menu

Hier kun je zien welke berichten blurp194 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jack and Diane (2012)

Alternatieve titel: Jack & Diane

1,0
Wat een onzinnig slechte film. Traag op het slaapverwekkende af. Een horrorplotje wat er echt met de haren bijgesleept wordt. Kylie staat op de poster om publiek naar binnen te lokken, meer kan ik er niet van maken. Ohja, Juno Temple met haar kinderstemmetje en kinderachtige gedoe is best irritant.

Jack Reacher (2012)

3,5
Onderhoudend is het woord.

Het had een stuk spannender kunnen zijn, als er niet al vrij snel een heleboel van het plot weggegeven wordt. Een beetje meer mysterie had toch wel geholpen. Nu moet de spanning toch voor een groot deel uit 'loopt dat wel goed af' komen, en dat is voor een Amerikaanse film nou meestal niet zo'n geschikte manier om je kijkers op het puntje van hun stoel te houden. Zo ook hier.

Tom Cruise past wel bij de rol - afgezien van zijn postuur natuurlijk. Hoewel het toch ook wel weer wat vermoeiend is om hem weer eens de uberheld te zien spelen. Zou een stuk frisser zijn als hij weer eens een echte badguy of sleazebag zou spelen - in Magnolia ging hem dat erg goed af. En dan Robert Duvall. Mooi klein rolletje voor hem, erg goed gedaan. Maar het prettigste element in de film blijft natuurlijk zonder enige twijfel Rosamund Pike.

Daardoor net iets boven het gemiddelde.

Jack Reacher: Never Go Back (2016)

1,5
Volslagen ongeinspireerd, op de automatische piloot en vooral liefdeloos gemaakt prul. Of dat nou zo bedoeld was of dat de volledige crew ergens het spoor kwijtgeraakt is, wie zal het zeggen. Ik niet, ik verdiep me liever in een film die me wat meer aanspreekt.

Cruise is erg mat, Smulders lijkt alleen gecast om hoe ze er hardlopend uitziet, en van de rest is te weinig blijven hangen dat ik daar nu een halve week later nog een mening over kan ophoesten. Niet best. En dat geldt voor het verhaal ook wel - meer dan dat er best veel suspension of disbelief voor nodig was komt er zo niet meer van terug. Er is eigenlijk maar een scene die me ietwat kon bekoren, en dat is die op het parkeerterrein. Black sedan.

Ik hoop maar dat niet nog een vervolg op de rit staat. En indien alsnog, dat ik me dan herinner dat ik die maar liever oversla.

Jacket, The (2005)

3,5
Herzien, en een stuk sterker dan ik me herinnerde.

Het uitgangspunt is natuurlijk nogal uitgekauwd, maar de manier waarop het hier gebracht wordt is toch weer een tikkie anders - de griezelige sfeer in het ziekenhuis en de middeleeuwse behandeling van de patiënten geeft ook een eigen draai aan het geheel.

Adrien Brody speelt zijn ongeloofwaardige karakter dermate goed dat je toch in het verhaal gezogen wordt. De link naar Knightley zorgt voor het beetje romantiek in de film - jammer dat ze toen nog zo vaak aan het bekkentrekken was als haar karakter iets met emoties te doen heeft.

JJL is zoals gewoonlijk ijzersterk. Maar dat vind ik eigenlijk altijd, dus dat kan aan mij liggen.

Jackie (2012)

4,5
Los van de bekrompen platte polderblubber, de natte klei en de rottende kool. Naar de open horizon, op zoek naar je moeder - waarvan je niet wist dat je die had. Naar Amerika, waar de wijde horizon boven de Western-landschappen alle Technicolorkleuren laat zien. Los van de sleur, weg van het keurslijf, gedaan met de carrière en de afstompende idioterie die daarbij schijnt te horen.

Wil ik ook. Ik wil m'n vader terug, ik mis 'm nog steeds zo - zoals hij was toen hij er nog was, zoals hij kon zijn toen hij nog sterk was, ik wil ergens heen, ik wil weg uit de polder, ik wil nieuwe dingen zien zonder windmolens en beton aan de horizon, weg weg weg van de bezittingen, de spullen, de hypotheek en de verplichtingen. Daarom is het dat het verhaal me al zo aanspreekt. Maar dan komen de zusjes nog, die hun mooie moeder vinden - Indian woman, let down your hair - waar ze zo'n perfecte roadtrip mee maken. Zichzelf vinden, en meer - zoals er boeken over geschreven worden - en zeg me welke, ik wil ze lezen.

Wat spelen de zussen mooi - niet dat er niet af en toe een steekje valt, maar daar staat dan alweer zoveel moois en natuurlijks tegenover - de chemie tussen de zussen is zo natuurlijk, zo sterk dat ik me afvraag of ik dat ergens anders ooit zo gezien heb. Zo mooi ruzie maken dat je er bij had willen zijn, mee had willen doen. En wat kan Jelka mooi zingen - wat een wereldwijf is ze hier ook nog eens. En dat is Holly Hunter nog meer - wat een geniaal mysterieus knettergek wereldwijf is ze hier. Prachtig, supervrouw, baas met gun, oermoeder.

Dan het verhaal nog. Met de uitsmijter erbij - wel verwacht, maar toch nog verrassend. Wat ik nog even gedacht had was dat Jelka Amazing Grace zou zingen - dat had het helemaal af gemaakt. Jammer. Maar evengoed de tranen op m'n smoel. Zit je dan. Grote sterke vent van bijna vijftig.

Tough cookie needs an extra bite.

Jade (1995)

2,5
Dit had een erg goede film kunnen zijn.

Jammer dat de parallel met Basic Instinct te makkelijk is, en de vergelijking niet in het voordeel van deze film uitvalt. Maar erger nog dan dat is dat de film geen eigen lijn trekt - teveel een beetje hier, en dan weer een beetje daar leentjebuur speelt. Karakter, dat is wat het mist. Erger dan de af en toe wat weifelende Caruso, of dat de cinematografie af en toe net niet klopt. Of dat er toch maar wat matig gebruik gemaakt wordt van de mooie Fiorentino - toch zo'n beetje de eindbazin in het femme fatale vak.

Falende regie, meer kan ik er niet van maken.

Jason Bourne (2016)

2,5
Tegenvaller.

Het hele concept van Bourne is zo langzamerhand wel een beetje op, en dat blijkt ook wel uit het toch in elk deel nog steeds suffer wordende verhaal - tenminste, ik kan het er in dit deel echt helemaal niet meer mee worden. Negeren en alleen op de actiescenes tussendoor letten, daar komt het dan maar op neer - en dat zit dan wel weer redelijk in elkaar. En de bezetting is ook prima, vanzelf is Damon perfect op z'n plek als Bourne en mag ik Julia Stiles altijd graag zien, maar Vincent Cassel levert puik werk als de 'asset', en Tommy Lee Jones is zoals altijd onovertrefbaar. En dan de verrassing nog - Alicia Vikander valt me tegen, en niet een beetje. Dat staat daar als een strijkplank te acteren, meh - of me nou iets ontgaan is en dat zo bedoeld was?

Maar goed, verder niet echt iets te melden. Iets nieuws heeft de serie allang niet meer te brengen.

Java Heat (2013)

3,0
Onderhoudende actiefilm met net een tikje exotisch eraan - en gelukkig eens iets anders uit Indonesie dan die eeuwige stille kracht en de tempo doeloe van de kolonialen. En daardoor juist fris en anders - in ieder geval voor ons Nederlanders. Daar mag best wel eens wat meer van langskomen.

En ja, het is ietwat een B-film, een cultfilm wellicht - voor fans van Lutz. Als die er zijn. Rourke lijkt alleen mee te doen om een extra bekende naam op de poster te krijgen, zijn inbreng is erg beperkt - een vunzige crimineel, jawel.

Je L'Aimais (2009)

Alternatieve titel: Someone I Loved

3,0
Hmm, hoe troost iemand zijn schoondochter die er net achter is dat haar man een ander heeft... door haar zelf over zijn romantische avontuurtjes te vertellen natuurlijk. Dat kan alleen in Frankrijk, lijkt me.

Eens met Redlop dat Daniel Auteuil niet de meest voor de hand liggende acteur is... Wat kan Mathilde toch in hem zien? Andersom zie ik het wel, Marie-Josée Croze is erg leuk. En de chemie tussen die twee in de film zie ik ook wel.

Scenes na het stukje bij Madame Li zijn erg mooi gefotografeerd. Verder best een leuk filmpje, maar geen uitschieter.

Je M'appelle Hmmm... (2013)

Alternatieve titel: My Name Is Hmmm...

3,0
Nogal onevenwichtig, vond ik. Aan de ene kant nogal direct, recht voor z'n raap, aan de andere kant af en toe ook ver over de rand van metafysisch. Dat vraagt wel om een redelijk serieuze hoeveelheid suspension of disbelief, en dan nog blijven er essentiele onderdelen van de verhaallijn mysterieus en ontoegankelijk. Wellicht had Agnès B zich net wat minder moeten laten leiden door haar vriendenclubje, sommige situaties en personages lijken er wat met de haren bijgesleept. Wellicht om die ene persoon ook een rol te geven.

Toch is het geen verkeerde film, het verhaal grijpt ook met de wat onbegrijpelijke zaken er in nog zeker aan, en Lou-Lélia Demerliac en Douglas Gordon scoren hoog op de schattigheidsschaal. Overtuigend gespeeld ook van die twee. Dat de rest het wat minder doet is dan toch wat bijzaak.

Jean de Florette (1986)

5,0
Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources, en daar een geheel mee - je kan de ene niet los zien van de andere, het verhaal loopt naadloos over, en de clues die in dit eerste deel neergelegd worden zijn noodzakelijk voor het begrip van het einde.

De film ademt in elk detail de liefde voor het land, de gebruiken, de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hebben en hun leven volbrengen. Maar het is geen zorgeloze liefde - het land laat zich onaangedaan door het menselijk lijden, de gebruiken zijn meedogenloos en onveranderbaar, de mensen zijn zelfzuchtig, eigengericht en berekenend. Weinig verrassend dat Jean de Florette als wat eigenwijze nieuwkomer daar geen warm onthaal geboden wordt - niet door de natuur, niet door de gemeenschap, en niet door zijn buren.

Wellicht krijgt de film een extra laag, een extra diepte als je met een begrip van de agrarische manier van leven naar de film kijkt. Die heb ik indertijd van mijn vader en neef gehad - het helpt toch wel om de waarde van een tegenvallende oogst wat beter te schatten, en om het uitblijven van de zo noodzakelijke regen beter te begrijpen.

Van de ondertussen meer dan tweehonderd titels die Gerard Depardieu op zijn naam heeft staan is dit zonder twijfel een van zijn beste rollen. De eigenwijzigheid, schoolmeesterigheid en grotestadsheid druipt van hem af - in schril contrast met de plattelandsigheid en gluiperigheid van Daniel Auteuil. Prachtig werk van allebei - en nog eens ondersteund door even sterk werk van de hele cast.

Zonder twijfel een tijdloos meesterwerk.

Jennifer's Body (2009)

3,5
Ik vind dit een leuk filmpje. Had geen verwachtingen, dus niet zo teleurgesteld als een boel van de reacties hier laten zien. Fox en Seyfried zien er prettig uit, er komen af en toe best leuke grappen langs, en het verhaal gaat dan wel nergens over, maar is dat erg? Ik hou eigenlijk niet zo van horrorfilms met een geloofwaardig verhaal, dat wordt me veel te eng

Jeremiah Terminator LeRoy (2018)

Alternatieve titel: JT LeRoy

1,5
Kristen Stewart en Diane Kruger hebben gemeen dat je langzamerhand van ze verwacht dat ze geniaal spelen in een zorgvuldig geselecteerd script. Laura Dern wellicht net iets minder, maar ook wel iets in die richting. En da’s best knap, gezien waar ze ooit mee begonnen zijn.

Maarja, zo’n stijgende lijn zal dan ook af en toe wel een dipje moeten vertonen, en dat komt hier dan. Nouja, ze acteren wellicht nog steeds wel verdienstelijk, maar daar staat wel tegenover dat ze met z’n drieen een stevige zeperd hebben gemaakt met het uitzoeken van dit script. En misschien ook met de regisseur, want hij voldoet wel ruimschoots aan classificaties als underground en onbekend, maar zijn films scoren ook nog eens best laag. En deze ook weer, in ieder geval wat mij betreft.

Het gegeven is in het begin nog in de verte interessant, maar de uitwerking is te traag en naarmate de film vordert worden de personages minder interessant in plaats van meer. Aan het einde kon het me echt geen zier meer schelen hoe het af zou lopen, en zelfs dat meegerekend vond ik het einde nog steeds teleurstellend. Waarmee deze film een mooi voorbeeld is van de reden waarom ik ooit begonnen ben met het opschrijven van mijn meningen hier - om te voorkomen dat ik zo’n film als deze per ongeluk over een paar jaar nog eens uitzitten moet. Liever niet.

Jernanger (2009)

Alternatieve titel: Shooting the Sun

4,5
Een geweldig mooie ingetogen film over een groep onverzettelijke personen, die ten koste van alles hun eigen weg willen en moeten gaan. Compromisloos tot de dood er op volgt, zonder zich te schikken aan wat de maatschappij en de stem van het verstand aan ze oplegt. Eigenlijk heel romantisch - en niet alleen om de verweerde kop van de kapitein die bij het eerste zonlicht van de dag zijn dubbelloops op de koperen ploert richt. De zelfmedicatie - Stoli rechtstreeks uit de fles - vloeit rijkelijk, en werkt zoals dat hoort beter dan de reguliere geneeswijze. Goed voor alle aandoeningen, van het romantische verlangen naar een verloren jeugdliefde tot een verstopte kransslagader. Want dat is het soort mannen dat deze film bevolkt: eigengereid, niet van plan of in staat om zich te schikken naar wat het leven ze oplegt.

Behalve de mooie beelden van het verwaarloosde schip in de ondergaande zon ook nog een opvallend stemmige soundtrack, vooral de schurende viool bevalt me erg goed. En er wordt erg goed gespeeld door de hele cast.

Jeune & Jolie (2013)

Alternatieve titel: Young & Beautiful

2,0
De grote vraag is wat Ozon nou eigenlijk wil.

Coming of age heeft vaak toch wel iets van doen met het leren van 'wijze' levenslessen. Daar lijkt toch niet echt sprake van. Of het moet zoiets zijn als 'een beetje een rare jeugd is niet zo'n probleem'. Past niet heel erg bij de af en toe loodzwaar dramatische muziek, maar dat lijkt toch wel de boodschap te zijn. Of we moeten iets dieper zoeken, dan kom ik misschien uit bij zoiets als 'bij de klanten van een prostituee zit af en toe een lieve man'.

Marina Vacth is een erg mooie meid, maar de hoofdstuktiteltjes kunnen niet verhullen dat je eigenlijk anderhalf uur vooral naar haar smoeltje zit te kijken, terwijl je wacht tot er dan uiteindelijk iets gaat gebeuren. Wellicht dat Ozon zich ietwat in de titel verslikt heeft, vergeten is dat er meer nodig is om een film tot iets bijzonders te maken. Of wellicht is hij het gewoon kwijt, er lijkt in ieder geval een meedogenloos neergaande lijn in zijn werk te komen.

Jeune Fille et les Loups, La (2008)

Alternatieve titel: The Maiden and the Wolves

3,0
Een aardige film met een mooi verhaal, erg mooie beelden van de natuur en de wolven. Wat het verhaal een extra geeft is het contrast tussen natuur en industrie, welvaart en traditie. Niet geschikt voor kinders, want de manier waarop de wolven het hoekje om geholpen worden is af en toe wat rauw. En ohja, Laetitia Casta is wel een jaartje of 10 te oud voor de rol die ze hier te spelen heeft.

Ik vond het einde overigens wel passend, niet tragisch maar meer melancholisch - de melancholie van het voorbijgaan van de tijd.

Jeux d'Enfants (2003)

Alternatieve titel: Love Me If You Dare

3,5
Ik moet toch even beginnen met Louis Armstrong. Heb ik van mijn vader meegekregen, van jongsaf. En in deze film is hij echt de grote held, de lach, de waarheid, dat ene detail wat alles goed en af maakt. En de laatste jaar of tien is alles wat mijn vader deed of vond heilig geworden voor me - ook dit, en dat geeft de film echt een pluspunt, hoe persoonlijk dat ook is.

Marion Cotillard dan, ze is altijd al helemaal niet lelijk, maar hier is ze echt een heel mooi meisje. Geen fotomodel, dat kan ze wel zijn misschien, maar niet in deze film - ze is hier het meisje waarvan je achteraf pas snapt dat ze de mooiste van allemaal was. En dat past dan weer perfect bij de rest van het hele sprookje.

Cap ou pas cap? That's the question. Geef er maar eens een antwoord op.

Jezus Is een Palestijn (1999)

3,5
Toch grappig hoe iets heel vast in je hoofd zit, maar het toch niet zo blijkt te zijn. Ik herinnerde me van deze film bijvoorbeeld dat er een zin in zat met de tekst "Ramses is overgegaan op een permanente astrale projectie". Maar dat citaat blijkt toch net anders te zijn, en ook niet over Ramses te gaan.

Daarnaast had ik maar weinig onthouden, en was het zeker wel de moeite om deze toch best bijzondere film weer eens te bekijken. Want heerlijk veel absurde situaties en foute humor - genoeg om bij te lachen, en dan daarnaast nog de ietwat nostalgische terugblik naar de Nederlandse theater, tv- en filmwereld van eind jaren-90. Najib Amhali zet daarbij misschien wel de sterkste rol neer, maar daar vraagt zijn personage natuurlijk ook om.

Met een paar voor de hand liggende uitzonderingen, en even niet heel erg gelet op de niet bijster goede production values, is dit toch wel een van de beste Nederlandse films van de afgelopen weetikhoeveel jaar. En zeker een van de betere films over het jaar-2000 en het dreigende einde van het bestaan dat daarbij door sommigen verwacht werd.

Jimmy P. (2013)

Alternatieve titel: Jimmy P.: Psychotherapy of a Plains Indian

3,5
Mooi gespeeld drama met sterke rollen van Amalric en Del Toro, mooie stemmige beelden van het gekkenhuis en omgeving.

Wat ik een beetje gemist heb is welke stappen in de psychoanalyse nou precies welk resultaat hadden. Het kwam eigenlijk op me over alsof Jimmy P. even gek binnenkwam als buiten ging - als hij überhaupt al gek was. Misschien nog eens kijken en dan wat beter opletten.

Een heleboel mooie bijrollen ook, de film lijkt bevolkt te worden door interessante personages met een verhaal. Niet dat die uitgewerkt worden, maar de potentie die het uitstraalt geeft een soort gloed aan de film.

Jin Líng Shí San Chai (2011)

Alternatieve titel: The Flowers of War

3,0
China's frustratie over de oorlogsmisdaden in Nanking is nog lang niet bezonken.

En terecht ook. De verbijsterende gruwelijkheden stijgen tenslotte elk normaal begrip te boven. Jammer dat deze film ervoor kiest om daar een haast potsierlijk verhaal omheen te vertellen, inclusief romantisch subplotje en een ietwat sentimentele afloop. Moest even bij me bezinken, maar na een paar dagen afstand is de conclusie dat ik er toch niet echt enthousiast van wordt. Misschien is het ook wel teveel gevraagd om iets anders dan een kille documentaire over dit onderwerp te maken.

Evenmin enthousiast ben ik over de beelden. Knap gemaakt, ontegenzeglijk. Maar de visuele stijl komt me op een of andere manier wat bevreemdend over, en hoewel dat in de eerste helft sterker is dan in de tweede, maakt het dat de film wat onecht overkomt. Te gemaakt, wellicht is dat de beste verklaring die ik vinden kan voor wat ik probeer onder woorden te brengen.

Hoe dan ook, ik vind wel dat de acteurs, Christian Bale inclusief, allemaal perfect op hun plaats zijn. Daar geen gezeur over van mijn kant.

En hoewel de vergelijking behoorlijk mank gaat, want tenslotte niet echt hetzelfde onderwerp, ik vond The Children of Huang Shi (2008) een betere en meer indringende film.

Jing Wu Feng Yun: Chen Zhen (2010)

Alternatieve titel: The Legend of Chen Zhen

3,5
Mooi en zorgvuldig, met veel aandacht voor de beelden en belichting gemaakte film in een setting die toch op een of andere manier voor ons Hollanders wat onbekend blijft - maar wat natuurlijk voor de Chinezen net zo aanvoelt als wat wij van de Duitsers in WOII vinden, ook al hebben we dat alleen maar van onze ouders of grootouders gehoord, rotmoffen zullen het toch altijd blijven, echt goed komt het daar toch niet mee, dat duurt nog wel een paar generaties op z'n minst. En zo gaat het met de Japanners in deze film natuurlijk net zo. Onterecht kan ik dat eigenlijk niet vinden - je kan misschien de oorlogsmisdaden van 60, 70 jaar geleden niet een heel volk nadragen, maar neutraal kan het toch ook nooit helemaal blijven - dat zou echt te naief, te simplistisch zijn. Daar herken ik op vakantie op de camping toch net iets teveel van wat mijn vader me altijd over de Moffen verteld heeft.

Goed, terug naar de Jappen en de Chinezen. Het onbekende van dit stukje historie maakt me toch weer nieuwsgierig - ondanks dat ik toch echt al eerder een film over dit onderwerp, en zelf over Chen Zhen gezien heb. Toch eens een boek over lezen en Wikipedia over uitpluizen. En, deze film is echt wel goed om gezien te hebben - zeker als je iets met het genre hebt. Zeker niet een echte top-vechtfilm, daar moet ik Mr_White gelijk in geven. Maar, als je niet heel specifiek genrespecialistisch naar de film kijkt, komt'ie er best goed uit vind ik. En, als je deze goed vind, moet je zeker ook The Message (2009) gaan zien - die heeft een vergelijkbare stijl qua beelden, wel minder vechtscenes, maar wel veel meer verhaal en veel meer historie er in.

Johan Cruijff - En un Momento Dado (2004)

3,5
Cruijff.

De documentaire laat mooi en behoorlijk understated, zonder opsmuk zien hoe Cruijff in Barcelona nog steeds als een held vereerd wordt. Hoezeer hij het leven van mensen geraakt heeft, en des te indrukwekkender dat ze daar met de tranen, of de glans in hun ogen over vertellen. En aan het einde komt de maestro zelf ook aan het woord - iets wat mij overigens volstrekt passend overkwam, in tegenstelling tot mijn voorganger. Mijn puntje van kritiek is alleen dat het wat flauwe raamwerkje met het balletje-trap niet veel toevoegt.

Jammer dat de man niet nog een moment gegeven is, ik zal hem missen. Johan, rust zacht.

John Carter (2012)

3,5
Fijne film, met een mooie styling en behoorlijk origineel in beeld gebracht - ondanks dat het genre natuurlijk behoorlijk afgekloven is, komen er toch weer wat eigen details uit. Geen onaardige prestatie, binnen de kaders van het verhaal van 100 jaar oud en alle jatwerk dat daar in de afgelopen eeuw al op gepleegd is. Dan mag je niet zeuren als een paar van de beeldelementen teruggejat worden - en zoveel lijken dat er nou eigenlijk ook weer niet te zijn.

En ik zou een vervolg best leuk vinden - ben nog lang niet uitgekeken op Dejah Thoris. Maar gezien de boxofficeonlust zal dat er wel niet inzitten.

John Dies at the End (2012)

3,5
Soy sauce!

Vooral het hele bizarre gedoe en de absurde beelden daarvan, mooie hallucinatie-effecten en veel vaart in het geheel, leuke en onverwachte ontwikkelingen in het verhaal. Leuke karakters - de politie-inspecteur noem ik even, en de hardhandige manier van werken die hij er op nahoudt. Of de rol van de hond. Of de rasta.

Waar ik bij de beschrijving van de film nog wat aarzeling voelde - Giamatti is niet precies mijn favoriete acteur - is zijn rol klein genoeg om daar nauwelijks last van te hebben.

Erg leuk.

John Tucker Must Die (2006)

1,5
Zelfs in het genre een erg flauwe en voorspelbare film. Niets verrassends te brengen, niet in het verhaal, niet in de karakters, niet in de cinematografie, niet in het acteren. Tijdverspilling, zowel voor de kijkers als voor de makers. Als je al in de stemming bent voor een flauwe highschool film, zoek dan liever een andere.

Johnny English (2003)

2,5
Ontzettend flauw.

Het grootste deel van de grappen is te voor de hand liggend en erg voorspelbaar. Dat er af en toe toch nog wat te lachen valt komt vooral door de zorgvuldige timing. En een goed oog voor detail.

John Malkovich - toch van naam verreweg de beste acteur hier - laat nogal wat liggen. En Natalie Imbruglia had beter de titelsong kunnen zingen.

Johnny English Reborn (2011)

3,5
Word up!

Veel leuker dan de eerste Johnny English film. Dat komt vooral doordat de grappen net een heel klein tikkeltje minder flauw zijn - terwijl de timing nog steeds wel werkt. En wat ook een groot verschil maakt is de aanwezigheid van Rosamund Pike, die een perfect tegenwicht voor de idioterie van Atkinson geeft.

Johnny English Strikes Again (2018)

Alternatieve titel: Johnny English 3

3,5
Wellicht het meest geslaagde van de drie Johnny English films tot dusver. Niet precies door Atkinson, die doet tenslotte eigenlijk altijd zo'n beetje hetzelfde. Het zit 'm vooral in de balans tussen flauw en te flauw, die hier weer behoorlijk raak is - en vooral de timing waarmee de grappen gebracht worden. Ook dat is best een kunst, en dat is makkelijk in te zien als je denkt aan hoeveel comedies er eigenlijk niet zo heel leuk zijn.

Aan de andere kant, in deze film, hoe flauw ook, zitten toch best een paar actuele onderwerpen. Politici die corrupt, opportunistisch en oerdom zijn, geheime diensten die de ene stommiteit na de andere begaan en daar op de een of andere manier mee weg komen, tech billionairs die zich gedragen als de evil mastermind in een Bond film - het komt allemaal dicht genoeg in de buurt van de werkelijkheid om te raken. En ook dat hoort wel bij een goede comedy natuurlijk.

En met de discussie hierboven in het achterhoofd, Kurylenko is dan misschien niet de eerste Bondgirl om in een parodie te verschijnen, maar wat mij betreft toch wel de beste. Van Ursula Andress in Casino Royale had ik niets meer in mijn hoofd - alleen dat ik die film echt dramatisch slecht vond. Dan hoop ik maar dat dit optreden van Kurylenko ietsje langer blijft hangen.

Johnny Mnemonic (1995)

2,0
Slordig uitgewerkt verhaal in het Neuromancer-universum van William Gibson.

Het gegeven, data smokkelen in je hoofd, had wel ietsje zorgvuldiger uitgewerkt kunnen worden. En wellicht hadden de beelden ook ietsje toekomstvaster vormgegeven kunnen worden - tenslotte, 20 jaar geleden wisten we vast ook al wel te bedenken dat een slordig opgestapelde berg oude televisies in de toekomst waarschijnlijk geen indruk zouden maken. Low production value, in dat hokje past het bij mij.

Net als Keanu Reeves, de eeuwige strijkplank, en Dina Meyer - een erg mooie meid, maar niet precies bekend om haar acteerprestaties - terecht of onterecht. Beider aanwezigheid voegt nogal toe aan de wat trieste goedkopige walm die er over de film hangt. Als een beduimeld stripverhaal, waarvan de makers niet de moeite genomen hebben om behoorlijke inkt en papier te gebruiken. Het is maar SF, tenslotte.

De CGI is op hetzelfde belabberde niveau. Daar echt geen excuus vanuit 1995 voor, het kon toen al echt een heel stuk beter. Het is dezelfde goedkopige walm weer.

Jolene (2008)

3,0
Het leven gaat niet altijd over rozen. Ook niet als je een knappe meid met rood haar bent, blijkbaar.

Erg vrolijkstemmend is het allemaal niet, wat Jolene overkomt, en zeker niet als het allemaal een soort vicieuze cirkel lijkt te worden. Maar de mooie beelden en de knap spelende Chastain maken het wel tot een mooie film. Een roadmovie zag ik er overigens niet in, en een coming of age film ook al niet. Meer ietwat stuurloos en doelloos op weg door het leven.