn, maar vervolgens zelf een trial-by-movie pleegt.

Normaal kan ik de beheerste hand van Clint in de regie wel waarderen, maar in dit geval levert het een te slaapverwekkende film zonder enig vuurwerk op. En da’s gezien het onderwerp toch wat opmerkelijk. Even mat lijken de acteurs, daar springt er ook zo ongeveer geen een uit - behalve natuurlijk Hauser, die een erg knappe Jewell neerzet.

Er is eigenlijk maar een positief punt te herkennen aan deze film, en dat is Susan Visser. Ze heeft nog steeds die mooie lach van heel lang geleden, en ik word er nog steeds blij van als ik die zie. Een soort lach die overal doorheen straalt - waar een soort hoop doorheen schijnt, die het lachen mooier maakt en waardoor de tranen van het moment toch wat minder erg lijken - een soort belofte dat het allemaal wel goed komt.

Maar met de film is dat wel een beetje ver zoeken. Het verhaal zou misschien herkenbaar kunnen zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat het een interessante film oplevert. En dat nekt dit geval - ook het camerawerk of de beelden van de stad kan er weinig meer aan redden.

Ik mag Meryl af en toe wel, maar hier niet. Haar sterke punt ligt op de sterke karakterrollen, niet op een soort karikatuur van een ouwe rocker die ze hier te doen krijgt. Miscast, en daar maakt het niet meer bij uit dat ze naast haar dochter speelt - die overigens ook wel eens een betere rol neergezet heeft.

Het verhaal is overigens te slap voor woorden en drijft volledig op de soundtrack - vertolkt door Streep zelf lijkt het. Maar ook die is heel slap. Veilige rock and roll, maar zonder rebel yell. Leuk voor bejaarde Amerikanen misschien.

Bah, wat een flutfilm.

Wat het vooral stuk maakt is de onlogica van het laatste halfuur. Formaline brandt niet, wat een onzin. En de tijdsprongen die er dan ook nog even gemaakt worden maken het verhaal ook nog eens extra warrig. Het idee zal wel geweest zijn om het nog even eng te maken. Jammerlijk mislukt.

Slecht acteren, ach, ik vond het wel meevallen. Zeker in het eerste uur of zo is het best een aardig filmpje, hoewel het natuurlijk jammerlijk mislukt als thriller of horror - het wordt tenslotte nergens eng of raadselachtig. Maar waar deze film aan ten onder gaat is aan een gebrek aan ambitie van de regisseur en de producent. De cameraman wil wel, de acteurs ook wel. Geef ze een verhaal en een behoorlijke regisseur. Dat mis ik echt - en de wil om er een behoorlijk einde aan te maken.