Meningen

Choose life.

Het kennelijk onvermijdelijke tweede deel doet een heleboel dingen goed - de toespraak van Rentboy als eerste, want dat geeft meteen de hele moraal in een notendop. Wellicht is het daarnaast ook wel wat noodzakelijk om iets van de Schotse cultuur en maatschappelijke omgeving te snappen om alle stijlfiguren en verwijzingen mee te krijgen, om maar te beginnen met het voor de hand liggende voorbeeld van King Billy en de oervorm van domrechts. Toch blijft het net teveel bij een verzameling goede ideetjes, en hangt het teveel op de connectie met het eerste deel en daarmee gedoemd in die vergelijking te zwak uit te vallen. En dan ook nog de mogelijkheid openlaten voor een derde deel. Mwah nee.

Toch, het is wel knap om zo ongeveer de hele originele cast terug te krijgen na zoveel jaar, en daar een geloofwaardig plot omheen te spinnen hoe het met ze gegaan is in de tussentijd. Kelly Macdonald als advocaat vanzelf, je zag in deel 1 al aankomen dat die niet tevreden ging zijn met een rol als het vriendinnetje van. Dat is dan wel precies weer het soort detail wat de film nog net op het randje tot iets meer maakt dan een stereotype tweede deel, het uitmelken van een vergaan succes.

Verder is het zo'n film waar je maar niet al te veel over moet nadenken, want daar wordt het echt niet beter van. Niet dat zulke dingen in het echt niet gebeuren, maar dan zit er toch wat meer verhaal bij in de achtergrond.

Zowaar eens.

Een Nederlandse film waar ik me niet suf aan erger. Niet meteen dat het een goede film is, maarja, de lat ligt ook niet zo heel hoog. En hoe komt het, dat het met deze film wel lukt waar het eigenlijk altijd mis zit? nou heel simpel, Ouwerkerk is niet weer de zoveelste over het paard getilde BN-er, maar een behoorlijke actrice die goed in haar rol zit. Zo moeilijk zou dat toch niet moeten zijn.

Jammer genoeg geldt dat dan weer niet voor de rest van de cast. Wat een droefenis weer. Ik moet dan wel zeggen dat Peter Faber bewonderenswaardig is als demente pa. Maar ook daar, de uitzondering die de regel toch maar weer keihard bevestigt.

Mooie beelden, prima kung fu, over the top steampunk - in een chinese vechtfilm, jawel. En een erg grappige frisse game-achtige, stripverhaal-achtige beeldstijl. Met heel handig ook af en toe wat introductie als er een nieuwe speler bijkomt - meteen even in beeld wie het ook alweer is. Jammer dat de tekst de vertaling naar Westerse talen niet makkelijk overleven gaat, de karakters passen er te perfect in, en met zo'n suf randje ondertiteling verlies je dan toch wel weer wat.

Het verhaal had dan misschien ietsje sterker gekund. Maar ook zoals het nu is is het een feest om naar te kijken. En maar weer eens een sterk voorbeeld vandat het martial-arts genre echt nog wel iets nieuws te brengen heeft, en dat er toch echt meer is dan alleen de wat te afgezaagde Jackie Chan-films.

Meteen maar werk van maken om de volgende delen ook op te duikelen. Want die wil ik ook zien.

Met een langere pauze dan ik van plan was tussen deel een en deel twee eindelijk deze film gezien. En, ik moet zeggen, hij viel me toch nogal tegen. Misschien dat de verwachting na deel 1 toch wat te hooggespannen was.

In vergelijking, de steampunk is veel minder nadrukkelijk aanwezig. Maar ook de grafische, stripachtige beeldstijl is vergeten. Wel zijn de gevechten nog steeds heel mooi gechoreografeerd, en perfect gefilmd, en af en toe erg spectaculair. En dat is het dan ook precies, deze film gaat veel meer over kung fu dan de vorige. Erg goed, maar daarbij ook nogal eenzijdig. En als dit dan enkel een kung fu film is, zonder een crossover naar andere genres, dan komt de vraag hoe de vergelijking met de oude films uit het kung fu genre uitpakt.

Hmm.

Misschien is het grootste probleem van The Tailor of Panama dat de film zo zwalkt tussen komedie, politieke intrige en satire, en van een script gebaseerd op John le Carre verwacht je ook wat meer diepgang. Toch is er genoeg goed en leuk aan, op zijn minst al het fraai getroffen karakter van Rush, en de even fraaie manier waarop hij die rol speelt.

De setting in Panama is op zich natuurlijk evident gezien de titel, maar aan de andere kant komt dat er behalve wat flauwe (archief?)beelden maar matig uit. Net als dat er nogal wat verhaallijntjes geopend worden, maar niet uitgewerkt. Voelt allemaal een beetje half/half. Toch is het een leuke film, misschien meer door het aparte ervan dan doordat er iets nou echt heel erg goed gaat.

Wellicht was het de bedoeling dat we het geheel zouden opvatten als scherpe kritiek op de Amerikaanse politiek - en dan vooral wat wel het military-industrial complex genoemd wordt. Oorlog is business voor Amerika. Maar als dat inderdaad de bedoeling was, dan is die volstrekt mislukt. Je zou van een regisseur als Boorman over de hele linie toch meer verwachten.

Slordig afgeraffeld flutfilmpje.

En da's op zich best jammer, want er was echt wel wat meer van te maken geweest - de locaties zijn prima, het verhaal in potentie spannend, en zo slecht als ze hier uit de verf komen zijn de acteurs dacht ik toch ook weer niet. Waar het dan misgaat, vooral in de aandacht bij de uitwerking ben ik bang. Slordig en liefdeloos afraffelwerk. Slechte regie, ik kan er niks anders van maken.

Tsja.

Het idee is goed, maar Healy had zelf de hoofdrol niet moeten spelen. Teveel nerd, te weinig wanhoop. En hetzelfde wellicht ook voor Schilling, al komt zij er makkelijker mee weg - tsja, komen blondjes niet overal makkelijker mee weg. Daarmee in twee dimensies voorspelbaar.

De broertjes Duplass waren kennelijk betrokken, maar zeker niet hun beste werk, en je mist niks als je deze overslaat.

Een onleuke film over grotendeels onleuke mensen die onleuke dingen doen.

Palmer is leuk (om te zien) maar haar karakter is nogal oppervlakkig, Grace heeft wel een ok karakter maar speelt alsof hij aan de slaapziekte lijdt, Fogler en Faris zijn vooral beeld- of beter tijdvulling. Trachtenberg heeft nog wel een grappig rolletje maar krijgt amper een halve minuut screentime.

Dat alles zou nog niet zo erg zijn, als de soundtrack niet zo fff irritant was. Niet qua keuze, dat gaat nog wel, maar het is gewoon hyperirritant dat er om de paar seconden weer een paar maten van een volstrekt ontoepasselijk deuntje langs komen. Doe dan een mixtape in plaats van een film, als je dat wil.

Het succes van Taken zit 'm denk ik vooral in de herkenbaarheid van de hoofdrol. De brave huisvader die klem zit tussen zijn gezin en zijn werk, en van beide zijden te horen gekregen heeft dat hij niet meer de man van het uur is - herkenbaar, en onmiskenbaar daarnaast ook de sympathieke underdog. En dat wordt breed uitgemeten in de wat langdurige aanloop, zodat we ruim de tijd krijgen om kennis te maken met de karakterkop van Neeson. In deze rol dan.

Dan komt de wat spannendere rest van de film. Daar wordt dankbaar gebruik gemaakt van een hoog tempo zodat het niet al te erg opvalt dat er wel wat onwaarschijnlijkheidjes in het verhaal zitten, en de actie wordt bijpassend vlotjes gemonteerd. Veel makkelijker, tenslotte. Snel door naar het onvermijdelijke einde.

Niet een echt goede film, vind ik - in ieder geval weinig over te melden dat boven het gemiddelde stuk kijkvoer uitsteekt. Maar toch voel ik wel iets van bewondering voor de handige manier waarop het geheel gebracht wordt, en de manier waarop de beschikbare middelen effectief gebruikt worden. Vakwerk, en best vermakelijk.

Veel kritiek, maar wat mij betreft is het toch wel best een leuke film.

Dat het verhaal nogal rammelt is natuurlijk zonder meer waar. Met handgranaten strooien in hartje Istanbul, zakken voor je rijexamen maar wel in een schakelbakkie scheuren, echt kloppen doet het niet. En zo zijn er wel meer voorbeelden te vinden - wat mij dan vooral dwarszat is die actie bij de ambassade - je komt er niet mee weg door alleen een beetje te bukken, kogels uit zo'n ding als waar die mariniers mee staan te zwaaien gaan echt ook wel door het dashboard heen.

Maar aan de positieve kant wordt het wel allemaal leuk vlot en spannend gebracht, en wordt het erg mooi in beeld gebracht. Grotendeels dan toch. Maar ik moet dan ook wel toegeven dat ik die stuntvrouw niet echt gezien had. Komt er misschien door doordat ik 'm ook al in het vliegtuig gezien heb - geen ideale plek om heel aandachtig te kijken. Maar wel de leukste van de vier films die ik zag - het was nogal een lange vlucht, ruim 8 uur van Sydney naar Kuala Lumpur.

Kennelijk heeft men wel ietsje geluisterd naar de kritiek op deel 2, want er is een draaitje aan het concept gegeven en het verhaal is net een tikkie spannender. Niet dat dat nou een echt heel groot verschil maakt, maar je moet de poging toch waarderen. Verder zit het 'm vooral in wat ik in deel twee ook nog wel waarderen kon - mooi beeld en vlotjes van het een in het ander.

Liam doet zijn werk, Maggie Grace is best een knappe meid, en een beetje jammer voor Famke dat ze maar zo'n klein rolletje heeft. Maarja, het blijft evengoed kijkvoer.

Tony Scott.

De man heeft een paar erg goeie films afgeleverd, maar ook wel wat mindere. Deze is daar toch ben ik bang een voorbeeld van, want het geheel kon me nergens echt overtuigen, en dat dan ondanks de aanwezigheid van Washington (die ik de laatste jaren steeds meer waardeer, en die goed in z'n rol zit) en ook Travolta, die misschien niet z'n beste rol ooit neerzet maar toch ook weer niet heel slecht is.

Nee, waar de grootste serie problemen in zit is het verhaal. Net een tikkie te ongeloofwaardig, en dan heb ik nog niet de grootste moeite met de kaping zelf, maar wel met het plan dat de uberbadguy daar dan mee zou moeten hebben. En de hele geforceerde tocht om het losgeld op tijd af te leveren is er ook wel wat heel erg met de haren bijgesleept. En dan nog Garber's avontuur in de corruptie, of de directe videolink die op magische manier blijkt te werken... allemaal net een beetje te veel.

Qua regie is het dan ook allemaal weer niet heel slecht, maar van Scott verwacht ik eigenlijk toch wel een beetje meer dan 'niet heel slecht'. Jammer, viel toch tegen.

Gemma Arterton kende ik alleen van die enorme reclameborden langs de snelweg - en daar vind ik haar nou niet echt mooi op staan...

In deze film komt ze een stuk mooier uit. Maar de film gaat niet alleen maar over Gemma, of beter gezegd, Tamara - het is een leuke komedie met roddel en achterklap in een klein Engels dorpje, met een stapel suffe intriges volgens de oude structuur van 'a comedy of errors'. Met een subtiele humor, waarvan je niet de hele tijd slap van het lachen bent.

En dus best leuk. En, Stinissen zegt wel terecht dat je deze film na het zien gelijk weer vergeten bent... maar, er komt na een maandje of wat bij mij ook vast wel weer iets van terug, zoals 'ohja, dat grappige filmpje dat ik toen gezien had'.

Rare film.

Indertijd zou ik 'm gaan zien, maar daar kwam iets tussen. En later nog een keer. Dus nu net pas voor het eerst gezien.

Nou hou ik op zich best van ongebruikelijke films - er zijn al zoveel gewone, dat verveelt wel eens. Maar deze is wel wat erg raar. Het plot slingert alle kanten uit, de tekenfilmpjes ertussendoor voegen wel stijl toe - maar welke. Iets meer lijn in het verhaal had wellicht geholpen, nu bleek ik elke keer weer afgeleid te zijn. Wel weer mooie vormgeving, maar ook weer een hardcore rare Lori Petty. En een nuffige Naomi Watts, en een (ahem) zichzelf spelende Malcolm McDowell.

Een soort parodie op Mad Max, dat is wat ik er van maken kan. Niet echt gelukt. Wel een erg fijne soundtrack.

We'll always have Rooney.

Nouja, ze was misschien nog niet zo bekend in 2009. Maar toch, ze steekt wel wat af bij de meiden op de school. Verder heeft het suffe kostschoolverhaaltje maar weinig te brengen - alle cliches komen braaf op tijd langs, en het einde is ook al zo voorspelbaar als wat. Beetje jammer.

Verder hier en daar echt over the top ongeloofwaardig, en de spanningsboog klopt niet - af en toe is het gewoon saai. Ook dat is al een beetje jammer.

Leuk.

Misschien niet het meest voor de hand liggende woord om deze film mee samen te vatten - er is tenslotte weinig leuks aan het verhaal, de film is zeker in het begin af en toe knap langdradig, Blanchett speelt een zwaar getroebleerde persoon die ver voorbij de normale hulp is - en ze wordt ook nog eens omringd door evenzeer getroebleerde mensen. De beelden zijn strak op het kille af, de locaties zien er uit alsof het een documentaire over het brutalisme is, en ja, de muziek moet je liggen maar ook daar is leuk een woord wat niemand gebruiken zal.

Maar het is wel leuk dat zo’n film als dit nog steeds gemaakt kan worden - een intrigerend en meeslepend verhaal over een ongewoon persoon vol innerlijke problemen, zo verknipt als het maar kan - en volstrekt overtuigend als dirigent, dat ook. Ja, ik heb er wel eens een meegemaakt, en wat Blanchett hier speelt kon haast een regelrechte kopie van die persoon zijn - iemand die in haar adresboekje de mensen niet op naam heeft, maar op instrument. Een fraaie observatie van de wereld van de klassieke muziek - tijdens een uitvoering allemaal smetteloos deftig gekleed in keurig gestreken zwart en wit, maar achter de schermen gaat een wereld van emoties, intriges, achterklap en alle denkbare dimensies in gedrag verborgen. Het zijn net mensen, zeg maar.

De keuze voor de muziekstukken waar het orkest mee bezig is is wel wat gemakzuchtig - net als het motiefje van de celliste die gemotiveerd wordt door het concert van Jacqueline du Pré. En dan nog precies die uitvoering jatten voor dat stukje film ook, dat is wel helemaal slordig. En ook wel jammer dat we uiteindelijk niet de hele uitvoering van Mahler te horen krijgen, dat had er in de epische speelduur ook best nog bijgekund. Ok, narratief was dat misschien wat raar geweest, maar toch.

Toch, ondanks wat van dat soort vormfoutjes en wat jammerlijk gehannes met de opening credits en de veel te lange introductie is het wel zonder meer een fascinerende film. Sowieso geniaal gespeeld door Blanchett - zeker niet een van mijn favoriete actrices, dus zonder favoritisme of voordeel van de twijfel. De spanning wordt, even buiten de wat flauwe intro, bijzonder fraai opgebouwd terwijl ze zich dieper en dieper in de nesten werkt totdat je gevangen in het plot gewoon móet weten hoe het afloopt, met zorgvuldig gedoseerde zijlijntjes in het plot zoals bijvoorbeeld de heerlijke scene als de buren komen vragen wanneer ze haar repetitieuurtje heeft.

En het einde is toch ook wel echt volstrekt geniaal gevonden - en ook echt, hoe verzin je het. Het is toch maar zelden dat een film zo fraai, zo poetisch tot een afsluiting komt.

Ohja. Stierenvechten.

Zo iets waar heel Nederland graag met het vingertje voor klaar staat. Een achterlijke traditie, dierenleed, openbare wreedheid. Alsof wij op dat gebied recht van spreke zouden hebben, met onze achterlijke tradities van racisme en vuurwerk, onze positie als wereldleider in dierenleed in de varkensvleesindustrie en onze landbouw. En buiten dat, het is makkelijk om een mening te hebben als je op de bank thuis een biefstukje zit te eten, maar ga zelf eens in de arena staan. Het zijn niet die koeien van die cursus koeknuffelen, het is een speciaal op agressie gefokt beest van 800 kilo spieren wat na de voorronde allang weet hoe het afloopt en nog maar één enkel doel in het leven ziet en dat is om jou te ontleden tot wat losse atomen en een onwelriekende vloeistof.

En dan nog, om maar even zo te beginnen, wie onschuldig is werpe de eerste steen, dus eenieder die zich een oordeel aanmatigt over stierenvechten is een veganist, heeft geen huisdieren, heeft nooit vuurwerk afgestoken en doet uit principe niet aan Sinterklaas zowel omdat het een naar racistisch gedoe is als omdat het is uitgevonden door de commercie. En daarnaast moet je toch minimaal het oeuvre van Hemingway meerdere malen doorgewerkt hebben - met voetnoten en aantekeningen - en meerdere keren in het Baskenland zowel in de Frans- als Spaans- traditionele stijl evenementen hebben bijgewoond. Anders heb je gewoon geen recht op een mening. Dan heb je misschien een geloof, een overtuiging, maar daar liggen dan geen feiten en geen kennis onder. Probleem alleen is als je dat allemaal wel hebt, dat je dan waarschijnlijk nog steeds niet echt een mening hebt, want het ligt allemaal toch wat meer ingewikkeld dan die achterlijke tradities van ons hier.

Ja, er is wat te zeggen voor het idee dat het een barbaars ritueel is, een zinloze en wrede slachtpartij. En dat is ook zo, maar dat is de hele gang van zaken in een regulier abattoir ook, en wellicht zelfs veel erger - we kunnen dat niet afmeten aan de normen en het begrip van de stier, maar de gemiddelde gang van zaken die een gewone koe meemaakt op weg naar een biefstukje is beslist niet fraai, en je zou echt iets kunnen voelen voor de stelling dat een vechtstier misschien een heldendood verkiest boven een 'humaan' schietmasker in een donker en volgescheten gangetje in een vies slachthuis.

Deze documentaire geeft dus een glimps van die andere kant van het verhaal. Hoe het gaat in de arena - waar zo ongeveer geen enkele van de zo vurige tegenstanders ooit iets van gezien, gelezen of geleerd heeft. Meer dan welke eerdere film of documentaire ooit geeft het een haast tastbaar idee van hoe het toegaat. Vooral door de constante focus, de volgens mij unieke geluiden van de toreador en zijn helpers met een richtmicrofoon opgepikt uit het lawaai van de arena. Waarbij enerzijds wel duidelijk wordt dat het hele ritueel in feite gewoon business as usual is, het afdraaien van een vooraf bekend scenario - maar aan de andere kant ook dat de stier bepaald niet een willoos en kansloos slachtoffer is, en het gescheurde kontbroekie van onze held aangeeft dat als die hoorn een paar millimeter naar rechts gezeten had, het einde oefening was geweest. Een doorboorde slagader in de lies is niet iets wat je overleeft. En dat botsinkje ook al, ik heb zulke stieren door tweeduims eikenhout zien beuken alsof het een luciferhoutje was. Die hele mooi rood geverfde barriere is gebouwd van eenvoudig vervangbare onderdelen. Laat dat even rustig tot je doordringen.

Dus ja, het ligt wat genuanceerd wellicht. En al trekt het idee van een traditionele corrida me absoluut niet - en heb ik er ook nog nooit een zelf gezien - gaat het me te ver om dat te veroordelen en diezelfde avond een biefstuk te eten. En evengoed is het me een stap te ver om de niet-dodelijke Franse variant van stiertje-tik of wellicht zelfs stiertje-prik te veroordelen, zolang het er uitziet alsof de stier daar uit zichzelf aan meedoet en lol aan heeft. Ga eens naar de Camargue voor een paar van dat soort events voordat je daar iets over zegt. Maak eens een weekje of wat mee hoezeer dat een deel is van het leven daar, en maak eens mee hoe een stier die niet wil meedoen misschien wordt uitgejouwd, maar verder wel met rust gelaten wordt. Nouja, totdat het tijd voor de biefstukjes wordt dan, vanzelf.

Met die hele inleiding van mijn ziel af, wellicht tijd om het eens over deze film te gaan hebben. Wat wellicht enorm, enorm bewonderenswaardig is is dat Serra het heeft aangedurfd om een zo beladen onderwerp aan te pakken, en daar een zo monomane en beperkte benadering in te kiezen. Geen duiding, geen uitleg, geen talking heads, geen niks, zoek het maar uit. Laat de kijker zijn eigen weg maar vinden in de rituelen met de kledij die ergens tussen danser en homoerotiek in zitten. Met de wanstaltige hoeveelheden bloed, waarbij geen duiding van wie dat is. Met hoe de arme stier nog nauwelijks dood lijkt als hij zonder pardon weggesleept wordt, met zijn nog open oog door het zand. Met de onwaarschijnlijke dreunen die Roca op zijn lijf krijgt - en hoe de vechtstier, ondanks wat ik in mijn al te lange inleiding al beschrijf, eigenlijk nergens kwaadaardig op zoek lijkt om zijn kwelgeest tot elementaire deeltjes te vertrappen. De scenes in de bus, de verhouding tussen de mannen. De scene als Roca zich aankleedt, en hij nog blijkt te bloeden uit zijn achterwerk. Hoe de mannen uit hun ogen kijken als ze bezig zijn, de concentratie van Roca als hij voor zich opmaakt voor een recibiendo.

Je kan over het stierenvechten vinden wat je maar wil. Maar Serra heeft minstens even grote ballen als Roca en zijn makkers om dit zo de wereld in te gooien. En volgens mij is het ook zo ongeveer de enige juiste benadering van het hele fenomeen dat het stierenvechten is: laat het zien in alle onsmakelijke en gore details, in alles wat er achter de schermen en in de modder gebeurt. Als een dans van leven, dood en eten, zoals het ooit misschien ook bedoeld was, in de tijd dat de reguliere agri industrie nog niet pretendeerde iets om de dieren te geven. Met wellicht nog een vergelijkbare documentaire over die agri industrie als begeleiding, en hoe de minder fortuinlijke koeien daar hun eindje in vinden. Misschien zelfs een uitleg over hoe het stierenvechten in meerdere details haast nep is, met alle trucs die er bij gehaald worden, van het wisselen van het echte zwaard voor een lichtgewicht versie tot het bijvijlen van de hoorn.

Is het daarmee een 'goede' documentaire? Wellicht. Een prettige? Niet beslist, want je moet er maar zin in hebben om twee uur naar getergde en bloedende dieren te kijken. En wat me ook opvalt is dat er geen sprake is van de volgens mij toch vrij regelmatige martelgang waarbij de 'finale' steek met het zwaard talloze keren herhaald moet voordat het dan eindelijk eens raak is. Is dat dan kritiek, een verwijt aan Serra? Ja, misschien is het dat toch inderdaad wel. Hoe triviaal het misschien ook lijkt in de hele martelgang van het kansloze dier in kwestie tegenover de almachtige matador als representant van de nog almachtigere mensheid, het doet af aan de verder vrij strak feitelijke benadering, en dat was nou zo ongeveer precies het enige wat de film tot iets bijzonders maakt.

Leuk.

Jammer dat de production values af en toe wat tv-filmerig aanvoelen. Aan Hackman ligt het niet, die is als altijd prima. En dat is de nog jonge Matt Dillon ook - verrassend goed zelfs. Vooral de soundtrack plaatst het geheel in de jaren-80 met de lelijke blikkerige synthesizer geluidjes. En wellicht ook het hele idee van òòst-Berlijn.

Het hele idee had op zich wel kunnen werken als het verhaal ietsje minder suf Amerikaans was geweest. Nu komt het wat teveel over als een soort stedentrip, een stereotype Amerikaanse vakantie naar Europa in een halve week. Een soort minder komische variant van Eurotrip (2004). En behalve dat al, hetzelfde idee is in talloze films beter uitgewerkt, van Frantic tot de Taken-reeks. Of deze dan het eerste was? Er is vast wel iets te vinden in de jaren-30.

Wat rammelende televisiefilm. Slordigjes geacteerd, maar het is vooral het verhaal wat me wat weinig tevreden stelt - het kiest wel heel erg de gemakkelijkste uitweg. En dat de arme Sara na de ene na de andere keer overspoeld te worden met denigrerende opmerkingen, dan nog eventjes slikken moet dat haar boeuf bourguignon toch in de uiteindelijke stew terecht moet komen... ik zou het niet vreten.

Van Teri Polo heb ik echt wel eens beter werk gezien, de rest kende ik niet - en die maken hier ook weinig indruk.

Vreemde film over een ernstig getroebleerde tatoeëerder (ehh, volgens de spellchecker is dat echt een woord). Niet al te best geacteerd door Bruce Dern, verder dan rare bekken trekken lijkt het niet te komen. En of Maud Adams nou zo'n goeie actrice is? Misschien dat ze eerder de rol kreeg omdat daar nogal wat bloot voor nodig was - in ieder geval voor de begrippen van 1981. En de rest van de cast maakt ook al absoluut geen indruk. Misschien komt dat deels ook doordat het geluid erg lelijk is - het lijkt wel alsof het er achteraf bijgeprutst is. Misschien zijn er ook kopieën in omloop waarbij dat minder storend is.

Maar wat zeker wel de moeite is zijn de tatoos zelf. Mooie stijl, en op het lijf van Maud Adams komen ze ook prachtig uit. Maar daar kan je ook een plaatjesboek voor opslaan.

Snelle, flitsende film met een ongeloofwaardig scenario maar dat maakt niks uit. Leuk om naar te kijken, goed verhaal, perfect in beeld gebracht, en in stijl geacteerd. Als je dit genre zoekt is het een topper, als je niets met dit gener hebt heeft het geen zin om te kijken. Voor een prima recentie, het verhaal van Metalfist kan zo in de krant, helemaal mee eens - alleen geef ik volgens mijn geheime recept 4 sterren.

Sterk punt is dat de hele cast uit deel 1 weer meedoet, en nog wat versterking krijgt ook. Pa Bertineau bijvoorbeeld, de generaal. Wel net ietsje minder dan deel 1 - t'is net wat minder nieuw - maar aan de andere kant wel een paar heel geslaagde grappen.

Nog eens op herhaling met de taxi. Vernieuwt nog iets minder dan deel 2, maar wel weer dezelfde cast, en ook weer een paar heel geslaagde grappen. Wel is het verhaal met de kerstmannen op de rand van te flauw. Leuke cameo van Sylvester Stallone - dat was zo verrassend dat ik toch even moest checken of hij het echt was

Ai, Marion Cotillard doet in dit deel niet meer mee. Jammer. En er is wel meer mis... dit is echt een deel teveel in de serie, want, de grappen werken minder goed, het verhaal is te flauw. Het begin is nog een beetje leuk, daarna gaat het heel snel bergaf.

Onduidelijk drama zonder inzicht in de diepere kant van de zaak, zonder inzicht in de beweegredenen of verdieping van de karakters. De problemen die onvermijdelijk komen blijven daardoor wat onduidelijk, ontastbaar. Daardoor ook ontstaat op geen enkele manier een sympathie voor, een binding met een van de rollen. Onherkenbaar, dat is het woord eigenlijk.

Op zich best een leuk en fris idee, de grofgebekte teddybeer die altijd alles op stelten zet. De film laat aan de andere kant af en toe wel wat liggen - er zijn wat verhaallijntjes die te gewoon en te saai zijn zoals de relatieperikelen en de ontvoering. En wellicht werkt het als je het geheel voor de tweede keer ziet gewoon ook wat minder. Met beren of zelfs teddyberen heeft het allemaal niet zoveel te maken, wellicht dat daar toch wat mensen mee op het verkeerde been gezet worden.

Wahlberg en Kunis zijn stuk voor stuk echt prima - en Ted zelf natuurlijk helemaal. Maar dat de vonken er nou vanaf vliegen met die twee, mwah, op het vlak van romantiek scoort het voor mij echt helemaal niet.

Als aanleiding voor deze nieuwe kijkbeurt overigens de aankondiging dat Ted 2 binnenkort van Netflix verdwijnt (en dit deel misschien ook wel, daar heb ik niet echt de moeite voor genomen om dat te checken). Maar twee delen direct achter elkaar is me toch echt te veel, eerst maar weer even wat anders.

Leuker dan deel 1.

Niet dat alle grappen werken, dat nou ook weer niet, maar de timing is wel echt goed - en het is geloof ik vooral dat waarin dit tweede deel beter is dan het origineel. En de gimmick van bekende acteurs en Amerikanen die langskomen voor een cameo werkt grotendeels erg goed, met Liam Neeson dan wel als mooiste voorbeeld. En Seyfried werkt beter dan Kunis, al ligt dat misschien meer aan Wahlberg dan aan Kunis.

Verder is Ted gelukkig even lomp en grof gebleven. Dat valt dan alleszins mee, het gebeurt tenslotte nogal eens dat een Amerikaanse productie veel last heeft van kritiek uit de neoconservatieve hoek.

Fijn filmpje, oppervlakkig.

De muziek klopt, en het liedje wat wint raakt. Fanning en Burić spelen prima, en voor zover het Fanning's eigen stem is? klinkt het ook allemaal best fijn. Wat meer kritiek op de genadeloos harde exploitatie van dit soort programma's had misschien wel op zijn plaats geweest. Ettelijke miljarden verdiend over de rug van precies dit soort mensen, en het merendeel ziet daar geen stuiver van. Te triest voor woorden, en dat zo iemand als Fanning daar dan nog dit soort slappe maatschappijkritiek over speelt maakt het eigenlijk alleen nog maar erger.

Op de rand te doen als je elke denkbare vorm van intelligentie uitschakelt. Het verdienmodel van vd Ende in een notendop.

Voor mij zijn de teenage mutant ninja turtles geen jeugdsentiment - heb de originele serie of strips nooit gezien. Dus heerlijk blanco deze film in, en dat beviel best - leuk leeghoofdig vermaak, vlot aan elkaar gebreid met af en toe leuke actie. En een film met Megan Fox heeft natuurlijk sowieso al een stevig punt extra - hoewel me wel opvalt dat er wat veel overeenkomsten zijn met haar rolletje in Transformers. Had ze dat zelfde jasje daarin ook al niet aan? Maakt niet uit, staat haar goed. Mag van mij best een tweede deel komen, en een derde ook - als Megan maar wel meespeelt. Is anders toch niet hetzelfde, ben ik bang.

Het vorige deel viel bij mij best goed, dus ik had wel redelijke verwachtingen bij deze film. Viel wat tegen. Het ontbreekt vooral aan humor eigenlijk, iets vrolijks, het zit allemaal net aan de verkeerde kant van jezelf te serieus nemen. Wat er overblijft is eigenlijk alleen leuk door de aanwezigheid van Fox (tsja, dat vind ik er nou een keer van) maar die heeft net wat te weinig screentime om dat goed te laten werken.

Jammer, niet mijn film - nouja, ik ben ook een beetje ouder dan de doelgroep, zal ik maar denken.