Youth (2015)

Film ziet er mooi uit. Prachtig camerawerk, schitterende beelden. Op dat gebied zit het helemaal goed. Michael Caine dat is ook altijd fijn en de film straalt ook rust uit. Beter dan die hele lawaaiige drukke film van Sorrentino. Aan de andere kant is het wel weer allemaal de rich en famous en een echt heel spannend leven leiden die nou ook niet. Qua inhoud is het allemaal wat hol, maar nogmaals het ziet er wel prachtig uit.

Film met een behoorlijke cast en alleen Michael Caine roept al genoeg nieuwsgierigheid op. Mooi gemaakte film in een heerlijk tempo en een prachtige setting, maar toch vraag je je regelmatig af waar je nou precies naar kijkt. Is het comedy, drama, wellicht een mix van beiden, maar spannend wordt het nooit. Dat was waarschijnlijk ook niet de bedoeling begrijp ik best. Kan me ook moeilijk voorstellen dat ik de film nog eens ga bekijken.

Dirigent en weduwnaar Fred Ballinger [Michael Caine] keert terug naar het vakantieoord in de Alpen waar hij zo vaak met zijn echtgenote [Sonia Gessner] kwam. Een vertegenwoordiger van het Britse koningshuis [Alex Macqueen] nodigt hem namens Queen Elizabeth uit om een zijn beroemde werk ‘Simple Songs’ te dirigeren ter ere van de verjaardag van Prince Philip. Fred weigert “om persoonlijke redenen” die later duidelijk worden en die herinneringen oproepen die gekleurd zijn door de gevoelens die ze oproepen en door zijn leeftijd. Beste vriend en filmregisseur Mick Boyle [Harvey Keitel] beraadt zich op wat zijn filmtestament moet worden en moet ook de gevolgen van ouderdom onder ogen zien. Meditatieve films zijn in de regel verschrikkelijk saai en dit is de uitzondering die de regel bevestigt. Met prachtige, fantasierijke beelden reflecteert Sorrentino via Fred Ballinger op oud worden en oud zijn, maar ook op de menselijke obsessie met een schoonheidsideaal dat onder anderen gebonden is aan leeftijd en dus nooit behoudbaar is. Daarbij vergeet hij nooit het publiek te vermaken met frivoliteiten, kwinkslagen of boeiende overwegingen. Jane Fonda steelt de film in een onvergetelijke scène als Micks muze Brenda Morel. Een heerlijke film.

Veel contemplatie over ouderdom, nalatenschap, liefde, creativiteit en vriendschap. Dit alles wordt op een kabbelend tempo verteld terwijl je als kijker alleen maar kunt genieten van de sereniteit. Er zit veel wijsheid in de dialogen verstopt en iedereen zal wel een raakvlak hebben met de thema's. Uiteindelijk is er wat te weinig verhaal om te boeien en kan de film soms wat pretentieus overkomen. De prachtige score van David Lang maakt zo veel goed. Ook de volledige sterrencast bewijst waarom ze zo geliefd zijn.

3*

Redelijk drama. Het verhaal is beperkt maar de dialogen zorgen voor het vermaak en geven een mooie zelfreflectie van de hoofdpersonen. De film is wel wat traag en niet ieder deel van de film is even interessant. Een aantal humoristische scènes zorgen voor wat afwisseling. Het einde hakt er best in. Het acteerwerk is dik in orde. Visueel mooi en sfeervol geschoten met een fijne soundtrack. 3.0/3.5

De films van regisseur Paolo Sorrentino zijn een beetje hit and miss, maar dit is gelukkig één van zijn betere (en minder hoogdravende) werkstukken. Michael Caine en Harvey Keitel vormen een leuk bevriend duo en de licht surrealistische, fraai vormgegeven film zit vol met mooie dialogen en treffende melancholische observaties. Sporadisch is de film ook erg grappig.