Youth (2015)

Uit deze film spreekt voor mij een les die even hoopgevend als tragisch is. Ieder mens heeft een bepaalde manier van in-de-wereld-zijn (hij is uniek), hij wordt voortgedreven door verlangens en emoties die hij zelf maar tot op zeker hoogte kan doorgronden maar die hem desalniettemin maken tot wie hij is; die hij moet nastreven om te kunnen worden wie hij eigenlijk al was. Taal is een manier om tot de ander te komen, maar is tegelijkertijd beperkend waardoor vooroordeel en onbegrip helaas een deel van ons leven zijn. Doordringen tot in het diepst van de ziel van de ander, hem daadwerkelijk en geheel kennen - dat is een onmogelijkheid. De vriendschap tussen Mick en Fred bestaat bij de gratie van dit besef. De kennis van de ander en de kennis van ons zelf is inherent gefragmenteerd, net als deze film van Sorrentino dat is. De film biedt zo dus geen illusie dat de wereld in twee uur te (be)vatten is. De film is eerder een netwerk van ideeën dan een afgerond verhaal.

Het hoopgevende zit erin dat je ook kunt berusten in je persoonlijkheid en waardigheid, in de manier waarop je het beste uitdrukking kunt geven aan je diepste zijn. Sommigen kunnen dat door films te maken, anderen door muziek te componeren; weer een ander uit zich door dans en spel. Er zijn verschillende manieren om de wereld, de ander en jezelf, te kennen. De een is meer 'geest', de ander meer lichaam. Het een is niet per se meer waardevol dan het ander. Het tragische is het moment dat we onze eigen existentie projecteren op de ander; als we proberen hem meer als onszelf te maken en zo niet zijn unieke en complexe persoonlijkheid eren, dat wat hem tot mens maakt. Dan beroven we hem van zijn mogelijkheid om zich zelf te zijn of te worden.

Ondanks de continuïteit en stabiliteit van je zelfbewustzijn verander je ook voortdurend. Je geheugen is niet als een harde schijf in een computer die gegevens opslaat. Eerder zijn herinneringen onderhevig aan een doorlopend creatief proces: elke keer dat we een herinnering 'ophalen', creëren we hem opnieuw, brengen we kleine en grotere wijzigingen aan in de inhoud ervan. Zodoende bestaat het verleden niet, alleen de verhalen erover die we elkaar vertellen zijn werkelijk (maar niet per se waar natuurlijk).

Maar omdat we in een cultuur leven is dit proces altijd gemeenschappelijk: wat anderen van je denken, hoe ze je beschouwen en begrijpen maakt je net zo goed tot wie je bent. Daarom ook steken we zoveel moeite in ons voorkomen: omdat we graag gekend en herinnerd willen worden zoals we zijn (of denken te zijn, of zouden willen zijn). Het idee geheel en al aangezien te worden voor en gereduceerd te worden tot Mr. Q., de componist van de Simple Songs of Miss Universe is dan begrijpelijkerwijs ook beledigend en pijnlijk: het ont-menselijkt je, het stelt het deel voor als het geheel (pars pro toto). De keerzijde van gekend worden is onbegrepen te zijn; in ons streven naar erkenning kunnen we ook stuiten op miskenning.

Je hebt dat inderdaad goed gezien yesplease. Alleen is het altijd de vraag waar Sorrentino op aanstuurt in zijn scènes of wat hij er mee bedoelt. Bvb die "zwevende" boeddhist. Eerder zei Caine tegen hem : "No you can't levitate, i know that". Betekenis? En er zijn nog een hoop van die scènes (de masseuse, het koppel dat niet tegen elkaar spreekt, Miss Universe etc) ...

Mooi verhaal van "ik doe moeilijk" , hulde & dank !

De vraag is wel is of de filmmaker deze inzichten ook heeft maar ok, niet dat dat in wezen iets uitmaakt.

Wat zaten we weer te hopen op een echt kunstwerk, een meesterwerk liefst !

Is het dat ook?

Wel een kunstwerk ja, want zo is het bedoeld.

Maar echte meesterwerken zijn zéér dungezaaid

Is deze film ook geslaagd? Maar ten dele. Het geheel bezwijkt onder pseudo-intellectueel geneuzel.

Wel beter gelukt dan Grande Bellezza want minder pretentieus. Waarom toch zo ontzettend moeilijk doen? Jammer ! Om deze film te kunnen pruimen is wel heel veel welwillendheid nodig.

Wel een leuke onschuldige hobby natuurlijk : raden wat alles betekent en zo. Niet dat het altijd noodzakelijk is om alles te begrijpen. Het lukte me wel om de film als een onderhoudend , niet al te saai relaas met de nodige humor over me heen te laten komen .

Het relaas doet er volgens mij in het geheel niet toe, komt over als tegemoetkoming om een groter pubiek tevreden proberen te stellen. In feite kijken we twee uur naar een Felliniaans rariteten kabinet ( want de setting lijkt dan wel realistisch, is het natuurlijk niet ) door de ogen van een visueel begenadigd cineast. Vragen en verwondering. Daar zou het bij moeten blijven. Dan hadden we een meesterwerk. Dat is het dus niet vanwege alle mistige zijpaden die met te veel aplomb worden gebracht.

Goed verhaal inderdaad van Ik Doe Moeilijk, hoewel ik nog benieuwd ben naar wat hij nu van de film vindt.

Ken je het boek Ferdydurke van Gombrowitz?

Citaatje:

Maar in werkelijkheid ligt de zaak als volgt: het menselijk wezen uit zich niet direct en in overeenstemming met zijn natuur, maar steeds in een bepaalde vorm, en die vorm, die stijl, die zienswijze komt niet alleen voort uit onszelf maar wordt ons van buitenaf opgedrongen, en daarom kan dezelfde persoon naar buiten toe nu eens verstandig, dan weer dom lijken, nu eens bloeddorstig, dan weer engelachtig, nu eens rijp, dan weer onrijp, afhankelijk van de stijl die hem toevallig aanwaait en van zijn beïnvloeding door anderen. En zoals de wormen en insecten de hele dag op voedsel jagen, zo zijn wij rusteloos op jacht naar de vorm, strijden met anderen om de stijl, om onze wijze van leven; en wanneer wij in de tram rijden, eten, ons vermaken, uitrusten of zaken afwikkelen - altijd en eeuwig zoeken wij de vorm, beleven er plezier aan of lijden er onder, passen ons aan hem aan, verkrachten en verbrijzelen hem, of aanvaarden dat hij ons schept, amen.

haha, niks ergs mee daar staan geen regels op . Je kan hem terecht goed vinden voor de manier waarop het visueel is gebracht. Het zijn dan ook scènes die makkelijk blijven hangen. Grande Bellezza al gezien?

Nee, geen regels, maar ik wil graag alles begrijpen. Misschien is er geen alles omvattende verklaring voor al die scenes. Ik bekijk hem later nog weleens.

Grande Bellezza ga ik zeker eens zien, veel reviewers vinden deze zelfs iets beter.

De idee van het zoeken naar een vorm, zoals Gombrowitz dat voorstelt, doet me overigens denken aan Peter Bieri's Een manier van leven, waarin hij het vinden van deze vorm verbindt aan het begrip waardigheid. (Hier staat een gesprek met de auteur over het boek).

Ik vond de film uiterst interessant, soms enigszins ongrijpbaar. Dat heeft te maken denk ik met wat ik al noemde, namelijk het gegeven dat ondanks dat de film alle elementen van een verhaal heeft (setting, plot, personages etc), er toch ook onderkend moet worden dat de elementen nogal losjes samenhangen. Dit bemoeilijkt mijns inziens een sluitende, overkoepelend interpretatie van de thematische inhoud van de film.

Wat de film voor mij goed doet is een wereld schetsen zoals die wordt waargenomen door verschillende personages. De film doet dat multimodaal: in beeld, maar zeker ook door andere zintuigen aan te spreken, met name de tastzin en het gehoor. Opvallend zijn de shots van handen en huid wat dat betreft. Als kijker identificeer je niet alleen met de gedachten en emoties van de personages (empathie en sympathie), maar met de film als geheel; met de stijl, de kunstmatige perceptie van de camera als een wezensvorm bijna.

Erg mooie film weer van Sorrentino, al wordt het niveau van La Grande Bellezza niet gehaald, Maar dan nog is het regelmatig genieten geblazen.

Michael Caine en Harvey Keitel vormen hier een mooie tandem. Beiden zitten duidelijk in de nadagen van hun leven, maar acteren kunnen ze nog steeds. Erg mooi hoe ze hun personages neerzetten, als twee oude mannen, die zo hun ideeën hebben over het leven, maar telkens weer worden geconfronteerd met de werkelijkheid.

Sorrentino zorgt voor een levendige en dynamieke stijl en ook voor wat surrealistische scenes tussendoor, die niet alleen erg mooi zijn, maar goed passen bij de toon. De toon is nooit al te zwaar. Als het drama te zwaar dreigt te worden, komt er iedere keer weer iets luchtigs tussendoor.

Prima film dus. Bij vlagen erg van genoten en ik kijk nu alweer uit naar de volgende van Sorrentino. Hopelijk houdt hij dit niveau nog wel even vast.

4,0*

Zeker weten van wel. Eigenlijk is de titel "youth" op zich al vreemd, omdat de film over twee oude mannen gaat.

Hoogte punt is de scène die ook op de poster staat. En de klaarkom scène met Jane Fonda.

Mooie film, al is La Grande Bellezza beter. Die film kent veel meer flow en coherentie en daarmee ook een zekere grotere schoonheid. Deze Youth is dan weer plezieriger om naar te kijken, warmer ook met enkele fijne acteurs die gewoon uitstekend staan te spelen zonder ooit in clichés te vervallen. En buiten het goede acteren om is Rachel Weisz stijlvol gekleed en bijzonder aantrekkelijk in deze film - dat ze al 45 is zou je haar echt niet geven. Voor mij is dit ook een film over de onschuld van de jeugd, en de pijn van de ouderen die te veel hebben meegemaakt. Typerend was die scène van Dano (goed als altijd) als Hitler. Dat jonge kindje glimlacht vriendelijk, de rest kijkt vol afschuw. Het tweede deel van de film is wel iets minder, vooral doordat de film wat meer plotgedreven raakt en het lijkt of Sorrentino ineens beseft dat hij een verhaal te vertellen heeft, terwijl juist die sfeerbeelden uit het eerste uur zo fijn waren om naar te kijken.
3,5*.

Heb een vraag.

Ergens halverwege de film komt Miss Universe naar Jimmy Tree toe. Ze zegt o.a. dat ze veel bewondering voor hem heeft. Ze haalt zijn 'robotrol' aan en ze zou graag actrice willen worden. Hij benaderd haar met een zekere ironie. Er valt een woordenwisseling en zij zegt op het laatst iets heel treffendst. Weet iemand nog wat dat was? Of staat deze woordenwisseling ergens online? Kan het in ieder geval niet op IMDB vinden bij de quotes maar zou het graag nog eens in alle rust willen teruglezen.

En vanavond kreeg ik de hele conversatie opeens in me mailbox binnen. Hier een deel ervan:

Niet het soort absurdisme waar ik van hou.

Te traag, te droog, te diepzinnig,

Het acteren was overigens uitstekend,

De betekenis was duidelijk. Alles wordt ook netjes 'uitgesproken' en dusdanig in beeld gebracht dat je het niet kan missen. Maar het is dus de manier waarop en de toon die me niet bevalt. Vind het daardoor wat hol overkomen. Snap je?

Vind je dat? Ik vond het vrij cryptisch, zeker met die monnik en die masseuse. Inpikkend op je eerdere opmerking vond ik dat de regisseur op zijn eigen (ironische) manier net wel iets te vertellen heeft over het leven, al zijn het vanzelfsprekende en weinig wereldschokkende inzichten. Geef je de film geen cijfer Verhoeven? Moeilijke klus?

Net als La Grande Bellezza heb ik te veel tegenstrijdige gevoelens en gedachtes. Daarom geen sterretjes.

Existentiele vragen

Youth geeft netals La Grande Bellezza de existentiële vragen van een oude man (eigenlijk twee) weer tegen een decor van hemelse en soms demonische taferelen. Ookal concentreert Youth zich op de oudere heren, en passent worden de vragen des levens in diverse levensfasen belicht. De manier waarop dit gebeurt is indrukwekkend en bombastisch en geeft mij soms netals bij La Grande Bellezza wat irritatie: het is overdreven, misschien zelfs pretentieus.

Schijnwereld versus echte wereld

De film blinkt uit in gestileerde, fotogenieke scenes, een vreemd soort humor en een bizarre weergave van ouderdom. De film geeft een schijnwereld weer. Er zijn vast genoeg knipogen naar de echte wereld die ik gemist heb. Voor degenen die zich geroepen voelen...help me even:

- kandinsky als musicus...mis ik iets...is het een ander dan die schilder...?

- ...en aan wie doet Mr Tree me denken??

Het handelsmerk van Sorrentino

De bijrollen worden abstract en ronduit bizar weergegeven (masseuse, prostituee, Diego Himself). Voor de hoofdpersoon is daarentegen de aandacht voor het karakter, zijn exitentiële vragen. Ondanks de bizarre en abstracte trucs zorgde het er toch voor dat ik aan het eind van de rit gewoon aan alzheimer, zorgen over de familie etc. zit te denken. Dat werkt -aan de score te zien- vast voor meer mensen zo. Een knap staaltje werk. Toch twijfel ik hoe lang ik het soms trucje van Sorrentino echt leuk en pakkend blijf vinden...op naar een volgende film...

Natuurlijk fantastische acteurs die als in de vorige film van Sorrentino de film dragen. Het is mij een raadsel waarom deze regisseur als bijna plagiaatpleger pur sang zulke grootse kwaliteiten worden toegemeten. Was La Grande Belleza één aaneenschakeling van scenes uit vroegere italiassen films, nu zoekt hij het in de filmisch aantrekkelijke beelden vrijwel zonder acties, schoolvoorbeelden volgend van Federico en dat ook weer gepaard gaand met gestolen scenes. Nu o.a. met bijbehorende sfeer uit Nostalghia uit 1983. Tekenend voor de film zijn de vaak lirische recensies die elk weer andere invullingen aan de inhoud van de film geven; je kan er veel kanten mee op. Vergankelijkheid, hoop, reflectie, en ga zo maar door; maak je eigen inhoud. Voor sommigen is een shot van twee minuten van een omkijkende Michael Caine het einde, maar zo een hele film vullen is niet echt knap. De traagheid is dodelijk. Het dirigeren van blatende koeien in een alpenweide wordt als uniek omschreven; waar hebben we het over? Moet Michael Caine een VanDuijn act uitvoeren? Wil niemand nog de naam van Fellini in de mond nemen om de kwaliteiten van deze plagiaatpleger aan te geven. Zwaar overschat.

Weer een goede film van Sorrentino. Maar wat me in mindere mate al dwars zat in La Grande Bellezza, is in Youth nog net iets meer aan de orde. Waar de film dromerig en surrealistisch aandoet, soms zelfs een tikkeltje absurdistisch, ben ik volledig geboeid. Hoe de vriendschap van de twee in het eerste gedeelte verteld en uitgebeeld wordt is helemaal mijn ding. Komt er vervolgens meer ruimte voor de plot, dan verlies ik m'n aandacht enigszins. Het laatste (ruime) half uur vond ik eigenlijk maar matig en geforceerd en met name ook het einde (muzikale slotstuk) was niet best.

Toch jammer, maar alsnog 3,5 *.

De fraaie cinematografie én dito poster vind ik de voornaamste pluspunten van deze film. Wanneer de dame uit de poster in vol ornaat het decor binnenstapt, is goed te zien dat daar veel namaak aan zit. Eigenlijk is dat symbolisch voor heel de film: een nepverhaal, rijkelijk gevuld met namaakmensen. Met uitzondering van Consequenze del’Amore kunnen de films van Sorrentino mij niet bekoren.

Moet La Grande Bellezza nog steeds zien schandalig genoeg, maar deze film heeft mij in ieder geval erg kunnen bekoren. Het is een interessant verhaal en wordt aangesterkt met de surrealistische beelden. Maar het is voor mij vooral de dynamiek en dialogen tussen Caine en Keitel waar ik gewoon erg van heb genoten en dat dan aangevuld met sterke prestaties van Weisz en Dano. De film wordt gelukkig nooit erg zwaar en heeft een fijne luchtige nuance. Visueel ook erg interessant. Zal me toch maar eens moeten verdiepen in zijn films.

4*

Eerste helft van de film vond ik geweldig. Heerlijk dromerig en fijn komisch. Ik had het werkelijk niet meer toen Paloma Faith kwam opdraven als haarzelf, geweldig over the top en vol zelfspot. Dano vind ik een hele fijne acteur. Hij heeft iets aparts over zich heen, niet aantrekkelijk maar toch, ik wil er altijd naar blijven kijken, zijn gelaat en expressie blijven me fascineren, ik vind het een heel merkwaardig iets... Acteerwerk was erg in orde ook. Het 2e deel van de film stelde alleen een tikkeltje teleur. Iets te pretentieus to my liking. Maar toch al met al een prettige ervaring.

Voor mij de beste film van 2015.

Prachtige acteerprestaties, veel humor.

Terwijl ik La Grande Bellezza wat saai vond en vond tegenvallen, misschien juist omdat mijn verwachtingen vanwege de jubelende recensies hoog waren, had ik vanwege die eerdere ervaring lage verwachtingen van Youth (La Giovinezza) maar de film bleek van begin tot eind niet alleen visueel prachtig (zoals we van Sorrentino gewend zijn), maar ook boeiend, grappig en ontroerend. De film lijkt enigszins dezelfde boodschap te hebben als La Grande Bellezza, namelijk het bewustzijn van de naderende dood en de kunst van het leven dat op passie en intimiteit in plaats van afstandelijke rationaliteit/woorden berust, maar waar La Grande Bellezza een oude man volgt die de dood ontkent (door te feesten) en zijn leven vult met leeg, intellectueel gewauwel in plaats van ware passie waardoor de film zelf ook wat leeg en saai werd, zien we in Youth twee mannen op hun eigen wijze worstelen met hun naderende dood: de een heeft nog de passie om een artistiek testament te willen maken en de ander lijkt apathisch en berustend zijn dood af te wachten. Net als bij de film die de eerste man nog wil maken, blijkt het te gaan om de kunst een passend slot voor het leven te vinden. De eerste man slaagt er niet in om zijn film of zijn leven het juiste slot te geven, maar de andere man (de hoofdrolspeler) vindt dat slot door middel van zijn vrouw en dochter wel.

Mooi bericht, kan me er helemaal in vinden!

Een film die vol zit met zeer sterke scenes maar ook met scenes die het voor mij wat minder deden. De monoloog van de dochter terwijl ze onder de klei zit was geweldig en ging door hart en ziel; prachtige scene.
Ook de uitleg van het karakter van Michael Caine richting de afgezant van de koningin was een scene die naar mijn mening oscar waardig is. En er zijn nog wel meer van dit soort scenes die zeer sterk zijn.

Verder slaat de film een richting in die meer absurdistisch is. Soms werkte dit voor mij, soms ook niet. Een scene waar in twee oudjes die, tegen het gestoorde af, elkaar een beurt geven in het bos werkt voor mij bijvoorbeeld niet. Ik moest dan weer wel lachen om dat hele gedoe rond de scheiding van de dochter. De scene met Hitler vond ik verschrikkelijk. Ik begrijp dat er een diepere betekenis achter zit maar dat had ook echt op een andere manier gekund. Hier verliest de film zich naar mijn mening in het absurdisme.

De cameravoering is werkelijk fantastisch. Er wordt op een mooie manier gebruik gemaakt van het one point perspective. Een cameratechniek die volgens mij door Stanley Kubrick werd ingevoerd. Dit zorgt er voor dat het meerdere malen een waar plaatje is om naar te kijken.

De laatste drie kwartier voelde voor mij soms een beetje langdradig. Maar het einde is dan weer fantastisch.

Een 3,5