Meningen

Niet onder de indruk.

Eastwood heeft een vervelend afspraakje, gaat op killing spree en krijgt opeens mooie kritieken op de art school. Niet bepaald origineel, en ook niet heel best uitgewerkt, hoewel het bijna laatste shot van Eastwood tegen de strakblauwe hemel dan wel weer wat aardigs heeft. Helaas komt de film verder niet in de buurt van dat niveau, en van onze brave heldin was ik nou ook niet zo diep onder de indruk. Beetje een beperkte actrice, ben ik bang, maar wellicht verdient ze daar het voordeel van de twijfel in.

Aardige film - afgezien van het onderwerp dan toch, dat wel de oernachtmerrie van alle vaders ter wereld zal zijn. Het verhaal begint met een soortement zoektocht die we met de vader in het verhaal meebeleven, en verandert daarna ietwat in een whodunnit - want wie heeft het nou eigenlijk gedaan... dat blijft toch best lang spannend, en als het dan uitkomt is dat vind ik best netjes opgelost. Daarna houdt de film eigenlijk wat raar en abrubt op, waardoor ik iig met wat vragen overblijf.

De acteurs waren mij allemaal onbekend, maar zijn in deze film zeker goed bezig. Het verhaal lijkt me met wat kleine uitzonderingen - zoals, waarom accepteert de politieman het alibi zo makkelijk - ook wel realistisch. Ook daarvoor stijlpunten. En verder, de muziek past prettig bij de film.

Wat de film wat mij betreft van een echt heel hoge score afhoudt is me niet precies duidelijk - anders dan dat de film een beetje aandoet als een aflevering van een politieserie op tv. De opbouw van het verhaal zal daar op de een of andere manier aan bijdragen. Maar toch is dit hoe dan ook een prettige film in het genre en zeker het bekijken waard.

Choquerend.

En daar lijkt vrijwel iedereen zich dan toch in te verslikken. Terwijl er toch iets van een uitdaging uit spreekt om door de vunzigheid, de aberraties heen te kijken en na te denken over welke boodschap de film dan precies te vertellen heeft. En hoort dat niet bij een echt goede film, dat er iets te vertellen is, dat je als een ander mens de zaal verlaat.

Wat ook nogal vergeten wordt is dat het een boekverfilming is. Nou heb ik het boek niet gelezen, en de film nodigt daar eigenlijk ook niet zo toe uit - en ook is het op geen enkele manier een legitimatie van wat we te zien krijgen. Toch geeft het wel wat meer inhoud aan wat het verhaal probeert over te brengen - en wat dat is? En zekere mate van begrip voor het minder gewone, misschien een waarschuwing niet te ver te willen gaan? Dat als je krampachtig op zoek gaat naar geluk, zal merken dat het zich goed verstopt? Voor iedereen het zijne om daarin te lezen, maar het kan niet ontkent worden dat de uitdaging er ligt om daar naar te zoeken. Wel is het denk ik een andere boodschap dan die in het boek staat, voor zover ik het even begrijp zit daar toch een diepzinnigere filosofische boodschap in. Overigens een die me niet erg ligt - ook dat nodigt niet uit het te gaan lezen.

Qua acteren lijkt me zonder enige twijfel dat er echt bewonderenswaardig gespeeld wordt. En ook zonder dat de acteurs zich daarbij lijken te laten hinderen door de gedachte hoe deze controversiële film op hun lijstje zal komen te staan, hoe de toekomst daarop reflecteert. Perfecte casting ook - Isabelle Huppert, die hier het bewijs levert dat oudere vrouwen nog steeds prachtig, schitterend mooi zijn. Louis Garrel, die fysiek en mentaal op de pijnbank mag - niets blijft ongezien. Emma de Caunes, met precies de goede mix van onschuld en schuld. Joana Preiss, die volledig uitstraalt dat ze waar maken kan wat ze speelt - en het spitting image van een zekere Rosa die ik ooit in Barcelona eens tegenkwam.

En zo ongeveer perfect in beeld gebracht ook. Met af en toe dromerig mooie beelden van Huppert - de camera houdt van haar, in deze film. En hetzelfde zullen de dames denk ik zeggen over Garrel, ook daar heerst de melancholieke romantiek. In vergelijking dan is het wel heel triest dat de soundtrack zo volkomen misplaatst is - deels omdat het melodietje, denk ik achteraf, te veel afgezaagd is, maar ook daarbuiten nog wel. Een originele soundtrack was echt veel beter geweest.

Maar het echte zwakke punt van de film is wel de ongebreidelde diepte van de afgrond waarin de hoofdpersonen verzinken. Daardoor wordt het een film die geen groot publiek verdraagt, zichzelf de kans niet geeft om zijn boodschap aan een groot publiek te tonen. En terecht - het is wellicht een goed idee om deze worm niet in je appel te vinden.

Het plezier begint als de worm in het fruit zit. Maar je moet 'm wel willen eten.

We hebben dit eigenlijk al eens eerder gezien. De toon van de film is herkenbaar dezelfde als die van Klapisch' andere films - daar lijkt de man toch een beperking te hebben, hij lijkt niet in staat om een ander soort film te maken.

De onderlaag van het verhaal lijkt erg op een aantal andere sociaal-kritische films - Wall Street, schiet me zo te binnen. Maar dat is wel een veel evenwichtigere film. Hier gaat het vooral tenonder aan de geloofwaardigheid van het hoofdthema - de getroebleerde effectenmakelaar die de menselijkheid terugvindt door zijn schoonmaakster. Op zich een mooi gegeven, maar het komt hier niet uit omdat er nergens duidelijk wordt waarom ze elkaar vinden.

Onderhoudend is wel het goede woord, maar meer dan dat kan ik er niet van maken.

In Lyon heb je het Musée Miniature et Cinéma. Op zich al bijzonder de moeite om een keer langs te gaan, maar toen ik er was was er een behoorlijk groot stuk ingericht met rekwisieten van Courgette. Erg leuk om te zien, en het geeft ook een beetje indruk hoe ontzaglijk veel werk het is om alle gelaatsuitdrukkingen van de poppen vorm te geven.

Daarmee voor de hand liggend om Courgette hoog op m'n verlanglijstje te zetten, maar toch lukte het niet even snel om de film te zien - verkeerde tijd, verkeerde stad. Dus maar afgewacht tot-ie voor thuis te krijgen was... en dat lukte dan deze week eindelijk.

En dat is dan eigenlijk gewoon een feest van herkenning meteen al. Bijzonder leuk om de scenes te herkennen waar ik in het museum de sets van gezien heb - haast zover dat het van het verhaal afleidt. Misschien gauw nog maar eens kijken eigenlijk. En dat kan makkelijk even tussendoor, heel lang is de film tenslotte niet.

Ondertussen is het wel heel duidelijk dat dit een knap stukje werk is. De poppen worden erg mooi uitgevoerd, alle uitdrukkingen en gelaatstrekken komen er mooi uit in schilderachtig felle kleuren - dat levert zeker erg mooie plaatjes op, hoe beperkt het principe van de stop-motion ook is.

Het verhaal is hier en daar ongenuanceerd grimmig - de kinderen komen niet uit een heel gelukkige achtergrond in het weeshuis terecht. Ook daarmee zeker een goede keuze gemaakt, die de film een eigen diepte geeft - hoewel nog steeds ook gezegd kan worden dat het verhaal ietwat ondergeschikt blijft aan het visuele design. Maar dat hoort misschien een beetje bij dit soort film.

Goed spel van Gregory Peck.

Maar dat verhult niet dat de film wel wat dingen laat liggen, en ik krijg ook het gevoel dat er veel teveel naar het politiek-correcte geneigd wordt. Zo'n ideale schoonzoon als hier neergezet wordt kan een 5-sterren generaal in oorlogstijd als MacArthur toch nauwelijks geweest zijn. Wat op de poster staat, onder andere 'Supreme Egotist', komt in de film toch niet echt terug - ik vind mezelf al egoïstischer dan de aardige meneer die hier te zien is. De enige echte dissonant die we te zien krijgen is de eretitel 'Emperor' die af en toe gemompeld wordt - en nou ik het daarover heb, de periode dat hij de regerend heer en meester was in Japan wordt ook wel wat erg kort behandeld.

Daardoor al met al toch wat weinig geloofwaardig. Wel een goed overzicht over het leven van de man misschien, maar een echt inzicht in zijn beweegredenen krijgen we toch maar nauwelijks. Jammer, want dat zou denk ik echt een heel interessant verhaal opleveren.

Want, bewust of onbewust, was MacArthur toch zeker een heel kleurrijke figuur - met als getuige daarvan toch wel zijn slagzin, die hier maar een beetje zijdelings langskomt. Daar kan zo'n Terminator dan toch een puntje aan zuigen.

I Shall Return

Vermakelijk.

Binnen de beperkingen (...) van het genre maakt Rodriguez er van wat er van te maken valt. Gemakzuchtig hier en daar zeker, maar ook grappig - op een grindhouse en pulp achtige manier. Maar de vonk van de inspiratie lijkt wat te ontbreken. Jammer dat Rodriguez het meer lijkt te zoeken in de wat verrassende keuzes in de cast dan in een sterk verhaal, en sterke scenes met een goede timing.

Trejo is zeker niet de beste acteur ooit, maar zet hier wel een van zijn mooiste rollen neer. De stoere oneliners liggen hem goed, en zijn getekende kop past goed in wat er van hem verwacht wordt. Aangevuld door een indrukwekkende serie A- en B-lijst acteurs die als aangever mogen optreden, en dat met kennelijk plezier doen - inclusief Mel Gibson als de bad guy.

Op naar Machete in Space.

Een B-film, een no-budget gevalletje dat zich zonder enige uitzondering houdt aan elk denkbaar cliche in het genre. Met ongeveer niks toe te voegen, geen stapje buiten het gebaande pad. Goed voor de vullling van een niet al te populaire tv-zender, en dan nog in de tijd dat iedereen slaapt.

Maar er zijn toch een paar dingen die het dan net wel de moeite waard maken om de film te kijken. Er is een goeie cameraman aan het werk, er staat een mooi licht, en de omgeving waarin het verhaal speelt is mooi. Het groepje dames is enthousiast aan het acteren - en, zoveel mankeert daar eigenlijk niet aan, ik zou ze wel eens in een wat ambitieuzere film willen zien. Denk niet dat ze het daar slecht zullen doen. En het einde is dan toch nog weer ietsje verrassend - alsof iemand zich halverwege gerealiseerd heeft dat er toch iets extra moest zijn.

Tel ik het bij elkaar dan komt het uit als een soort vingeroefening, een voorbereiding op iets moeilijkers. Qua techniek, beheersing van het vak, lijkt er niets te zijn dat dat tegenhoudt.

De eerste keer halverwege de film in slaap gevallen. Ik dacht nog dat ik echt moe was... Maar de tweede keer kostte het me ook moeite om bij het verhaal te blijven. Het idee van de film is op zich best intrigerend, maar in de uitwerking wordt het wat te mager verteld - van een spanningboog lijkt toch nauwelijks sprake te zijn.

Jammer, want er zit toch wel een hoop in dat echt de moeite waard is. Een interessant concept, een prima en originele visuele uitwerking, en een stel enthousiaste acteurs om het uit te beelden. Met wat meer ervaring van de hele crew zijn ze denk ik zonder meer in staat om een echt pareltje te produceren, maar dat lijkt dit toch niet.

Ik zat me halverwege de film even af te vragen of dit misschien de tegenzet van De Niro op Al Pacino's rol in Sea of Love is. Er zijn tenslotte nogal wat overeenkomsten - de te oude politieman komt een erg lekker jong ding tegen, en er 'groeit iets moois'. Er zijn natuurlijk wel erg duidelijke verschillen tussen de politiemannen die ze spelen - Pacino is de cynische held, De Niro is de goedmoedige antiheld. En, deze film gooit het wellicht wat meer over de humor. En dat werkt net niet helemaal, en de link naar het drama komt daardoor ook niet zo goed uit.

Wel heeft deze film iets echt bijzonders - de meest onhandig-vertederende vrijpartij die ik me zo even herinner uit heel veel films. Da's toch wel knap gedaan, en indrukwekkender daardoor juist dan de gemiddelde platte scene.

Hondsdolle Coll.

De eerste 'echte' film waar Gene Hackman in meespeelde. Nouja, zijn rol bestaat er uit dat hij iets van tien tellen in beeld is en een klein minzaam knikje mag doen - als je niet goed oplet heb je het al gemist. Tekst heeft hij niet, en een plekje op de titelrol leverde het ook al niet op. Interessanter is wellicht Telly Savalas nog ver voor Kojak, maar al wel precies in die rol - ondanks dat er nog een paar haartjes op zijn glimmende schedel zitten. Verder wat leuke beelden bij de opening - pseudosolarisatie heet dat. Vroeger zelf wel mee gespeeld. En natuurlijk de mooie dames Doubleday en Hayward - en wat komen die ogen er mooi en sprekend uit in zwart-wit.

Allemaal nauwelijks de moeite, als ik heel eerlijk ben. Dat er nog een remake gedaan is is al helemaal te veel eer - niet dat het een slechte film is, maar er zijn er zo veel die interessanter of beter zijn - of allebei.

Indertijd had ik net mijn rijbewijs, en was op zoek naar net zo'n stoere motor als die waar C. Thomas Howell op rondrijdt in deze film. En wellicht een vriendinnetje als Liz Hurley, maar dan liever wel zonder haar toch wat overdreven prinsesjesgedrag en chemische gewoontes. Allebei nooit gelukt, laat ik het daar maar bij laten.

Als film vond ik het toen beslist wel wat, en al is daar wel wat van verdwenen met de kritischere blik van nu, toch blijft er ook wel veel moois over. De (zoals altijd) geniale bad guy van Joss Ackland - en die was ook eigenlijk waarom ik deze film maar weer eens op zocht, ter gelegenheid van zijn vertrek uit het ondermaanse. Toch een van de leukere acteurs, en altijd fijn om hem zijn rollen te zien spelen.

En nouja, die kit van Hurley waar kos lang geleden het eerste bericht aan wijdde, daar waren toen ook al wel betere films voor te vinden. Ik noem maar even een Der Skipper aka Kill Cruise (1990).

Op zich een leuk idee, en ook een veelbelovende cast die daar goed bij past - Alice Lucy is een prima Heidi, en Casper Van Dien heeft precies de goede cult vibe voor de rol van enge dictator. Maar in de uitvoering gaat het mis - te weinig over the top, net niet de goede timing, en vooral veel en veel te weinig humor. Jammer, want het had echt wel iets kunnen worden. Toch ook best wel knap gemaakt gezien het minuscule budget.

Mooie beelden van dolle actie in de goudgele woestijn.

Daar blijft het dan ook een beetje bij, en ik kan toch niet anders vinden dat daar ten opzichte van zeker de eerste twee Max-films iets ontbreekt. De moraal en het karakter van Max zelf vooral, en net een tikkeltje diepgang in zijn wereld. Alsof van het originele idee alleen een paar plaatjes overgenomen zijn, en dat vervolgens weer opgeblazen is tot een complete film - maar zonder de inhoud echt te snappen of over te nemen.

Voelt daarmee toch wat onvolledig aan, en het kon me eigenlijk ook maar weinig boeien hoe het nou zou aflopen met Max en zijn dames. Maarja, die vent met die gitaar, dat verdient dan toch wel een puntje of wat. En zo zijn er nog wel een paar goeie vondsten, al is het dan voornamelijk visueel.

Ai.

Dat is dan de uitroep van verbijstering en wanhoop, geen verwijzing naar artificial intelligence. Het blijkt namelijk weer een filmpje in het MCU te zijn, en daar is elke verwijzing naar intelligentie, artificieel of natuurlijk niet op van toepassing. Even een moment niet opletten bij het uitzoeken van de film, en je zakt in het moeras wat het MCU geworden is.

En wat is dit weer slecht. Je zou denken dat de bodem toch ondertussen wel bereikt is, maar nee. Nog een slechter script, acteurs die aan alle kanten uitstralen dat ze geen flauw idee hebben wat ze in deze film te doen hebben. Superpowerers die op niets trekken - en sowieso al, het idee van een superpower is toch wel de ultieme luiheid van een scriptschrijver.

Wanneer raken we uiteindelijk eens verlost van deze brij. Ik vraag het voor een vriend, voor mezelf, voor de hele mensheid. Wanneer krijgen we weer eens films die ergens over gaan.

You only have twelve followers!

You know who else had twelve followers?

Dat is dan ook wel zo’n beetje het enige moment van de film waarvan ik het idee krijg dat de schrijvers iets gedaan hebben. Verder is het volstrekt zielloos jatwerk - het script lijkt wel een regelrechte remake van A Good Year. Maar Valeria Bilello is geen Fanny Chenal, en haar bil krijgen we ook al niet te zien. Wel een erg moeizaam acterende Micheál Richardson, en een op halfwat draaiende Neeson.

De rood-en-zwarte muurschildering is zo ongeveer het enige wat de hele film de moeite waard maakt - en je zou van pure ellende zelf zoiets op je muur zetten halverwege. Mijn advies - zorg dat je geen potten verf hebt staan als je tegen alle goede raad in toch deze film gaat bekijken.

Leuk.

Het moet je misschien liggen, maar voor mij is deze film een soort voorbeeld van de Franse cinema - een film die ogenschijnlijk nergens over gaat, met de toevallige en onbedoelde ontmoeting tussen Bonnaire en de toneelgroep. Maar ondertussen is het toch een interessant en ook heel herkenbaar verhaal, zijn de situaties en dialogen perfect gevonden, en een ubercharmante Bonnaire die het geheel bij elkaar brengt - omringd door een serie tegenspelers die daar perfect bij passen.

Behalve de fout met de vingers vond ik ook de ogen van Maggie wat onlogisch wisselen tussen helder en mistig. Dat dat wat wisselt ok, maar niet tussen twee shots.

Maar als dat nou het ergste was... het is vooral een erg naargeestige donkere film, met weinig melo aan het drama. En als je dacht dat Schwarzenegger nog eens even op retour gaat kom je ook teleurgesteld thuis. Op zich doet hij zijn serieuze rol best goed, net als Breslin, maar er gebeurt gewoon te weinig in de film om 95 minuten loodzwaar drama dragelijk te maken. Wel weer eens een originele kijk op de zombieapocalyps, en da's op zich dan wel weer verfrissend.

Zo ongeveer in al haar films speelt Greta Gerwig hetzelfde soort zoekerige typetje dat in een of andere situatie terecht komt en daar dan met veel gepraat en wat grappig/koddige situaties uit probeert te komen. En dus ook hier. Maar waar ik een aantal vorige best goed vond, komt deze niet verder dan half aardig. Wellicht dat er teveel geregisseerd is - zoals wibro hiervoor al aanhaalt, de scenes met de kinderen zijn best goed, maar die met de volwassenen lijken wat minder vanzelfsprekend te gaan. Hawke en Moore doen hun best, daar zal het ook niet aan liggen.

En ja, als ik me dan wat begin te ergeren en/of vervelen, dan valt me ook des te meer op dat het verhaal net niet helemaal sterk is.

Woody Allen is mijn ding niet.

Meteen toen de film begon en de oubollige titeltjes in beeld kwamen schoot het me al door mijn hoofd dat ik misschien toch bij de verkeerde film zat, dat ik deze had moeten overslaan. Maar het viel mee, het begin vond ik best aardig, en het leek er even op dat ik een van de uitzonderingen op de regel gevonden had - er zijn tenslotte best Allen-films die ik wel goed vind. En wat een voorwaarde daarvoor lijkt te zijn was al ingevuld - hij speelt zelf niet mee.

Halverwege gaat het dan toch mis. Het verhaal dat tot dan toe grappig, een tikkie magisch en een pietsje mysterieus was gaat over op een wat suf uitleggerig gedoe. Dan begint me ook de soundtrack op te vallen - en die is echt niet best.

Aan Emma Stone ligt het niet. Firth heeft een paar goede scenes, maar ook een paar niet zo goede. Zou hij toch beter moeten kunnen. Maar wat me het meest tegenviel is dat de tweede helft zo flauw is. Jammer. Toch weer een 'echte' Allen - een die ik echt niet waarderen kan.

Heel soms zie ik een film waarvan de aftiteling het hoogtepunt is. Dit is er een.

En da's niet helemaal een grap. Want de film wordt echt heel fraai afgetiteld. Misschien eigenlijk wel mooier dan de rest van de hele film - tenminste, dat is de eerste reactie die ik voelde opkomen. Maar toch heeft het wel weer wat, iets dat aanzet om er toch even over na te denken en wat na te lezen.

Om maar even een knuppel in het hoenderhok te gooien, de film heeft natuurlijk helemaal niets van doen met horror of thriller. Om iets een horror te kunnen noemen moet het toch minimaal eng zijn voor de kijker - en daar kan ik toch echt niks in vinden. Voor Alicia in het verhaal, allez. Maar da's het punt juist. En precies hetzelfde met het woord thriller - nergens wekt de film zoiets op. Wel een hele serie andere emoties - vervreemding, nieuwsgierigheid, medeleven misschien zelfs. Mysterie zou de lading voor mij wel dekken - en doelt Silva daar met zijn titel niet ietwat op.

Het verhaal intrigeert aan de ene kant wel wat, maar is aan de andere kant ook eigenlijk wel wat aan de dunne kant. De gebeurtenissen die zich uiteindelijk ontspinnen en het psychologische spel dat daaraan vooraf gaat voelen achteraf wat teleurstellend - het begin van de film belooft meer dan wat er uiteindelijk waargemaakt wordt. En wat me ook tegenvalt is dat de beelden met een enkele korte uitzondering eigenlijk knap lelijk zijn - grauw alsof het constant tegen regenen aan zit. Wellicht zo bedoeld, maar daarom niet minder lelijk.

Daar tegenover staat dan weer dat Juno Temple erg goed bezig is. Ze wordt zichtbaar zieker naarmate de film vordert, straalt in elk opzicht haar ongemak uit. Knap werk. En dat geldt wellicht ook voor Michael Cera - of speelt hij iets wat heel dicht bij hemzelf blijft. Mij irriteert hij eigenlijk altijd. Moeilijk beoordelen of dat in deze film komt omdat hij een irritant personage speelt.

Maar dan komt dus als toegift, als klap op de vuurpijl de titelrol. Goed naar kijken, ogen wijd open en je niet laten afleiden.

Oh, er waren al twee delen. Kennelijk had ik toen beter opgelet op de omschrijving, want dit is nou niet echt mijn ding. Zonder narratief of moraal droogn*ken, doe me dan maar liever gewoon een pornootje eigenlijk, dat verhulde gedoe is mijn ding niet zo.

En het begon nog best wel aardig, de intro en de eerste over the top bedoening bij Hayek thuis was nog wel uit te houden. Maar daarna slaat het gebrek aan verhaal toch wel erg hard toe, en er is maar zoveel dans zonder esthetische ambitie die een mens verdragen kan. Nouja voor mij dan toch.

Een jaartje of tien geleden nog eens gezien, en dat was toen op een avond direct na het grote voorbeeld. Toen maakte deze film een diepe indruk, en ik vond hem eigenlijk beter dan het origineel - maar als ik hem nu terugzie vraag ik me even af hoe ik dat heb kunnen vinden. Misschien ben ik toch wel wat radicaler geworden in mijn opvatting.

Waar vooral wat irritatie uit voortkomt is dat de moraal, en als onderbouwing daarvan wat details in het verhaal, aangepast zijn aan een wat meer Westers denkkader. Toegankelijker wordt het daar misschien wel van, maar ook een stuk platter en vlakker - en terug bij de radicalere opvatting die ik daar ondertussen over op nahoud, kost dat wel wat puntjes op de meetlat van bijzonderheid.

Buiten dat blijft het wel een genot om Brynner en Bronson te zien, samen met de vijf andere helden. Dat blijft toch wel erg sterk.

Harry 2.

Waarin onze held ingekleurd wordt. Hij gaat op bezoek bij een oude vriendin, hij legt het aan met zijn buurmeisje zelfs. Menselijk haast. En het verschil tussen Harry en de echte dirty cops wordt erg breed uitgemeten - Harry houdt zich misschien niet aan alle regeltjes, maar bewandelt wel het rechte pad.

Als film is dit deel voor mij zeker zo sterk als het eerste deel. De grimmige sfeer is dan misschien vervangen door actiescenes, en de sterke speech uit deel een krijgt hier geen vergelijkbaar memorabel vervolg, maar daartegenover staat wel dat het verhaal zich beter en mysterieuzer ontwikkelt. Harry zelf is evenwichtiger en heeft een breder karakter - niet meer zo eendimensionaal, en waar het plot duidelijk gestuurd is door de wens om hem los te maken van de vermeend fascistische smeris uit deel een, werkt dat ook om het verhaal dieper te maken.

De actiescenes op het eind zijn super - eigenlijk nooit geevenaard, geloof ik. Misschien dat latere films meer spectakel laten zien, maar de combinatie van perfecte locatie, spanning en actie zie je niet vaak zoals hier. Eerder in de film komt ook wel nog dat domme kronkelstraatje langs, maar ok, toen mocht dat nog.

Nogal een no-budget achtig ding overduidelijk. Het concept is niet onaardig en laat wel de nodige creativiteit zien, al zijn de regie, cameravoering en acteurs duidelijk onder de maat. Overigens met een duidelijke uitzondering: Faith West, en dat is geen flauwe bak over haar fysiek - waar overigens ook niks mee mis is. Dan hoop ik maar dat we haar nog eens in een wat betere productie te zien krijgen.

Op zich is net als bij het eerste deel het idee wel min of meer ok, maar de uitwerking is gewoon echt veel te zwak. Deels wellicht door een veel te klein budget, maar deels toch denk ik ook door een gebrek aan precies wat dit idee nodig gehad had om tot iets geniaals op te stijgen.

En daarmee verwordt de film al snel tot iets nogal triests. Maar niet te lang over nadenken, want daar wordt het allemaal echt niet beter van.

Een grappig niemendalletje.

Wel ietwat jammer dat de hele sfeer wat in het knullige blijft. Daardoor wel grappig, maar niet heel veel meer dan dat, en veel van de grappen zijn eigenlijk ook wel wat aan de flauwe kant. Je zou met zo'n cast eigenlijk wel wat meer verwachten. Maar nouja, misschien hadden de heren geen zin om zich erg uit te sloven. Vooral van Walken had ik wel wat meer verwacht, maar gelukkig heeft hij zich weer herpakt en was deze film niet meer dan een geisoleerd missertje.

Een Franse politiefilm - vroeger was dat een genre, maar nu ook nog, al is de serie cliches die in elke film lijken te passen niet meer precies dezelfde misschien. Een rammelend script hoorde er vroeger niet bij, en het overdadige blauwzweem in de beelden ook niet.

Zem speelt vrij overtuigend, maar het is dan ook niet z'n eerste film als politieman. Bekhti zag ik deze week eerder in Beirut, maar kennelijk maakte ze daar ook al geen overweldigende indruk.

Verder weinig te melden eigenlijk. Kijkvoer, en net interessant genoeg om af te kijken. Maar het scheelt niet heel veel.

Sommige films zijn beter als je ze kijkt zonder op te letten, met het geluid en de ondertitels uit.

Dit is dus zo'n film. De beelden zijn best fraai en fijn kleurig, en een stuk leuker dan de aquarium-dvd. Neem je het verhaal er bij, dan wordt het een stuk slechter, want het plot is iets wat bij de Bouquet-reeks nog afgekeurd zou worden. Te kazig.

En als je niet op het verhaal let, dan komen de charmes van de hoofdrolspelers er wellicht ook beter uit. Met vooral dank aan de strakke hemdjes van Petsch die meer laten zien dan menig pornootje. Mooi hoor. Het vraagt allemaal luidkeels om wat hardcore actie over de motorkap, maar daar laat de film kansen liggen. Jammer.

Fijne film.

Het begint al mooi met een stukje Lyon dat ik goed ken - goed genoeg om te spotten dat ze tegen het verkeer in rijden. Nouja, de film speelt een tijdje geleden, misschien dat je toen nog wel de andere kant uit mocht. En meteen ook al mooi spel van Cotillard.

Het verhaal is goed, en wordt goed gebracht - mooie timing, met een vleugje mysterie er in. En net genoeg acute tragiek om het genre drama waardig te zijn, naast het langdradige ongenoegen al dan. En erg mooi gefilmd, afgezien van het mooie begin zelfs. Wel wat veel alleen een Cotillard-vehikel, de rest van de cast doet me een beetje weinig. Hoewel gezegd moet dat Garrel me niet echt tegenviel, zelfs al is zijn casting wat cliche.