Margot at the Wedding (2007)

Tamelijk dramatisch, volstrekt oninteressante en vervelende mensen die nog veel vervelender tegen elkaar doen.

Geen idee wat er nou goed aan de film zou moeten zijn, vind het allemaal juist totaal niet realistisch en erg gezocht, zowel qua personages als plot.

Zelden zo'n teleurstellende film met Nicole Kidman gezien. Warrig, ik bleef aan het eind met nogal wat vraagtekens zitten.

Eens bekeken en de titel is dus niet hetgeen je kunt verwachten: een romantische film, maar wel een drama over familieproblemen. Een komedie zou 'k het zeker niet noemen, want lachen zat er niet echt in.

De acteerprestaties vond 'k eigenlijk ook niet direct memorabel, ondanks dat er toch een aantal grote namen meededen.

Het einde is nogal onverwacht. 'k had eigenlijk gehoopt dat de film nog iets ging worden na een half uur, maar het eerste half uur geeft eigenlijk al een goed beeld van de rest van de film.

Tja 'k heb hem eens gezien, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

Na herziening heb ik mijn waardering voor deze karakterstudie drastisch verhoogd. Ik weet niet hoe men de vrouwelijke tegenhanger van "haantjesgedrag" noemt, maar daar gaat het over. Film toont erg herkenbare venijnige verhoudingen, zoals die in menige familie voorkomen. Goed dat Jack Black met zijn acties en commentaren voor het nodige tegenwicht zorgt, anders zou het allemaal wel heel erg zwaar op de hand zijn geweest. Qua acteerwerk springen de kinderen én Jennifer Jason Leigh eruit.

Pfffffffffffffffffff

De eerste film van Baumbach die ik zie - en de laagst genoteerde van z'n 9 films op MM. Het lijkt me een reden om uit te kijken naar meer, want ik vond dit best wel een goeie zit.

Een ongewoon en gedurfd verhaal, waarin een aantal niet zo positieve eigenschappen van 'de mens' in de kijker gezet worden.- Behoorlijk dramatisch, maar met af en toe een portie (soms heel donkere) humor wordt het geheel zeker niet deprimerend.

Niet voor het grote publiek; maar ik denk dat de aanwezigheid van iemand als Kidman meer en ander publiek lokt dan wat ik als de doelgroep zie - en laat net dat voor deze (te) lage score zorgen.

Bovengemiddeld, zeker ook door het heel sterke acteerwerk.

Brakke film.

Maar sowieso spreken de films van Baumbach me zelden aan. Vooral gekenmerd door vervelende personages die in wat aangezet drama hun weg proberen vinden. Baumbach zit vol met het type "echte" mensen die ik in het "echte" leven zoveel mogelijk probeer te vermijden.

Nu niet dat deze film zo geweldig realistisch aanvoelt. Er zit ook wel een scheut comedy in, maar die is zelden grappig. Niet scherp genoeg, niet overdreven genoeg, niet duister genoeg ... 't is in ieder geval niet genoeg. Qua drama zou het beter uit de verf kunnen komen, maar daarvoor is de regie van Baumbach dan weer vééls te pover.

Acteerwerk is dan nog het beste aan de film, maar daar red je ook geen meubelen mee. En het duurt niet al te lang, waardoor erger leed nog verkomen wordt. Maar de film wist helemaal niks met mij te doen, buiten hier en daar wat irritatie oproepen dan.

1.5*

Ver-schrik-ke-lijk inderdaad.

“Make sure you can handle rejection. I can't.”

Films van Baumbach kan ik meestal wel waarderen, maar Margot at the Wedding is één van zijn mindere films. Onuitstaanbare personages, een zeer vreemde balans tussen humor en drama die niet werkt en een gewoonweg saai verhaal. Familieperikelen zijn waarschijnlijk nog nooit zo saai in beeld gebracht. Daar kan zelfs Nicole Kidman niet aan veranderen.

Wel erg lage waarderingen hier. Ik vond het mooi in beeld gebracht hoe disfunctioneel de relaties en levens van beide zussen zijn waarbij een link wordt gelegd met zelf slachtoffer geweest zijn van misbruik. Bij de ene zus die gaat trouwen lijkt t patroon zich te gaan herhalen. Bij Kidman zie je de onthechting van gevoel, nauwelijks liefde en warmte ook voor haar kind, alleen maar kritiek. Zou ze ook zo zijn opgevoed en dus t evenbeeld zijn van haar vader, zoals in de film werd aangehaald. Zus noemde haar borderline, maar je zag vooral de kenmerken van een autismespectrumstoornis voorbij komen in de film bij haar (vlakke mimiek, rationeel, moeite met dingen vanuit perspectief ander zien, té eerlijk, overgevoelig voor geluid (vliegje bij oor), ) . En bij vrouwen met autisme wordt inderdaad juist vaker aan borderline gedacht.

Fantastische film. Zoek niet naar een verhaal want dat is er niet. Zoals dat in het echte leven toch ook niet is. Het gaat over een paar dagen uit het leven van een paar mensen. Ze worden genadeloos gefileerd. Gestudeerd, werken op een universiteit maar kunnen niet met mensen omgaan. Moeder die zegt van haar zoon te houden maar ook vreselijke dingen tegen hem zegt en daarna zegt dat ze toch van hem houdt.

Hier wordt in overdreven vorm en met humor mensen getoond zoals jeze vaak in het echt ook tegenkomt. Aardig maar ook absurd en onberekenbaar maar soms ook familie en daar kom je nooit vanaf wat misschien het beste is maar het is familie. Wie herkent dit soort dingen niet.

En Nicole Kidman speelt het fantastisch. Lief maar ook wisselvallig en onberekenbaar en onbetrouwbaar en je weet nooit waar je aan toe bent wat op het laatst ook weer blijkt want dan stapt ze toch in de bus.

Maar haar zus is net zo idioot want die wil trouwen met een mislukkeling en dan weer niet maar toch weer wel.

De film doet denken aan de films van Ingmar Bergman. Daar zat meestal ook geen verhaal in maar toonde verhoudingen tussen mensen. Zoals Scènes uit een huwelijk. Maar Bergman was nogal zwaar op de hand dus geen humor.

Zo is het leven toch vaak maar hier overdrijft men het zoals men dat vaker in een film doet. Maar het wordt niet zwaarmoedig door de soms absurde humor die in de idiote gesprekken zit.

Goed. Een tragi comedy zoals we van Noah Baumbach gewoon zijn. Misschien zijn meest luchtige en oppervlakkige (achtergrond van personages is vaag) maar de scherpe dialogen en lichtjes 'gestoorde' personages zijn wel op de afspraak. Maar de echte ironie ligt volgens mij in de titel. De titel beloofd iets wat niet zal komen. Allereerst is er geen huwelijk, enkel de voorbereiding. Huwelijk wordt uitgesteld maar door het open einde had ik toch het gevoel dat er misschien dan toch wel een huwelijk zou zijn. Echter, Margot zal er zeker niet bij zijn want die is reeds vertrokken. Het is die achteloosheid van drama dat de film hindert om echt groots te zijn.

Een regisseur als Noah Baumbach komt voornamelijk goed tot z'n recht wanneer hij met interessante personages kan werken, maar die zijn er spijtig genoeg niet in de wereld van Margot at the Wedding. Enkel Jennifer Jason Leigh komt enigszins herkenbaar over, de rest van de leden zijn vooral vervelend en kinderachtig. Niet dat het acteerwerk daarvoor de schuldige is overigens, want zelfs Nicole Kidman speelt een zeer verdienstelijke rol. Het is vooral het scenario dat elke keer de bocht uitvliegt met vervelende humor, twijfelachtige besluiten en een ernstig gebrek aan hoogtepunten. Steeds merk je als kijker dat de makers proberen om er een onvoorspelbare film van te maken (net als het echte leven), maar vergeten dat vervolgens ook boeiend in te vullen. Jack Black heeft genoeg leuke rollen gespeeld, maar dit soort personages horen niet in een film als deze thuis. Punten voor het sterke acteerwerk en de korte speelduur, verder geregeld vermoeiend om door te komen.

Nicole Kidman marathon 29#

Nog niet eerder gezien. Het is best een vreemde film en je moet er ook eventjes inkomen, maar uiteindelijk is het een hele fijne film om te kijken. Er zit wat humor in, niet grandioos, maar wel in kleine details en ook wat drama. Maar het gaat vooral om de personages, hoe zij overkomen en welke dynamiek zij met elkaar hebben. Dat vind ik wel interessant.

Nicole Kidman doet het geweldig. Ze weet het personage weer zo eigen te maken met behoorlijk wat rare trekjes. Ze is vooral niet sympathiek, maar ook weer wel. Dit verandert een beetje gedurende de film. Dat maakt het leuk om naar te kijken. Jack Black (niet altijd een fan van) en Jennifer Jason Leigh doen het ook goed. De kinderen weliswaar ook.

Het einde is wat te abrupt voor mij. Er had voor mij wel wat meer een afronding mogen zijn van het verhaal. Dat ontbrak en dat vind ik dan het enige teleurstellende aan de film. Al hoewel het nu wat meer ingezonken is vlucht ze eigenlijk weer weg voor haar familie, omdat ze de confrontatie niet aan kan. Denk ik. Ze stuurt haar zoon weg, maar rent hem toch achterna? Doet ze dit voor haarzelf of zet ze nu toch haar zoon op de eerste plaats? Dus het is wel iets om over na te denken en dat maakt het weer half goed.

Jammer van het lage gemiddelde, want het is zeker een aanrader. Niet bijzonder, maar wel leuk voor tussendoor.