Youth (2015)

Sorrentino's beste film? Misschien. Maar zeker zijn warmste film.

Een prachtige film over het ouder worden, een overpeinzing over de ervaringen die je rijker of armer bent geworden. Keitel en vooral Caine zijn geweldig in hun rollen en de thematieken zijn altijd enorm voelbaar en emotioneel maar nooit sentimenteel. Sorrentino wordt nergens te pretentieus. Sorrentino's technieken zijn weer enorm functioneel voor de film zijn 'feel' en 'mood', al voelt het soms wat overdone maar dat is niet het geval. echt een aaneenschakeling van mooie scenes, maar het is vooral de mood die de film zo'n heerlijk energiek momentum geeft.

Arty-farty film die duidelijk mikt om te scoren bij de liefhebber van de "betere" film.

Fantastische beelden en soms surrealistische sfeer, topacteurs maar soms vergaloppeerd men zich in wat oeverloos gezwets over 'de zin van het leven'.

Een aanrader om in de bioscoop te zien maar blijft toch niet echt hangen.

Leuk, maar van Sorrentino verwacht ik toch net wat meer.

Youth is een film over 'het ouder worden'. Bij nader inzien best passend, aangezien Sorrentino met deze film óók bewijst een jaartje ouder te zijn geworden. De frisse mix tussen klassieke en moderne noten leek in Grande Bellezza al wel wat verwaterd (hoewel alsnog geweldig), maar met Youth levert Sorrentino al helemaal een staaltje oudemannencinema af (niet té negatief op te vatten). En dan doel ik niet louter op het feit dat het hoofdduo twee oude knarren bevat; ook de muziek en visuele stijl lijkt aan erosie onderhevig te zijn.

Dit alles klinkt wellicht erg negatief, maar da's omdat mijn verwachten voor een Sorrentino nou eenmaal hooggespannen zijn. Los daarvan is het zeker een leuke, aandoenlijke film geworden. Humoristischer dan de voorgaande Sorrentino's; althans, pakweg het eerste uur dan. Ook wat typische, quirky Sorrentino vondsten, zoals het videoclipje, Dano verkleed als Hitler, en de hilarische verschijning van Maradona. Na een flink uur begint het komische karakter van de film stilaan wat weg te ebben, vond dat ook veruit het minst amusante gedeelte.

Keitel en voornamelijk Caine acteren wel met veel schwung, en weten hun seniele personages treffend vorm te geven. Hoewel Keitel's plotje rondom die filmcrew me nogal gestolen kon worden. Van Weisz kreeg ik voor de verandering een keer géén sla en/of schopneigingen: dat alleen is al een applausje waard.

Visueel vond ik het een lichtelijke downgrade ten opzichte van wat Sorrentino voorheen zoal liet zien, al weten de fraaie locaties dat vaak mooi te verhullen. Teleurstelleder was de soundtrack; veelal makkelijke keuzes, generiek getokkel, en klassieke hoempapa. Meer zat er niet in kennelijk.

Niet het beste werk van Sorrentino dus, al was het zéker geen onaangename film. Toch hoop ik dat hij hierna weer eens met wat frissers op de proppen komt. Conseguenze is wat mij betreft nog steeds hét hoogtepunt uit z'n oeuvre. Kleine 3,5*.

Niet bijster hoogdravend. Even rust, moet Sorrentino gedacht hebben na zijn meesterwerk La Grande Bellezza, en creëerde dit prentje dat zeker het eerste uur bol staat met makkelijke, soms zelfs goedkope en flauwe humor. Een film over ouder worden ja, daar heeft hij er al meer van gemaakt, en dit is de Wes Anderson-versie van zulke films (vooral The Grand Budapest Hotel) - een mengsel van grote acteurs, bizarre situaties, hoogdravende oneliners en simpele grappen.

Sorrentino is een meesterstilist, dat moet gezegd. Elke scene ziet er prachtig uit, en de muziek is ook weer erg meeslepend (wat is dat minimalistische stuk dat ook onder de aftiteling zit, en me deed denken aan de uitvoering van John Tavener's The Lamb in LGB?). En naar het einde toe krijgt het allemaal ook wat meer body. Maar door de bank genomen is het inhoudelijk bijzonder mager: nauwelijks opbouw, nauwelijks karakterontwikkeling, vooral heel veel oneliners. En dat werd op een gegeven moment vervelend, vooral in een zaal met overwegend senioren die om elk grapje hardop lachten.

'Emotie is alles wat we hebben', zo lijkt Mick de kijker de hoofdboodschap mee te geven. En keer op keer wordt intellectualisme te kijk gezet in Youth (vooral de scene met Miss Universe was wat dat betreft prachtig). Maar er mag toch wel wat meer diepgang in zitten dan hier - Sorrentino houdt geen pleidooi voor emotie, maar is met name bezig zijn publiek te pleasen. Een dun lijntje bij hem, zo is het altijd al geweest, met mooie decors, beknopte scenes, en karikaturale personages. Maar waar in La Grande Bellezza alles nog op zijn plek viel is het hier erover.

Sorrentino laat met zijn film juist zien dat met teveel goedkope emotie een platte werkelijkheid ontstaat, die nauwelijks beklijft. Het mag voor een keer, na dat andere meesterwerk.

Hoewel de poster anders deed vermoeden is dit misschien wel de saaiste film die ik dit jaar heb gezien. Op visueel vlak zaten er enkele zeer mooie scènes in - dat wel -, zoals die droomscènes bij voorbeeld en de scènes met de "Führer", maar dat oeverloze geleuter van Harvey Keitel en Michael Caine hing mij op een gegeven moment de keel uit. De bezoekers van de sneak in Arthouse Lux dachten daar waarschijnlijk anders over want die waardeerden deze film met een gemiddelde van 8.1. Voor sommige bezoekers was het zelfs de mooiste film die ze ooit gezien hebben. Voor mij niet dus en dat ligt niet aan mijn leeftijd want ik ben de 65 inmiddels al gepasseerd en het is toch de 50+ doelgroep waar deze film zich op richt lijkt me.

Kijk, ik ben niet meer zo geïnteresseerd in al dat terugkijken naar vroeger. Ik zie het zo; Leef in het nu, dan leef je in de eeuwigheid. Geniet van het schone zoals die jonge vrouw die naakt het zwembad in liep en vergeet daarbij de rest. We gaan allemaal een keer dood en wat er daarna komt, ach ja misschien mogen we het allemaal nog een keer over doen in een volgend bestaan.

"Einmal ist keinmal" waren de woorden van Thomas in het boek "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" van Kundera.

"Wat maar één maal gebeurt, hoeft net zo goed helemaal niet te gebeuren. Als we maar één leven mogen leven, hoeven we net zo goed helemaal niet te leven."

Die woorden hadden ook van mij af kunnen komen. Maar genoeg hierover. Ik ben weer veel te filosofisch bezig, maar ja, dit soort films geven daar ook alle aanleiding toe.

Waardering :2,0*.

Ik kan er helaas niks meer van maken, ondanks dat Sorrentino met "Le Conseguenze dell'Amore" voor mij een van de mooiste films ooit heeft gemaakt.

Tot nog toe was ik altijd een beetje sceptisch bij Sorrentino. La Grande Bellezza vond ik wel z'n beste tot nu toe maar met stevige minpunten en tamelijk veel pretentie.

Youth wist me gaandeweg de film echter te veroveren. Waarbij ik direct moet opmerken dat het eerste shot al gelijk raak ik is en de film daarna zijn visuele flair nooit meer verliest. Vooral Caine en Weisz spelen een goeie rol en waar bijvoorbeeld gebruiker Arnie nog worstelt met de interpretatie en de inhoud van de film, daar heb ik bij deze film daar eigenlijk geen behoefte aan: het is de emotie en het verlangen van de personages waarvan de film het inhoudelijk moet hebben.
Youth probeert daarmee ook wat minder nadrukkelijk een grote film te zijn en dat pakt goed uit.
Sorrentino associeert er vrijelijk op los en binnen de flexibele structuur van de film is er alle ruimte voor het "goedkope" gebruik van bekende hoofden, popnummers en losstaande ideeën. Youth is een energieke filmische toverbal, die soms aan het grinniken brengt, dan weer ontroert of imponeert, en dat alles altijd met veel audiovisuele bravoure uitgevoerd.

De slotscène geeft een spetterend slotakkoord (ik moest denken aan Trois Couleurs: Bleu) en Sorrentino sluit zeer stijlvol af door applaus te laten ontbreken en vervolgens de prachtig muzikaal omlijste aftiteling in te starten. Bravo.

"You say that emotions are overrated, but that's bullshit. Emotions are all we've got."

Youth is een mooie en integere film over de twee oude mannen Fred (Michael Caine) en Mick (Harvey Keitel), die in een luxe resort in Zwitserland zitten en allebei problemen hebben met het ouder worden en de andere gasten gadeslaan met een mengeling van verbazing en humor. Die humor zit hem in kleine dingen en wordt door regisseur Paolo Sorrentino op subtiele manier verwerkt in knappe dialogen en bepaalde observaties van de twee rasacteurs.

Ik ben niet echt bekend met het eerdere werk van Sorrentino maar de man heeft gevoel voor stijl en sfeer. Het luxe resort ziet er prachtig uit en visueel is er ongelooflijk veel om van te genieten. Er zitten wat aparte en excentrieke scènes in en dat kan ik altijd wel waarderen. Zo loopt Maradona daar gewoon rondt, is Paul Dano verkleedt als Hitler en zit je opeens midden in de film naar een videoclip te kijken. Heerlijk! Ook de acteurs zijn goed op dreef. Keitel en Caine zijn verschrikkelijk goed en Rachel Weisz is als Lena, de dochter van Fred, uitstekend. De scène waar Fred en Lena in een modderbad zitten en de camera op het gezicht van Weisz is gericht en zij een hele monoloog houdt over de gebreken en minpunten van haar vader is er één om in te lijsten. Daar zijn nog wel een paar scènes van. Een tennisbal hooghoudende Maradona moet je gezien hebben, de scene met Mick die zijn zoon terecht wijst (de zoon heeft het net uitgemaakt met Lena) is een pareltje en tja, eigenlijk alle scènes met Paul Dano als acteur Jimmy. De scene met de intellectuele, ietwat hoogdravende en arrogante Jimmy die terecht wordt gewezen door een Miss Universe is echt geweldig. Zo zijn er nog wel meer aparte maar geweldige scènes. Gelukkig is niet alles excentriek en humorvol en wordt de film in het tweede gedeelte wat sentimenteler en dramatischer. Vooral Fred moet nog wat opgekropte gevoelens met betrekking tot zijn vrouw zien te verwerken. Ook hier overtuigt de film.

Is dan alles goed aan Youth? Het hele plot rond Mick en zijn crew die een film aan het voorbereiden zijn is niet bijster interessant en heeft echt niets speciaals. Maar het neemt best wel een groot gedeelte van de film in wat storend is. Ook is de film met ruim twee uur te lang en er had best wat geschrapt kunnen worden want de film is op sommige momenten erg traag en verveling ligt op de loer. Daar staat dan wel weer een geweldige cameo van Jane Fonda, een naakte Miss Universe en een fantastische laatste scene tegenover. Je kan niet alles hebben maar gelukkig heeft Youth veel meer plus - dan minpunten.

Dreigt af en toe een tikje te sentimenteel te worden, maar Youth is een hele interessante film over ouder worden. Prachtig in beeld gebracht en met fenomenale vertolkingen. De kleurrijke bijrollen zijn misschien nog wel het leukst, met die van de immer vermakelijke Paul Dano voorop. Erg leuk.

Let's hope we take a piss tomorrow.

Ergens heb ik zo'n vermoeden dat Sorrentino zelf constant bezig is zijn publiek in de zeik te nemen. Even los nog van het citaat over intellectuelen, de titel wordt in de overvloed aan loshangende onderwerpen nauwelijks waargemaakt, niet verder uitgediept dan de andere zaken die langs komen en niet meer doel lijken te hebben dan te dienen als kapstok voor een serie nogal onsamenhangende scenes zonder lijn, richting, ontwikkeling of doel. Je kan er in zien wat je wilt en alle kanten mee uit. Voer voor oeverloze discussie door een hele zwik intellectuelen.

Wat het toch tot een bijzonder fijne film maakt is de haast overdreven mooifilmerige manier waarop alles in beeld komt. Bijzonder fraai. En buiten dat ook nog dat het merendeel van de scenes erg grappig is - af en toe subtiel, maar ook fijn lomp - het ouwe stel in het bos is daar wel een leuk voorbeeld van. Wel soms twijfelachtig hoe dat precies aan het totaal bijdraagt, maar los daarvan is het hele zaakje volslagen maffe personages dat de film bevolkt wel tamelijk geniaal bij elkaar gezocht en ook in de relatief kleine rolletjes perfect gecast en gespeeld - bijvoorbeeld Paloma Faith als de onsympathieke en ongeloofwaardige zangeres - ik geloof geen moment dat haar houterige spel niet zo bedoeld is. Eigenlijk als enige foutje dat Caine af en toe net iets teveel op Toni Servillo lijkt, met precies zo'n blik en die bril. Daar zie ik dan wel een regiefoutje in.

Even onsamenhangend en richtingloos als de scenes af en toe ook mooie, vaak scherpe en bijtende dialogen, soms grappig op zich en soms ook leuk omdat er iets of iemand stevig op de hak genomen wordt. Waarbij niemand gespaard lijkt te worden - met vaak weer even een kat naar de intellectuelen. De enige die de dans lijkt te ontsnappen is degene die ook als enige een min of meer sympathiek karakter lijkt mee te krijgen - de masseuse. Wellicht is het dus haar filosofie, die we als de boodschap van Sorrentino zouden moeten opvatten.

Een aparte film, doch weet op een of andere manier te intrigeren door prachtige beelden. Ondanks ietwat gecompliceerd, toch van het begin tot het einde boeiend, al is me niet duidelijk wat de rol van de masseuse was en het lelijke animeermeisje. Tevens is mij onduidelijk waarom Fred zijn Simple Songs op het laatst wel ineens dirigeerde terwijl hij dit de hele film halsstarrig weigerde.

Enfin, een film die je wel even bijblijft, mede door de ietwat morbide sfeer die door de gehele film voelbaar is.

Mooi, grappig en ontroerend, maar pakt toch minder dan de vorige Sorrentino's die ik zag (Le conseguenze dell'amore, Il divo en La grande bellezza). Die voelden toch allemaal iets meer als een geheel, in tegenstelling tot Youth, die uit losse scènes lijkt te zijn opgebouwd. Schitterende scènes, dat wel.

Waanzinnige film, met 2 oudjes die oud zijn geworden in een Zwitserse thermen in een ULTIEME
Sorrentino (licht, achtergrond, architectuur, snel schakelen van humor in drama en weer terug,
orginaliteit in scenes, kleuren, godslaster). Met grote namen als Jane Fonda, Michael Caine, Rachel Weisz.
Youth is een meesterwerk in vlotheid, creativiteit en ambiance. De vloeiende en switchende shots
maken het tot een perfecte film. Ouderdom en slijtage was nog nooit zo meelijwekkend en zelfdestructief van afwachten, aarzelen, twijfelen en ondoortastendheid.
De een is lieve, maar teleurgestelde oude pruim de ander een scepcist en met rauwe bolster.
De koeienweide met Zwitserse zachtgrijsbruine koeien en de symofonie aan zijn hand die een orkestje van koeienbellen laat klinken is eminent. Evenals het bejaardenkoppel dat elkaar neukt in het bos waarbij de oude dame het hele bos laat galmen met haar gekreungeschreeuw.
Youth is Sorrentino's magnum opus. Van gevoel, snel schakelen, sferen en originaliteit van scenes bestaat geen betere en zal er voorlopig niet komen.

Sorrentino zal helaas nooit een favoriet worden. Hoewel ik Youth een stuk beter vond dan La Grande Bellezza. Ik heb altijd bij zijn films het frustrerende gevoel dat hij teveel rond de pot draait om iets eenvoudigs te vertellen. Dat je in het heden moet leven, en dat het leven verder gaat ongeacht de leeftijd en ondanks frustraties, teleurstellingen, spijt ... leek me zo'n beetje de algemene boodschap. Oud zijn en zich oud voelen zit vaak tussen de oren.

Sorrentino houdt beide schitterend acterende heren Keitel en Caine, die over hun hoogtepunt heen zijn in het leven, een spiegel voor die tonen hoe ze over zichzelf denken versus hoe ze werkelijk gepercipieerd worden door anderen bvb de repliek van een boze dochter Lena tegenover haar vader vond ik schitterend. Je hebt onmiddellijk een ander beeld van Fred. Ook de dialoog tussen Fonda als veterane actrice en haar oude vriend Mick ging in die richting.

Het magisch realisme kan hij weer niet laten maar vond het beter werken ( Keitel die in een alpenweide tegen alle actrices kijkt die hij heeft gelanceerd, de leviterende boeddhist). De Zwitserse decors zijn mooi en de sfeer is meditatief maar voelt niet te zwaar aan. Enkele komische noten in de vorm van Paloma Faith en een Diego Maradona lookalike worden er ook nog eens tussen gegooid.

Een rijk werkje van Sorrentino, veel toegankelijker dan Grande Bellezza vond ik, maar met dialogen die soms nog wel eens nevelig willen overkomen.

Wat een werkelijk beeldschone film. Sorrentino zorgt ervoor dat de prachtige beelden zó mooi samenvloeien met de schitterende muziek en het krachtig geschreven scenario dat ik wel kan janken, zo mooi. Dat zijn direct wat superlatieven, maar 'Youth' verdiend ze stuk voor stuk. Meesterwerk.

Caine en Keitel, de twee oudjes lopen naar het einde van het leven toe. Iets wat steeds dichterbij komt. Sorrentino laat het je voelen en je waant je als kijker bijna al in een soort Hemel. De rondzwevende camera, het tempo, het licht en de betoverende beelden. De mannen bereiden zich voor. Zo voelt het.

Toch houdt Sorrentino het redelijk luchtig. Paul Dano (prachtig dat hij in deze film zit trouwens, past precies in het totaalplaatje) die ineens als Adolf Hitler aan komt lopen. Of Keitel die z'n zoon even de waarheid over de nieuwe liefde vertelt. Schitterend. Sowieso heeft Sorrentino dit met z'n gouden pen geschreven. Alles komt binnen, van de dialogen tot het gemompel.. en de stiltes. Ook Maradona loopt daar met z'n zuurstoffles rond. De scene dat hij die tennisbal hooghoudt is zó mooi. Ik heb daar zo van genoten. Nergens wordt 'Youth' te sentimenteel, maar het werkt allemaal gewoon uitstekend.

Caine, Keitel.. strompelend naar het einde. Een indringende, enge gedachte die hier raak op het scherm getoverd wordt. Een film die barst van de schoonheid - van de prachtige naakte vrouwen, tot de koeien in de Alpenweide. Een film om van na te genieten en één die ik graag weer zal zien. Meesterwerk.

Klatergoud.

Sorrentino zoekt nadrukkelijk naar schoonheid en ontroering, maar gaat kopje onder in een lauwwarm bad, tot de rand toe met kitsch gevuld. En dat komt vooral door dat nadrukkelijke; in woord en beeld.

De opgelegde wijsheden van de verscheidene personages zijn doorspekt met hoofdletters (Sarcasm. Frustration. Fear. Pleasure. Fatherhood. Horror. Joy. Emotion. Youth...), waarvan ook de populaire levenskunst-industrie vergeven is. Zelfingenomen sarcasme de mond snoeren met uit het hoofd geleerde psycho-babbels: dat schiet niet op.

De koeien dirigerende Caine, de jonglerende voetballer, de dansende masseuse, de naakte Miss Universe: Sorrentino’s film lijkt op die momenten gewoon het vervolg op het voorafgaande bombardement van commercials dat de kijker over zich heen heeft gekregen. En zoals het gebruik van – soms goede – muziek in commercials die muziek naar beneden haalt, slaagt ook Sorrentino erin om die muziek minder te laten zijn dan het in werkelijkheid misschien is.

Dat concert op het einde is ook wat dat betreft een apotheose: Sorrentino stelt alles in het werk om dit Indrukwekkend, Mooi en Ontroerend in beeld te brengen, en juist daarom wordt het een levensgroot cliché.

‘Sometimes you’re young, most times you’re old’, zong oude knar Chip Taylor ooit, maar Sorrentino gaat voor het hedendaagse populaire levensgevoel dat je vooral zo lang mogelijk jeugdig moet zijn, zo niet lichamelijk, dan toch emotioneel.

Een deprimerende... frustrerende opdracht, als je bedenkt dat de mens intussen gemiddeld 80 jaar oud wordt. De ‘daad’ van dat oude echtpaar in het bos wordt zo een ietwat potsierlijke daad van vertwijfeling.

Om op het bekende gezegde over de keizer en zijn kleren te variëren: Miss Universe is hier niet echt naakt. Haar ‘naaktheid’ is een schild, een harnas om te imponeren. En langs het gladde, harde oppervlak daarvan glijdt alle emotie af, als water van een eend.

Sterke cinematografie, grappig, melancholisch, dramatisch en filosofisch dat zijn van die woorden die bij deze schitterende prent horen. Het acteerwerk is van een hoog niveau, waarbij het al met al een bijzonder aangename verrassing was.

Gevoelige, boeiende film over 2 oude mannen in de nadagen van hun leven. Zowel Caine als Keitel spelen hun rol uitstekend. Zeker van Caine heb ik erg genoten. De man blijft echt een fenomenale acteur. Als hij er ooit echt niet meer is, dan zal hij door velen gemist worden. Ook Rachel Weisz doet het prima. Het thema oud worden, oud zijn en je oud voelen zit door de hele film heen verweven. De boodschap van de film wordt wel regelmatig duidelijk gemaakt en anders komt het door de 2 oude mannen wel over. Ondanks dat het een dramafilm is, zit er zo af en toe nog wel wat geslaagde humor in. De toon van de film schommelt dan ook van zwaarmoedig naar vermakelijk luchtig. Dit in combinatie met erg fraaie beelden maar Youth vrij geslaagd. Al had de film in mijn ogen nog iets dramatischer en pakkender mogen zijn. Nu is de film uitstekend, maar er zat potentie tot meer in.

3,5*

Erg mooie film weer van Sorrentino, al wordt het niveau van La Grande Bellezza niet gehaald, Maar dan nog is het regelmatig genieten geblazen.

Michael Caine en Harvey Keitel vormen hier een mooie tandem. Beiden zitten duidelijk in de nadagen van hun leven, maar acteren kunnen ze nog steeds. Erg mooi hoe ze hun personages neerzetten, als twee oude mannen, die zo hun ideeën hebben over het leven, maar telkens weer worden geconfronteerd met de werkelijkheid.

Sorrentino zorgt voor een levendige en dynamieke stijl en ook voor wat surrealistische scenes tussendoor, die niet alleen erg mooi zijn, maar goed passen bij de toon. De toon is nooit al te zwaar. Als het drama te zwaar dreigt te worden, komt er iedere keer weer iets luchtigs tussendoor.

Prima film dus. Bij vlagen erg van genoten en ik kijk nu alweer uit naar de volgende van Sorrentino. Hopelijk houdt hij dit niveau nog wel even vast.

4,0*

Mooie film, al is La Grande Bellezza beter. Die film kent veel meer flow en coherentie en daarmee ook een zekere grotere schoonheid. Deze Youth is dan weer plezieriger om naar te kijken, warmer ook met enkele fijne acteurs die gewoon uitstekend staan te spelen zonder ooit in clichés te vervallen. En buiten het goede acteren om is Rachel Weisz stijlvol gekleed en bijzonder aantrekkelijk in deze film - dat ze al 45 is zou je haar echt niet geven. Voor mij is dit ook een film over de onschuld van de jeugd, en de pijn van de ouderen die te veel hebben meegemaakt. Typerend was die scène van Dano (goed als altijd) als Hitler. Dat jonge kindje glimlacht vriendelijk, de rest kijkt vol afschuw. Het tweede deel van de film is wel iets minder, vooral doordat de film wat meer plotgedreven raakt en het lijkt of Sorrentino ineens beseft dat hij een verhaal te vertellen heeft, terwijl juist die sfeerbeelden uit het eerste uur zo fijn waren om naar te kijken.
3,5*.

Existentiele vragen

Youth geeft netals La Grande Bellezza de existentiële vragen van een oude man (eigenlijk twee) weer tegen een decor van hemelse en soms demonische taferelen. Ookal concentreert Youth zich op de oudere heren, en passent worden de vragen des levens in diverse levensfasen belicht. De manier waarop dit gebeurt is indrukwekkend en bombastisch en geeft mij soms netals bij La Grande Bellezza wat irritatie: het is overdreven, misschien zelfs pretentieus.

Schijnwereld versus echte wereld

De film blinkt uit in gestileerde, fotogenieke scenes, een vreemd soort humor en een bizarre weergave van ouderdom. De film geeft een schijnwereld weer. Er zijn vast genoeg knipogen naar de echte wereld die ik gemist heb. Voor degenen die zich geroepen voelen...help me even:

- kandinsky als musicus...mis ik iets...is het een ander dan die schilder...?

- ...en aan wie doet Mr Tree me denken??

Het handelsmerk van Sorrentino

De bijrollen worden abstract en ronduit bizar weergegeven (masseuse, prostituee, Diego Himself). Voor de hoofdpersoon is daarentegen de aandacht voor het karakter, zijn exitentiële vragen. Ondanks de bizarre en abstracte trucs zorgde het er toch voor dat ik aan het eind van de rit gewoon aan alzheimer, zorgen over de familie etc. zit te denken. Dat werkt -aan de score te zien- vast voor meer mensen zo. Een knap staaltje werk. Toch twijfel ik hoe lang ik het soms trucje van Sorrentino echt leuk en pakkend blijf vinden...op naar een volgende film...

Natuurlijk fantastische acteurs die als in de vorige film van Sorrentino de film dragen. Het is mij een raadsel waarom deze regisseur als bijna plagiaatpleger pur sang zulke grootse kwaliteiten worden toegemeten. Was La Grande Belleza één aaneenschakeling van scenes uit vroegere italiassen films, nu zoekt hij het in de filmisch aantrekkelijke beelden vrijwel zonder acties, schoolvoorbeelden volgend van Federico en dat ook weer gepaard gaand met gestolen scenes. Nu o.a. met bijbehorende sfeer uit Nostalghia uit 1983. Tekenend voor de film zijn de vaak lirische recensies die elk weer andere invullingen aan de inhoud van de film geven; je kan er veel kanten mee op. Vergankelijkheid, hoop, reflectie, en ga zo maar door; maak je eigen inhoud. Voor sommigen is een shot van twee minuten van een omkijkende Michael Caine het einde, maar zo een hele film vullen is niet echt knap. De traagheid is dodelijk. Het dirigeren van blatende koeien in een alpenweide wordt als uniek omschreven; waar hebben we het over? Moet Michael Caine een VanDuijn act uitvoeren? Wil niemand nog de naam van Fellini in de mond nemen om de kwaliteiten van deze plagiaatpleger aan te geven. Zwaar overschat.

De fraaie cinematografie én dito poster vind ik de voornaamste pluspunten van deze film. Wanneer de dame uit de poster in vol ornaat het decor binnenstapt, is goed te zien dat daar veel namaak aan zit. Eigenlijk is dat symbolisch voor heel de film: een nepverhaal, rijkelijk gevuld met namaakmensen. Met uitzondering van Consequenze del’Amore kunnen de films van Sorrentino mij niet bekoren.

Moet La Grande Bellezza nog steeds zien schandalig genoeg, maar deze film heeft mij in ieder geval erg kunnen bekoren. Het is een interessant verhaal en wordt aangesterkt met de surrealistische beelden. Maar het is voor mij vooral de dynamiek en dialogen tussen Caine en Keitel waar ik gewoon erg van heb genoten en dat dan aangevuld met sterke prestaties van Weisz en Dano. De film wordt gelukkig nooit erg zwaar en heeft een fijne luchtige nuance. Visueel ook erg interessant. Zal me toch maar eens moeten verdiepen in zijn films.

4*

Terwijl ik La Grande Bellezza wat saai vond en vond tegenvallen, misschien juist omdat mijn verwachtingen vanwege de jubelende recensies hoog waren, had ik vanwege die eerdere ervaring lage verwachtingen van Youth (La Giovinezza) maar de film bleek van begin tot eind niet alleen visueel prachtig (zoals we van Sorrentino gewend zijn), maar ook boeiend, grappig en ontroerend. De film lijkt enigszins dezelfde boodschap te hebben als La Grande Bellezza, namelijk het bewustzijn van de naderende dood en de kunst van het leven dat op passie en intimiteit in plaats van afstandelijke rationaliteit/woorden berust, maar waar La Grande Bellezza een oude man volgt die de dood ontkent (door te feesten) en zijn leven vult met leeg, intellectueel gewauwel in plaats van ware passie waardoor de film zelf ook wat leeg en saai werd, zien we in Youth twee mannen op hun eigen wijze worstelen met hun naderende dood: de een heeft nog de passie om een artistiek testament te willen maken en de ander lijkt apathisch en berustend zijn dood af te wachten. Net als bij de film die de eerste man nog wil maken, blijkt het te gaan om de kunst een passend slot voor het leven te vinden. De eerste man slaagt er niet in om zijn film of zijn leven het juiste slot te geven, maar de andere man (de hoofdrolspeler) vindt dat slot door middel van zijn vrouw en dochter wel.

Wauw, wat een geweldige, aparte en originele Drama film was dit (alweer een tijd geleden dat ik onder de indruk was van een film, nadat ik hem had gezien), die wat mij betreft zeker genomineerd had mogen worden bij de Oscars als "Beste film" of als "Beste buitenlandse film".

Deze film is in alles prachtig om te zien en te horen en dan doel ik op het verhaal, de uitvoering ervan, het visuele aspect (o.a. prachtige beelden van en in het luxueuze en aparte Hotel in Zwitserland en zijn omgeving) wat zeer artistiek en apart in beeld werd gebracht, het bloot (prachtig om te zien en ook zeer fraai in beeld gebracht en vooral bij de rondborstige Madalina Diana Ghenea, in de rol van Miss Universe, als ze volkomen bloot komt aangelopen en in een zwembad loopt waarin Michael Caine en Harvey Keitel zitten toe te kijken, zie ook prachtige poster, en waarbij Michael Caine dan zegt "wie is dat" en Harvey Keitel dan zegt "God". Die hele scene duurde een paar minuten en was een genot om naar te kijken. Het was als een soort seks voor de ogen), de vele verschillende personages die uitstekend werden gespeeld door de bekende cast en natuurlijk de sfeervolle en toepasselijke muziek. Kortom gewoon een topfilm.

Het verhaal zit ook gewoon goed, leuk en mooi in elkaar en de vele dialogen zijn schitterend om naar te luisteren en zelfs om naar te kijken. Hier en daar bevat de film wat droge humor en is hij op bepaalde momenten ook ontroerend. De film duurt met bijna 120 minuten best lang, en dat ervaar ik tegenwoordig best vaak als langdradig, maar bij deze film vond ik vrijwel iedere minuut juist een genot om naar te kijken. Omdat deze film draait om relatief veel personen (met zo hun eigen problemen), en hun situaties en dialogen eigenlijk allemaal heel interessant en leuk zijn, kijkt deze film zich ook heerlijk weg. Andere personen die de rol spelen van een bekend persoon (zoals o.a. die van Maradonna, Dalai Lama, Miss Universe en zelfs Hitler) en relatief kort in beeld zijn en ook weinig tot niets zeggen, maken deze film mede leuk om naar te kijken. Hun getoonde beelden, zeggen vaak meer dan woorden. Het einde vond ik overigens heel mooi en sterk en was zelfs tragisch voor een bepaald persoon.

De cast tilt deze film overigens naar een heel hoog niveau en ik heb vooral genoten van de acteer prestaties van Michael Caine (in de rol van dirigent Fred Ballinger, die met pensioen is en wiens vrouw dement is), Harvey Keitel (in de rol van film regisseur Mick Boyle), Paul Dano (in de rol van gefrustreerde acteur Jimmy Tree, die vanwege een robot rol in een film een stempel heeft opgedrukt gekregen) en Rachel Weisz (in de rol van Lena Ballinger, die de dochter is van dirigent Fred Ballinger en wiens man Julian haar verlaten heeft omdat zijn nieuwe popster vriendin "geweldig is in bed"). De laatste ziet er ook prachtig uit in deze film en dat ondanks haar leeftijd van 45 jaar (morgen zelf 46 jaar). Roly Serrano die de rol speelt van de dikke Maradona is het vernoemen zeker ook waard (zijn scene met het omhoog houden van de tennisbal was geweldig), want hij leek sprekend op de echte Maradona en hij speelde ook best leuk zonder weinig te zeggen en hetzelfde geldt voor de bijna 80 jarige Jane Fonda in de rol van Brenda Morel (ze is de lievelingsactrice van regisseur Mick Boyle). Zij praat overigens veel en haar dialoog tegen Mick Boyle was geweldig om naar te luisteren, dat geldt overigens voor Mick Boyle niet, want die dialoog had voor hem grootte gevolgen.

Al met al gewoon een geweldige/prachtige en zeker ook originele Drama film en hou je van veel artistieke beelden (o.a. voorzien van wat bloot) en goede dialogen, dan beveel ik deze film zeker aan (kijk hem minimaal in HD-formaat en degene die hem hebben gezien in de bioscoop, mogen zich gelukkig prijzen). Ik heb in ieder geval van deze film genoten van de eerste tot de laatste minuut en daarom krijgt deze film van mij gewoon ook het bijna maximale te geven punt.

Cinematografie een lust voor het oog. Daarnaast mooie personages en acteerwerk. De dialogen zijn van hoog niveau.

Aanrader.

Eigenlijk gebeurt er niet zoveel: een paar mensen in een Zauberberg-achtige omgeving praten over de wereld, de kunst, hun verleden en hun relaties, en zonder dat er nu grote conclusies worden getrokken of enorme openbaringen plaats vinden verveelt de film toch nergens. Fellini is wederom nooit ver weg, Keitel is opmerkelijk energiek, Dano is sympathieker dan ik normaal van hem gewend ben en Fonda weet wel raad met haar knetterende monoloog, maar de voornaamste kwaliteit van deze film is voor mij het spel van Michael Caine. Roger Ebert schreef in zijn recensie van Inception dat "These days Michael Caine need only appear on a screen and we assume he's wiser than any of the other characters. It's a gift." Helaas is dat in veel recente films niet alleen een gift maar vooral ook een curse, want soms krijg ik het idee dat Caine (wellicht omdat het script en/of de regisseur daarom vragen) vaak hetzelfde type speelt, de sardonische, alles wetende, superieure en prikkelbare nestor. In Youth echter zie ik hem eindelijk weer eens acteren, iemand ánders spelen, een karakter uitbeelden, daarbij geholpen door een schijnbaar iets ander uiterlijk (bril? tanden? haar?) en een zeer zorgvuldige en broze mimiek, met ontroerend resultaat (zijn blik wanneer Keitel van het balkon is gestapt!). Een prachtige film.

Wauw. Bijna alles dat je ziet en hoort is hier opnieuw ontzettend mooi. Sorrentino heeft de gave om zelfs matige popnummertjes iets onweerstaanbaars te geven door het op een goede manier te gebruiken. Ook qua onderliggende thematiek is de film rijk. Dat de film gaat over ouder worden vind ik te veel een open deur en simplificatie. Youth gaat over veel meer, maar als je dat onder woorden wilt brengen moet je er wel echt voor gaan zitten. Het enige nadeel vind ik bij de films van de grootste Italiaanse regisseur van zijn generatie, dat de personages wat bedacht en zelfs artificieel zijn. Ook niet alle dialogen komen lekker uit de verf en zijn even geloofwaardig (bij gebrek aan een beter woord). Het is een best een fors punt van kritiek, maar al het andere is dan weer zo (vaak uitzinnig) goed dat ik nooit beneden de vier sterren kom.

Nee, dit voelde gewoon als complete verspilling van mijn tijd aan. Maar kon zijn dat iemand zijn of haar visie erop had.

Verhaaltechnisch niet bijzonder, maar de setting en cinematografie zijn uitmuntend. Hetzelfde geldt voor de cast; Caine speelt een beetje een vervelende man, Keitel speelt de leukste rol. Het verhaal kabbelt lekker voort met een thematische aanpak (ouder worden, afrekenen met het verleden), kent soms wat pompeuze dialogen maar is van begin tot eind zeker de moeite waard. de zelfmoord van Mick vond ik puur voor het effect, paste niet bij zijn karakter; hij had een passender einde verdiend.