Youth (2015)

"You say that emotions are overrated, but that's bullshit. Emotions are all we've got."

Youth is een mooie en integere film over de twee oude mannen Fred (Michael Caine) en Mick (Harvey Keitel), die in een luxe resort in Zwitserland zitten en allebei problemen hebben met het ouder worden en de andere gasten gadeslaan met een mengeling van verbazing en humor. Die humor zit hem in kleine dingen en wordt door regisseur Paolo Sorrentino op subtiele manier verwerkt in knappe dialogen en bepaalde observaties van de twee rasacteurs.

Ik ben niet echt bekend met het eerdere werk van Sorrentino maar de man heeft gevoel voor stijl en sfeer. Het luxe resort ziet er prachtig uit en visueel is er ongelooflijk veel om van te genieten. Er zitten wat aparte en excentrieke scènes in en dat kan ik altijd wel waarderen. Zo loopt Maradona daar gewoon rondt, is Paul Dano verkleedt als Hitler en zit je opeens midden in de film naar een videoclip te kijken. Heerlijk! Ook de acteurs zijn goed op dreef. Keitel en Caine zijn verschrikkelijk goed en Rachel Weisz is als Lena, de dochter van Fred, uitstekend. De scène waar Fred en Lena in een modderbad zitten en de camera op het gezicht van Weisz is gericht en zij een hele monoloog houdt over de gebreken en minpunten van haar vader is er één om in te lijsten. Daar zijn nog wel een paar scènes van. Een tennisbal hooghoudende Maradona moet je gezien hebben, de scene met Mick die zijn zoon terecht wijst (de zoon heeft het net uitgemaakt met Lena) is een pareltje en tja, eigenlijk alle scènes met Paul Dano als acteur Jimmy. De scene met de intellectuele, ietwat hoogdravende en arrogante Jimmy die terecht wordt gewezen door een Miss Universe is echt geweldig. Zo zijn er nog wel meer aparte maar geweldige scènes. Gelukkig is niet alles excentriek en humorvol en wordt de film in het tweede gedeelte wat sentimenteler en dramatischer. Vooral Fred moet nog wat opgekropte gevoelens met betrekking tot zijn vrouw zien te verwerken. Ook hier overtuigt de film.

Is dan alles goed aan Youth? Het hele plot rond Mick en zijn crew die een film aan het voorbereiden zijn is niet bijster interessant en heeft echt niets speciaals. Maar het neemt best wel een groot gedeelte van de film in wat storend is. Ook is de film met ruim twee uur te lang en er had best wat geschrapt kunnen worden want de film is op sommige momenten erg traag en verveling ligt op de loer. Daar staat dan wel weer een geweldige cameo van Jane Fonda, een naakte Miss Universe en een fantastische laatste scene tegenover. Je kan niet alles hebben maar gelukkig heeft Youth veel meer plus - dan minpunten.

Ik worstel niet met de interpretatie hoor, wél enigszins met het gebrek aan inhoud. Maar eigenlijk is ook dat geen worsteling. Het is gewoon een veel oppervlakkiger film dan eerdere van Sorrentino (ondanks dat die inderdaad wel eens met téveel pretentie gemaakt zijn). En, zoals ik aangaf, mag dat op zichzelf ook best een keer. Zoals je terecht schrijft probeert dit minder nadrukkelijk een grote film te zijn.

Mijn kritiek is dat de humor er soms overheen is, té flauw, te makkelijk 'pleasend'. Juist de inhoud die er nog wel in geprobeerd wordt aan te brengen kwam wat mij betreft niet goed uit de verf. Verlangen is de rode draad, ja prima, maar tegelijk maakt hij ook sneren naar intellectualisme en pleit hij voor meer emotie. En juist zijn eigen aanpak in de film (flauwheid, te veel clichés, gebrek aan karakterontwikkeling) vind ik aan die inhoud afbreuk doen.

Daarom vergeleek ik het ook met The Grand Budapest Hotel: grappig, leuk, bovendien zeer stijlvol, maar iets te gemakkelijk - je weet dat zo'n regisseur beter kan.

Ik heb niet het gevoel gehad dat Sorrentino pleit voor meer emotie. Er zijn verschillende personages die vanuit hun persoonlijk leven bepaalde dingen zeggen over onder meer intellectualisme en het belang van emotie. Hoe je dat als kijker waardeert hangt af van hoe je het personage waardeert. Daarom zit de inhoud van de film volgens mij verscholen in de personages zelf.

Volgens mij hoeft er geen voice-over in een film te zitten om te zorgen dat een boodschap van de regisseur overkomt. Het is zowel door de personages als de hele sfeer van de film voor mij overduidelijk een pleidooi tegen intellectualisme en vóór emotie (voor zover dat te scheiden is, natuurlijk). Het gaat me er niet om hoe je dat vervolgens waardeert; het gaat me erom dat Sorrentino in mijn beleving zijn eigen standpunt de facto ondergraaft door die emotie op een iets te makkelijke wijze aan de man te brengen.

Ik heb dus zelf het gevoel, en dat correspondeert met jouw kritiek op de gebrekkige inhoud, dat er niet een strak geregisseerde lijn zit in de thematiek en ook niet een standpunt, maar dat Sorrentino zijn personages tot bepaalde inzichten laat komen (die niet hetzelfde zijn overigens) en dat je daar als kijker getuige van bent. De inhoud zit hem dus niet in een boodschap die de regisseur via het personage tegen de kijker uitspreekt, maar in de kijker zelf die zich al of niet kan herkennen in of verbonden voelen met de (tragiek van de) personages wanneer zij in het reine (letterlijk en figuurlijk) proberen te komen met hun leven.

(De slotscène zie ik dan ook als een ware catharsis.)

Dreigt af en toe een tikje te sentimenteel te worden, maar Youth is een hele interessante film over ouder worden. Prachtig in beeld gebracht en met fenomenale vertolkingen. De kleurrijke bijrollen zijn misschien nog wel het leukst, met die van de immer vermakelijke Paul Dano voorop. Erg leuk.

Fantastische goeie film dat is wat 'youth' is geworden, de belangrijkste kenmerken vind ik het sterk acteren( Michael Caine ?), de mooie muziek en de omgevingsgeluid die zo mooi te horen zijn! Vloeiende shots met heel mooie beelden, sterke personages met interessante conversaties. Op sommige momenten ontroerend maar kan direct de sprong maken van gekke scènes waar je enorm moet bij lachen. Dat maakt 'Youth' een sterke film waar ik enorm van genoten heb en die me geen minuut wist te vervelen!! Een dikke 8,5/10

Kunst , op alle gebieden.

Paolo Sorrentino-film Youth trekt volle zalen in Nederland | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Mooie beelden, maar snap weinig van deze film. Te intellectueel voor mij.

Let's hope we take a piss tomorrow.

Ergens heb ik zo'n vermoeden dat Sorrentino zelf constant bezig is zijn publiek in de zeik te nemen. Even los nog van het citaat over intellectuelen, de titel wordt in de overvloed aan loshangende onderwerpen nauwelijks waargemaakt, niet verder uitgediept dan de andere zaken die langs komen en niet meer doel lijken te hebben dan te dienen als kapstok voor een serie nogal onsamenhangende scenes zonder lijn, richting, ontwikkeling of doel. Je kan er in zien wat je wilt en alle kanten mee uit. Voer voor oeverloze discussie door een hele zwik intellectuelen.

Wat het toch tot een bijzonder fijne film maakt is de haast overdreven mooifilmerige manier waarop alles in beeld komt. Bijzonder fraai. En buiten dat ook nog dat het merendeel van de scenes erg grappig is - af en toe subtiel, maar ook fijn lomp - het ouwe stel in het bos is daar wel een leuk voorbeeld van. Wel soms twijfelachtig hoe dat precies aan het totaal bijdraagt, maar los daarvan is het hele zaakje volslagen maffe personages dat de film bevolkt wel tamelijk geniaal bij elkaar gezocht en ook in de relatief kleine rolletjes perfect gecast en gespeeld - bijvoorbeeld Paloma Faith als de onsympathieke en ongeloofwaardige zangeres - ik geloof geen moment dat haar houterige spel niet zo bedoeld is. Eigenlijk als enige foutje dat Caine af en toe net iets teveel op Toni Servillo lijkt, met precies zo'n blik en die bril. Daar zie ik dan wel een regiefoutje in.

Even onsamenhangend en richtingloos als de scenes af en toe ook mooie, vaak scherpe en bijtende dialogen, soms grappig op zich en soms ook leuk omdat er iets of iemand stevig op de hak genomen wordt. Waarbij niemand gespaard lijkt te worden - met vaak weer even een kat naar de intellectuelen. De enige die de dans lijkt te ontsnappen is degene die ook als enige een min of meer sympathiek karakter lijkt mee te krijgen - de masseuse. Wellicht is het dus haar filosofie, die we als de boodschap van Sorrentino zouden moeten opvatten.

Een aparte film, doch weet op een of andere manier te intrigeren door prachtige beelden. Ondanks ietwat gecompliceerd, toch van het begin tot het einde boeiend, al is me niet duidelijk wat de rol van de masseuse was en het lelijke animeermeisje. Tevens is mij onduidelijk waarom Fred zijn Simple Songs op het laatst wel ineens dirigeerde terwijl hij dit de hele film halsstarrig weigerde.

Enfin, een film die je wel even bijblijft, mede door de ietwat morbide sfeer die door de gehele film voelbaar is.

Mooi, grappig en ontroerend, maar pakt toch minder dan de vorige Sorrentino's die ik zag (Le conseguenze dell'amore, Il divo en La grande bellezza). Die voelden toch allemaal iets meer als een geheel, in tegenstelling tot Youth, die uit losse scènes lijkt te zijn opgebouwd. Schitterende scènes, dat wel.

een film waar ik totaal blind in kon gaan, en die daarom soms des te verrassender was

Sun Kil Moon - Birds of Films - YouTube

dit nummer, van een album waar ik al maanden naar luister, viel opeens helemaal op zijn plaats bijvoorbeeld!

Een film die heel goed blijft nazingen in elk geval.

Het is vooral dat lichtvoetige in de film. De haast achteloze manier, als of het Sorrentino geen enkele moeite heeft gekost. Hij strooit met beelden, muziek alsof het niks is, maar het past allemaal zo perfect in elkaar. Menigeen had zich eraan vertild denk ik.

En dat lichtvoetige past zo goed bij het onderwerp - de film speelt zo ergens op de grens van leven en het hiernamaals lijkt wel. Dat wordt ondersteunt door enkele narratieve elementen. Zoals het personage van Harvey Keitel (die ik verder eigenlijk het minst vond passen in het ensemble) met zijn zogenaamde schrijversteam. Als je op de aftiteling kijkt zie je dat die personages allemaal geen naam hebben, maar vernoemd zijn naar een "eigenschap" (intellectueel, verlegen, grappig, verliefd, ...) - het is dus eigenlijk alleen Harvey Keitel die we zien als metafoor: een aantal eigenschappen in gepersonificeerde vorm. De film zit vol met dit soort 'levensechte' draadjes, friemeltjes en en het werkt allemaal.

Misschien is deze film toch ook wel gewoon perfect, net zoals zijn voorganger,

Waanzinnige film, met 2 oudjes die oud zijn geworden in een Zwitserse thermen in een ULTIEME
Sorrentino (licht, achtergrond, architectuur, snel schakelen van humor in drama en weer terug,
orginaliteit in scenes, kleuren, godslaster). Met grote namen als Jane Fonda, Michael Caine, Rachel Weisz.
Youth is een meesterwerk in vlotheid, creativiteit en ambiance. De vloeiende en switchende shots
maken het tot een perfecte film. Ouderdom en slijtage was nog nooit zo meelijwekkend en zelfdestructief van afwachten, aarzelen, twijfelen en ondoortastendheid.
De een is lieve, maar teleurgestelde oude pruim de ander een scepcist en met rauwe bolster.
De koeienweide met Zwitserse zachtgrijsbruine koeien en de symofonie aan zijn hand die een orkestje van koeienbellen laat klinken is eminent. Evenals het bejaardenkoppel dat elkaar neukt in het bos waarbij de oude dame het hele bos laat galmen met haar gekreungeschreeuw.
Youth is Sorrentino's magnum opus. Van gevoel, snel schakelen, sferen en originaliteit van scenes bestaat geen betere en zal er voorlopig niet komen.

Fijne film, wat mogen wij ons gelukkig prijzen dat Sorrentino nog zo jong is. Hij heeft overigens een boek geschreven die het goed deed in Italië onder de titel Hanno tutti ragione. Heeft iemand die gelezen toevallig?

Sorrentino laat zich wederom inspireren door Fellini, in dit geval Otto e Mezzo (waar de parallel La Grande Bellezza en La Dolce Vita eerder getrokken kon worden). Veel scenes doen denken aan La Grande Bellezza. Bijvoorbeeld de tirade van Lena gespeeld door Rachel Weisz tegen haar vader Fred (Michael Caine) lijkt op Jep Gambardella's tirade op zijn balkon tegen één van zijn beste vriendinnen.

Een opmerkelijk gegeven is dat de moeder van Jane Fonda zelf, Frances Ford Seymour, zelfmoord heeft gepleegd nadat Henry Fonda om een scheiding vroeg. In La Giovinezza is Jane Fonda nu degene die - net als in een huwelijk - een einde maakt aan een relatie.
De manier van zelfmoord doet denken aan die bij La Meglio Gioventù, plots van het balkon af.

Het sanatorium is niet toevallig gekozen, het is het Schatzalp Hotel in Davos, tevens het toneel voor Thomas Mann's der Zauberberg.

Wat ik erg waardeer aan Sorrentino is zijn soundtrack, deze zijn telkens van een ongekende kwaliteit, zowel klassiek als niet. In het nummer van Sun Kil Moon zingt hij inderdaad ook 'How the hell did I end up playing myself in an Italian film set in a ski town in Switzerland?'

Leuk gegeven! Strikt genomen komt de inspiratie volgens mij van het Waldhotel Davos, waar de vrouw van Thomas Mann verbleef en hij op bezoek kwam. Het schijnt wel zo te zijn dat de sfeer van de sanatoria uit die tijd goed bewaard is gebleven in het nabijgelegen Schatzalp hotel. Zie bijvoorbeeld hier.

Ah thanks hiervoor! Dan klopt er iets niet in de Italiaanse Wikipedia van Youth:). Die sfeer heeft iets dromerigs wat ik goed naar voren vind komen in Youth.

Sorrentino zal helaas nooit een favoriet worden. Hoewel ik Youth een stuk beter vond dan La Grande Bellezza. Ik heb altijd bij zijn films het frustrerende gevoel dat hij teveel rond de pot draait om iets eenvoudigs te vertellen. Dat je in het heden moet leven, en dat het leven verder gaat ongeacht de leeftijd en ondanks frustraties, teleurstellingen, spijt ... leek me zo'n beetje de algemene boodschap. Oud zijn en zich oud voelen zit vaak tussen de oren.

Sorrentino houdt beide schitterend acterende heren Keitel en Caine, die over hun hoogtepunt heen zijn in het leven, een spiegel voor die tonen hoe ze over zichzelf denken versus hoe ze werkelijk gepercipieerd worden door anderen bvb de repliek van een boze dochter Lena tegenover haar vader vond ik schitterend. Je hebt onmiddellijk een ander beeld van Fred. Ook de dialoog tussen Fonda als veterane actrice en haar oude vriend Mick ging in die richting.

Het magisch realisme kan hij weer niet laten maar vond het beter werken ( Keitel die in een alpenweide tegen alle actrices kijkt die hij heeft gelanceerd, de leviterende boeddhist). De Zwitserse decors zijn mooi en de sfeer is meditatief maar voelt niet te zwaar aan. Enkele komische noten in de vorm van Paloma Faith en een Diego Maradona lookalike worden er ook nog eens tussen gegooid.

Een rijk werkje van Sorrentino, veel toegankelijker dan Grande Bellezza vond ik, maar met dialogen die soms nog wel eens nevelig willen overkomen.

Wat een werkelijk beeldschone film. Sorrentino zorgt ervoor dat de prachtige beelden zó mooi samenvloeien met de schitterende muziek en het krachtig geschreven scenario dat ik wel kan janken, zo mooi. Dat zijn direct wat superlatieven, maar 'Youth' verdiend ze stuk voor stuk. Meesterwerk.

Caine en Keitel, de twee oudjes lopen naar het einde van het leven toe. Iets wat steeds dichterbij komt. Sorrentino laat het je voelen en je waant je als kijker bijna al in een soort Hemel. De rondzwevende camera, het tempo, het licht en de betoverende beelden. De mannen bereiden zich voor. Zo voelt het.

Toch houdt Sorrentino het redelijk luchtig. Paul Dano (prachtig dat hij in deze film zit trouwens, past precies in het totaalplaatje) die ineens als Adolf Hitler aan komt lopen. Of Keitel die z'n zoon even de waarheid over de nieuwe liefde vertelt. Schitterend. Sowieso heeft Sorrentino dit met z'n gouden pen geschreven. Alles komt binnen, van de dialogen tot het gemompel.. en de stiltes. Ook Maradona loopt daar met z'n zuurstoffles rond. De scene dat hij die tennisbal hooghoudt is zó mooi. Ik heb daar zo van genoten. Nergens wordt 'Youth' te sentimenteel, maar het werkt allemaal gewoon uitstekend.

Caine, Keitel.. strompelend naar het einde. Een indringende, enge gedachte die hier raak op het scherm getoverd wordt. Een film die barst van de schoonheid - van de prachtige naakte vrouwen, tot de koeien in de Alpenweide. Een film om van na te genieten en één die ik graag weer zal zien. Meesterwerk.

Klatergoud.

Sorrentino zoekt nadrukkelijk naar schoonheid en ontroering, maar gaat kopje onder in een lauwwarm bad, tot de rand toe met kitsch gevuld. En dat komt vooral door dat nadrukkelijke; in woord en beeld.

De opgelegde wijsheden van de verscheidene personages zijn doorspekt met hoofdletters (Sarcasm. Frustration. Fear. Pleasure. Fatherhood. Horror. Joy. Emotion. Youth...), waarvan ook de populaire levenskunst-industrie vergeven is. Zelfingenomen sarcasme de mond snoeren met uit het hoofd geleerde psycho-babbels: dat schiet niet op.

De koeien dirigerende Caine, de jonglerende voetballer, de dansende masseuse, de naakte Miss Universe: Sorrentino’s film lijkt op die momenten gewoon het vervolg op het voorafgaande bombardement van commercials dat de kijker over zich heen heeft gekregen. En zoals het gebruik van – soms goede – muziek in commercials die muziek naar beneden haalt, slaagt ook Sorrentino erin om die muziek minder te laten zijn dan het in werkelijkheid misschien is.

Dat concert op het einde is ook wat dat betreft een apotheose: Sorrentino stelt alles in het werk om dit Indrukwekkend, Mooi en Ontroerend in beeld te brengen, en juist daarom wordt het een levensgroot cliché.

‘Sometimes you’re young, most times you’re old’, zong oude knar Chip Taylor ooit, maar Sorrentino gaat voor het hedendaagse populaire levensgevoel dat je vooral zo lang mogelijk jeugdig moet zijn, zo niet lichamelijk, dan toch emotioneel.

Een deprimerende... frustrerende opdracht, als je bedenkt dat de mens intussen gemiddeld 80 jaar oud wordt. De ‘daad’ van dat oude echtpaar in het bos wordt zo een ietwat potsierlijke daad van vertwijfeling.

Om op het bekende gezegde over de keizer en zijn kleren te variëren: Miss Universe is hier niet echt naakt. Haar ‘naaktheid’ is een schild, een harnas om te imponeren. En langs het gladde, harde oppervlak daarvan glijdt alle emotie af, als water van een eend.

Intellectuelen hebben geen smaak...

Wel mooi om onder HJS recensie te zien staan. Hoezo contrast. Welnu, ik ga hem morgen zien, als de planning het toelaat. Kijken wat deze semi-intellectueel ervan vindt

Zo lelijk was dat animeermeisje nou ook weer niet, ze had vooral een treurige uitstraling. De regisseur betaald haar om de wandeling met Brenda over te doen die op hem , als kind, zo'n diepe indruk heeft gemaakt. De masseuse was in ieder geval een exponent van jeugd, maar misschien valt daar nog meer over te zeggen.

Wat ik denk over de masseuse : merk op dat ze bij haar dansjes op het einde bekeken wordt door een beperkt publiek, terwijl ze daarvoor enkel voor een TV-scherm stond te dansen. . De film lijkt o.a. te willen zeggen dat als je jong bent, je je talenten moet kunnen ontplooien en vertonen in het openbaar, en niet voor jezelf houden anders worden ze niet erkend. Ontplooiing en erkenning kregen heel wat aandacht in de film.

Sterke cinematografie, grappig, melancholisch, dramatisch en filosofisch dat zijn van die woorden die bij deze schitterende prent horen. Het acteerwerk is van een hoog niveau, waarbij het al met al een bijzonder aangename verrassing was.

Hele mooie beelden en acteerprestaties maar als geheel kan hij mij niet echt pakken. Soms lijkt het of het verhaal verzonnen is om alleen de mooie beelden te kunnen maken maar een opeenvolging van indrukwekkende beelden maakt nog geen indrukwekkende film.

Gevoelige, boeiende film over 2 oude mannen in de nadagen van hun leven. Zowel Caine als Keitel spelen hun rol uitstekend. Zeker van Caine heb ik erg genoten. De man blijft echt een fenomenale acteur. Als hij er ooit echt niet meer is, dan zal hij door velen gemist worden. Ook Rachel Weisz doet het prima. Het thema oud worden, oud zijn en je oud voelen zit door de hele film heen verweven. De boodschap van de film wordt wel regelmatig duidelijk gemaakt en anders komt het door de 2 oude mannen wel over. Ondanks dat het een dramafilm is, zit er zo af en toe nog wel wat geslaagde humor in. De toon van de film schommelt dan ook van zwaarmoedig naar vermakelijk luchtig. Dit in combinatie met erg fraaie beelden maar Youth vrij geslaagd. Al had de film in mijn ogen nog iets dramatischer en pakkender mogen zijn. Nu is de film uitstekend, maar er zat potentie tot meer in.

3,5*