Meningen

Tsja, wat zal ik er van zeggen.

Qua historische waarde of overtuigend duikboot - of zelfs maar marine-gedoe scoort het niet zo hoog bij mij. Zo slordig als de Duitse en Amerikaanse zeelui bezig zijn zou zelfs in vredestijd een tandje te makkelijk zijn. Alsof de makers vergeten waren dat het volop oorlog was. En behalve dat nog meer onzin die we te verkauwen krijgen, jawel. Het mooiste vond ik nog wel als de duitse jager een salvo afvuurt uit haar dubbele batterij - en dan vrolijk drie mooie plonsen laten zien.

Maar goed, het wordt wel weer aardig gebracht. En ondanks dat de dialogen ook af en toe op niets trekken, ik viel er niet bij in slaap.

Met afstand de vreemdste film die ik in tijden gezien heb. En om dat alleen maar samen te vatten met dat eer en opoffering als normen minder makkelijk te begrijpen zijn is wat te simpel denk ik - en deze film lijkt veel meer uit een andere cultuur te komen dan de andere aziatische films die ik gezien heb.

Starship Troopers is nog het meest voor de hand liggende voorbeeld - maar, er zit ook een heleboel Battlestar Galactica in deze film. En wel iets meer dan een 'verwijzing' naar de Yamato uit WWII - het model van het schip is duidelijk een kopie. Ik vraag me af hoe dat in Japan valt, een verwijzing naar een oorlog die verloren is, en naar een schip wat roemloos naar de bodem gebombardeerd is.

Het verhaal lijkt van de hak op de tak te springen - het is in ieder geval zeker geen makkelijk te volgen filmpje. Langdradig is het zeker, en de manier waarop het verhaal zich ontwikkeld is ook al onconventioneel. Het komt af en toe sterk over als een niet al te goed stripverhaal. Maar misschien is dat de typisch Japanse sfeertekening ook wel.

Al met al geen film voor 'beginners' - zowel qua SF film als qua Aziatische film.

Matige romcom, met een paar goede grappen maar ook een paar mislukte. Wat me opvalt is dat Heigl - die ik in andere films best leuk vind - me hier verkeerd schiet. Als ik Butler was, zou ik voor de regieassistente gegaan zijn - die is echt veel leuker.

Ik heb met wat verbazing naar deze film gekeken... ik wist niet dat er in nederlandse films zo geacteerd werd. Vooral Bokma maakt echt indruk op me, en ook Herbers en Prins zijn volstrekt geloofwaardig.

Nogal wat reacties hier stellen dat het bevindelijk-gereformeerd-zijn op een karikaturale manier wordt neergezet in deze film. Ik ben het daar niet mee eens, misschien dat voor iemand die zelf in dat milieu opgegroeid zijn er teveel insider details net niet kloppen, maar voor mij is alles heel erg - en inderdaad, zoals pottenbakker schrijft, tot aan rillingen over mijn rug toe - herkenbaar. Ik ben nogal eens bij gereformeerde families op bezoek geweest, en de scene bij het orgel heb ik exact zo meegemaakt; en ook de manier waarop Katja Herbers - wat een mooie meid is dat trouwens! - zich in het begin van de film gedraagt, uit haar ogen kijkt, klopt ook precies met wat ik herken. En ze speelt dat ook heel overtuigend, die opmerking mis ik in alle reacties hier ietwat.

Wat ik wat jammer vind is dat in de tweede helft van de film er wat teveel naar een simpel drama gezocht wordt. De manier waarop de crisis van het bedrijf Baan (eeuh van der Laan) wordt verteld doet de film geen goed, het was beter geweest als het wat simpeler en meer ingetogen was gehouden. Hoe dan ook nog steeds een topfilm!

Een monument van de tijd.

Meer dat wellicht dan een echt goede film, wellicht meer bekend om het schandaal en het breken met de gebruikelijke patronen dan om iets anders. IJzersterk in de zetting van de sfeer, ijzersterk in het acteren van Brando en Schneider, maar ook leeg in de vertelling, in het uitdiepen van de karakters, en in de geloofwaardigheid - en al helemaal van de plotwending aan het einde. Ronduit zwak in het contrast tussen Brando en Léaud, wiens karakter er een beetje bijhangt. Berucht om de 'boterscene', maar ik ben er niet uit of de 'nagelknipscene' niet minstens even schokkend is - en dan niet om de handeling zelf, maar om de nogal onvrijwillige manier waarop. In dat gebrek aan subtiliteit wel weer een voorbeeld van waar ik mee begon - een monument van de tijd.

Een ongemakkelijk onderwerp, en dat levert in de theatrale setting af en toe leuke (ehh, lees interessante) scenes op. En dat vraagt dan wel om een stel acteurs die dat enigszins geloofwaardig neerzetten kunnen - maar dat is niet echt een probleem met deze cast. En ai ai ai, wat is Rooney een mooie meid.

Daar is dan het positieve nieuws wel mee op. Want ik ben niet zo gecharmeerd van de combinatie Rooney en Ruby - ze lijken al niet echt erg op elkaar, maar buiten dat komen ze ook niet echt over als dezelfde persoon. Foutje in casting en regie, zeg ik dan. En net zo gaat het met Mendelsohn, die komt af en toe in de flashbacks ouder over dan 15 jaar later.

En dan het verhaal nog. Geloofwaardig is misschien niet het goede woord maar het blijft wel wat teveel onduidelijk wat Una nou precies wil bereiken met haar bezoekje. Naar redelijkheid, met dat ze er ongetwijfeld heel lang over heeft nagedacht zou je daar toch iets meer helderheid over verwachten. Maar misschien is het wel de bedoeling dat iedereen daar zelf iets in zoekt.

Al met al wel redelijk boeiend - je wilt toch weten hoe het afloopt. Maar niet een film die ik me over een jaartje of vijf of tien nog ga herinneren.

Indertijd was ik diep onder de indruk van deze film. Zowel als verfilming van het boek - ik had alle boeken van Kundera toen al gelezen - maar ook als film op zich.

Valt misschien juist daardoor nu wat tegen. De acteurs vind ik nu vooral wat houterig spelen, misschien met uitzondering van Olin. En om nou te zeggen dat de film de sfeer van het boek goed overbrengt, ook daar ben ik nu beduidend minder van overtuigd. Net als de wat erg brave cinematografie, die eigenlijk alleen in de foto's van Tereza wat extra's heeft.

Blijft vooral het verhaal over, en de erg sterke setting waarin dat speelt. Dat is dan op zich wel weer de moeite.

Cage doet een JCVDtje.

De afgelopen 20, 25 jaar is Cage tot wellicht de meest wisselvallige acteur geworden. Veel van wat hij in die tijd heeft gedaan is regelrechte bagger, maar af en toe zit daar toch weer een uitschieter tussen. En nu dan dus deze film, die met veel tamtam en hype wordt gepromote als 'zijn beste werk ooit'.

Maarja het idee was dus niet echt origineel, en de uitvoering is wel okee maar ook niet meer dan dat. Deels omdat de film precies in dezelfde fuik loopt als die Cage aan het begin zelf al noemt, maar ook omdat teveel van de actie er te suf en te slordig uitziet - te weinig budget of te weinig talent.

Redelijk vermaak al met al, maar zeker niet iets speciaals.

Ik dacht even dat ik naar een andere versie van Against the Sun (2015) zat te kijken.

Gelukkig neemt het verhaal een andere loop - na een lange inleiding en een al bijna even lange Against-the-Sun achtig deel. Maar het deel daarna mist wel wat teveel de bite, het venijn om het echt te laten worden. En het einde is ook in ieder geval een keer heel veel beter gedaan - vrrt, kan even niet vinden in welke film dat was.

Maar daar blijft het bij. Een behoorlijke film, maar wat traag en elk van de delen mist wel iets of is beter gedaan. Op zich niks mis mee - beter goed afgekeken dan fout bedacht - maar het maakt toch wat weinig indruk.

Het genre verborgen-schat film heeft een heleboel ongeschreven regels.

Deze film volgt geen enkele daarvan. En nee, dat is dus echt niet goed, en al helemaal niet omdat er niets tegenover staat - geen mooie beelden, geen mooie romance, geen mooi meisje en geen stoere held op een hagelwit strand met palmbomen, geen behoorlijk verhaal, geen geloofwaardige schat. En in plaats daarvan krijgen we dan veel gedoe, iets dat misschien verwijst naar een spel waarvan ik dan meteen blij ben dat ik dat nooit gespeeld heb, en iets zogenaamd grappigs tijdens de eindcredits, als het halve publiek de zaal al uit is. Net zoiets als hoofdstuktiteltjes - als je je narratief niet kwijt kunt zonder dat soort opsmuk, dan is het kennelijk niet zo goed. Echt. Treppenwitz, zoek het op - te laat, niet goed, jammer.

En dat gaat wel op voor de hele film. Jammer. Alles is al wel eens beter en mooier gedaan, dit is gewoon ongeinspireerd jatten en herhalen. Zonde van je tijd en je geld.

If we do meet again, we will smile! and if not, this parting was well done!

Een wat vreemde combinatie van Shakespeare en Rambo - hoewel Rambo toen nog nauwelijks uitgevonden was, want deze film kwam kort na First Blood uit. Van dezelfde regisseur, dat wel, vandaar de vele overeenkomsten wellicht. De hoofdrol van Hackman zit ook ergens tussen Johnny en de brave kolonel in - en ja, hij is in dit verhaal dan ook een kolonel.

Even duaal zit het wel met de productie - het ene moment komt het over alsof je naar een tv-film zit te kijken, maar een paar tellen later is het actie en dat overtuigt dan wel weer volledig. En de cast ook. Hackman als karakteracteur, waarvan je je af zou kunnen vragen wat hij in dit soort film te zoeken heeft - totdat je er achter komt dat hij een Marine was voordat hij begon te acteren. Maar ook Patrick Swayze, voordat ook maar iemand van hem gehoord had - met een melkmuiltje, en bijpassende rol in het verhaal. En alle denkbare gradaties tussen die uitersten in, met acteurs die ik geloof ik toch niet eerder gezien heb.

Zoals al gezegd, het verhaal is min of meer een kopie van het plot van The Dirty Dozen - maar dat was ook al niet bepaald origineel. En even makkelijk is deze film weer gejat door talloze films die later kwamen, waaronder overduidelijk de Rambo-serie. Deze is dan toch wel een tikkie beter dan het gemiddelde, en niet alleen door Hackman - Kotcheff heeft net als in First Blood zijn zaakjes prima op orde. Jammer van het tv-film zweem, maar dat hoort ook wel wat bij films uit die periode.

Er gebeurt overduidelijk een heleboel in deze film. Het ene ethische dilemma na het andere, en nog behoorlijk actueel ook - hoe ver mag je gaan met het recht om te demonstreren, om maar even een voor de hand liggende deur in te trappen. Maar ook wat de andere kant daarvan is - we vinden allemaal dat wij de goeden zijn, maar dat valt toch nogal eens tegen. Nogal dapper van een Duitse regisseur om met deze beeldvorming te spelen overigens, en ik weet niet zo heel zeker of ik me bij de stellingname wel comfortabel voel. Qua acteren is het allemaal prima in orde, ook in de actiescenes wel. Voor zover ik dat kan beoordelen ook best realistisch gefilmd.

Maar dat maakt het nog niet echt tot een prettige of goede film eigenlijk. Wellicht had een documentaire een betere benadering van dit onderwerp opgeleverd.

Er zijn eigenlijk best veel films over oorlogsjournalisten.

De meesten gaan over het soort voor de hand liggende valse romantiek wat daar bij hoort. Maar een klein deel laat ook iets zien van het onderliggende conflict, en overbrugt daarmee de afstand naar de oervader van de oorlogsverslaglegging, Ernest Hemingway. Zo'n film is dit, al is het wel wat op het randje met het romantische submotiefje en de haast ongepaste running gag van Ed Harris als militair adviseur kuch CIA kuch huurling.

Het verhaal is ook wel wat aan de opgeleukte kant, toch ligt er wel een kern van waarheid onder. Dingen gaan zo, wat je wil bereiken is niet altijd wat er uit komt, en het is een illusie om onafhankelijk en onpartijdig te kunnen zijn in dit soort conflict. En even duidelijk is dat een journalist nooit veilig is - ook nooit geweest, denk ik eerlijk gezegd. Hemingway was tenslotte gewoon soldaat in de meeste conflicten waar hij verslag van deed, in WW2 bestond het oorlogsrecht zoals we dat nu denken te hebben nog nauwelijks, en in alle conflicten sindsdien wordt het vrolijk genegeerd door minimaal één van de twee partijen die aan het vechten zijn.

Als film is het absoluut vakwerk en er is een top cast bezig - en zelfs daar springt Nolte dan nog met speels gemak boven uit. Wat hij doet overtuigt, het klopt gewoon allemaal. Net zoals de immer vrolijke Harris klopt met zijn verwerpelijke karakter. Jammer dat Hackman niet echt uit de verf lijkt te komen, al is dat ook wel een beetje een gevolg van zijn rol als latende partij in het driehoeksmotiefje.

Maar er is nog wel wat meer, want er is ook nog zo'n ouwe rotte Gitanes-rokende Fransman die met zijn continentale cynisme alles recht weet te praten. En hoe naar ook, hij heeft daar wel een punt mee, hoewel dat natuurlijk nooit een reden mag zijn om je idealen los te laten.

Ai wat is dat lang geleden.

Terug in de tijd van de battleships - of beter eigenlijk, toen de VS door de logheid van het congres en wat lobbyisten dachten dat slagschepen nog enige zin hadden, terwijl ze zelf al voor het einde van WWII aangetoond hadden dat die tijd echt voorbij was. Shock and awe, zie hoe mijn gun groter is dan de jouwe. Net iets nadat er ineens zoiets als MTV was, en Cher dat clipje mocht opnemen op de Mighty Mo - subtiel schrijlings op de center gun van turret 1 - waar iemand van opschreef 'als een slagschip blozen kon, dan was Missouri pioenrood geweest'.

En een jaartje of wat daarna waren de standaarden zoveel verder gedaald dat deze film mogelijk werd. De US Navy was nog steeds aan het worstelen met de battleships, en wellicht dachten ze dat er wat propaganda te halen was uit een film als dit. Nogal mislukt, want hoe leg je uit dat een slagschip alleen maar te redden is door een kok en een playmate die per ongeluk door de bad guys meegenomen is. Niet verrassend dat de US Navy verder ging met het uitfaseren, al is het vanzelf wel wat teveel eer om deze film daar een rol in te geven.

Over Seagal hoef ik het eigenlijk niet te hebben - zijn gebrek aan acteertalent is in deze film nog niet zo heel pijnlijk, maar werd dat kort na deze wel, en ging het net zoals dat met alle op hun martial arts drijvende kuch sterren lijkt af te lopen: de ene na de andere DTV, terwijl het niveau gelijkmatig daalt - en niet alleen van die DTVtjes of hun rol daarin, maar ook de persoonlijkheid. Seagal treft daar wel een heel eigen dieptepunt in - vriendjes willen zijn met Putin, en dat Putin dan kennelijk zegt 'mwah ja ik heb wel eens een van zijn films gezien, maar ik vond het niet heel goed of zo'. Dat is toch wel het dieptepunt wat je als wannabe fanboy kan bereiken, lijkt me dan.

Goed, terug naar de film waar het over gaat, terug in de tijd, net jaren-90. Met de aanbeveling van een potentieel romantisch vriendinnetje van toen 'ooh wat een giller' (neeh, het is nooit iets geworden). En Erika Eleniak, tsja, die speelde niet alleen mee maar stond ook net die maand in de playboy hier in Nederland, en behalve dat werkte er in de plaatselijke Albert Heijn ook nog eens een meisje dat sprekend op haar leek - en een gouden kettinkje met de naam 'Erika' droeg. Probeer dan nog eens uit je woorden te komen, als dat zo ineens voor je staat bij de servicebalie.

Wat was dat allemaal spannend en nieuw in die tijd. En hoe anders kijk ik daar nu tegenaan - valt me nu op dat TLJ de bad guys uit de hele Die Hard serie te eten geeft, en Gary Busey daar perfect bij werkt als zijn sidekick - jammer dat Busey nooit echt doorgebroken is, met zijn expressieve kop. En even jammer wellicht dat TLJ zijn duidelijk op Keith Richards geinspireerde personage nooit verder uitgewerkt heeft, want daar zat toch heel veel meer in dan dit wat kleine rolletje.

En wat is het leuk om allerlei min of meer authentieke details van de schepen te zien - en hoe tweeledig is dat ook, aan de ene kant de anachronistische triestigheid dat Missouri opgeleukt is met wapens als cruise missiles die daar volstrekt niets op te zoeken hadden, en hoe de meeste scenes eigenlijk op USS Alabama gefilmd zijn - vast ook een mooi schip, maar toch niet hetzelfde. Over het plot begin ik maar helemaal niet, want dat klopt vanzelf van geen kanten - niet op macroniveau en ook niet op microniveau. Zelfs het koken lijkt er niet op.

Maar misschien komt het toch allemaal nog goed, want jawel, er gaat een gerucht dat er een remake aan zit te komen. Zal me benieuwen of ze daar een mooie cast voor vinden kunnen. Beter dan Seagal kan toch nauwelijks een uitdaging zijn. Ook niet qua vechtkunst, vooral zijn messenwerk lijkt echt nergens op - terwijl het toch een ding zou moeten zijn van koks om lange messen te dragen, maar wat hij hier laat zien is gewoon kermisgedoe, dat zou de eerste de beste Marine al afstraffen.

En behalve dat, waar er indertijd vragen gesteld zijn hoe het toch kon dat Cher in haar bijna-blote reet op hetzelfde schip rondliep als waar de historische overgave van Japan getekend was - en daarmee het einde van de Tweede Wereldoorlog - hadden diezelfde congresleden zich wellicht beter kwaad kunnen maken over dit werkje. De Navy komt er in ieder geval een stuk slechter uit.

Under suspicion.

Freeman en Hackman spelen zo ongeveer perfect, en visueel is het ook af en toe bijzonder fraai. En amai, wat was Bellucci toen mooi - in andere films met haar zag ik dat er nooit echt aan af, maar deze film weet daar iets bijzonders uit te toveren.

Wat dan weer niet lukt is om het concept waar het uiteindelijk om draait geloofwaardig over te brengen. Maar eens dat uit de doeken is, is het einde wel weer erg fraai en perfect beheerst. De film is overigens een remake van Garde à Vue (1981) en gebaseerd op het boek Brainwash (1979) van John Wainwright. Wellicht interessant om die eens op te zoeken, en te zien of die uitwerkingen beter gelukt zijn.

Ondertussen drie keer gezien, maar ik kan het nog steeds niet erg worden met deze film. Niet dat het allemaal slecht is of zo, verre van - maar beslist ook nergens origineel, nergens opzienbarend, nergens bijzonder.

Sowieso al de zoveelste film waarin Hollywood weer wat aan het meta-navelstaren is. Kap daar nou eens mee, denk ik dan, er zijn echt belangrijkere dingen dan je fascinatie met jezelf. En als je er dan niet van loskomt, doe dan iets wat een beetje dapperder is in plaats van zoiets anoniems en vrijblijvends - ik roep maar even een OUATIH. Ook niet de mooiste film ooit, maar daar weet ik over een halfjaar nog wél van waar het over ging.

Wat ook meespeelt zonder enige twijfel is dat ik de afgelopen jaar echt elke denkbare tolerantie voor onduidelijke theorietjes en gekkigheid kwijt geraakt ben. Klaar mee, die mensen zijn af en mogen wat mij betreft gewoon nooit meer meedoen. Het absurde verhaal irriteert me daarmee in een aantal opzichten behoorlijk, zowel inhoudelijk als de malle combinatie van wappieparanoia en stoner mentaliteit die er af en toe overheen ligt.

Verder is er niet zo heel veel te 'like'en aan de film eigenlijk. De acteurs zijn niet beslist slecht, maar ook absoluut niet indrukwekkend. Narratief is het allemaal niet zo bijzonder buiten waar ik het hierboven al over had, cinematografisch is het allemaal enorm nikserig, en de soundtrack is op een of twee momenten na ook erg weinig opzienbarend. Een speciale prijs voor drie weken mooi zonnig weer in California, zo komt het op me over, maar als geheel is de film gewoon een enorme teleurstelling, een lege doos van onvervulde beloftes. Dat deden ál die films waarnaar zo 'creatief' verwezen wordt toch een stuk beter.

Meh.

Een nogal dunne boodschap, die homeopathisch verpakt wordt om er een intellectueel sausje overheen te gieten. Voer voor de style-over-substance aanhangers, voer voor de zelfbenoemde intellectuelen onder ons. Maar voor de rest blijven er vooral saaie, lelijke beelden en een nogal nietszeggend plot over.

Waar de film ontegenzeggelijk hoog op scoort is op het niet gebruiken van de beschikbare middelen. Het landschap van Schotland ziet er regenachtig, druilerig, en vooral grijs uit - nergens is er ook maar iets moois te bekennen. De rol van Scarlett Johansson had evengoed ingevuld kunnen worden door de veertigjarige kassiere van de de Albert Heijn hier verderop - ondanks dat het plot iets anders suggereert, wordt haar lichaam dermate onaantrekkelijk afgebeeld dat ik het verschil niet meer zie, en qua acteren wordt er ook niet echt beroep gedaan op een hoger talent. Geef dan Barbara een kans, denk ik dan - maar, met haar naam op de poster is de film natuurlijk bij voorbaat kansloos. En verdiend.

Waar het bij mij ook nogal mis gaat is de neppe mysterieusheid van het geheel. Zonder een paar externe aangevers blijft het sowieso een brij - tenminste, ik had de paar pointers niet opgepikt. Maar zodra je die ergens gelezen hebt blijft er bitter weinig van het mysterie over. Sigaar uit lege doos, dooie mus, troep van de bovenste plank.

Elitair gepruts in de marge, verspilling van talent, zonde van je tijd. Pretentieuze lelijkfilmerij.

Fijne simpele feelgood film met weinig ophef en weinig verrassingen. Als extraatje op het uitgetreden spoor vooral de mooie warme beelden van het landschap en het huis, en een leuke rol van Lindsay Duncan, mooi aangezet om het dorp wat meer kleur te geven.

Diane Lane is zo vanzelfsprekend en overtuigend in haar rol als het wereldwijf Frances dat het haast wel zo moet zijn dat ze zichzelf speelt. Of anders is ze toch een echt heel goede actrice. En heel natuurlijk en mooi is ze ook, en gelukkig mogen we zien dat ze een rimpeltje of wat heeft. Prachtmens.

Het einde van de film is grappig, goed gevonden en mooi getimed. Past goed bij de film.

Zo grofweg vanaf half jaren 80 was er een golf van iets tussen softporno en romantiek, met dingen als Red Shoe Diaries en talloze spinoffs daarvan. Zalman King is daarbij ook een naam die me bijgebleven is.

Deze film is een fraai maar niet heel goed voorbeeld van dat genre. De dames zijn mooi genoeg, en ze spelen ook nog niet eens zo slecht. Het probleem is meer dat er niet zo heel veel te spelen valt, dat de production values behoorlijk slecht zijn, en dat het verhaal op niets trekt. Jammer, want met wat meer lef en een ietsje meer talent van de regie had er veel meer van gemaakt kunnen worden. Maar kennelijk interesseerde dat niemand.

In het genre zijn er best wat films die veel, veel beter zijn. Als ik nou alleen de moeite had genomen om de titels ergens op te schrijven of zoiets...

Meh.

Underwater recyclet een handjevol cliches, maar doet dat niet echt goed. Met de natuurwetten wordt een loopje genomen, en dat maakt het vanaf het eerste begin moeilijk om in het verhaal te komen - vooral omdat dat er eigenlijk ook maar nauwelijks is. Visueel vond ik het ook allemaal wat matig, veel te groenig allemaal - kent iemand in Hollywood nog gewoon neutrale kleuren? en van vormgeving eigenlijk ook niet zo bijzonder. En vooral ook veel te donker - een probleem dat ik wel vaker heb met horrorfilms, als ik niet kan zien waar ik bang van worden moet dan komt het niet.

Stewart met haar korte koppie is nog wel grappig, maar daar houdt het ook wel mee op. Cassel maakt ook al geen indruk. Verbazingwekkend om die twee in zo’n flutproductie te zien - meestal kiezen ze toch wat betere dingen uit.

Vampieren zijn leuk, maar het genre komt wel met een aantal ongeschreven regels. En dat geldt net zo voor het nogal wat obscuurdere weerwolvengenre, waarvan me eigenlijk alleen een aantal varianten van het Roodkapje-verhaal te binnen willen schieten.

In combinatie van die twee genres werkt het eigenlijk niet. De Blade serie kwam er nog een beetje mee weg, maar datzelfde kan ik van de Underworld serie echt niet zeggen. Verhalend is het gewoon tobberig en saai, de actie trekt veel te vaak op niets en de beelden zijn weinig opzienbarend en ook weinig aantrekkelijk.

Ja, Kaatje-terug-in-de-aanbieding is een super mooie mevrouw, en in haar leren en latex outfitjes ziet ze er uit als een heel, heel spannende date. Jammer dat ze haar tijd zo verspild heeft aan deze serie, ik had haar graag in wat betere films gezien, en wellicht zelfs met zo'n outfitje aan.

Undine, dwz Paula Beer is een knappe meid met net een klein tikkie mysterie in haar uitstraling. En in het begin van de film past dat allemaal mooi bij het mysterieuze van het verhaal. Jammer dat dat er dan in de tweede helft, of misschien zelfs de laatste 2/3 van de film niet echt uitkomt. Was het geld op, of de inspiratie? Of heb ik misschien iets gemist...

Maar, de piano in de soundtrack was dan wel weer erg fijn.

Verhaal van niks, lachwekkend slechte dialogen, acteurs van het derde platje. Het Amerikaanse antwoord op Costa, eigenlijk - maar dan zonder de wat boerse charme van dat soort film. Wat wij er overigens als Nederlanders misschien nog in zien - maar dat zal voor een Amerikaan wel even absurd slecht overkomen als dit prul. Ik kan er tenminste geen positief punt in ontdekken.

Bah wat een deceptie.

De eerste twee afleveringen gaan nog wel, maar daarna wordt het zeuren, en het einde is een enorme tegenvaller. Gemakzuchtig en potsierlijk tegelijkertijd, en als het dan af is blijf je met een leeg en bedrogen gevoel achter.

Bier heeft overigens haar zaakjes wel redelijk op orde, ze had misschien alleen een beter script moeten uitzoeken, of er een nieuwe twist aan moeten geven. Met de cast had ik niet zo heel veel moeite, behalve dat Grant niet echt in dit soort rol past en Sutherland teveel overdrijft.

Het begin is te tam en duurt te lang. Zo halverwege of zo, als de drie vreemde makkers op reis zijn in Europa, komt het wel wat meer los en wordt het hier en daar situationeel grappig - hoewel soms ook weer te banaal flauw. Toch vond ik bijvoorbeeld de Tati-achtige hotelkamer wel leuk, en de running gag eromheen ook wel. Het einde is te voorspelbaar en te gemakzuchtig. Maar dat is eigenlijk de hele film ook al.

Eigentijdse western.

En dat is dan niet zozeer omdat het in hetzelfde gebied speelt, maar omdat hetzelfde spel van normen en waarden de hoofdlijn van de film vormt. Goed en slecht, en geen millimeter hellend vlak daar tussen. Wel een beetje tam daardoor, en er bekruipt me de gedachte dat we dit soort verhaal van Lasse Halstrom al iets te vaak gezien hebben. Redford is ook al op herhaling, en zet dan wel een soliede rol neer, maar laat ook niks nieuws zien. Freeman daarentegen is eigenlijk best goed als de vegeterende tweede man in de film - wel wat storend waarom niet duidelijk wordt wat er dan precies met hem aan de hand is, want aan zijn lijf is dat niet echt te zien. Littekens, jawel, maar da's wat weinig om te verklaren dat hij het bed houdt.

J-Lo is echt de zwakke schakel, en miscast. Ze verprutst de weinige scenes die ze echt moet dragen. Trieste boel, eigenlijk. Kan aan mij liggen, maar het overtuigt echt niet, en het misstaat in de film. Wel wordt dat een beetje goedgemaakt door haar filmdochter Becca Gardner, want die doet het wel best goed.

Verder, wat zal ik zeggen. Een nogal erg tamme middelmatige prog-western. Moet het vooral hebben van de romantische beelden van het landschap, en de weemoed naar echte cowboys.

Misdaad en straf, samenleving en eigenrichting, familie en individu, verlossing door een kerk te klussen. Genoeg motiefjes om drie films mee vol te krijgen, maar het lukt redelijk om het samen te brengen, al is het wel allemaal wat erg over the top Amerikaans sentimenteel. Toch, veel van de kritiek klinkt me ook wel wat politiek gekleurd in de oren, de symboliek zal bij de rode volksstammen wel niet heel gevallig landen. Tough shit. Het mag me hier ook wel eens wat beschaafder, met alle geroep om strenger straffen.

Bullock draagt de film en krijgt ook een film te dragen. Toch zijn er wel een paar leuke bijrolletjes - Richard Thomas bijvoorbeeld. Nog precies hetzelfde melkmuiltje als in talloze tv-series in de '80s. En Rob Morgan valt me op met een mooie intense rol als parole officer.

Herzien, voor het eerst sinds ik in '93 of zo de video gehuurd had en samen met mijn buren gezien had. Of ik toen heel goed opgelet had weet ik niet meer zo heel zeker, het kan wel eens zijn dat ik mijn aandacht meer bij mijn buurmeisje had...

Maargoed. De film zat in mijn hoofd als een erg goede, en dat viel nu toch een tikkie tegen. Waarin het een bijzondere is is in het breken met een hele serie verplichte stijlfiguren voor het genre - hier staan geen witte en zwarte hoeden tegenover elkaar, maar een stel vrij twijfelachtige antihelden tegenover een stel sufk*tten als bad guys. Drie gunmen die met hun revolver nog geen schuurdeur raken op vijf meter afstand. Bad guys die net als gewone mensen naar de plee moeten - en daar een minder frisse geur achter laten.

Ongezien tot dan aan toe, wellicht. Maar alweer ruim twintig jaar later is dat niet meer heel kenmerkend, en blijft over dat er mooi en goed gespeeld wordt, dat het geheel prima gefilmd is, en dat vooral Gene Hackman een mooie rol neerzet. Goeie film, maar heel bijzonder kan ik het niet meer vinden.

Tsja, het is wel allemaal niet echt bijster goed, wat deze film probeert te doen. Ondanks de aanwezigheid van een Don Johnson, of zelfs maar een Isabelle Fuhrman. Beide verdienen veel, veel beter.

Toch, als je het geduld hebt, er komt uiteindelijk wel een beetje iets uit, al is het misschien te laat en te mager. Heb ik normaal gesproken nogal een aversie tegen mindfucks, deze film doet precies dat ene ding dan wel weer goed. Al is het nog steeds lang niet genoeg, het is tenminste iets.

Verder hangt het wel volledig op de sproeten van Fuhrman. Voel je die gunfactor niet, dan is dit wellicht een film om over te slaan.

Met alle remakes, reboots, vervolgdelen en andere onzin is af en toe pijnlijk zichtbaar hoeveel moeite de filmindustrie en in nog grotere mate Hollywood heeft om een behoorlijk verhaal te vinden. En toch komt er dan zo af en toe zoiets als deze film naar boven. Ok, de BBC heeft natuurlijk een behoorlijk indrukwekkend track record, maar zelfs dan verbaast het me wel wat dat dit verhaal zo lang onverteld is gebleven. Heeft de niet heel fraaie rol van de Engelse politiek daar wat mee te maken? Op welke tenen mocht er niet getrapt worden, zou je je af gaan vragen.

En al ben ik er dan van overtuigd dat de wat minder fraaie randjes in het verhaal met de mantel der liefde zijn bedekt, het is wel een indrukwekkend geheel wat langs komt. Visueel haast te mooi uitgewerkt, de beelden zitten erg dicht bij dat ze afleiden van het verhaal - ik voelde mezelf af en toe afgeleid door vakantieplannen in die regio, zo mooi ziet het er uit. Bijzonder mooi gespeeld ook, hoewel ook dat me hier en daar wat al te ingetogen en eerzaam toegaat bij het knappe paar. Net iets te zoetjes, en dat is dan niet alleen door de tandpastaglimlach van Pike. Maar evengoed een erg indrukwekkende film.