Youth (2015)

Mooie film over de microcosmos van een wellness spa/ hotel in de Zwitserse Alpen. De kwalificatie "gezellig" zoals in de omschrijving staat is trouwens niet het eerste wat in me opkomt.

Youth gaat ondanks de titel over ouderdom, niet meer kijken naar de toekomst die voor je ligt maar achterom kijken naar het leven wat je hebt geleid. Een interessant uitgangspunt, omdat oudjes Caine en Keitel voortdurend worden geconfronteerd met de jeugd- hun kinderen, Miss Universe, een jonge acteur, het enthousiaste team van schrijvers. Het leidt tot boeiende beslommeringen met grappige en soms ook pijnlijke dialogen, en een bevredigende apotheose.

Muziek neemt een grote plaats in, en de gekozen nummers werken over het algemeen goed, grappig ook die videoclip van Paloma Faith -die trouwens een echte popster is, ik had nog nooit van haar gehoord. De cinematografie was, net als in La Grande Bellezza prachtig, gestileerd en kleurrijk, met enkele schitterende scenes (zoals de beginscene en de slotscene, die beiden bestaan uit een muziekstuk maar het contrast in lading kan haast niet groter zijn) maar daartegenover ook wel wat scenes die ik niet vond werken- de scene met Caine die koeien dirigeert of Keitel die al zijn leading actresses voor zich ziet. Ik houd best van wat magisch realisme of droombeelden op zijn tijd maar hier vond ik het niet echt op zijn plaats. Maradona die tennisballen omhoog vuurde vond ik dan weer wel sterk.

Opmerkelijke "fout" trouwens, als Brenda Morel (Fonda) beweert dat Rita, Greta en Marilyn bang voor haar waren, daarmee suggererend dat ze al acteerde tijdens de carrieres van Monroe (die vooral in de jaren 50 acteerde), Garbo (jaren 30) en Hayworth (vooral bekend van haar films uit de jaren 40)- of ik heb niet goed opgelet.

Een goede komedie/drama/muziek/romantiek film...

Goed verhaal (minder)...

Goed acteerwerk...

Wel een bekende oudere acteurs...

Mooi landschap Zwitserland, grappige koe...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Geen top film...

De naakte derrière van een keizerin

Met 'Youth' (2015) kwam het besef van mijn sterfelijkheid bij me binnen op een manier die ik van tevoren niet had verwacht. In mijn eigen zoektocht naar perfecte schoonheid in een vergankelijke wereld moest ik al watertanden bij het idee: een topcineast als Paolo Sorrentino die Michael Caine en Harvey Keitel onder zijn regie neemt. Uiteindelijk kan ik hier niet zoveel mee. De film gaat namelijk gebukt onder een massieve overdaad aan de eigen intellectualistische pretenties. Stof tot nadenken bieden is één ding, maar het gevaar van pretentieuze pedanterie ligt op de loer als het niet het hart én het hoofd raakt. Hier biedt de Italiaanse regisseur te weinig ademruimte om van zijn vergankelijkheidsepos meer te maken dan een statische en afstandelijke prent.

Sorrentino heeft elk shot doordacht en visueel dichtgetimmerd, op een manier dat het nauwelijks lucht biedt voor contemplatie, verstilling en het kunnen genieten van het getoonde natuurschoon. Personages praten tegen elkaar als levenloze machines, waarbij de extreem lang uitgesponnen dialogen gevuld zijn met tegeltjeswijsheden en onzinnig geleuter. Symboliek over kunst, leven, betekenisgeving, sterfelijkheid en filosofie wordt er onsubtiel ingeramd met gemakzuchtige en voorspelbare metaforen. De vreemde grapjes pakken de ene keer leuker uit dan de andere keer, maar hier geldt hetzelfde dat het nergens spontaan of luchtig voelt. Het is als de kleren van de keizer uit het sprookje, maar dan met een naakte madam met een perfect achterwerk: het oogt diepgaand, terwijl het tegelijkertijd een tikkeltje banaal en geforceerd is. En seksistisch, want die kaart speel ik vandaag óók.

Het is namelijk tekenend voor deze productie dat de marketingmachine een poster/cover de wereld in helpt van een voluptueuze billenpartij die twee oude mannetjes bijna het beeld uit drukt. Over de bewuste badscéne lees ik pompeuze kritieken als: het representeert de zoektocht naar de perfecte schoonheid van de scheppers van de kunsten; de fragiele oude mannen zien hun seksuele waarde vervlieten met het genadeloos voortschrijden der jaren. Maar eerlijk: het is in de kunsten cliché numero uno dat het vrouwelijke lichaam gerepresenteerd wordt als iets wat staat voor de muzen die de kunstenaar inspiratie influisteren. En laat de cinema nou gevuld zijn met soortgelijke verhalen van oude mannen en de dingen die voorbij gaan, met scheppende mannen in het centrum die hun inspiratie halen uit de feminiene krachten aan de zijlijn.

Bij Sorrentino weet ik zelf nooit helemaal zeker of het een haarscherpe maatschappijcriticus is die de heersende schoonheidsidealen ridiculiseert (dat doet hij óók), of dat hij er zelf nogal beknellende ideeën op nahoudt over mannen en vrouwen. Met het personage van Rachel Weisz biedt hij zelfs iets van een gelaagd tegengeluid op het openlijke reduceren van een Miss Universe tot haar perfecte rondingen. Sorrenrino betichten van seksisme gaat dus te ver, maar hij is wel één van de vele auteurscineasten die, onder het vernislaagje van intellectuele bespiegelingen, er nogal ouderwetse ideeën op nahoudt. Mijmerende oude mannetjes hebben zorgen over het verliezen van hun artistieke talenten, terwijl de mooie jonge vrouwen de eeuwige muzen zijn die aan de zijlijn bestaan als hun perfecte lichamen.

Zaten wel een aantal heel sterke en leuke scenes in,vooral het laatste gesprek tussen Fred Ballinger en de afgezant van 'Queen Elizabeth' was briljant,maar in zijn geheel vond ik Youth toch een stuk minder dan Grande Bellezza, La (2013) ,de vorige film van regisseur Paolo Sorrentino.

Het was deze keer meer een verzameling aardige momenten dan een goedlopend verhaal.

Positieve punten waren de uitstekende acteerprestatie van Michael Caine en de prachtige cinematografie.

Helaas was dat niet genoeg om de film helemaal te redden.

Desondanks wel een kleine voldoende.

Pakken prachtige shots - de zwevende monnik krijgt van mij de hoofdprijs - en heerlijk zin- en onzingekeuvel tussen twee oudjes, niet toevallig twee schitterende acteurs.

Mijmeringen, vaststellingen en discussies over het verleden en vergelijkingen met het heden met het onvermijdelijk steeds terugkerend begrip "jeugd" er doorheen, zo is deze mooie visuele film gevuld. Het is nooit echt om te lachen, eerder stroef, maar toch soms fijntjes grappig.

"Emotions, is all we have" zegt Mick en zijn vriend Fred zorgt voor heel wat emotie in het schitterend concert met de "Simple Songs"-uitvoering naar het einde toe.

Zowel cinematografisch als inhoudelijk een zeer goede film.

Ondanks de luchtige aanpak doorheen het hele verhaal komt de film iets geforceerd serieus over waarbij het merendeel van de dialogen niet weten te boeien. De scène waarin Keitel toekomst en verleden uitdrukt met zijn verrekijker en de scène met zijn favoriete actrice zijn de meest memorabele van de film. Maar de film heeft wel andere troeven zoals de mooie cinematografie, de cast die prima hun rollen vervullen, een uit de lucht gevallen videoclip, een sfeervolle krachtige afsluiter en niet te vergeten de prachtige Madalina Diana Ghenea als Miss Universe 6/10

Goeie film over twee oude vrienden, een regisseur en componist, die hun vakantie doorbrengen in een luxe hotel in de Zwitserse Alpen. De film zit vol met originele en enigszins bizarre scenes, maar als geheel weet het wat minder te boeien. Een aangenaam tempo, een aantal aardige dialogen en een goeie cast. Mede doordat de film er prachtig uit ziet (stijlvol in beeld gebracht allemaal) nog net 3.5 sterren.

Deze eens meegebracht en het was geen misse film, maar het verhaal zelf is niet altijd even boeiend. De film zag er wel goed uit en de cast deed het ook prima.

Prachtige film, in alle opzichten. Een waardige Sorrentino. Als Toni Servillo de hoofdrol had gespeeld dan had je een mooie trilogie gehad met le consequenze dell'amore en la grande belleza.

Heerlijk, waar Sorrentino mij tijdens La grande Bellezza niet geheel wist te overtuigen doet hij dat hier wel. Fantastische dromerige scenes die elkaar afwisselen. Vooral de emotie en sfeer die Sorrentino in zijn films legt door het gebruik van zijn soundtrack zie je nauwelijks in moderne cinema. Het loopt uiteen van edm tot pop naar klassiek en dit raakt bij mij de juiste snaar. Te vaak kiezen cineasten voor een veilige keuze of een bepaald thema. Sorrentino heeft hier schijt aan en handelt naar gevoel.

Alleen al hierom is dit een zeer geslaagde film.

Een geweldige film die boven mijn verwachtingen uitsteeg. Misschien wel een van mijn favorieten van de afgelopen jaren. Ik denk dat De filosoof een goed punt maakte toen hij schreef dat juist bij dit soort er haters en lovers zijn, hoewel ik me bij Youth dat niet gemakkelijk kan voorstellen omdat de visuele kracht bij mij sterk overkwam. Maar goed, ik zou op mikey's reactie op De filosoof willen reageren.

Ik denk dat De filosoof, hoe waar zijn uitleg voor hem kan aanvoelen, zich anders had kunnen uitdrukken. 'Actief' kan verschillend geïnterpreteerd worden, en ik geloof niet dat De filosoof bedoelde dat hij continu bezig moest zijn om de film leuk te vinden. Ik denk dat het er maar net afhangt van de capaciteit van de kijker of zij de film begrijpen. Youth is een voorbeeld van een film die meeslepend is door haar visuele fraaiheid, maar naast de ontwikkeling van hun leeftijd, is het verhaal van de hoofdpersonages niet zo ontwikkelend als in de meeste drama's. Ik denk dus dat het helemaal niet nodig is om de hele film actief te kijken, alleen vermoed ik dat de meeste mensen die niet de totaliteit van de filosofische en soms zeer persoonlijke discussies begrijpen, wel actief móeten zijn. Aldus denk ik dat Youth voor ingewijden in de besproken onderwerpen en alle nuances daarin, de film passiever kunnen ervaren, maar dat is alleen maar omdat zij zichzelf de vragen vaker afvragen dan iemand die nooit filosifeert.

Volgens mij betekent 'actief' dus niet per se dat je de hele tijd moet opletten (wat ik vaker doe bij een lastige detective of een ingewikkelde sci-fi), maar dat je de juiste vragen moet stellen. En die vragen, die bepalen of je wordt meegesleept in de film en of je meer wilt weten over wat voor antwoorden de personages in de film zullen geven over de vragen die in jou, onder invloed van de film, zij opgekomen. Oftewel, je moet er wat voor doen om meegesleept te worden, maar ik geloof juist niet actief kijken meeslependheid in de weg werkt. Integendeel: krijgen we geen vurig genot van het zelf verbeelden van dingen en kwesties aan de hand van wat we zien en onze eigen verdere verbeelding van datgene, en vervolgens onze zelf-aangemaakte verwachtingen en levenskwesties terug zien komen in de film? Voor mij was Youth in ieder geval goed in het oproepen van vragen over ouderdom, dood, liefde, herinnering, kunst etc. , om deze vervolgens te beantwoorden voor degenen die de vragen stelden. Aldus, de film is meer een hulp voor 'gedachte-experimenten' dan enkel een meeslepend verhaal met verwachtingen en uitkomsten, wat natuurlijk meer op de traditie slaat. Helaas zijn tradities soms saai. Maar ik had Youth niet kunnen waarderen als ik geen kennis had van een aantal dingen in het leven, om het zo kort maar te zeggen.

Excuses voor het lange verhaal, en hopelijk is het niet heel erg off-topic, want deze gedachten hebben mij persoonlijk wel geholpen om Youth ten volle te waarderen.

Sorrentino flikt het weer.

Caine en Keitel zijn perfect gecast in dit zwarthumoristische drama; levenstragiek en pijnlijke grollen wisselen elkaar gebalanceerd af. Ook Paul Dano is het vermelden waard als (opnieuw) een weirdo, maar dan van het iets socialere type. Zijn transformatie tot Hitler is heerlijk absurd.

Mooie plaatjes en een vals luchtige toon maken van Youth de ideale 'tussendoorfilm'.

Riskant om er direct na een eerste visie het etiket 'meesterwerk' op te plakken maar ik doe het toch omdat uiteindelijk de film heeft gedaan wat een kunstwerk doet nl ontroeren. Een film vol inventiviteit (die scene waarin de dirigent een muziekstuk dirigeert met koebellen en tjirpende vogels is het beste dat ik dit jaar heb gezien), muzikale schoonheid en knipoogjes (of hoe moet je die scenes met die Maradonna lookalike interpreteren ?). Hoe Sorrentino zijn thematiek visualiseert, die glijdende camera bewegingen waarin de confrontatie tussen jeugd en ouderdom voortdurend doorheen het beeld lopen (1 vb : een jonge fietser die een wheelie doet terwijl de 2 oude mannen keuvelen over ouderdomsziektes). Ik wil de film even laten bezinken maar die magnifieke beelden torpederen mijn gedachten (de kus van Weisz en haar bergbeklimmer op het einde, de ontdekking als Dano zijn Hitler rol opneemt, de verschijning van talrijke oude scenes die de filmcarrière van de muze van Keitel illustreert, die videoclip, ...). Ik krijg geen rust, de personages houden mij nog lang gezelschap. Deze nacht behoort toe aan 'De zevende kunst'. Voor alle anderen : Slaap zacht.

Mijn 3e film van regisseur Paolo Sorrentino. Youth zet iets minder in op het visuele plaatje en gaat meer de emotionele toer op. Wat best wel werkt gelukkig, maar toch een andere film krijgt dan je gewoon bent van hem. Al blijf je er nog wel een Sorrentino in zien.

Het verhaal van een componist op rust die op een vakantieoord samen met enkele andere vrienden en leeftijdsgenoten terugblikt op zijn jeugd. Elk op een eigen manier, maar toch heel menselijk. Daartegenover staan enkele jonge mensen die de andere kant op kijken richting toekomst. Alle figuren zijn boeiend, alleen Jane Fonda (net zij heeft als enige enkele nominaties en prijzen gekregen voor haar acteerwerk in deze film) was voor mij wat misplaatst. Haar rol is gelukkig niet zo uitgebreid.

De film is niet altijd even sterk, maar kent toch wel enkele mooie scènes. Omdat ik niet teveel prijs wil geven toch één hoogtepunt tussen spoilers: Je voelt een spanning in combinatie met familiaal respect tussen Fred en zijn dochter omdat hij zijn carrière altijd voorop heeft gezet en bovendien op latere leeftijd uit de kast is gekomen met zijn liefde voor mannen, wat beiden zorgden voor de nodige afstand in zijn huwelijk en gezin. De gezant van de koningin doet een zoveelste poging om Fred uitzonderlijk te overtuigen om voor de koningin op te treden. Fred blijft weigeren tot zijn hart spreekt en hij het aanbod afslaat omdat het lied dat hij zou moeten spelen, gezongen werd door zijn ex-vrouw en hij niet wil dat iemand anders het zingt. Die getuigenis van hem komt ongelofelijk binnen...

Heerlijke film die eigenlijk pas na een half uurtje goed op gang komt. Vooral omdat het toch een iets andere film is dan je gewoon bent van Paolo Sorrentino.

Aangenaam.

Visueel sterke film, deze Youth. Op een relax tempo is het gezellig meelopen met de sterk acterende Michael Caine en Harvey Keitel. Echt helemaal meevoelen met de aanwezige spijt e.d. zat er tijdens het kijken niet bij, maar anderzijds heb ik echt genoten van de bij momenten kurkdroge opmerkingen van de acteerkanonnen-op-leeftijd. Met Rachel Weisz passeert ook nog één van mijn favoriete actrices in een bijrol. De setting is schitterend, Paolo Sorrentino maakt er handig gebruik van.

3,5

De kritieken hieronder zijn raak, zowel de positieve als de negatieve. Het is wat pretentieus en de film vertelt met horten en stoten een verhaal van twee oude wijze mannen die reflecteren, observeren en genieten. Een fijn thema. Mooie plaatjes, goede soundtrack en wijze quotes maken het een leuke film, maar geen hoogvlieger.

Goed.

Na het zien van Youth ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zeker nog meer ga zien van Sorrentino. Ik ben niet echt een liefhebber van rustige films, maar dus wel van rustgevende films. Gisteren was het ook 30 graden, dus dan zit je wel in de vibe voor deze film.

Acteerwerk van Caine is erg goed. Nu is het wel zo dat hij als acteur gewoon goed is, en ook deze rol speelt hij met verve. Alleen kan de kijker niet echt een band met hem opbouwen, mede omdat Sorrentino zich erg concentreert op de beelden waardoor Caine soms verwatert. Is niet erg, maar de film wil duidelijk wel iets doen met Caines karakter.

Bijrollen doen het ook zeker niet verkeerd overigens. Weisz en Keitel spelen goed, bijrollen boeien ook. Dano was bijvoorbeeld weer lekker apart. Iedereen heeft een eigen smoel en dat is een beetje wat deze film speciaal maakt. Dat lukt namelijk niet elke regisseur, wat deze film iets bijzonderder maakt.

Visueel erg mooi. Erg sfeervol, erg goede camerastandpunten. Cinematografie is soms bijna meesterlijk te noemen. De rust van de omgeving komt vaak naar voren. Cameragebruik is ook zeker netjes. Er is eigenlijk weinig op aan te merken. Visueel heeft Sorrentino de touwtjes volledig in handen.

Op het gebied van het verhaal is het wel wat minder. Het lijkt me een film waarvan de boodschap in de beelden zit. Soms klopt dat ook, maar Sorrentino kiest te vaak een makkelijke uitweg via dialogen. Ik snap ook niet waarom. Zodat de domoren het ook begrijpen? Het lijkt me sowieso niet een film voor iedereen. Sorrentino kiest ook een beetje verkeerd materiaal om te promoten. (Poster).

De dialogen zelf zijn wat mij betreft ook de zwakke schakel van de film. Iets te theatraal allemaal. Het zijn van die zinnen die in het echt door niemand worden uitgesproken. Althans, ik heb ze nog nooit spontaan gehoord. De humor is ook buitengewoon lomp, maar uitzonderlijk keurig verpakt. Sorrentino verpakt het ook zo dat het niet meteen merkbaar is, ik kijk er dan toevallig weer omheen.

Keurige film voor de rest, maar iets te makkelijk in elkaar gedraaid soms. Sorrentino weet op visueel gebied wat hij wil, maar nu moeten de dialogen nog sterker worden geschreven. Dan zal Sorrentino wellicht een meesterwerk afleveren in de toekomst.

Mijn derde van Sorrentino en jammer genoeg heeft geen enkele me tot nu toe overtuigd. Dan kwam zijn laatste prent Loro over Berlusconi nog het dichts in de buurt. Vrij verrast door de lovende kritieken hier. Cinematografisch uiteraard prima, mooie beelden ook en goeie vertolkingen van zowat de hele cast. Maar dat was het zowat voor mij. Qua plot en verhaal erg mager, pompeus en langdradig.

Neen, de film raakte me nergens. Een film over het mijmeren over het verleden, over de geneugtes des leven en over werk. Iets waarbij Fred zoveel mogelijk afstand wil van nemen. Mick daarentegen krijgt er niet genoeg van en regisseert tussendoor zijn laatste film. Muziek staat ook centraal in de film, subtiel soms ook zoals te merken is aan Fred.

Sorrentino weet hoe hij technisch een film moet opbouwen, maar voor mij vergt het toch enige moeite om bij de les te blijven. Zal ooit wellicht wel een rewatch krijgen, maar nu even niet voor een lange tijd...

We only ever told each other the good things

Paolo Sorrentino is zo'n regisseur die de laatste jaren een nogal lyrische status heeft weten te ontwikkelen maar op basis van This Must Be the Place vond ik daar niet veel van terecht. Een regisseur mag je echter nooit op maar 1 film neersabelen en wanneer hij dan nog eens met grootheden zoals Jane Fonda, Harvey Keitel en Michael Caine in één film begint te werken.. Tjah, dan mag je er wel zeker van zijn dat dit ooit nog eens op mijn pad zal komen. Ik had de film dan ook puur voor hun aanwezigheid opgezet en wist verder nagenoeg niets over Youth.

Dit ligt me echter al een pak meer dan This Must Be the Place. Youth is een trage en ietwat slome film (op den duur misschien iets teveel van zo'n willekeurige en nietszeggende relaxmomentjes) maar vooral mooie film over ouder worden. Vriendschappen die al decennialang meegaan die wat onder druk komen te staan, relaties tussen kind en ouder die niet altijd van een leien dakje zijn gelopen, het teruggrijpen naar vergane glorie, ... Sorrentini haalt alle clichés uit zijn hoed maar weet er vakkundig mee om te gaan en zelfs hier en daar echt voor ontroering te zorgen. De scène waar Mick zelfmoord pleegt en Fred huiverend achter blijft, het hakte er wel in bij mij. Toch is ook niet alles altijd even goed te noemen. Zo kent de film af en toe iets teveel van die mini-climaxjes waarbij je denkt dat de film gaat afgelopen zijn (en dat begint zelfs redelijk vroeg zoals bijvoorbeeld die monnik die opeens zweeft) en konden niet alle verhaallijnen me even goed bekoren (de verhaallijn van Jimmy die iedereen bestudeert voor zijn rol van Hitler voor te bereiden komt echt niet tot zijn recht) maar maar zo'n scènes als die bekentenis van Fred waarom hij Simple Songs niet meer wilt spelen.. Het maakt echt erg veel goed.

En ook wel een erg fijne cast natuurlijk. Ik weet niet of ze ooit eerder hebben samengespeeld maar wat werkt die tandem Michael Caine/Harvey Keitel goed! Ze vullen mekander perfect aan en de conversaties tussen beiden zijn echt het beste wat de film te bieden heeft. Een tijd geleden was ik bij Tenet nog van mening dat Caine nu echt wel te oud was geworden, maar dit doet hij toch nog uitstekend. Er zit weliswaar wel 5 jaar tussen beide films maar toch. Ook Keitel is dus erg sterk maar ook op de nieuwe garde met onder andere Rachel Weisz en Paul Dano valt weinig op aan te merken. Zo'n Paloma Faith daarentegen heeft hier weinig te zoeken en lijkt dan ook echt niet in de film te passen. Ook Fonda heb ik al beter zien spelen, het is ook wat een ondankbare rol waar ze weinig mee kan doen. Leuke zelfreflectie ook (vraag me af hoeveel Sorrentino er in zo'n Mick zit) maar ook een aantal kleurrijke personages zoals de Maradona parodie (The whole world knows you are left handed, een dikke knipoog naar de hand van god) maken dit uiteindelijk een vrij vrolijke zit.

En dat over een op zich toch redelijk donker thema, het is er niet veel gegeven. La Grande Bellezza staat al geruime tijd op de verlanglijst, misschien in de nabije toekomst toch eens werk van gaan maken. De lyrische status van Sorrentino komt dan toch een beetje meer dichterbij. Benieuwd of we nog iets van hem ga horen, want na die film over Berlusconi lijkt er niet veel meer beweging in zijn carrière te zitten.

4*

Mijn beste beoordeling voor Sorrentino sinds een lange tijd (L'Amico di Famiglia). Deze film leunt op zijn tempo, het sketchachtige. De film heeft zoveel leuke momenten, dat de mindere momenten als sneeuw voor de zon verdwijnen. Humor is ook typisch Sorrentino. Knap, ook als je ziet hoe snel deze film na zijn voorganger is gemaakt.

Moeilijk te beoordelen. Nogal een cynische film die zowat over vanalles gaat. De dingen des levens. Nostalgisch terugkijken is er ook bij. Het voelt allemaal behoorlijk fragmentarisch. Het is ergens intrigerend om naar te kijken maar langs de andere kant weet ik niet goed wat ik er mee aan moet. Wel een paar erg goede grappen. Zeker dat kopje van Caine toen hij zijn dochter vertelde wat de nieuwe vriendin van zijn ex meer heeft als zijn dochter Rachel Weisz is zoo grappig. Misschien ben ik nog iets te jong om dit volledig te kunnen appreciëren. Ik heb nog geen problemen met mijn prostaat of andere ouderdomsverschijnselen op mijn 26e.

In een luxe kuuroord in Zwitserland komen allerlei beroemdheden bij elkaar om zich te laten verwennen en te filosoferen. De film begint heel veelbelovend met bijzondere en mooie beelden. Er is veel aandacht besteed aan de vormgeving. En ik moest eigenlijk bijna de hele film lang denken aan films van Wim Wenders, zowel qua sfeer als filosofie. Maar juist op het laatste gebied stelde deze film me uiteindelijk toch teleur. Juist omdat ik zo vaak aan Wim Wenders moest denken. De filosofieën in deze film waren helaas voor mij te dun om aan de hoge verwachtingen te kunnen voldoen. Al was dit zeker geen gewone alledaagse film. Dat waardeer ik dan wel.

Oh ja, er was nog iets heel bijzonders in deze film. Op een gegeven moment, al vrij aan het begin van de film, speelt een gitarist en gaat dan zingen. En dat nummer kwam me heel bekend voor. Maar uiteindelijk realiseerde ik me dat het een nummer van Yes was. "Onward" En dat is ook een hele bijzondere keuze en een minstens zo bijzondere uitvoering, die later in de film nog een paar keer voorbij komt.

Film ziet er mooi uit. Prachtig camerawerk, schitterende beelden. Op dat gebied zit het helemaal goed. Michael Caine dat is ook altijd fijn en de film straalt ook rust uit. Beter dan die hele lawaaiige drukke film van Sorrentino. Aan de andere kant is het wel weer allemaal de rich en famous en een echt heel spannend leven leiden die nou ook niet. Qua inhoud is het allemaal wat hol, maar nogmaals het ziet er wel prachtig uit.

Dirigent en weduwnaar Fred Ballinger [Michael Caine] keert terug naar het vakantieoord in de Alpen waar hij zo vaak met zijn echtgenote [Sonia Gessner] kwam. Een vertegenwoordiger van het Britse koningshuis [Alex Macqueen] nodigt hem namens Queen Elizabeth uit om een zijn beroemde werk ‘Simple Songs’ te dirigeren ter ere van de verjaardag van Prince Philip. Fred weigert “om persoonlijke redenen” die later duidelijk worden en die herinneringen oproepen die gekleurd zijn door de gevoelens die ze oproepen en door zijn leeftijd. Beste vriend en filmregisseur Mick Boyle [Harvey Keitel] beraadt zich op wat zijn filmtestament moet worden en moet ook de gevolgen van ouderdom onder ogen zien. Meditatieve films zijn in de regel verschrikkelijk saai en dit is de uitzondering die de regel bevestigt. Met prachtige, fantasierijke beelden reflecteert Sorrentino via Fred Ballinger op oud worden en oud zijn, maar ook op de menselijke obsessie met een schoonheidsideaal dat onder anderen gebonden is aan leeftijd en dus nooit behoudbaar is. Daarbij vergeet hij nooit het publiek te vermaken met frivoliteiten, kwinkslagen of boeiende overwegingen. Jane Fonda steelt de film in een onvergetelijke scène als Micks muze Brenda Morel. Een heerlijke film.

Veel contemplatie over ouderdom, nalatenschap, liefde, creativiteit en vriendschap. Dit alles wordt op een kabbelend tempo verteld terwijl je als kijker alleen maar kunt genieten van de sereniteit. Er zit veel wijsheid in de dialogen verstopt en iedereen zal wel een raakvlak hebben met de thema's. Uiteindelijk is er wat te weinig verhaal om te boeien en kan de film soms wat pretentieus overkomen. De prachtige score van David Lang maakt zo veel goed. Ook de volledige sterrencast bewijst waarom ze zo geliefd zijn.

3*

Redelijk drama. Het verhaal is beperkt maar de dialogen zorgen voor het vermaak en geven een mooie zelfreflectie van de hoofdpersonen. De film is wel wat traag en niet ieder deel van de film is even interessant. Een aantal humoristische scènes zorgen voor wat afwisseling. Het einde hakt er best in. Het acteerwerk is dik in orde. Visueel mooi en sfeervol geschoten met een fijne soundtrack. 3.0/3.5