Meningen

Voor mij werkt deze film niet.

Het gekibbel komt niet geloofwaardig op me over - ik vermijd het woord authentiek maar even. Sowieso heb ik al een bloedhekel aan dit soort gedoe in een relatie, en als het dan nog onecht overkomt ook is het wel helemaal af. En het gaat ook maar door, tot eindelijk op zo ongeveer een uur als Malcolm over de recensie begint het eindelijk een beetje wat lijkt te worden. Relatief dan, want het is weer eens het bekende navelstaren van de filmindustrie natuurlijk, en dat hebben we ook al veel te vaak gezien.

Washington - wat lijkt zijn stem op die van zijn vader - speelt op zich wel goed, en het is zonder meer bewonderenswaardig wat voor een lappen tekst hij moet uitspreken. En Zendaya zeker ook, al vind ik dat ze de 'I've never been clean' scene lelijk verprutst. Maar met dit materiaal is voor mij gewoon geen boeiende film te maken. Had er een van de stukken van Shakespeare voor genomen, in plaats van dit moeizame en trekkerige gedoe van Levinson zelf. Dan had het zwart-wit misschien ook wat minder pretentieus en on-functioneel overgekomen.

Brilliant mooie beelden van het dorpje, de mensen en vooral natuurlijk van Malena-Monica. Maar daar blijft het dan wel een beetje bij. Doordat we door de ogen van het voyeuristische kleine ettertje Renato kijken, blijft wat Malena beweegt verborgen achter wat we niet zien. Jammer. Het verhaal blijft daarbij een beetje steken in nogal wat vrij platvloerse, flauwe grappen. Jammer. Net zoals het 'typisch Italiaanse' gekrakeel en gedoe wel wat erg overdreven wordt. Jammer. Het eindshot ramt het er nog eens extra hard in, als samenvatting van alles wat er mis is. Dat had toch een heel stuk beter gekund.

Overdreven gedoe. Daar blijft het bij.

Heerlijk grappig filmpje met een frisse kijk op Alice, in wat denk ik een typisch Engelse alternatieve stijl is - het doet me wat denken aan sommige tv-series uit de jaren '80, zoals Blake's Seven en zo. Met een leuk absurd verhaal, gekke situaties, en een beetje sprookjesachtig.

Leuk spel van Maggie Grace, de charme van de film hangt voor een niet heel klein deel aan haar glimlach.

The stuff dreams are made of

Of niet, want heel eerlijk was ik niet erg onder de indruk van de film - verder dan een soort one man show van Bogart komt het niet, zijn tegenspelers krijgen geen ruimte. Jammer, want dat zijn toch niet de minste namen. Peter Lorre, die naam alleen al kon mijn oma tot over haar 90ste de koude rillingen bezorgen - om maar een dwarsstraat te noemen.

In plaats daarvan wel heel veel gepraat, en vooral van Bogart. Nou zit ik zur Zeit met een stevige man flu op de bank, en dat stemgeluid gaat snel irriteren. Wellicht niet de beste keuze om vandaag op te zetten.

Ik had ietwat per ongeluk het tweede deel gezien, en dat beviel me onverwacht goed. Dus deze film ook maar een kans gegeven.

En dat viel dus wat tegen. Het is misschien ook wat teveel zo kort achter elkaar, maar daarboven op nog, deel twee is haast een remake van de eerste - alleen wordt er net iets meer verhaal in verweven, want dat is in dit origineel zo ongeveer afwezig. En behalve dat, deel twee is ook wel op een veel hoger plan qua productie, en leidt het origineel ook nog eens onder een overdosis Streep.

En nauwelijks verschil in de liedjes ook nog eens. Ook dat geeft me het gevoel dat deel twee meer een remake is dan iets nieuws te brengen heeft, alles net een tikje beter en mooier en gelikter, maar niet anders.

Verrassend.

Deel 1 heb ik niet gezien - dat ga ik toch nog maar even inhalen. En met dit deel had ik ook niet zo'n haast. Dat komt namelijk omdat ik eigenlijk niks met musicals heb, en ook niet met Abba eigenlijk. En Meryl Streep, daar kan ik ook al niet zo heel goed tegen.

Goed. Ietwat tegen 'beter weten' in in deze film terecht gekomen. Dan valt eerst al op hoe mooi vrolijk en fijn de beelden zijn. Over the top mooifilmerij natuurlijk, en de overmaat Lily James in plaats van Streep helpt daar nog een heleboel bij. Maar vervolgens kom ik tot de verbijsterende ontdekking dat ik alle liedjes van Abba eigenlijk wel ken, en dat de teksten toch wel erg geniaal in elkaar zitten. Dan is het al gauw te vergeven dat het verhaal echt nergens over gaat. Des te meer aandacht voor de liedjes en de mooie locaties in een prettig zonovergoten Grieks landschapje. Leuk fris en vrolijk gespeeld in alle rollen - dat moet wel aan de regisseur liggen, maar fris en vrolijk blijft het, tot en met de drie ouwe zakken die de vaderfiguur mogen spelen aan toe. Minpuntje wel voor de afgrijselijk neppe zonnebankkleur van Seyfried, wat een afknapper is dat. Net als de uitsmijter met Cher, dat had van mij ook niet gemoeten. Maarja, the opera ain't over till the fat lady sings, zeggen we dan. Nou alleen al die Abba nog uit mijn hoofd krijgen, dat duurt wel een weekje ben ik bang.

Leuke locaties, fijn frisse beelden met mooie blauwe hemels en mooie dames.

Het verhaal is wel flauw en voorspelbaar. De verplichte ingrediënten komen wel ietwat erg op de verplichte momenten langs, ietsje meer inventiviteit had toch echt wel wat geholpen. Toch is het best een aardig filmpje voor tussendoor, als je je tenminste niet stoort aan een paar lelijke nepperige beelden in het laatste kwartiertje.

Hoeveel clichés kan je in twee uur proppen.

Onder de bezielende leiding van Forster maakt Hanks daar vanzelfsprekend een Olympische sport van. De man is op zichzelf al een cliché, met zijn eeuwige grumpy old man met een gouwen hartje. Als je zonder te weten welke film er draait de bioscoopzaal in loopt, weet je na twee seconden al precies hoe het afloopt. Oscar voor de meest voorspelbare film ooit, in een oeuvre dat al geen enkele verrassing kent.

Is het een slechte film? Misschien niet, maar je kan zo ongeveer even goed twee uur naar het testbeeld kijken. Volstrekte verspilling van energie en moeite dat dit gemaakt is, en er naar gaan kijken is al helemaal overbodig. Het is misschien langzamerhand tijd om er een apart genre te definiëren voor dit soort Hanksvehikel, en daar past de aquariumdvd dan ook prima in.

Er zijn nogal wat oude series omgezet in een film de afgelopen paar jaar. Hollywood krampachtig op zoek naar een idee, en meestal loopt dat op een dramatische mislukking uit. Maar deze is dan precies raak.

Richie heeft kennelijk goed naar de serie gekeken, en daar de essentiele elementen uitgehaald en wat verder aangezet. De enorme houterigheid van Solo komt er bijvoorbeeld heerlijk uit, en de wat boersige lompheid van Kuryakin daar tegenover. Opgeleukt met een onherkenbare Vikander, die weer eens een mooie rol neerzet en op een of andere manier nergens lijkt op de karakters die ze in andere films speelt.

En wellicht het knapste - de overtuigende jaren-60 sfeer, in de stijl van de serie. Waarbij het natuurlijk wel helpt dat het een tijdje geleden is dat ik daar een aflevering van zag, maar het klopt precies met mijn herinnering. Leuk nostalgisch.

Voordat de film begon had ik wat twijfels. Weer zo'n superheldengedoetje. Weer zo'n stripverfilming. We worden er nogal mee doodgegooid dit jaar, en de ene is meestal nog suffer en leger dan de andere. Maar, vergeleken met het gemiddelde is deze wel een stukkie beter. Goeie timing, niet te veel over the top bovenop het gegeven van Superman zelf al, en een redelijk verhaal - hoewel het natuurlijk vooral wel een superheldenblockbuster is, dus vooral veel aandacht voor spektakel.

Henry Cavill's Superman is nogal onderkoeld. Wellicht een goede keuze, en zeker passend in de film. Wel een beetje een dooie diender, en wordt nogal overspeeld door Michael Shannon. Amy Adams doet het boven mijn verwachting goed als Lois Lane. En Diane Lane natuurlijk nog in een mooi bijrolletje. Net als een heleboel andere 'bekende' acteurs.

Al met al nog net de moeite waard. Maar nou eerst maar weer eens een echte strip lezen.

Onder de regie van Reeves wordt iedereen een slechte acteur.

Triest om te zien hoe Tiger Hu Chen - heet hij echt zo of is dat een foutje in de vertaling - alle slechte eigenschappen van Keanu Reeves overneemt. Hij acteert als een strijkplank, geen emotie of expressie te bekennen. Reeves zelf is natuurlijk op zijn gewone belabberde niveau, of nog slechter zelfs - geen regisseur in de buurt om hem op een hoger plan te trekken.

Het verhaal is zo dun als het papier waarop het geschreven is - rijstpapier waarschijnlijk. Troep van de onderste plank, belabberd. De gevechten, waar je dan nog iets van zou kunnen verwachten, zijn op een dermate trieste manier gefilmd dat er ook geen lol meer aan te beleven valt. Wellicht als je er overheen stapt dat de cameraman onzichtbaar is, dat het dan wat beter verteerbaar is - alle scenes in de betonnen kamer gaan uit van een paar camera's in de hoeken, maar precies die beelden krijgen we nooit te zien. Onjuist, onverteerbaar onjuist - en nog erger omdat dat filmen precies een rol in het verhaal speelt.

Bij elkaar genomen is het geheel ongeveer even spannend als wanneer je anderhalf uur zit te kijken naar hoe iemand met een Wii of Playstation een of ander martial arts spelletje aan het doen is. Meh.

Het origineel, waarnaar de remake uit 2004 gemaakt werd, 17 jaar later - zowat een generatie, en dat blijkt. Net als de verplaatsing van de originele setting in Italie in de '80s, en de remake in Mexico. Het origineel heeft Scott Glenn en een hele serie sterren van toen - Brooke Adams, ik zeg verder niets. De remake heeft Denzel Washington, Radha Mitchell en Mickey Rourke, en nog zo wat.

Beide films ademen echt de sign of the times - in dit geval, de onrust en frequente ontvoeringszaken in Italie. Knap getroffen, en perfect uitgevoerd zonder in cliches te vervallen vanuit een Amerikaans oogpunt. Net zoals de remake, geloof ik. En Glenn is als held even overtuigend als Washington dat in de remake is - met als extra dat hij er met zijn geschoren en geknipte hoofd ineens een stuk serieuzer en gevaarlijker uitziet.

Een van de weinige voorbeelden van waar een remake het origineel met respect behandelt, en daarnaast toch een eigen waarde heeft. En terecht, want het origineel is op zich een film die niet zozeer verbeterd hoeft te worden, maar wel in een andere context tot nieuw leven komt. Fijn werk, zowel de remake als dit origineel.

One man army.

Hoe onwaarschijnlijk het verhaal ook is, het wordt dermate goed verteld en in beeld gebracht dat dat nergens stoort. Knappe regie van Scott. En even knap is Washington, die tegenover de schattige Fanning alle knuffelbeerpunten voor zich opeist en een paar bijzonder sterke oneliners brengt. Een superheld zoals dat hoort in een actieblockbuster, en wellicht een van de mooiste in dat genre. Misschien wat weinig subtiel in de actie en het tweede deel van het verhaal, maar dat zou ik van dit type film ook niet echt verwachten, en daar staat weer tegenover dat het einde ronduit ijzersterk is.

Knappe documentaire.

Sowieso een goede keuze om het verhaal door Phillippe Petit zelf te laten vertellen, hij straalt nog steeds, zoveel jaren later, de spanning uit die hij op het moment gevoeld moet hebben. Dat maakt het verhaal erg levend - net als dat alle andere betrokkenen ook langskomen, ondanks dat een aantal dat duidelijk met gemengde gevoelens doet.

En in stijl en vertelling zoveel sterker dan het toch wat gezocht en gekunsteld aandoende acteren van Joseph Gordon-Levitt in het verder erg vergelijkbare The Walk (2015) - waarvan de inhoud overigens vrijwel hetzelfde is, het is wat overbodig om beiden te zien. Deze documentaire vind ik wel een heel stuk beter in vergelijking.

Boek niet gelezen - dus, fris en zonder voorkennis in het verhaal gevallen. Spannend - en ook mooi uitgewerkt, de film weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Wel is het eind te lang - er volgt nog teveel na de ontknoping. Misschien dat me duidelijk wordt waarom als ik het boek gelezen heb.

Verder vakwerk qua film, acteren, camerawerk - maar, dat is ook wat je mag verwachten van een verfilming van een zo populair boek. En is het heel erg bijzonder mooi en goed gedaan? Mwah, daar ben ik nog niet helemaal van overtuigd - het voelt toch af en toe ook wel wat aan als een aflevering van Wallander of zoiets. Maar misschien komt de overtuiging met de volgende delen nog.

We hebben de laatste tijd steeds meer moeite met hoe we moeten omgaan met de geschiedenis, en daar wordt nogal gauw het argument bijgehaald dat we proberen de normen van nu op de gebeurtenissen van toen te leggen. Maar dat is in veel gevallen niet waar, en ook in dit voorbeeld is dat weer zo. Ook een honderd jaar geleden was al wel bijster duidelijk dat wat er in de film gedaan wordt moreel echt niet door de beugel kan. Sterker, dat is in de film zelf een thema. En behalve dat geeft de film een fraai voorbeeld van hoe de wetenschap werkt - ook nogal een thema de laatste jaren.

Als film vind ik dit tot dusver wel de minste van regisseur Wargnier. De acteurs zijn prima, de locaties schitterend, het onderwerp is interessant en relevant. Toch komt er niet echt iets meeslepends van terecht, en wat er precies mist kan ik eigenlijk niet goed onder woorden brengen. Misschien gewoon op het verkeerde moment gezien.

De films van Pegg beginnen wat op elkaar te lijken. Leuk, maar wel erg subtiel - het zijn niet zozeer grappen, maar meer langzaam opgebouwde situaties waar het om gaat. Feelgood is dan ook een beter woord dan komedie. Komt ook wat erg langzaam op gang, waarbij de kans nogal groot is dat je ergens in de eerste vijf minuten al afhaakt. Daarna wordt het wel leuker - maar misschien is dat wel alleen zo voor het soort mensen dat door de eerste minuten heen komt. Het moet je wel liggen.

Lake Bell viel mij niet echt tegen, hoewel ik me wel wat af zit te vragen of het geheel niet wat vinniger was geworden met - ahem - zoiets als Greta Gerwig. Tja, het schoot me te binnen.

Op zich heb ik eigenlijk wel wat met chinees-amerikaanse genreverwarring. Dat levert af en toe echt geniaal leuke films op.

Maar deze film scoort toch best slecht. Het verhaal wordt in de eerste tien minuten wel veelbelovend ingezet (jammer van de voiceover), maar daarna vergeten. De acties zijn wat moeilijk te volgen - grotendeels omdat het beeld erg donker is. Camerawerk - positie, kadering, beweging - is nogal aan de slordige kant, en dat telt nog eens behoorlijk fout op bij het te donkere beeld. Je ziet nauwelijks waar je naar zit te kijken, zo erg wordt het.

Op zich vind ik RZA dan nog niet heel slecht spelen - en zo'n grote rol heeft hij nou ook weer niet. Russel Crowe en Lucy Liu doen het wel wat beter. Maar je moet wel een heel verstokte fan zijn om deze film daarom te gaan zien.

Ik had al niet veel verwacht maar werd toch nog teleurgesteld. Want Maneater is wel op afstand de slechtste haaienfilm die ik gezien heb - of tenminste, ik herinner me geen slechtere.

Sowieso omdat er veel te weinig spanning in het geheel zit - het is bij voorbaat overduidelijk wie de final girl is, en hoewel de attacks zonder oponthoud worden afgehandeld, ontbreekt er net een tikje teveel spanning, actie en gore bij. Te weinig budget is dan wel een makkelijk excuus, niet geprobeerd is wellicht dichter bij. Net zoals de kille wreker van Trace Adkins net wat al te makkelijk overkomt, en de maneater zich niet volgens de ongeschreven regels van de horrorfilm gedraagt - hij had toch op z'n minst nog een laatste stuiptrekking moeten doen.

Maar met al dat al, en het geheel uitgezeten hebbende tot na de ontknoping, breit de film er daarna nog eens een minuut of tien overbodige kwatsch aan vast. Toch wel een enorm uitgebreide voorzet voor een tweede deel. Dat ga ik bij voorbaat maar overslaan, alsjeblieft dankjewel.

Een wat rommelige film die als alles gepasseerd is eigenlijk maar weinig achterlaat. Tenminste op mij, want een paar weekjes na het zien heb ik echt alweer moeite om me te herinneren wat ik er ook alweer van vond. Ohja, Pacino acteerde best goed, en een heel ander soort rol dan we van hem gewend zijn ook wel - maar ik vond de film daar nog niet beslist interessant door worden. De kat deed het ook niet slecht tenslotte.

Mooie film noire.

Al is Porter Wren niet helemaal het soort held dat bij zo'n film hoort, daar is hij net een tikkie te braaf en te netjes voor, het verhaal klopt wel en de sfeer ook. En Yvonne Strahovski zet een prachtige femme fatale neer, die Adrien Brody zoals het hoort helemaal van het pad af krijgt, in een verhaal dat tot het laatste toe leuk mysterieus blijft. Brody is een van de erg weinige acteurs die dit soort rol behoorlijk neer kan zetten en hij is ook nog eens goed op dreef, en de andere acteurs ook, Jennifer Beals - gaat ook al een jaartje mee, je zou het haar niet geven - incluis. In de andere bijrollen nog een leuk rare Campbell Scott en een ietwat onsmakelijke Steven Berkoff.

De eerste serieuze film voor DeCubellis, en dat gaat hem goed af.

The making of Citizen Kane.

Doorspekt met verwijzingen naar van alles en nog wat, af en toe geniale citaten, en rollen die in de perfectie gespeeld worden. Oldman is daar het vanzelfsprekende uithangbord voor met de titelrol, maar het bijrolletje van Collins is ook wel heel verfrissend als contrast tegenover de kladderatsch die ze in Parijs uitvoert. En een film met Charles Dance er in staat sowieso al op een voorsprong - en wat doet hij zijn scene magistraal.

Of de keuze voor zwart-wit wel zo handig was blijft een vraag. Er is tijdens de hele speelduur geen enkele twijfel mogelijk dat de film en het narratief vele jaren na dato zijn gemaakt, daar gaat het niet om, en het helpt me ook maar nauwelijks om in de mindset van die tijd te komen. Veel te veel subtiele, haast onzichtbare en onmerkbare details geven dat weg - vergelijk met een van de eerdere Hitchcocks bijvoorbeeld. Dus waartoe dient het dan, een echt artistiek gebruik zie ik er ook maar nauwelijks in, en eerder dan een verwijzing naar de periode stoort het eigenlijk gewoon dat het specifieke contrast van het limelight uit de jaren-30 ontbreekt.

In de lines wel talloze pareltjes en verwijzingen naar de geschiedenis van de filmindustrie. Bij de term 'Director-proof' lag ik wel in een deuk, om maar een voorbeeld te geven. Eigenlijk is het enige wat me stoorde in de hele film de wat twijfelachtige rol van Tom Burke die de stem van Orson Welles eerst perfect goed doet, maar later lijkt te vergeten. En zijn hoofd heeft hij ook al niet mee.

En ja, dan moet ik me toch ook ooit nog maar eens door Citizen Kane heen gaan werken. Oefff.

Jij bent niet de man waar ik oud mee wil worden.

En met die zin ben ik de film alweer kwijt - vanaf dat moment zit dat stemmetje in mijn achterhoofd, met opmerkingen als 'ja maar lieve Katja kijk dan eens in de spiegel, je bent al oud'. Maar dan ook de rest van de film nog. Het doet me nogal denken aan lang geleden, toen ik twee van mijn buurmeisjes tegenkwam op de terugweg van hun kroegtocht. Nee, het was niet echt een leuke avond, want er waren geen leuke mannen - waarop ik maar net binnen kon houden 'ja maar jullie zijn ook geen leuke meiden toch?'.

De hele film druipt van de arrogantie die de vrouw van nu leert van de tv en haar vriendinnen. Het idee dat ze een of andere godin zijn die van alles 'verdient', op van alles en nog wat recht hebben, of nog erger, dat ze een man wel even kunnen 'verbeteren'. Net als de Katja in de film - in de intro is haar karakter nog wel leuk en enigszins aimabel, maar zodra het plot van start gaat is ze gewoon de zoveelste volstrekt oninteressante kloon van een of ander programma op de televisie. En vooral ook zonder de zelfkennis die daar een uitweg uit zou kunnen zijn - of de realisatie dat met de hopeloze zoektocht naar de volgende man om op te leuken, het toch vooral aan hunzelf is om eens wat leuker te worden.

Ongekend goed gespeeld door Katja vanzelf, en ze zet ook volstrekt geloofwaardig een dronken bartype neer wat over haar eigen woorden struikelt. Maar evengoed wordt ze gewoon overklast door Georgina Verbaan - 's Vaderlands meest miskende actrice die ook hier weer een in alle opzichten kloppende rol speelt. Wat doet zij toch in zo'n bij voorbaat mislukte productie, vraag ik me af. Jammer. Het was kennelijk weer dat moment in de maand dat de hypotheek betaald moet worden, en alle principes van tafel verdwijnen.

Je zou toch denken dat de anti-stierenvechtsympathisanten van deze film zou kunnen leren dat de waarheid van de arena toch ietsje genuanceerder ligt - tenslotte, de stier wint ook wel eens. En daarbij, ga eens een vechtstier in het echt bekijken - 700 kilo agressie en spieren krijgt dan een heel andere dimensie, waarbij 'onschuldig dier' niet echt de eerste gedachte in m'n hoofd is. Wel dat een matador toch een heel dappere man moet zijn.

En, zou een stier - als hij toch al tot biefstukjes gesneden moet worden - er niet misschien voor kiezen om nog een rondje te vechten met de mens, in plaats van kansloos aan z'n eind te komen in het slachthuis? Ik denk dat het karakter van de vechtstier daar wel een duidelijk beeld bij oproept.

Maargoed, genoeg controversie gezaaid voor vandaag, het ging over de film. En het is een mooie film, maar ook een die nog veel beter had kunnen zijn als de romantiek en het melodrama net iets minder aangedikt was. En de flashbackstructuur doet ook geen goed, vind ik - als je de scene's na afloop in chronologie probeert te zetten, klopt het niet heel erg lijkt het. De voice-over met het overdreven spaans-mexicaanse accent irriteert daar dan ook nog eens bij - jammer.

Wat ook veel beter had kunnen zijn is de manier waarop de film met de historische juistheid omgaat. Er is terwille van het drama nogal een loopje genomen met de 'echte' verhouding tussen Manolete en Lupe - tenminste, wat ik daar over lees lijkt toch allemaal wat genuanceerder en anders in elkaar te zitten dan de femme fatale die Penelope Cruz hier neer mag zetten. Net als de concurrentiestrijd met Dominguín ook niet helemaal klopt, dat had Dominguín in het echt nooit zo gedurfd - waar de film even een beetje aan voorbijgaat is de status die Manolete had.

Maargoed er blijft nog steeds een aardig filmpje over - alleen niet al te letterlijk nemen. Adrien Brody is heel goed bezig, en lijkt ook nog eens voldoende op Manolete om goed bij de originele beelden van de echte man te passen. En hij heeft ook de goede uitstraling om het verhaal prima lading te geven. Mooi gedaan.

Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources. In dit tweede deel wordt het verhaal tot een einde gebracht - maar op een wel heel mooie manier. Of het gebruik van een tweeluik voor de vertelling een goed idee is is wellicht een kwestie van smaak - ik zie wel wat in de visie dat het het verhaal juist sterker maakt, zeker als je een periode van een paar weken tussen het zien van deel 1 en deel 2 houdt, om daarmee het verstrijken van de tijd zelf ook wat te benadrukken.

Waar in de eerste film de hoofdrol lijkt te zijn voor Gerard Depardieu, wordt nu Daniel Auteuil meer op de voorgrond gezet, mag hij de ellendige slechterik spelen. En dat doet hij met verve, de wroeging en ellende komt van het scherm af - waarbij zijn beschermheer Papet steeds meer de macht over de gang van zaken verliest, net als het dorp waarvan hij zich de eigenaar dacht te voelen. Melancholie alom, het verstrijken van de tijd, het vergaan van een imperium, de komst van de moderne tijd tegenover de tradities van het platteland.

En toch krijgen dat soort platte motieven niet de overhand in het ontspinnen van de familietragedie. Wellicht dat dat juist is wat deze twee films zo sterk maakt - de flauwe beschouwing van het vergaan van de tijd krijgt nooit de overhand op het persoonlijke van het noodlot dat zich in dat kader ontspint. En daardoor juist dichterbij komt, in plaats van afstandelijk te blijven.

Aan de sterrencast van het eerste deel verandert weinig - Gerard Depardieu doet vanzelfsprekend niet mee in dit deel. In zijn plaats, dat wil zeggen als focus van de sympathie, komt de nog vrij jonge Emmanuelle Béart - twee- drieëntwintig is ze hier, maar ze zou makkelijk voor 18 door kunnen gaan. Perfect gecast in de wat verwilderde en onschuldige uitstraling die ze hier heeft - geen speld tussen te krijgen.

Een van de weinig geroemde hoogtepunten van de film blijft wel de dorpsvergadering, waarin de waterexpert aan de boze boeren uitlegt dat hij geen idee heeft of en wanneer de bron weer water zal geven. En de scene waarin Papet en Delphine samen op het bankje zitten. Prachtig in de Frans-heid die het uitstraalt, de geur van de Provence die erdoor meegenomen wordt.

Beide films samen horen zeker bij het beste dat de Franse cinema heeft voortgebracht. Klassiek, zeker - onderdeel van de geschiedenis, de wortels waarop de hedendaagse maatschappij, de hedendaagse cinema gestoeld zijn. Onlosmakelijk verbonden met en vervlochten in de tradities van het land.

Toch een fijn filmpje.

Meteen na het einde was het eerste wat in me opkwam: wat een baggerfilm. Maar nu ik er een uurtje of wat afstand van genomen heb denk ik er toch weer anders over. Want deze bijtende over the top satire zit toch wel knap in elkaar eigenlijk, hoe absurd het verhaal ook wordt, het klopt wel en wordt op een erg goede manier en met goede timing verteld.

De cinematografie is prima, maar misschien wat afstandelijk en wat weinig spannend. Opvallender is de cast, zonder uitzondering opvallende prestaties - Cusack bijvoorbeeld, die een enge creep neerzet, Pattinson die een slome chauffeur speelt, en natuurlijk is de mooiste scene voor Julianne Moore, die nog even letterlijk Hollywood te kakken mag zetten.

Misschien niet helemaal origineel in de keuze van het doelwit, tenslotte Hollywoodsatires hebben we de laatste tijd nogal eens vaker gezien. Maar deze is wel erg goed gedaan.

Excuse me Sir! I can't march with these boots, they're too small for me!

Then march without them!

Het had best een goede film kunnen zijn - met iets meer beheersing en zonder Hill. Maar mét Hill loopt het over van de cliches - tot en met dat zijn krijgsmakker in het heetst van de strijd die dikke man met die baard blijkt te zijn. En zo gaat het de hele tijd, zwalkend tussen film met een serieuze boodschap of een slapstick. Het leidt af van alles wat de film probeert te brengen, alle fraaie citaten van Hackman en zijn makkers. De ontknoping en epiloog zijn fraai, maar het duurt te lang voordat dat er is, de timing klopt te slecht.

Wel lichtjes leerzaam over de gang van zaken in het vreemdelingenlegioen. Goed opletten zodat je de tekst van Le Boudin verstaat. En de locaties zijn ook wel prettig, al zijn er zat films die daar veel beter gebruik van maken. The Sheltering Sky schiet me daarbij zomaar als voorbeeld te binnen. Sowieso een veel interessantere film dan deze.

Voor een heldere uitleg van de kredietkrisis hoef je niet naar deze film te kijken, het wordt wel ietwat uitgelegd maar op zo'n manier dat je het alleen oppikt als je al weet hoe het in elkaar zit. Maar de manier van werken in de top van een zakenbank wordt wel ietwat uitgelegd, en ook de manier waarop er gewerkt wordt als er een probleem opgelost moet worden. Al ben ik bang dat de werkelijkheid daar nog wel eens een heel tandje erger zal zijn - het gaat allemaal vrij ingetogen en relatief netjes, maar het soort mensen dat dit soort baantjes in het echt bezet zijn als regel niet zulke heel aardige en nette mensen, als je dat bent kom je niet op zo'n positie terecht.

Maar ook daarvoor zou ik deze film niet aanraden. Waarvoor dan wel? Omdat er echt goed geacteerd wordt. Er is dan ook een hele kudde steengoeie acteurs opgetrommeld. Kevin Spacey en Jeremy Irons zijn de uitschieters, maar ook Demi Moore en Paul Bettany laten mooi werk zien. En natuurlijk Zachary Quinto, heel goed en echt het 'jonge' sukkeltje dat de hele boel van onder het tapijt haalt.

Ik kan hier weinig mee. Het lijkt er een beetje op alsof men geprobeerd heeft een variant op zo'n franse film uit de jaren-80 na te doen, zo een waarin niets lijkt te gebeuren, maar de onderstromen kolken van de details en de subtiliteiten. Maar in tegenstelling tot dat soort film vind ik deze vooral saai en irritant. De emoties komen niet aan, de personages zijn niet aimabel, niet herkenbaar. De symboliek met de boom komt niet over. Jack Black acteert niet. Nicole Kidman misschien wel, maar ze is dermate irritant dat de film daar ook niet prettig om wordt - en ze is in deze film echt verschrikkelijk lelijk toegetakeld, echt een verkeerde kapper en een botoxje teveel. Enige wat overblijft is Jennifer Jason Leigh, die tenminste dan nog een ietwat sympathieke rol speelt en ook subtiel gerimpeld en daardoor verfrissend naturel overkomt.

Af en toe erg grappig, af en toe erg romantisch. En beslist een erg aparte film. Mooie sfeer. Met een mooie Anna Galiena en een goeie Jean Rochefort.

Maar ook wel ietwat een rare film die nergens over lijkt te gaan. Je kan er een boodschap in vinden. Kan ook niet.