Youth (2015)

La Giovinezza - Teaser

Hier verwacht ik veel van.

Caine blijft maar doorgaan. Dano zie je met de film groeien.

Eén van de films waar ik het meeste naar uitkijk. En als ik de trailer zie krijg ik er alleen maar meer zin in. Weer in de stijl van La Grande Bellezza dus het wordt vast weer helemaal genieten. Laat maar komen!

een duidelijk kleinere film als La Grande Bellezza, kon ook bijna niet anders, dus ook met wat minder jubels en bewondering ontvangen, maar nog steeds wel met waardering

Youth review - age cannot wither Michael Caine, but Sorrentino could try harder | Film | The Guardian - theguardian.com

Ziet er wel weer uit als een typische Sorrentino-film. Opvallend hoe hij telkens weer oude(re) mannen als hoofdpersoon neemt. Dat is een heel duidelijk patroon en dit keer zelfs meerdere. Dit zet hij dan af tegen knappe jonge modellen. Ben wel weer benieuwd, al zou ik inmiddels eigenlijk beter moeten weten.

Sorrentino's beste film? Misschien. Maar zeker zijn warmste film.

Een prachtige film over het ouder worden, een overpeinzing over de ervaringen die je rijker of armer bent geworden. Keitel en vooral Caine zijn geweldig in hun rollen en de thematieken zijn altijd enorm voelbaar en emotioneel maar nooit sentimenteel. Sorrentino wordt nergens te pretentieus. Sorrentino's technieken zijn weer enorm functioneel voor de film zijn 'feel' en 'mood', al voelt het soms wat overdone maar dat is niet het geval. echt een aaneenschakeling van mooie scenes, maar het is vooral de mood die de film zo'n heerlijk energiek momentum geeft.

Hij heeft hem alweer gezien hoor

Krijg hier nu alleen nog maar meer zin in.

We vertonen hem morgen en zondag nog een keer, kom gezellig naar de Zeeuwse Riviera . Je gaat 'm erg goed vinden, die maand wachten meer dan waard. Enig nadeel is dat ie nog beter is als je zelf nog ouder bent.

Nou, dan moet hij wel heel goed worden, want tegen die tijd ben ik alweer 35. Bijna zo oud als Michael Caine.

Ik kom nog wel een keer naar de Zeeuwse Riviera hoor. Laatste keer was basisschool volgens mij.

Arty-farty film die duidelijk mikt om te scoren bij de liefhebber van de "betere" film.

Fantastische beelden en soms surrealistische sfeer, topacteurs maar soms vergaloppeerd men zich in wat oeverloos gezwets over 'de zin van het leven'.

Een aanrader om in de bioscoop te zien maar blijft toch niet echt hangen.

Leuk, maar van Sorrentino verwacht ik toch net wat meer.

Youth is een film over 'het ouder worden'. Bij nader inzien best passend, aangezien Sorrentino met deze film óók bewijst een jaartje ouder te zijn geworden. De frisse mix tussen klassieke en moderne noten leek in Grande Bellezza al wel wat verwaterd (hoewel alsnog geweldig), maar met Youth levert Sorrentino al helemaal een staaltje oudemannencinema af (niet té negatief op te vatten). En dan doel ik niet louter op het feit dat het hoofdduo twee oude knarren bevat; ook de muziek en visuele stijl lijkt aan erosie onderhevig te zijn.

Dit alles klinkt wellicht erg negatief, maar da's omdat mijn verwachten voor een Sorrentino nou eenmaal hooggespannen zijn. Los daarvan is het zeker een leuke, aandoenlijke film geworden. Humoristischer dan de voorgaande Sorrentino's; althans, pakweg het eerste uur dan. Ook wat typische, quirky Sorrentino vondsten, zoals het videoclipje, Dano verkleed als Hitler, en de hilarische verschijning van Maradona. Na een flink uur begint het komische karakter van de film stilaan wat weg te ebben, vond dat ook veruit het minst amusante gedeelte.

Keitel en voornamelijk Caine acteren wel met veel schwung, en weten hun seniele personages treffend vorm te geven. Hoewel Keitel's plotje rondom die filmcrew me nogal gestolen kon worden. Van Weisz kreeg ik voor de verandering een keer géén sla en/of schopneigingen: dat alleen is al een applausje waard.

Visueel vond ik het een lichtelijke downgrade ten opzichte van wat Sorrentino voorheen zoal liet zien, al weten de fraaie locaties dat vaak mooi te verhullen. Teleurstelleder was de soundtrack; veelal makkelijke keuzes, generiek getokkel, en klassieke hoempapa. Meer zat er niet in kennelijk.

Niet het beste werk van Sorrentino dus, al was het zéker geen onaangename film. Toch hoop ik dat hij hierna weer eens met wat frissers op de proppen komt. Conseguenze is wat mij betreft nog steeds hét hoogtepunt uit z'n oeuvre. Kleine 3,5*.

Sun Kil Moon (met Mark Kozelek die er gezellig bij komt zitten), Bill Callahan en dan vooral GY!BE (wat een magistrale opeenvolging van scènes, eerst die boeddhist met dat landschap op die epische muziek om dan over te schakelen naar de poster-scene). Nee, weinig films komen in de buurt qua soundtrack.

Mijn eerste Sorrentino-ervaring viel zeker niet tegen. Alleen dat laatste kwartiertje voelde wat overbodig aan.

In ieder geval een verleidende poster.

Niet bijster hoogdravend. Even rust, moet Sorrentino gedacht hebben na zijn meesterwerk La Grande Bellezza, en creëerde dit prentje dat zeker het eerste uur bol staat met makkelijke, soms zelfs goedkope en flauwe humor. Een film over ouder worden ja, daar heeft hij er al meer van gemaakt, en dit is de Wes Anderson-versie van zulke films (vooral The Grand Budapest Hotel) - een mengsel van grote acteurs, bizarre situaties, hoogdravende oneliners en simpele grappen.

Sorrentino is een meesterstilist, dat moet gezegd. Elke scene ziet er prachtig uit, en de muziek is ook weer erg meeslepend (wat is dat minimalistische stuk dat ook onder de aftiteling zit, en me deed denken aan de uitvoering van John Tavener's The Lamb in LGB?). En naar het einde toe krijgt het allemaal ook wat meer body. Maar door de bank genomen is het inhoudelijk bijzonder mager: nauwelijks opbouw, nauwelijks karakterontwikkeling, vooral heel veel oneliners. En dat werd op een gegeven moment vervelend, vooral in een zaal met overwegend senioren die om elk grapje hardop lachten.

'Emotie is alles wat we hebben', zo lijkt Mick de kijker de hoofdboodschap mee te geven. En keer op keer wordt intellectualisme te kijk gezet in Youth (vooral de scene met Miss Universe was wat dat betreft prachtig). Maar er mag toch wel wat meer diepgang in zitten dan hier - Sorrentino houdt geen pleidooi voor emotie, maar is met name bezig zijn publiek te pleasen. Een dun lijntje bij hem, zo is het altijd al geweest, met mooie decors, beknopte scenes, en karikaturale personages. Maar waar in La Grande Bellezza alles nog op zijn plek viel is het hier erover.

Sorrentino laat met zijn film juist zien dat met teveel goedkope emotie een platte werkelijkheid ontstaat, die nauwelijks beklijft. Het mag voor een keer, na dat andere meesterwerk.

Sorrentino mag nog zo'n films maken. Ik ben fan.

In deze film staat de mentale confrontatie tussen jong en oud centraal. dat de twee vrienden Mick en Fred mekaar alles kunne toevertrouwen is een zegen. Wie oud is mag nog wel kijken, maar niet aanraken. Hoe moeilijk is het om rust te vinden?

In zo'n luxehotel in Zwitserland heb je wel een mengeling van erg verschillende personages en dat maakt het leven boeiender dan allen maar met leeftijdgenoten te moeten omgaan.

Een wonderlijke film en een geweldige finale.

Ik kan me wel voorstellen dat ouderen en jongeren anders op deze film zullen reageren, wat niet wegneemt dat ik denk dat iedere filmliefhebber ervan kan genieten.

Een plezier voor het oog. Kan ook moeilijk anders met dat Zwitserse, nostalgische decor, de heerlijke Michael Caine, maar vooral nog Harvey Keitel, Rachel Weisz die me in het begin nog altijd moet overtuigen maar naar het einde van de film toe altijd weer steeds maar prachtiger wordt. Een echte vrouw.

Maar verder was niet echt beklijvend, ook Sorrentino moest blijkbaar niet goed waar hij naartoe moest met het einde van zijn film.

de poster is in ieder geval de moeite waard...

Prachtige poster inderdaad, al denk ik dat de film ook zeker de moeite waard gaat zijn.

Vond dit echt 3x niks.. Maar dat zal wel aan mij liggen.. Onduidelijk verhaal, veel verschillende one liners en vreselijke muziek..

Hoewel de poster anders deed vermoeden is dit misschien wel de saaiste film die ik dit jaar heb gezien. Op visueel vlak zaten er enkele zeer mooie scènes in - dat wel -, zoals die droomscènes bij voorbeeld en de scènes met de "Führer", maar dat oeverloze geleuter van Harvey Keitel en Michael Caine hing mij op een gegeven moment de keel uit. De bezoekers van de sneak in Arthouse Lux dachten daar waarschijnlijk anders over want die waardeerden deze film met een gemiddelde van 8.1. Voor sommige bezoekers was het zelfs de mooiste film die ze ooit gezien hebben. Voor mij niet dus en dat ligt niet aan mijn leeftijd want ik ben de 65 inmiddels al gepasseerd en het is toch de 50+ doelgroep waar deze film zich op richt lijkt me.

Kijk, ik ben niet meer zo geïnteresseerd in al dat terugkijken naar vroeger. Ik zie het zo; Leef in het nu, dan leef je in de eeuwigheid. Geniet van het schone zoals die jonge vrouw die naakt het zwembad in liep en vergeet daarbij de rest. We gaan allemaal een keer dood en wat er daarna komt, ach ja misschien mogen we het allemaal nog een keer over doen in een volgend bestaan.

"Einmal ist keinmal" waren de woorden van Thomas in het boek "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" van Kundera.

"Wat maar één maal gebeurt, hoeft net zo goed helemaal niet te gebeuren. Als we maar één leven mogen leven, hoeven we net zo goed helemaal niet te leven."

Die woorden hadden ook van mij af kunnen komen. Maar genoeg hierover. Ik ben weer veel te filosofisch bezig, maar ja, dit soort films geven daar ook alle aanleiding toe.

Waardering :2,0*.

Ik kan er helaas niks meer van maken, ondanks dat Sorrentino met "Le Conseguenze dell'Amore" voor mij een van de mooiste films ooit heeft gemaakt.

Speciale vermelding voor de muziek: o.a. Mark Kozelek met gastrolletje en Godspeed You Black Emperor!

Vond de film ook niks en saai .

Ging zonder verwachtingen naar de bioscoop en werd aangenaam verrast! Prachtige film die doorkabbelt maar nergens saai wordt. Muziek is ook geweldig, net als de locaties!

Wat een pracht van een film. Een geweldige cast met een werkelijk fabelachtige Michael Caine. Het einde is als een apotheose. Geweldig!

Een spa resort uit het vakantiefoldertje, mooie plaatjes van de Alpen en een dromerige, surrealistische en melancholische sfeer. Tel daarbij de rolbezetting op en het is twee uur genieten. Weisz, Dano, Keitel en Caine, ze spelen allemaal geweldig. Vooral Caine is fenomenaal. De rust die hij uistraalt is erg mooi om naar te kijken. Die oscar mag hij hebben van mij.

Youth heeft veel overeenkomsten met Sorrentino's vorige film La Grande Belezza. Thema's over ouderdom, vergankelijkheid en schoonheid passeren ook nu weer de revu en zijn opnieuw erg mooi uitgewerkt. En dat slot was inderdaad erg fijn.

4*

Als je leert schrijven of gaat filmen dan is één van de eerste dingen die je leert: "kill your darlings", het schrappen van vondsten en ideeën die je eerder bedacht hebt en ooit eens toe wil passen.

Deze film is een aaneenschakeling van zulke "darlings". Hangt als los zand aan elkaar.

Bijvoorbeeld die scène met die verrekijker: Als je jong bent zie je alles vergroot en dan draait 'ie de kijker om en zegt als je vanaf die kant kijkt dat je dat ziet als je oud bent. Wat een filosofietje zeg! Wat een vondst.... En zo zitten er meer scènes in die doodgewoon niet kloppen maar dat ga ik allemaal niet opschrijven. Verder lijkt dit hele idee op "Slipstream" uit 2007.

Tot nog toe was ik altijd een beetje sceptisch bij Sorrentino. La Grande Bellezza vond ik wel z'n beste tot nu toe maar met stevige minpunten en tamelijk veel pretentie.

Youth wist me gaandeweg de film echter te veroveren. Waarbij ik direct moet opmerken dat het eerste shot al gelijk raak ik is en de film daarna zijn visuele flair nooit meer verliest. Vooral Caine en Weisz spelen een goeie rol en waar bijvoorbeeld gebruiker Arnie nog worstelt met de interpretatie en de inhoud van de film, daar heb ik bij deze film daar eigenlijk geen behoefte aan: het is de emotie en het verlangen van de personages waarvan de film het inhoudelijk moet hebben.
Youth probeert daarmee ook wat minder nadrukkelijk een grote film te zijn en dat pakt goed uit.
Sorrentino associeert er vrijelijk op los en binnen de flexibele structuur van de film is er alle ruimte voor het "goedkope" gebruik van bekende hoofden, popnummers en losstaande ideeën. Youth is een energieke filmische toverbal, die soms aan het grinniken brengt, dan weer ontroert of imponeert, en dat alles altijd met veel audiovisuele bravoure uitgevoerd.

De slotscène geeft een spetterend slotakkoord (ik moest denken aan Trois Couleurs: Bleu) en Sorrentino sluit zeer stijlvol af door applaus te laten ontbreken en vervolgens de prachtig muzikaal omlijste aftiteling in te starten. Bravo.