Meningen

Half/half.

Op zich is de setting in Sao Paulo leuk, en er zijn een paar erg goeie locaties. Maar de beelden zijn met een paar leuke uitzonderingen niet echt top, Masumi overtuigt niet heel erg als yakuzaprinsesje en Rhys-Meyers viel me ook niet heel erg mee als de laconieke held zonder geheugen. En het einde is wat slap, leuk dat er een opening voor een vervolg wordt gegeven maar het voelt ook nogal onaf. Misschien het ergste nog wel, de evil Muramasa krijgt wat te weinig evils te doen.

Dan telt dat bij mij op als een wat onvervulde belofte, een goede poging, een mooie oefening maar zonder het resultaat waar je toch eigenlijk op hoopt. Misschien dat een vervolg dat dan inlost.

Moralistisch kijkvoer.

Stereotype Frans, inderdaad - niet dat de Fransen zo zijn, maar de televisiefilms die ze produceren hebben wel een soort sfeer over zich - en deze druipt daar ook van. Op zich niet verkeerd, ik mag dat wel. Maar deze is dan weer wat anders, er zit een braaf stukje moraal onder waardoor het wat veel een jeugdfilm of een schoolfilm wordt. Wel gelukkig ook nog wat leuke freerunning scenes erbij om het verhaal wat op te luchtigen. Maar het is het verhaal dat me wat moeilijk ligt, net een beetje te netjes en te geëngageerd. Daarmee struikelt het wat over een teveel aan goede bedoelingen. Aan het acteren, camerawerk en de locaties ligt het niet, die zijn prima.

Blurp is bezig met een serie films over conflictjournalistiek. Onvermijdelijk dat deze daarbij herzien moest worden. Misschien niet de film met het meeste spektakel, maar wel behoorlijk geloofwaardig en met een erg sterke sfeer.

Gibson speelt een van zijn betere rollen - de vleug naïviteit die over hem hangt is mooi in balans met de af en toe doorsijpelende Mad Max en Lethal Weapon trekjes, en hij vervalt nog niet zoals later teveel in rare trekken en maniertjes. Ook Weaver, ergens mooi midden tussen femme fatale, doelloze love interest en mysterieuze vrouw, is goed op haar plaats. En Linda Hunt natuurlijk, knap gecast en sterk uitgewerkt - je kan er vraagtekens bij zetten of ze nou zo'n goede actrice is, maar deze rol zet ze toch onwaarschijnlijk goed neer.

Dat de intrige rond Soekarno en de PKI er wat marginaal onderbelicht uitkomt kan ik de film niet aanrekenen, sterker - we zien het verhaal door de ogen van Hamilton, die er zeker in aanvang ongeveer niks van begrijpt, geen inzicht heeft in de toch wat ontoegankelijke gang van zaken in Indonesie, ondanks de les met de Wajang.

Onevenwichtig.

Duidelijk is wel dat het de bedoeling was een epische film te maken, en de productie had zo te zien ook niet te lijden onder een beperkt budget. Maar Cimino en Stone verliezen zich teveel in bijzaken, teveel getob wat de vaart uit de film haalt en de aandacht afleidt. En Rourke krijgt te weinig tegenspel dat op kan tegen de overmaat energie die hij meebrengt - niet van de mafia, niet van zijn collega's, en niet van zijn vrouwen. Jammer, aan hem ligt het niet.

Wat wel knap is dat het overduidelijk een jaren-80 film is, maar dat het toch nergens echt gedateerd overkomt. Er zijn toch niet zoveel films uit dit genre en die tijd waar dat van gezegd kan worden.

Ik werd herinnerd aan John Frankenheimer, en ik bleek nog een paar DVDs te hebben liggen van voor de tijd dat ik aan MM deed. Dus hoog tijd om maar eens wat te herzien en er iets over op te schrijven. En maar eens begonnen met deze in potentie geniale film, want een origineel en mooi plot, een behoorlijke cast en met Frankenheimer een regisseur waarvan je verwacht dat-ie er iets van maken kan.

En ja dat valt dan niet mee. McCarthy is op zich niet echt slecht vind ik, maar hij overtuigt weinig in de rol die hij heeft. Teveel een onschuldig melkmuiltje, dat helpt ook niet - zijn karakter vraagt misschien wat meer om een doorgewinterde rotzak. Tegenspel van Golino - om haar had ik indertijd die DVD gekocht, wat een mooie meid is het toch. En Stone vanzelf - die op zich misschien wel goed op haar plaats is in haar rol, maar door de scene waar ze achter de auto schuilt een slechte start krijgt qua geloofwaardigheid.

En dan vliegt het plot ongeveer alle kanten uit - of heb ik gewoon niet goed genoeg opgelet. Kan ook, want ik had wel wat moeite om bij de les te blijven moet me van het hart, want qua beeld viel het me allemaal wat tegen - en gaat film daar niet per definitie om. Wat ook niet helpt, het is al eerder gezegd, is dat de DVD wat liefdeloos gemaakt is. Kleurloos is wel een toepasselijk woord, en de aspect ratio staat ook wel wat lelijk op de schermen van nu. Of zou het idee geweest zijn om op die manier het gevoel van de late jaren '70 op te roepen. Hmm, nou nee, laat maar.

Tranentrekken als olympische sport.

Het verhaal is natuurlijk wel een beetje gezocht - overduidelijk ten dienste van het effect wat beoogt wordt. Niet dat dat echt stoort overigens, daar is de film als geheel veel te sterk voor. De cast is gewoonweg perfect en ook precies passend, met de voor de hand liggende uitschieters voor Memo en Ova - de voor mij onbekende Aras Bulut Iynemli en Nisa Sofiya Aksongur, waarbij die laatste ook nog eens het schattigste filmdochtertje ooit is. De scene waar ze aan beide kanten van de muur staan zag ik halverwege een erg heet bord pad thai, dus liep het aan alle kanten over m'n smoel. Door de peper, natuurlijk.

Toch twee kleine dingetjes. De raamvertelling, met de mooie bruid die terugdenkt aan het verhaal - in de aanhef werkt dat nog net wel, maar aan het einde vond ik het afdoen. En even vanuit het idee dat het toch nogal een sprookje is, zou ik het logischer hebben gevonden om voor een happy end te gaan zonder vlucht naar het buitenland - gewoon in het oude huis met Mine er bij.

Overigens prachtige beelden ook, niet alleen het voor de hand liggende idyllische landschap thuis, maar ook in de cel. Mooi werk.

Voorspelbaar veel te mak en braaf in het bedoelde onderwerp, niet echt grappig en ook niet echt onderhoudend - ik zag 'm op een erg regenachtige dag, anders had ik de aftiteling beslist niet gehaald.

En wat er eigenlijk beter uit komt dan het eigenlijke onderwerp is hoe ontzettend scary die weekjes op stap met de kerk zijn. Hersenspoelen voor gevorderden, alles wat afwijkt eventjes grondig onderdrukken en wegpoetsen. Als je dit zo ziet verbaast het niet dat er in de VS zoveel rare vogels rondlopen, met al die repressie en conformatie.

Dyer is niet onaardig in haar rol, maar ik zie haar liever in iets leukers.

Familiefeestje.

De Smith- en Depp-clans doen een projectje samen. Met wisselend succes, de eerste helft vond ik best geslaagd en af en toe ook behoorlijk grappig. Vooral omdat de meiden samen best leuk zijn, en de grappen van de maffe yogaleraar en de rare accenten best goed werken. Maar in de tweede helft als de brazi's te voorschijn komen wordt het me veel te flauw allemaal - zoals de tekst op de poster 'do your wurst' al duidelijk aankondigt. Wellicht had dat deel van het plot beter weggelaten kunnen worden.

Het antwoord op de vraag hoe het dan verder gaat na zo’n highschool coming of age komedie. Niet heel onaardig gedaan, en met een enorme cast. Je zou er eigenlijk meer van verwachten, maar het genre komt wel met een heleboel beperkingen die kennelijk niet te overwinnen zijn - en wellicht de belangrijkste wel, dat een komedie toch niet erg goed werkt zonder grappen. Teveel van de verondersteld hilarische situaties zijn gewoon niet leuk, en vaak zelfs niet eens herkenbaar of invoelbaar. Maar voor hoeveel onder ons is een situatie als de twee dezelfde jurken ooit voorgekomen, en dan ook nog eens zonder dat je je dan primair zou schamen voor zo’n absurditeit als een kledingstuk voor eenmalig gebruik?

Tsja, er zullen vast nog mensen zijn. Maar ik hoor daar niet bij. Niet mijn film, zullen we dan maar zeggen. Zonde van alle werk, en alle impact op ons gezamenlijke leefmilieu die deze productie veroorzaakt heeft.

Onorigineel en zonder enige durf. Het is dat de dames best aardig zijn om naar te kijken en dat de camera vakkundig gevoerd wordt, verder heeft de film maar erg weinig te brengen. Daarmee eigenlijk een soort mening waar ik wel vaker op uitkom bij de originals van Netflix - het is het allemaal net niet. Nouja, als het doel is om overbodig kijkvoer te produceren, dan is dat volledig gelukt, maar als dit in de bioscoop was geweest dan had ik me toch echt serieus bekocht gevoeld.

Eindelijk eens een romantische komedie met een originele insteek

Heerlijke zwarte humor, mooie rollen van Ben Kingsley - die eens een net iets andere rol speelt dan gebruikelijk - en Tea Leoni. Mooi om te zien hoe het stel naar elkaar toegroeit. Echte liefde.

Aardig niemendalletje, leuk voor even tussendoor. Beetje een mix tussen romcom en een soort feelgood - dat zal wel vooral door de mooie beelden van het eiland komen. Leuk om Tia Carrere weer eens te zien, verder weinig bijzonders.

You never really saw this movie.

Meer een mood piece dan een narratief, vandaar. Zoals Zinema het al zo mooi uitdrukt, 'een film die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht'. Toch viel het geheel bij mij erg goed, de eenheid van de duistere beelden, het grimmige smoelwerk van Phoenix en de spaarzaam dreunende muziek - het klopt wel allemaal gewoon, en dat we dan net niet precies te zien krijgen waar het om te doen is maakt de film waarschijnlijk een stuk sterker dan hij anders had geweest. Ietwat eenzijdig misschien, want de film steunt wel volledig op de sfeer en het karakter van Phoenix, maar toch ook wel een schoolvoorbeeld van hoe dat dan moet.

Jammer wel dat het einde wat ontkracht wordt - de belofte is duidelijk, en waarom de angel er uit wordt getrokken is me niet geheel duidelijk. Dat was pas een einde geweest.

Deze film heeft maar een echt positief punt, en dat is Naomi Watts - ze is tenminste nog behoorlijk aan het spelen. De andere acteurs zijn volstrekt ongeinspireerd bezig of hebben nauwelijks wat te doen. Brolin is niet alleen miscast maar straalt ook nog eens uit dat hij geen flauw idee heeft wat hij in deze film te zoeken heeft. Anthony Hopkins is alleen maar bezig om als een dom oud mannetje uit z'n ogen te kijken - misschien gaat dat ondertussen vanzelf, maar bij mij werkt het als nagels op een schoolbord.

Het verhaal - tot overmaat van ergenis ook nog door een zeurderige voice over uitgelegd - is volslagen plat, er gebeurt ongeveer niks, het gaat allemaal nergens over - ergens aan het einde is er ook nog eens zo'n soort citaat waarin dat uitgedrukt wordt. Daarmee geeft Woody Allen zijn eigen film een trap na - als je zelf al zegt dat het nergens over gaat, waarom val je dan je publiek lastig met deze film?

Match Point was wel leuk, VCB ook nog wel, maar de rest van wat Allen de laatste jaren aflevert komt op mij toch vooral over als overbodig en geeft voor mij aan dat de goede man misschien maar beter eens met pensioen moest gaan. Wat hij hier nog wel voor elkaar krijgt is dezelfde frisse stijl van beelden als in de laatste paar films - of ligt dat misschien aan de cameraman...

Afrader, tenzij je echt een verstokte en kritiekloze Allen-fan bent.

Wat werkt is de erg fraaie beelden van het schip, de havens, en alle rommel die daar op de een of andere manier kennelijk bij hoort. Het zet een sfeer die klopt, die werkt en bonst. Net als het gebonk van McGregor met alles wat beweegt misschien, al ontbreekt daar het aspect van geloofwaardigheid wat te veel bij.

Langs dezelfde as rammelt het verhaal ook nogal. Valt het de andere karakters in het spel dan echt niet op dat Joe teveel weet van de zaak waar het om draait, dat daar een luchtje aan zit, terwijl hij het zelf zo ongeveer letterlijk opdist? En sowieso al, is het niet net wat al te toevallig, hoe hij haar vindt?

De cast is prima, ondanks (want meestal ligt hij me echt helemaal niet) de hoofdrol van McGregor. En ook ondanks de ongebruikelijk volgende en zwakke rol van Swinton, die toch haast patent heeft op krachtige, sterke karakters. En ook ondanks de als altijd overtuigende Mortimer, die eigenlijk gewoon een veel te klein rolletje heeft. Je zou ze een beter script gunnen, allemaal. En hoewel Mackenzie uit dit script wellicht het maximale weet te halen, je zou ze ook allemaal een regisseur gunnen die een beter script uitzoekt. En wellicht heeft hij die les inderdaad geleerd, aan zijn lijstje te zien.

Maar ondanks dat alles is deze film niet alleen maar slecht. De sfeer is beslist knap gedaan, en de soundtrack klopt er ook prima bij. Niet te veel over nadenken verder, daar wordt de score niet hoger van - dat is wellicht het meest fnuikende probleem.

Heerlijk zwarte humor, af en toe prettig schrijnend zoals dat bij zwarte humor past. Prachtig gespeeld door Charlize Theron - die weer eens laat zien dat ze met haar mooie smoeltje heel goed een lelijk persoon kan zijn. Patton Oswalt wordt nogal eens genoemd, maar ik vind vooral Buddy en z'n vrouw - Patrick Wilson en Elizabeth Reaser - perfect gecast; het contrast met Mavis kon nauwelijks groter.

Erg goed!

Misschien niet op een goed moment gekeken, want ik vond deze film wat tegenvallen. Ietwat saai, dobberend, en zonder de magie die er eigenlijk in had moeten zitten.

De mooie plaatjes - die er ook wel een beetje bordkartonnig uitzien, maar dat stoort me niet echt - en de reis met de trein doen nog wel wat. Maar de rest is om bij in slaap te vallen, het pakt me nergens.

Nogal flauw, zoals te verwachten. Van een film van Mel Brooks, en dan ook nog Gene Wilder in de hoofdrol kan je ook niet echt iets anders denken. Niet mijn ding, ik keek alleen omdat Gene Hackman er in meespeelt. En ja, die heeft dus een heel klein bijrolletje. Wel grappig, maar niet meer dan dat.

Meer zijn zijn algemeenheid is Frankenstein voor mij nooit helemaal losgekomen van de stomme film - in tegenstelling tot Dracula, die een eigen genre is geworden. Frankenstein is in alle versies die ik daarvan gezien heb toch te knullig, te flauw, meer iets van de steampunk technologie dan iets wat leuk of eng zou kunnen zijn - en als je dan voor die steampunk gaat, dan zijn er wel betere onderwerpen dan een opgewarmd lijk te verzinnen. En een dulle klucht, daar past het hele concept voor mij niet zo goed op.

Als film is het verder wel ok, de beelden zijn prima, en de keuze voor zwartwit is logisch en fraai. En in de cast is het name droppen en spotten, je krijgt haast makkelijker een bingo met de kaart wie er niet meedoet. Wellicht verklaart dat ook de aanwezigheid van Hackman, die verder toch niets heeft gedaan in deze richting - voor zover ik tot nu toe gevonden heb dan.

Mad Max zonder Max.

Visueel best aardig, maar wel erg langdradig en saai. Eigenlijk is het enige wat een beetje interessant is de looprobot. De personages blijven teveel abstract en daardoor niet sympathiek, zodat het je als kijker al snel niet meer interesseert wat er met ze gebeurt en hoe het afloopt.

Ik heb eigenlijk niks met het Engelse koningshuis. Ook niet echt met het Nederlandse eigenlijk - of welk ander dan ook. Dat helpt me bij deze film dan weer een beetje doordat ik niet van te voren al wist hoe het af zou gaan lopen. Queen Victoria heeft natuurlijk wel een grote naam - ook ik had daar wel al eens van gehoord - maar dan toch meer als de naamgever van het Victoriaanse tijdperk, de architectuur die daar bij hoort, de eerste stappen van de industrialisatie en de verering van de technologie die daar in die tijd nogal bij hoorde.

Dan heb ik op zich wel een hele serie films uit een vergelijkbaar genre gezien. Wat deze daar echt wel prettig bij af laat steken is het opene, toegankelijke. Geen bombarie, geen overdreven poeha en poespas, maar eigenlijk een heel mooi verhaal over een aardig meiske dat wat moeite heeft met haar familie en daar uit wil ontsnappen, en zoekt naar een manier om samen te kunnen zijn met de jongeman waar ze verliefd op is. Ooeeewh, wat romantisch.

Daarover, en een klein beetje over de intriges van de troonsopvolging gaat de film eigenlijk. Dat wordt ook al wat aangekondigd door de titel - die is dan ook niet zoiets als 'the enormously long reign of Queen Victoria'. Over de ontwikkeling van architectuur, of van de industriele revolutie, urbanisatie en armoede zien we dan ook niet zoveel.

Ik geloof er op zich niet zo heel veel van dat het allemaal historisch verantwoord is, ik vermoed toch wel dat er nogal wat aan het verhaal opgeleukt en bijgestuurd is om het wat in populariteit afgezakte Engelse koningshuis een steuntje in de rug te geven. Maar is dat erg? Het is een sprookje, zoals wel meer dingen rond elk koningshuis dat lijken te zijn. En een heel prettig sprookje, waar Victoria op een uitermate prettige en plezierige manier wordt neergezet.

En wat dat betreft kon Emily Blunt natuurlijk niet beter gecast zijn. Ze kan bij mij toch al niet stuk. Maar in tegenstelling tot mijn voorganger vind ik daarnaast wel dat ze volstrekt geloofwaardig is ook nog eens. Open, tikkeltje naief, en erg aimabel - echt precies het goeie smoeltje er voor - ze lijkt er in de verte ook nog wel wat op. Dat kan je dan niet vinden passen bij de naam die Victoria heeft als een soort oermoeder van Thatcher - de iron lady, maar het klopt wel behoorlijk goed met het beeld dat je over Victoria krijt als je wat naleest op de wikipedia - vooral een aardig en verliefd meiske.

De kalme zetting van het verhaal doet daar ook een heleboel goed mee. Ik denk dat de keuze om de aandacht vooral op deze periode te leggen slim is - het positieve overheerst, er valt nauwelijks een ongerijmd woord in de romantiek - en waar dat nog even zo lijkt te worden komt daar een prachtige oplossing voor - die overigens wel redelijk geromantiseerd is. En daarmee wordt de sleur zowel als de wat depressievere periode dan mooi omzeild - bijna zoiets als 'en ze leefden nog lang en gelukkig', wat natuurlijk neerkomt op sleur. Daarom houden sprookjes ook daar op.

Maakt wel dat het overkomt als koningshuispromotie. Hoort ook wel wat bij een sprookje.

Erg aangename komedie. Met misschien wel wat flauwe humor, maar die werkt wel, de film is erg grappig. Het verhaal balanceert perfect op de rand van compleet absurd en een parodie op of ode aan het genre, zodat het verhaal nog wel steeds blijft werken, maar de grappen ook goed uitkomen. En gelukkig eens niet zo'n zouteloze Amerikaanse slappe hap, maar met een heleboel schuine grappen en woordspelingen voor boven de 18. Die kan je dan smakeloos of platvloers noemen - want, ja, dat is het misschien ook wel - maar je kan er ook gewoon om lachen.

Prachtig om te zien ook dat gevestigde namen als Natalie Portman (weer een prachtige rol trouwens) en Charles Dance met alle prijzen die ze gewonnen hebben zich niet te goed voelen voor deze film, zich niet laten verleiden tot een elitaire verhevenheid, maar dat ze ook gewoon lol kunnen hebben in hun werk. De hele cast is overduidelijk met plezier bezig, en dat komt ook over. En niet in het minst Danny McBride, die de film begint als mislukte antiheld - maar daar langzaam bovenuit stijgt, en aan het eind van de film de echte held van het verhaal blijkt te zijn.

Echt een aanrader, en ten onrechte slecht beoordeeld - vooral denk ik door diegenen die het zoveelste serieuze sprookjesverhaal hadden willen zien, in plaats van een komedie die de gevestigde waarden van het genre stevig omschudt.

Meh.

Langdradig, de ene onwaarschijnlijke aap uit de mouw na de andere, en voor een romkom twee nogal dodelijke missers - het is nergens leuk, en het wordt eigenlijk ook nergens geloofwaardig dat de twee iets in elkaar zien. Kutcher verbaast me zoals wel vaker met een soliede rol, Witherspoon lijkt er wat op de automatische piloot bij te hangen.

Aardig klein filmpje met een ingetogen verhaal - komedie/drama is niet echt heel erg op z'n plaats, ik zou het een feelgood/relatiefilm noemen. Ook wel een beetje een vrouwenfilm, misschien. Leuk gespeeld - waarbij opvalt dat de dames Blunt en DeWitt erg goed zijn samen - en ook als zussen overtuigen. Muziek, beelden en sfeer zijn prima in evenwicht. En een leuk einde.

Let's hope we take a piss tomorrow.

Ergens heb ik zo'n vermoeden dat Sorrentino zelf constant bezig is zijn publiek in de zeik te nemen. Even los nog van het citaat over intellectuelen, de titel wordt in de overvloed aan loshangende onderwerpen nauwelijks waargemaakt, niet verder uitgediept dan de andere zaken die langs komen en niet meer doel lijken te hebben dan te dienen als kapstok voor een serie nogal onsamenhangende scenes zonder lijn, richting, ontwikkeling of doel. Je kan er in zien wat je wilt en alle kanten mee uit. Voer voor oeverloze discussie door een hele zwik intellectuelen.

Wat het toch tot een bijzonder fijne film maakt is de haast overdreven mooifilmerige manier waarop alles in beeld komt. Bijzonder fraai. En buiten dat ook nog dat het merendeel van de scenes erg grappig is - af en toe subtiel, maar ook fijn lomp - het ouwe stel in het bos is daar wel een leuk voorbeeld van. Wel soms twijfelachtig hoe dat precies aan het totaal bijdraagt, maar los daarvan is het hele zaakje volslagen maffe personages dat de film bevolkt wel tamelijk geniaal bij elkaar gezocht en ook in de relatief kleine rolletjes perfect gecast en gespeeld - bijvoorbeeld Paloma Faith als de onsympathieke en ongeloofwaardige zangeres - ik geloof geen moment dat haar houterige spel niet zo bedoeld is. Eigenlijk als enige foutje dat Caine af en toe net iets teveel op Toni Servillo lijkt, met precies zo'n blik en die bril. Daar zie ik dan wel een regiefoutje in.

Even onsamenhangend en richtingloos als de scenes af en toe ook mooie, vaak scherpe en bijtende dialogen, soms grappig op zich en soms ook leuk omdat er iets of iemand stevig op de hak genomen wordt. Waarbij niemand gespaard lijkt te worden - met vaak weer even een kat naar de intellectuelen. De enige die de dans lijkt te ontsnappen is degene die ook als enige een min of meer sympathiek karakter lijkt mee te krijgen - de masseuse. Wellicht is het dus haar filosofie, die we als de boodschap van Sorrentino zouden moeten opvatten.

Alexandra Maria Lara en Bruno Ganz spelen weer eens samen - jammer dat er niet meer uitkomt, deze keer. Jammer vooral van het te ingewikkelde en te vage verhaal. En daar wordt dan ook nog eens vanalles bij gesleept waardoor het helemaal niet meer te volgen is. Jammer - zonder die onzin was het misschien nog wat geworden. Sommige shots zijn best mooi, maar blijven in het luchtledige - je kan duidelijk zien dat er zeker voldoende talent bezig is, en daarom eigenlijk des te triester dat dit het resultaat is.

Een beetje teveel relationeel gezeur tussen vader en zoon - overigens zonder enige diepgang. En veel te weinig natuur. Voor mij dan tenminste, en omdat ik vader en zoon eerlijk gezegd niet zulke heel interessante personages vind wordt het daarmee een nogal lange zit. De landschappen zijn ongetwijfeld heel mooi (zeggen ze tenminste steeds) maar visueel ontbreekt het op dat vlak wel wat. Misschien dat de tocht wat teveel afgeleid heeft van het beeldmaken. Begrijpelijk misschien, maar de traditie is dan dat je daar alleen je familie mee lastigvalt, met Kerst of zo.

Yay, Belgische zombies!

Het zombiegenre is niet heel makkelijk - niet simpel om daar nog iets origineels in te doen, en er zijn een hele serie voorgangers die nauwelijks te overtreffen zijn en bijna elke variant op het thema al zorgvuldig uitgemolken hebben. Toch doet deze film het niet slecht. Fijn veel humor, absurditeiten en vooral natuurlijk veel gore. Eigenlijk is het enige wat me als kritiekpuntje invalt dat de timing niet altijd perfect is, de spanning valt af en toe een klein beetje weg.

Voor mij als ‘Ollander alleen onbekende acteurs, en als ik dan zie hoe goed die bezig zijn voel ik toch wel een klein tikje jaloezie. Al weer lang geleden dat er nog een behoorlijke Nederlandse film was.