menu

Hier kun je zien welke berichten blurp194 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Eagle Eye (2008)

2,5
Tsja. Ook voor een blockbuster is een goed verhaal niet overbodig. Vergezocht is op zich nog niet zo erg, maar dit vond ik toch wel wat te onzinnig.

Er zit wel voldoende vaart en actie in om het geheel spannend te houden - tenminste, tot net iets over de helft. Daarna begint het verhaal zo hard te rammelen dat het begint te irriteren. Wat het geheel nog net overeind houdt is het enthousiasme van de acteurs.

Eagle Hunter's Son (2009)

Alternatieve titel: Die Stimme des Adlers

2,5
Mwah - symbolen van goddelijke kracht en mythe? Ik zie er meer een jeugdfilm in, met thema's als verantwoordelijkheid en volwassen worden. Geen sterk verhaal, maar de mooie beelden compenseren dat wel.

Earthquake Bird (2019)

4,0
Wat een heerlijke film.

Perfect gespeeld, Vikander krijgt daar terecht de credits voor maar alle rollen worden bijzonder mooi en geloofwaardig gespeeld. De casting is ook precies goed, met Vikander als ietwat wereldvreemd en braaf meiske, tegenover de veel meer wereldse Keough, en de ondoorgrondelijke karakterkop van Kobayashi. Beslist dat daarover nagedacht is, en datzelfde komt ook terug in de beelden - perfect en tot in alle details uitgewerkt, en precies goed in de sfeerzetting van Tokyo in de jaren-80, naar men zegt - het komt in ieder geval bijzonder geloofwaardig en natuurlijk over. En vooral ook erg mooi - fijn cliche in het orange and teal, maar ook erg fris anders in de vormgeving.

Timing en spanningsboog vind ik eigenlijk al even perfect, met wat afstand en wat reflectie. Het is natuurlijk geen actiethriller, het gaat om het langzame opbouwen naar de onvermijdelijke climax van de ontknoping. Waar wel wat twijfels bij me overblijven is meer dat er een aantal details in het verhaal worden opgevoerd die niet worden uitgewerkt - misschien bewust om je op het verkeerde been te zetten, misschien dat er nog ergens een detail in zit wat ik gemist heb. Geen probleem, dit is echt zo'n film die ik met plezier nog eens kijken kan.

En de soundtrack bevalt me ook erg goed. Ook daar is de aandacht voor detail goed terug te vinden, en vermijdt de film de te makkelijke keuzes, de afgezaagde boel waar je meestal mee doodgegooid wordt. Fris anders.

East, The (2013)

5,0
Bijzonder sterke film.

Wie denkt dat het om de zoveelste aanklacht tegen de korte-termijn winst van de grote industrie en hun malafide praktijken gaat heeft het mis. Net zo mis als wie denkt dat het er om gaat om sympathie te wekken voor de ietwat linksige activisten. Beide kanten van het verhaal worden in een niet al te positief daglicht gesteld - naïef, vooral uit op eigenbelang en nogal kortzichtig. Zonder (ahem) sustainable model, om maar even een populaire term van de economie te jatten. De film legt daarin geen keuze voor, spreekt geen sympathie uit. In plaats daarvan gaat het er veel meer om hoe beide groepen handelen, hoe de leden daarvan zich gedragen, en hoe ze met elkaar interacteren - veel interessanter dan simpel goed en fout. De vragen die de film daarmee oproept zijn daardoor juist des te sterker - met wie identificeer je je, en met wie zou je je willen identificeren.

Onze heldin, erg sterk gespeeld door Brit Marling, worstelt met die vraag die gedurende de film sterker wordt, en zit daarbij nog eens klem tussen haar 'echte' leven, de loyaliteit aan haar nieuw gevonden vrienden in de actiegroep, en de fascinatie van de ontluikende liefde voor de charismatische leider van The East. Het einde is daar goed bij gevonden - zelfs al is de laatste 'jam' misschien wat gezocht, door de rol die in de ontknoping speelt is dat wel te vergeven.

Behalve een slim en intrigerend verhaal, dat nadat je de film gezien hebt ook nog eens behoorlijk wat vragen oproept - en zo moet een film toch zijn, vind ik - heeft de film nog meer te bieden; zo wordt er door de hele cast prima gespeeld, geen speld tussen te krijgen. Behalve Brit Marling is ook Alexander Skarsgård erg goed bezig, en Patricia Clarkson valt op als de harde carrierebitch die nietsontziend een jonge agente op een gevaarlijke missie stuurt - en ook weer terugstuurt nadat het spannend begint te worden.

De beelden zijn ook erg goed, mooie locaties waarbij vooral het vervallen huis in het bos mij erg bekoort. Zou je zo willen gaan wonen, zo'n plek is het. Hier en daar ook wat creatief camerawerk erbij, waardoor de sfeer fijn indringend wordt.

Wel een film om goed bij op te letten, er zitten best wat nuances en details in die vereisen dat je goed oplet. Maar da's echt de moeite.

Eastern Promises (2007)

3,5
Viggo Mortensen en Naomi Watts zijn goed op dreef in deze spannende film. Vanaf het begin is het al spannend, en dat blijft de hele speelduur zo zonder dat het verhaal ergens indut. Met als extra dat er af en toe de goeie taal gesproken wordt - of het russisch ook klopt kan ik niet echt beoordelen, maar ik vind het zeker een pluspunt dat er tenminste niet alleen maar gebruik wordt gemaakt van de gewone truc van een of ander krom accent.

Het verhaal zit ook best goed en geloofwaardig in elkaar. Wel jammer dat Vincent Cassel zo irriteert. Voor een deel hoort dat misschien bij zijn rol, maar ik ben toch echt niet onder de indruk van het acteerwerk dat hij hier neerzet. Met Armin Mueller-Stahl heb ik dan weer minder moeite, z'n uitstraling als gezapig grootvadertje is overduidelijk een dun laagje vernis over een heel onaangenaam personage. Daarmee des te dreigender.

Easy A (2010)

3,5
"Is there an Olive here?"
"There is a whole jar of 'em in the fridge"

In het genre van tiener-highschool comedy is dit wel een van de betere die ik ooit gezien heb. Emma Stone is leuk en geloofwaardig als Olive, en weet het voor de hand liggende maar toch ook bovengemiddeld grappige verhaal goed tot z'n recht te laten komen. De parallel aan A Scarlet Letter is goed uitgewerkt maar wordt misschien wat erg nadrukkelijk uitgelegd - alsof ze bang waren dat we het zelfs met de rode A in de zwart-wit filmfragmenten nog niet zouden snappen. Aardige vondst vind ik ook wel dat alle echte cliche's pas uitgespeeld worden als het onvermijdelijke happy end al ingezet is, vanaf het 'musical number' zeg maar.

Behalve Emma Stone vallen de andere acteurs me niet echt op, in positieve of negatieve zin. Wel jammer dat Lisa Kudrow hier aan meedoet - voor mij haalt dat de film naar beneden. Cameo's zijn af en toe best grappig, maar iemand met zo'n vastgeroest typetje kan alleen nog Phoebe zelf spelen, niets anders.

Wat ik me wel afvraag is of ik me bij herzien niet ga ergeren aan de voiceover van Emma.

Eat Locals (2017)

Alternatieve titel: Eat Local

3,0
Een erg goed idee eigenlijk.

Jammer dat het met de uitwerking af en toe wel wat misloopt, de humor en de actie vullen elkaar net te weinig aan zodat de vaart er af en toe uit is. En de acteurs, mhhm, ik was er niet heel erg kapot van eigenlijk. Toch, de humor is dan wel weer erg fijn, al zit er ook wel eens een wat minder goed moment bij, en het duurt ook wel even vond ik voordat de film op gang begon te komen. Maar, sowieso leuk om het toch wat leeggebloede (pardon) vampierengenre weer wat nieuw leven in te blazen. Het genre kan wel weer wat nieuwe aandacht gebruiken.

Edge of Tomorrow (2014)

Alternatieve titel: Live Die Repeat: Edge of Tomorrow

3,5
Edge of Tomorrow.

Waar ik van het geheel van de film het meeste moeite mee heb is het idiote concept dat er onder ligt - de vijand die de tijd reset als een keyfiguur van zijn tegenstander het loodje legt. Of een van zijn eigen, als dat in het verhaal beter uitkomt. Spijt me, ik kan er echt niks van maken. En daarbovenop dan nog het hele idiote idee van het 'tijd resetten' zelf...

En toch levert het wel een vermakelijk verhaal op, ondanks dat er buiten wat ik al noem nog wel meer rammelt aan het geheel. Wel jammer dat de aliens zo karakterloos en leeg blijven, en ook jammer dat ze er niet bepaald indrukwekkend uitzien. Aan de andere kant leidt dat daardoor minder af van Emily Blunt, die weer eens een erg leuk rolletje speelt dat erg goed bij haar past, en waar ze het grootste deel van het visuele spektakel naar zich toe weet te trekken - tenminste, een krappe 24 uur na de film weet ik allang niet meer hoe de aliens er ook alweer uitzagen, maar zit Emily met haar krijgshaftige exoskeletje en zwaard me nog goed in m'n hoofd.

Tom Cruise komt in vergelijking niet verder dan de grunt die het verhaal op de goede momenten even een houvast geven mag - op zich doet hij het best goed, maar zijn rol had met hetzelfde gemak door tientallen andere acteurs gespeeld kunnen worden, en mij was het verschil echt niet opgevallen.

Edie (2017)

3,0
Simpel en ietwat clichematig, maar wel charmant verhaaltje. Ik vond het met de vlakheid nog wel te verteren, maar wellicht had ik ook meer gerekend op natuurbeelden dan op karakteruitdieping. En dat komt ook wel uit. Verder is het hier en daar ook wel een beetje een reklamespot voor een paar bekende buitensportmerken, dat vond ik eerlijk gezegd wat storender dan een gebrek aan diepte. Maarja, qua beelden vond ik het wel de moeite, en het zet me alweer aan het mijmeren waar ik komend jaar eens heen zal gaan.

Education, An (2009)

4,0
Lief meisje met slechte vriendjes.

In de sfeer van de jaren-60, de beatniks, de aanloop naar de seventies, de flower power. Daar komen we deze slechteriken tegen, en daar komt ons lieve hoofdpersoontje Carey Mulligan ze tegen. Niet helemaal overtuigend een meiske van 16, maar dat stoort niet echt - het verschil tussen de onschuld en de schuld is duidelijk genoeg.

Leuk dat alle kritiek die ik zie eigenlijk bewijst dat de acteurs werkelijk op de top van hun kunnen bezig zijn. Peter Sarsgaard verwijten dat hij gladjakkerig overkomt - hij speelt nota bene een gladjakker. Alfred Molina, die dolblij is dat hij van het blok aan zijn pensioen, pardon been, af is, verwijten dat hij een komische noot speelt. En Carey Mulligan dan - ja ze is misschien een jaartje of wat te oud, maar ze is niets van het ontwapenende tienerachtige kwijtgeraakt.

Oppervlakkig is het ook al nergens. Reken er even mee dat er in de jaren-60 ook al werd gezocht naar de filosofie - zoals Jenny dat doet - en dat de womens lib pas echt op gang kwam in de jaren-70. Dus, dat ze zich afvraagt waarom ze dan zonodig naar school moet is echt niet zo vreemd. En de rebellie die uit het stellen van die vraag spreekt was toen eigenlijk veel hipper dan in de jaren-70 toen iedereen daaraan meedeed. En daarbij dan het echt mooie camerawerk, mooi spel met licht en donker, perfect gebruik van de uitlopende jaren-30 glitter en glamour, de kleuren van de nacht.

Opgeteld zie ik een heel mooi coming-of-age verhaal, met een stevige vleug nostalgie, romantiek, en panache. Waarbij de charme van Jenny de hoofdrol krijgt, zodat de toch niet al te brave geschiedenis nauwelijks een smet achterlaat.

Mooi.

Educazione Siberiana (2013)

Alternatieve titel: Siberian Education

3,5
Interessante film.

Sowieso al heel verfrissend om weer eens een film te zien die in Rusland speelt en dat niet met grauwe beelden onderstreept. Wel met aparte en originele locaties, frisse kleuren, en heel mooie fotografie. Erg goed.

Het verhaal is ook interessant, de moeite waard eigenlijk om het boek waarvan de film een simpele versie is eens op te duiken en te lezen. Weer eens iets anders dan de literatuur van Tolstoi of Solzjenitsyn. Nicolai Lilin heet de schrijver. Hoe autobiografisch het is wordt me nog even niet duidelijk - maar daarvoor moet je wellicht ook zijn tattoos goed bekijken. En beter opletten tijdens de film misschien ook, want een van de foutjes die me opvallen is dat de spanning af en toe wat wegvalt.

Waar verhaal en beeld zeker overtuigend zijn, in het acteren komt het wat minder over. John Malkovich lijkt vooral de automatische piloot te doen, doet weinig bijzonders - het enige eigenlijk dat hij echt goed doet is de intonatie waarmee hij zijn nep-Russisch brengt. Peter Stormare dan valt me helemaal wat tegen, op miscast af - hoewel hij wel een mooie actie heeft, en daar ubercool uit komt. Maar erger dan dat is dat de twee makkers Kolyma en Gagarin op volwassen leeftijd niet erg overtuigen, dus Arnas Fedaravicius en Vilius Tumalavicius. Op zich goed gespeeld, gezien dat ze kennelijk allebei nauwelijks ervaring hebben, maar toch misschien niet goed genoeg voor de rol die ze hier te spelen hebben.

Daar bovenop komt het gebruik van een moeizaam knauwerig Engels accent dat voor Russisch door moet gaan. Het zal wel een voorwaarde voor internationale toegankelijkheid zijn, maar het was me liever geweest als ze allemaal gewoon Russisch gesproken hadden. Niet dat ik dat versta, maar het lijkt tenminste authentiek. Dit niet.

Toch zeker de moeite waard om je daar overheen te zetten. Want, een aparte film, weer eens wat anders dan het gewone kijkvoer. Interessante regisseur ook, nauwelijks bekend maar hij laat hier zeker wat zien.

Eetclub, De (2010)

Alternatieve titel: The Dinner Club

1,5
Film begint op zich wel leuk, maar vanaf een minuut of vijftien, twintig slaat het verhaal overal stukken over, wordt het onlogisch, slechte dialogen, onduidelijke scenes. Ligt dat aan het verhaal? Ik heb een (1) boek van Saskia Noort gelezen - nieuwe buren, of zoiets - en daar waren de eerste 20 bladzijden ook spannender dan de rest. Misschien dat het voor de doelgroep spannende verhalen zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat je er ook zomaar een aardige film mee maken kan.

Voor wat betreft cinematografie niet onaardig - vooral ook weer de eerste minuten, daarna werd ik te veel afgeleid om daar nog echt op te letten. Want na het inleidende kwartiertje zakt er vanalles in, en blijken de personages afstandelijk, hun motieven volstrekt onduidelijk, het plot leeg, het verhaal gezocht. Wat ziet Karen in Simon? Waar is de beloofde duistere eetclub, die na het eerste etentje niet echt meer een rol lijkt te spelen? Waar komt die politiemiep nou weer vandaan elke keer, zonder die alwetende blik van de Cock met c-o-c-k? En, welke 'waarheid' ontdekt Karen dan helemaal, welke eyeopener heb ik dan gemist nadat ik af en toe een beetje ingedommeld was na zo'n toch best korte maar heel slaapverwekkende film?

Bracha van Doesburg speelt leuk, daar is echt alles mee gezegd. Oh, dat zou ik bijna vergeten, Halina Reijn kan bij mij weinig kwaad doen - en ze ligt een redelijk deel van deze film in coma, dus kost dat haar in dit geval erg weinig moeite. Zij verdienen samen bijna de hele score voor deze film, de aardige beelden in de eerste minuten zijn goed voor het andere halfje.

Jammer voor het CV van Robert Jan Westdijk, hij leek met HEL best op een aardig spoor te zitten, maar slaat hier de plank echt mis mee wat mij betreft - en dan vooral door het kiezen van een totaal ongeschikt script. Wat mij betreft, laat die Saskia Noort rommel alsjeblieft liggen, verder - dat is lectuur om te lezen als je in bad ligt, en het is ook helemaal geen probleem als je halverwege in slaap valt en het boek in het water laat vallen. Mis je niks aan.

Elegy (2008)

2,5
Een mooi drama. Maar wel erg langzaam, erg ingetogen, en daardoor op de rand van langdradig. Dat wordt wel ietwat gecompenseerd door het mooie spel, maar niet volledig, dus de film blijft nog steeds aanvoelen als langzaam en statisch. De karakters van Cruz en Kingsley blijven daarbij ondanks alles toch wat vlak en abstract. Waarbij Kingsley wel ietwat overtroefd wordt door Patricia Clarkson, die het meest volwaardige persoon mag spelen - en dat is dan een bijrolletje. De haast onherkenbare Dennis Hopper verdient dan veel meer credits - net als Deborah Harry. Kudos voor wie haar herkend heeft.

En dan ga ik me achteraf toch wat afvragen waarom ik de eerste woorden eigenlijk gebruikt heb - wat maakt dit drama dan mooi. Vooral de plaatjes van Cruz en Clarkson, is dan denk ik het eerlijke antwoord. De beslommeringen van Kingsley blijven te vlak, raken te weinig. Een visueel mooi drama is dan wellicht de betere aanhef.

Elephant Song (2014)

2,5
Langdradig.

Best een leuk idee, en behoorlijk uitgewerkt in de setting en cameravoering, en er loopt een mooie cast rond. Maar de film duurt wat te lang, en de onderliggende materie wordt niet erg interessant in dialogen of situaties omgezet waardoor het einde erg lang op zich lijkt te laten wachten. Dat is overigens dan wel weer sterk gevonden, en ook met precies passend drama uitgewerkt.

In de eerste helft irriteerde ik me overigens aan een stuk of wat continuiteitsslordigheidjes. Niet belangrijk, maar het hielp ook niet om de aandacht er nog eens goed bij te houden.

Eliza Graves (2014)

Alternatieve titel: Stonehearst Asylum

2,5
Op zich best een leuk verhaal met een paar goed gevonden en mooi uitgewerkte twists en details er in. Maar de manier waarop het verteld wordt vond ik nogal slaapverwekkend. Wat daar niet bij helpt is dat de beelden nogal onderbelicht en bruinzwart zijn.

Ben Kingsley en Michael Caine doen maar weinig opzienbarends. Net als Kate Beckinsale eigenlijk. Aan Jim Sturgess de eer om de film te redden kennelijk - hij heeft ook verreweg het meeste screentime, maar ook daarmee niet echt iets indrukwekkends.

Jammer, ik had er meer van verwacht.

Elle (2016)

3,5
Ondertussen drie keer gezien, verspreid over dik een half jaar... en ik ben er nog steeds niet erg uit wat ik er nou van vind. Mijn vriendinnetje wel, die vind het echt helemaal niks - Verhoeven is een vies oud mannetje met de moraal van een puber, en dan hou ik het nog netjes.

Sowieso heeft Verhoeven wel weer alles uit de kast getrokken om discussie mee op te roepen, te shockeren. En dat lukt grotendeels ook wel, hoewel er wel ietwat met een erg brede kwast geschilderd wordt om het karakter van Michèle Leblanc in te kleuren. En waarom die slapjanus van een mislukte zoon daar dan nog bijgesleept moet worden? wellicht om het einde extra onbevredigend te laten aanvoelen. Dat lukte bij mij dan toch.

Visueel is het ergens tussen wat al te plat (en dan bedoel ik vooral die scene waar Michèle een bad neemt), en intrigerend als de kat met heerlijk feliene afstandelijkheid het noodlot van z'n baasje aankijkt. En in de actiescenes dacht ik wat slordigheidjes te zien. Niet heel ernstig overigens, maar wel wat een aangever dat het toch echt om het shockeffect moest gaan. Minder vraagtekens bij de soundtrack, dat zeker - die vond ik meer dan mooi passen.

Maar dan de uitsmijter waar ik nog op was blijven zitten - waar nogal unaniem lof voor lijkt te zijn, de rol van Huppert. Ik vond dat ze vooral heel erg hetzelfde type neerzette dat ze al zovaak gespeeld heeft - de licht mysterieuze, onaantastbare en onraakbare Franse 'Grande Dame'. Veel herhaling, en nauwelijks overtuigend eigenlijk.

Elle Ne Pleure Pas, Elle Chante (2011)

Alternatieve titel: She's Not Crying, She's Singing

3,5
Een film over een erg moeilijk onderwerp. Helaas iets dat maar al te vaak voorkomt. Het verhaal blijft daarbij ietwat in de clichés hangen - en dat moet ik eigenlijk als pluspunt benadrukken, de benadering van het verhaal is vooral integer, zoekt nergens ook maar iets van sensatie of opsmuk. De stille gesprekken tussen moeder en dochter, broer en zus zijn daar een mooie uitdrukking van.

Sterk gespeeld, vooral door Erika Sainte. Marijke Pinoy heeft na haar wellicht de moeilijkste uitdaging qua acteren, maar komt daar niet helemaal goed mee weg - de emoties van de moeder komen er niet helemaal uit vind ik. Maar het is dan ook nogal een uitdaging, om zoiets goed te spelen. En wat wellicht er ook nog niet echt goed uitkomt is hoeveel schade de slachtoffers van dit soort misdaden oplopen.

Stof tot nadenken. Maar vrolijk word ik daar niet van.

Elle S'appelait Sarah (2010)

Alternatieve titel: Haar Naam Was Sarah

3,0
Hmm.

Het is een belangrijk verhaal, een verhaal dat niet vergeten mag worden, en een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid die zich nooit herhalen mag. Zeker in Frankrijk een ietwat vergeten historie geloof ik - het lijkt alsof dat maar liever weggedrukt wordt, en zeker de rol die de Fransen en hun regering daar in speelden. En als ik dan even terugdenk aan die keer dat ik in Pithiviers op zoek was naar het monument van het transportkamp aldaar, mag dat af en toe best even terug in de herinnering gebracht worden.

Maar maakt dat het dan ook tot een heel bijzondere en heel goede film? Ik kan er nog niet echt enthousiast van worden, ik zie er vooral een erg voorspelbaar en erg geromantiseerd en sentimenteel verhaal in - tranentrekkerig zelfs. Ja, goed gespeeld en ja, mooi in beeld gebracht. Wel wat teveel gedoe met de flashbackconstructie, en eigenlijk wat aan de goedkope kant met dat er maar erg weinig 'echte' historische locaties gebruikt worden. Geen wonder, want het Vel d'Hiv is allang gesloopt, net als heel veel andere gebouwen die een minder fraaie historie hebben gekend in dit tijdsgewricht. Juist daarom misschien dat dat wat als ontbrekend op me overkomt. En wellicht had dat ook de link van plaatsen en gebeurtenissen wat harder gemaakt dan die nu lijkt. Maar misschien is dat voor Fransen die op het ministerie van binnenlandse zaken werken wel subtiel anders.

Elles (2011)

3,0
De wat late ontluiking van Anne, de toch wat ongeloofwaardige combinatie van naieve huisvrouw en tegelijkertijd ook door de wol geverfde journaliste... zoals gewoonlijk tamelijk subliem neergezet door Juliette Binoche, hoewel me tijdens deze film toch ook af en toe een klein twijfeltje over haar acteerprestaties bekroop. De scene waar de dronken dames met volle mond praten - behalve ietsje onsmakelijk, vond ik het ook niet heel overtuigend. Heel erg is het overigens niet, het verhaal is overduidelijk een veel zwakker punt van deze film - zeker achteraf valt het wat tegen. Naief zwalkend, kop noch staart, motief noch doel.

Maar wat een prachtig meisje is die Anaïs Demoustier. En daarmee niks ten nadele van hoe ze acteert, want dat klopt ook nog eens prima. Dat maakt de film dan toch weer heel erg de moeite waard. En het blijft eigenlijk ook wel zo dat ik een film met Binoche erin toch nauwelijks slecht kan vinden.

Eloïse (2009)

3,0
Mooi filmpje, en dan bedoel ik vooral de beelden - ik vind daar niet zoveel overbodigs bij zitten.Maar ik vind het wel jammer dat het voor Asia en Eloise niet tot een happy end komt... misschien was het anders wel teveel een cliche-film over ontluikende lesbiennes geworden, maar het blijft toch een naar verhaal zo, t'was zo'n leuk stel - dan vind ik het toch leuker om te denken dat ze nog lang en gelukkig bij elkaar blijven. En dan die arme Nathaniel... Vriendinnetje kwijt aan een pot, en dan gaat ze nog dood ook... daar kom je nooit meer bovenop, denk ik dan.Verder is in het verhaal de moeder wel een beetje een karikaturaal pokkewijf, dat had wel wat genuanceerder gekund.

Elokuu (2012)

Alternatieve titel: August

3,5
Alles uit Finland is een beetje anders, net niet helemaal wat we gewend zijn of begrijpen.

Dat heeft deze film ook heel duidelijk over zich. Iets aparts, dat zich slecht onder woorden laat brengen, maar wel een frisse en mooie draai geeft aan het coming-of-age verhaal dat Aku te doorstaan krijgt. Ietwat dramatisch, en heel romantisch eigenlijk. En ook een beetje een road movie, met de reis van Aku en Juli die nergens heen gaat.

Met een paar kleine schoonheidsfoutjes die wat naar symboolpolitiek of mooifilmerij neigen, maar verder is het een heel erg oke filmpje. Leuk. Mooie soundtrack ook trouwens - fris en net even anders, maar wel erg leuk.

Elysium (2013)

3,5
Mooie vormgeving, genoeg verhaal om het af en toe echt spannend te maken. Matt Damon als de held, vanzelf, en een paar mooie matpartijen om het verhaal kracht bij te zetten. Jodie Foster mag een uberbitch neerzetten, en komt daar wat mij betreft prima mee uit.

De toekomstvisie is op zich interessant, maar ook wat plat - er ontbreken wat teveel details om het invoelbaar te maken, en het contrast tussen de creperende aardbewoners en het eeuwige leven in de hemel is net wat te flauw en te voor de hand liggend. Nog iets storender daarbij dan dat de karakters allemaal zo plat als een dubbeltje blijven. Maar de prachtige beelden compenseren dat wel, dat moet gezegd.

Emperor (2012)

2,5
Een interessant en ondertussen wat vergeten onderwerp.

De afloop van de oorlog tussen Japan en Amerika is natuurlijk in zeer hoge mate beïnvloed door de atoombom, maar buiten dat weten we er eigenlijk maar heel weinig van af - en dan bedoel ik de details over hoe het nou echt zat. Zelfs de verre familieleden die in Indie waren tijdens de tweede wereldoorlog hebben als regel weinig beeld van wat er in Japan zelf gebeurde - of willen en kunnen daar niet over praten. De naam van Hirohito is zeker niet een eenvoudige en onbelaste 'conversation starter', en het hoe en waarom van MacArthur's rol in de berechting van de Japanse oorlogsmisdadigers geen onderwerp voor tijdens het eten. Onmogelijk daardoor om er een objectief beeld van te krijgen, een neutrale mening over te vormen.

Wat een beetje jammer is is dat de film in de behandeling van het hoofdonderwerp toch erg teleurstellend aan de oppervlakte blijft, veel te veel de controverse vermijdt en op veilig speelt. Er ligt net iets teveel een 'gewoon' sausje over de film, met de hoofdpersoon Bonner Feller die zich in de kroeg zit te bezuipen of flashbacks krijgt naar zijn liefje. Interessant persoon overigens, die Bonner Feller - van die sluier had dan wel een klein tipje van mogen worden opgelicht. In plaats daarvan kiest de film meer een flauwe aanpak met romantiek - waarvan het me eigenlijk zal roesten of dat op waarheid gebaseerd was of niet. Het blijft een gemiste kans; met een wat hogere geschiedkundige nerd- of geek-factor was deze film tot iets echt bijzonders geworden, die een andere kijk op de materie had kunnen geven, had kunnen intrigeren.

De keuze voor Matthew Fox is in mijn ogen prima. Misschien wordt wat makkelijk vergeten dat niet elke 'generaal' een houwdegen is van het type Patton. Fox speelt een stafofficier, een inlichtingen- en communicatiespecialist, geen zandhaas, en doet dat wat mij betreft overtuigend. Tommy Lee Jones valt me in vergelijking wel wat tegen, lijkt niet goed in zijn vel te zitten.

Over de beelden zou ik dan nog een prijzend verhaal kunnen ophangen, maar daar gaat de film niet over. Het blijft bij een wat teleurstellend gebrek aan diepgang.

Empire des Loups, L' (2005)

Alternatieve titel: Empire of the Wolves

1,5
Niet best, deze film.

Jean Reno draait op de automatische piloot z'n gewone tiepje af. Alsof hij de reincarnatie van Jean-Paul Belmondo probeert te zijn. En dan Arly Jover, die in Les Regrets (2009) best een aardige rol neerzet, acteert in deze film als een strijkplank.

Maar het grootste drama is het script wel. Niet zozeer dat het te ongeloofwaardig is, maar meer dat er veel te veel bijgesleept wordt. Na de scène op Pere-Lachaise hadden de titels moeten komen, wat er nog volgt is overbodig en maakt de film veel te lang. En dat geeft de kijker veel te veel tijd om na te denken - hoe onze geliefde helden alle schiet- plof- en valpartijen overleven, bijvoorbeeld.

Voor de echte die-hard Jean Reno fan. Ieder ander kan deze film gerust laten liggen.

Empire of the Sun (1987)

2,0
Maar eens herzien, voor het eerst in een jaar of twintig, misschien dertig. Maar wat me van de vorige keer nog bijgebleven was dat ik niet veel met de film kon. De boeken van Ballard vragen af en toe al wat om een soort begrip voor een andere belevingswereld. En hier in deze verfilming lijkt dat haast nog wat sterker - want er wordt van ons gevraagd om de oorlog te zien en te begrijpen door de ogen van de jonge James, terwijl we hem alleen als een soort 3rd person door het beeld zien schuiven. De meeste films werken toch wat beschouwender, wat minder vervreemdend.

Wat ik al zei, voor mij werkt het niet erg. Niettemin zijn de beelden wel erg indrukwekkend - en van het vooroorlogse Shanghai ook erg indrukwekkend. En Bale speelt best leuk, hoewel zeker niet foutloos. En de rest van de cast dan nog. Malkovich, Pantoliano, Richardson, Stiller, om maar een paar te noemen. Toch niet mis, al waren ze toen nog lang niet zo bekend als nu.

De B29 die ergens overvliegt was overigens - begrijp ik - een schaalmodel van 6 meter wingspan. Da's toch een leuk modelbouwvliegtuigje, daar zou ik best eens mee willen vliegen.

En Équilibre (2015)

Alternatieve titel: In Harmony

4,0
Mooi.

Wat als eerste opvalt natuurlijk is hoe mooi het geheel gefilmd is, van de sprookjesachtige beelden van de paarden tot het rustieke oude huis en stal. Meteen daarna het bijzonder sterke spel van de twee hoofdrollen. Pas na afloop dringt dan bij me door dat het verhaal en de moraal subtiel maar wel indringend aankomen - knap, en er zijn maar weinig films waarin dat zo mooi klopt.

Bij het pianospelen - waar Cécile De France kennelijk een deel zelf van doet, en dat is niet kinderachtig - vielen me hier en daar wel wat kleine slordigheidjes op, de handen kloppen af en toe niet met het geluid. Niet heel storend overigens, en het zou misschien deels ook bedoeld kunnen zijn. Indrukwekkender zijn de stunts met de paarden, erg knap gedaan - het lijkt me niet dat Albert Dupontel dat zelf gedaan heeft, maar het ziet er behoorlijk overtuigend uit - de beelden van Dupontel op het witte paard, en dan Cécile De France met haar haar los een rondje rijden - schitterend.

Dercourt levert hier weer een bijzondere film mee af, die in sfeer en uitwerking duidelijk zijn stempel draagt. Knap werk.

En Solitaire (2013)

Alternatieve titel: Turning Tide

3,0
Mooie beelden van de woeste zee, een erg mooi high-tech bootje en een solozeiler die eventjes om de wereld heen vaart. Tenminste, dat was het plan.

Hoewel er maar weinig in het verhaal zit blijft de film toch boeien. Deels misschien door het frequente contact met de wal, wat ook weer aangegrepen wordt om de personages die daar achtergebleven zijn wat in te kleuren. Dat leidt wel wat af van de hoofdzaak en had van mij wel wat minder gemogen - ik heb het altijd wel met monomane films.

Francois Cluzet draait wel ietwat veel een standaard rol af, en verdient daar bij mij geen punten mee. Het zeemansvak ligt hem overigens wel goed, of daarbij veel CGI nodig was weet ik niet maar het is me in ieder geval niet opgevallen.

End of Violence, The (1997)

2,0
De eerste film van Wenders die ik zie, geloof ik

Aan de ene kant overduidelijk geslaagd in de opzet om een bijzondere film te maken, aan de andere kant ook wel wat mislukt in die zin dat het niet echt lukt om iets af te leveren dat je bijblijft. De hersenkronkel komt er niet voldoende uit, daar lijkt het tenminste nog het meeste op. Of misschien ben ik er ook wel te dom voor.

Niet alle scenes lijken overigens met voldoende aandacht gemaakt - de moordscene in het begin vond ik best slecht gespeeld, om maar eens wat te noemen.

Ender's Game (2013)

2,0
Wat wisselvallig.

Aan de positieve kant zijn er de leuke scenes in de ruimte zonder zwaartekracht, de mooie beelden in de ruimte en de kop van Ben Kingsley.
Daar tegenover staan het zwakke en flauwe verhaal, en het weinig indrukwekkende acteren van eigenlijk de hele cast. En het wat teleurstellende vleesch noch visch einde.

Van diepgang in het verhaal is ook geen sprake, terwijl de recensies van het boek lijken te suggereren dat dat daar wel degelijk in zit. En dat is het eerste van 4 delen. Maar hopen dat dat niet nog drie van dit soort zouteloze films gaat opleveren.

Endless Love (2014)

1,5
Meh.

Van het ene cliche in het andere. Bah wat een zeurend drama levert dat hier op. Misschien niet onverdienstelijk gespeeld, maar een paar van de prutserig slechte edits irriteren me zodanig dat dat ook geen punten meer krijgt. Blijft alleen het verhaal en het smoeltje van hoe-heet-ze-ook-weer over. En dat verhaal is te suf voor woorden, en van dat soort smoeltjes zijn er duizenden. Ik zie ze liever in een wat dapperdere film.