Kennelijk was het originele idee om de film die titel te geven, maar kwam Columbia daar bij nader inzien op terug vanwege de marketing. Jammer eigenlijk, want het was wel eerlijk, en ook origineel net als het idee om dit nogal vergeten stuk van de legende te gebruiken. Bij toeval heb ik het ooit gelezen, al ontgaat me nu even waar - en ook hoe ik daarbij kwam. Het kan ook zo maar een jaartje of vijftig geleden zijn, dan krijg je dat.
Behalve de spoiler is het verhaal leuk en onderhoudend, en dat komt wellicht ook vooral door de welhaast perfecte cast. Sean Connery is een prima Robin Hood, al komt op het einde zijn gewone Schotse ik wat veel om de hoek. Nog beter is Audrey Hepburn, met de droevenis van de jaren in haar ogen en de krullen van haar wat te lang onder doekjes heeft gezeten. En Robert Shaw en Richard Harris als de bad guys. En zelfs Denholm Elliott speelt mee, haast onherkenbaar totdat je zijn stem hoort - en zijn ogen ziet. Door hem eigenlijk dat ik op het idee kwam dat ik deze film nog had liggen. Eergisteren zag ik namelijk A Murder of Quality waarin hij de hoofdrol speelt.
Verder is het allemaal degelijk en fraai in beeld, waar dat wat onwerkelijk aanvoelt komt dat wellicht doordat de film in Spanje gedraaid is. Maar dat doet niets af aan waar het om gaat - Robin en Marian, Connery en Hepburn.
Ik ben nooit echt een fan geworden van John le Carre - wellicht dat ik te vroeg aan zijn boeken begonnen ben, zo ergens tussen m'n 12e en 14e en daarmee te ver van zijn karakters af stond, en dat is nooit echt meer goed gekomen. Misschien nu, maar er is nog zoveel te lezen wat me meer trekt. Ik heb zelfs lang niet alle verfilmingen gezien - en ook al niet alle Smiley-films.
Het personage van Smiley aan de andere kant is wel genoeg motief om toch de moeite maar eens te nemen. Niet zozeer voor de films, want die zijn haast per definitie teleurstellend na deze, want een betere Smiley dan die van Denholm Elliott is welhaast ondenkbaar. Toch past hij ook niet echt perfect in het karakter, want zoals Le Carre hem omschrijft Obscurity was his nature, as well as his profession, daar is hij overduidelijk een veel te nette en veel te aardige gentleman voor - in deze film net als in bijna al zijn rollen.
Elliott krijgt in deze tv-film tegenspel van een van die andere Engelse acteurs die welhaast boven elke kritiek verheven zijn, elk karakter dat ze past schijnbaar moeiteloos aannemen alsof ze daar hun hele leven op geoefend hebben: ik bedoel vanzelf Joss Ackland. En even goed maar misschien net niet zo bekend en beroemd, Ronald Pickup. En een van de eerste rollen van Christian Bale, en geloof ik ook de eerste waarin hij niet meer precies een kind speelt.
Voor een tv-film zijn de production values verder ongekend, zat 'echte' films die lang niet in de buurt komen. Maar, de olifant in de kamer - en dat bekruipt me dus vaker bij John le Carre - vind ik vooral het verhaal wat aan de magere kant. Wellicht dat dat er in het boek beter uitkomt.
De eerste keer dat de klimsport onderdeel was, nog in het wat vreemde en krampachtige formaat waarbij lead, speed en boulder samen 1 medaille moesten delen - met als effect dat speed ineens een verplicht onderdeel werd voor de boulderaars en touwtjeklimmers - maar ook dat de speed klimmers ineens hun moment of fame hadden.
Voor mij een van de vreemdste films ooit om te zien, want ik ken zo ongeveer letterlijk iedereen die in beeld komt. Niet alleen de vier waar de focus op ligt, maar ook hun teamgenoten, coaches, trainers, hun ouders, de officials, de cameraploeg. Het merendeel van de events waarvan de beelden langs komen was ik bij - behalve '19 Hachioji en de OS zelf, en daarvoor zat ik aan de tv gekluisterd. De eerste world cup win van Shauna in '14 was ik bij, de eerste senior world cup van Janja in '15, tot en met het laatste event voor de OS in Innsbruck '21.
Het onderwerp, het verhaal van de film is wat vreemd - het gaat uiteindelijk niet over de OS eigenlijk, of zelfs maar over de aanloop daar naar toe, maar alleen over de vier dames die bij Adidas onder contract staan voor sponsoring. Dat levert een wat vreemde focus op, waardoor een groot deel van het werkelijke verhaal van de OS verdwijnt. Jammer, want daar was best veel over te vertellen, en dat verdwijnt nu tussen de regels door in de staatjes waarin de standing onderling ('1, 3, 6, 8') wordt bijgehouden - maar waarbij diverse plaatsen zonder toelichting ontbreken. Dat voelt toch vreemd, onvolledig, en hoe leuk het ook is om alles weer terug te zien, het mist toch.
Daarom hou ik het maar even op een wat gemiddelde beoordeling. Ieder anders zal er beslist iets anders in zien dan ik.
Alternatieve titel: The Old Woman with the Knife, 4 mei, 18:45 uur
Het is vooral de ietwat voorspelbare lost in translation die deze film voor me nekt geloof ik - dat overkomt me wel vaker met Aziatische films, en dan vooral nog bij die uit Korea.
Het begin is best veelbelovend, maar ergens daarna raak ik kwijt wat precies ook alweer de motivatie van de hoofdpersonen is, en dat komt niet meer terug. Wat leuke actie, dat wel, maar niet genoeg om de film op zich interessant te houden.
Het is op zich best een leuk en simpel filmpje - een simpel idee, weinig poespas, en gewoon ok uitgewerkt. Geen grootse acteerprestaties, geen ingewikkelde toestanden. Geen vraagtekens wie de final girl zal zijn, want er doet er maar een mee. Weinig verrassingen, want het script is zo simpel dat er zo ongeveer geen mogelijkheid voor verrassing is.
En toch werkt het wel voor wat het zijn moet - simpel kijkvoer. Daar moet je dan respect voor hebben, vind ik.
Een volstrekt onherkenbare Sidney Sweeney, niet alleen die pruik maar haar hele voorkomen is volstrekt anders, tot in alle maniertjes en beweging - en wellicht het belangrijkste, de immer pruilende blik die ze anders altijd heeft is spoorloos. Geen ditzy blondje met een dikke bos hout voor de deur, maar een klein onderdeurtje met te veel energie voor haar mollige lijf. Wat een geniaal knappe rol om zo te spelen. Ben Foster is ook best goed, en bijna even onherkenbaar met zijn vieze plakhaar. Toch overtuigt hij minder, al heeft hij natuurlijk ook een veel ondankbaardere rol te spelen als onsympathieke hufter.
Het verhaal is gelijke delen absurd en je-weet-dat-het-waar-is, nog los van dat het natuurlijk gewoon echt bestaande personen zijn waar het over gaat, en dat het verhaal nauwelijks opgeleukt lijkt. Maar het is ook zo maf, dat verzin je niet, en als er al iemand was die dat zou kunnen, waarom dan een film erover maken.
Verder ook gewoon een heerlijke film die gewoon een verhaal vertelt zonder getruc, overbodige aspiraties, gehannes met de camera of in de weg zittende soundtrack. Wat een verademing eigenlijk.
De grapdichtheid ligt eigenlijk net niet hoog genoeg, maar de steken onder water naar de upper class in het VK zijn wel erg raak. Fijn veel taalgrapjes, waarvan die van de titel toch inderdaad pas echt tot me doordrong toen die uitgesproken werd. Wel zijn zo ongeveer alle grappen enorm flauw, maar dat is ook wat je van dit type film verwachten kan.
De cast is misschien niet echt top maar wel met zichtbaar plezier bezig. Nieuw respect voor Damian Lewis, ik had het na zijn optreden in Homeland niet achter hem gezocht om zo'n rol neer te zetten, maar hij komt er goed mee weg.
Ergens een halfuurtje in de film kwam het idee bij me over dat het concept gejat lijkt van Greetings from Tim Buckley (2012), en dat er vooral veel moeite wordt gedaan om dat te verhullen. Geen jongen met donkere krullen in de hoofdrol, maar een blondje met lang haar. Maar ook de muziek ontbreekt, zowel van pappa als van het kind.
Jammer voor Belkin, ik had haar wel een wat origineler script gegund. En een wat geloofwaardigere filmmoeder dan Akerman ook - best een goede actrice, maar deze rol past voor mij niet bij haar. Oh, en dat geknik om een uitspraak nadruk te geven, hou daar nou toch eens mee op. Dringt het nou echt niet tot Hollywood door dat niemand dat in het echt zo doet?
Mooie visuals aan het einde, voor dat de titels echt losrollen. Als de rest van de film nou van hetzelfde niveau geweest was.
Niet dat het nou alleen maar slecht is, Mara doet haar best in ieder geval wel. Het is meer het plot, de andere acteurs en de productie die het gevoel geven dat je naar een derderangs netflixje zit te kijken. Zoals wel vaker bij dit soort films lijkt het alsof het idee wel goed was, maar vooral de durf, de vonk ontbrak om er iets van te maken. En dan krijg je dus dit soort kijkvoer. Zo zonde eigenlijk. Als ook maar een kwart van de dramatische vioolmuziek tijdens de titelrollen ook gevoeld was.
Als ik het goed heb de eerste film waarin Jean Seberg in kleur te zien is, en wat een sprankelend Technicolor is het meteen. Zoals het was in die tijd, met oververzadigd rood, en dat past mooi bij dat jurkje dat ze aanheeft, wat haar blonde haar zo mooi oplicht. Allemaal vrij irrelevant voor haar acteerprestaties vanzelf, en hoewel die zo ongeveer perfect zijn, doet de film daar maar een erg beperkt beroep op.
Wel een grappig tijdsbeeld van het leven in de Provence, al is het dan maar door een Amerikaanse bril en erg oppervlakkig. Het is dan ook nogal een suf plotje, en zonder Seberg in een van de hoofdrollen zou de film allang vergeten zijn. Zonde van alle inspanning om het te maken, en evenzeer nu nog om het te kijken, eigenlijk. Alleen in de verte interessant voor wie zichzelf als fan van Seberg ziet. Nouja, er zijn ergere dingen, en je doet er niemand kwaad mee.
Shoutout naar mijn buurman lang geleden op Uilenstede, die de premiere van Jaws nog meegemaakt had - en daar te pas en te onpas die kreet uit terughaalde, als er iets langer duurde dan nodig. Bij deze film had hij zich schor geschreeuwd, want voor een film die toch over een killer whale zou moeten gaan is er bar weinig vis te bekennen.
En als dat nou het ergste was. Ik had toch nooit gedacht dat een film die speelt op een zonovergoten eilandje bevolkt door twee bloedmooie dames in bikini zo afgrijselijk saai zou kunnen zijn. En als dat nou het ergste was, maar nee - de beelden zien er ook nog eens enorm nep uit. Alsof het allemaal door een trieste AI gegenereerd is, en dan ook nog eens geprompt door iemand die daar echt niets van snapt.
En dan die vis nog. Laat maar, ik ben er echt klaar mee.
Wel een leuke en frisse cast - geen van allen eerder gezien, en ook geen cameo's of publiekstrekkers op de poster. En ze spelen goed - nou ja, goed genoeg, want heel veel vraagt deze productie misschien niet. Frisse beelden ook wel, niks echt mis mee.
Jammer genoeg is alle positieve nieuws daarmee wel op, want het verhaal trekt op niks nada nakkes. Maar weer zo'n suf plotje over huurmoordenaars, en te pas en te onpas van alles gejat waar ooit iemand in omgelegd is - van de Bourne films tot en met Desperado. Nee, goed gejat is niet beter dan zelf verzinnen - zelf verzinnen is origineel en dat is altijd beter.
Wat jammer dat ik deze film indertijd niet heb gezien. Midden in de tijd van de grunge, toen de muziek ineens cool was en ergens over ging. En een erg leuke rol van Brendan Fraser en Steve Buscemi. Adam Sandler aan de andere kant ligt me nog steeds niet, en Harold Ramis is echt een miskleun.
Verder is het wel een aardig idee, maar gewoon te weinig durf om er echt iets van te maken. Als je zoiets als dit doet, dan moet dat tot 11, verder over the top. Durf je dat niet, dan blijft het laf.
Alternatieve titel: The Assassination, 29 april, 01:15 uur
La verité, Messieurs, est simple. Il n'y aura d'affaire Sadiel!
Er is echt wel voldoende aan te merken op deze film - wellicht is het plot te ingewikkeld, maar aan de andere kant houdt dat de fans van John Le Carre ook nooit tegen. Wellicht is het overgeleverde materiaal te hard aangetast door de tand des tijds, en inderdaad kleurde de kopie die ik zag de acteurs wat ongezond groenig. En ja, die acteurs, er zijn er gewoon te veel, net zoals Salieri over de muziek van Mozart zei. Het houdt maar niet op - Jean-Louis Trintignant, Michel Piccoli, Gian-Maria Volonté, Philippe Noiret, Bruno Cremer, Jean Seberg, Roy Schneider, Michel Bouquet, Eva - en dat betekent dan vanzelf 'en vele anderen'.
Maar even terug naar het begin. Het idee is best te volgen als je de samenvatting leest, maar de film volgt misschien net een omweg te veel om dat over te brengen. In de vertelkunst is dit wellicht niet het meest aansprekende voorbeeld ooit, zeg maar.
Evenmin ben ik erg onder de indruk van de cinematografie. Als er al erg indrukwekkende beelden waren, dan heb ik ze een beetje gemist tussen alle verwikkelingen van het verhaal door, sorry. En nee, het helpt absoluut niet dat de kopie die ik zag nogal flets was, en vooral alle bleke Parijs groen tinten benadrukt. Alsof alle acteurs licht zeeziek waren, zeg maar.
Dan het verhaal nog. In de goeie ouwe tijd werkte dat nog wel, met de boodschap dat er af en toe een journalist opstond die de waarheid belangrijker vond dan zijn pensioen. Jammer dat we dat kwijt geraakt zijn, met alle geroeptoeter op social media en de onwelriekende onderbuik van extreemrechts - laat al die mensen deze film eens kijken, opdat ze zich schamen, hoop ik dan maar.
Zonder enige twijfel de slechtste film van het jaar. En het is nog maar april.
Het hele idee is dermate onzinnig en vertelkundig laf dat het bij voorbaat elke denkbare spanning, verrassing of nieuwsgierigheid uit het plot slaat - na de eerste reveal van de idioterie een paar minuten in interesseert het meteen al niets meer hoe het afloopt of waarom. Serieus wat de f is de lol van een film met gore en splatter als iedereen onsterfelijk blijkt te zijn? Even spannend en interessant als je buren die een spelletje paintball met tomatensaus spelen.
Het enige vraagteken is vanaf dan nog welke draai de makers uit hun hoge hoed denken te toveren om er een eind aan te draaien - geen enkele beperking in de natuurkunde of logica die ze daarbij hindert. Maar zelfs dat duurt dan ook nog eens veel en veel te lang voor we die verlossing mogen beleven - en als het moment dan eindelijk daar is is het zo underwhelming dat je het nauwelijks door hebt dat de film voorbij is.
Serieus, in een wereld die al te veel gedomineerd wordt door Netflix en Amazon, kostenefficient bloed en spelen voor de massa is dit een nieuw dieptepunt. Kijk liever 89 minuten testbeeld, dat is leuker en leerzamer dan deze film.
De film is vagelijks interessant door de atypische rollen van Josh Brolin en vooral James Spader, die volstrekt onherkenbaar blijft. Maar verder komt er niets uit, zelfs niet van de kant van Minnie Driver, en daar kocht ik de DVD voor, ooit, en voor de volle prijs. Weggegooid geld, er zijn maar weinig films ooit waar ik zo door teleurgesteld werd.
Dit is zo'n film die vooral op me overkomt alsof de makers hun persoonlijke relatieleed proberen te verwerken, en ons als kijkers daar tegelijkertijd medeplichtig ofwel slachtoffer van maken. Ja, er zijn een paar grappige situaties, maar net zoals een echte relatiebreuk is het toch vooral vervelend, een periode waar je op een of andere manier onvermijdelijk doorheen moet ondanks dat je van te voren weet dat het niks meer wordt, dat het alle energie uit je zuigt en nee, dat je nooit meer vrienden zijn zal, en dat het een opluchting zal zijn als je de tweede of derde verjaardag overleefd hebt zonder dat je een kaartje, een wens of een bericht krijgt. Oh sorry, ik wou niet doordraven.
De acteurs zijn aan de andere kant bijzonder goed op dreef, overtuigen en dragen hun rol en de film. Ja, ook Dakota Johnson.
Het plot is niet subtiel en vertrouwt op de botheid om plotholes te verhullen. Travolta speelt als een redneck, heeft af en toe een scene die werkt maar het merendeel is eigenlijk gewoon knap slecht. Stowe hangt er een beetje bij aan haar looks maar krijgt en neemt geen ruimte. Het enige wat een beetje klopt is de rol van James Cromwell. Zoals hij zijn I did nothing wrong! uitspreekt is het hoogtepunt van de film. Maar daarmee nog steeds niet goed.
Vergelijk dit even met een aflevering van JAG, met A Few Good Men (1992), met The Presidio (1988).
En erger, ook nog claimen dat er iets waargebeurds achter zit met die titeltjes aan het einde, kwalijk gewoon. Alsof er niet voldoende wél echte verhalen zijn over dit onderwerp.
Alternatieve titel: The Girl with the Needle, 24 april, 01:29 uur
Een van de meest overdonderende films die ik ooit zag.
Inspireret af vikelige hændelser, en dat behoeft toch niet echt een vertaling. Maar laat ik er toch een geven, het verhaal van de oom van mijn moeder, haar Oom Piet, waar ik voor haar de gangen van heb teruggezocht in het stadsarchief van Amsterdam, omdat zij een laatste poging wilde doen haar nichtje terug te vinden - het nichtje dat was weggevoerd door de ouders van Piet's vrouw, nadat zij door een mislukte abortus was overleden half jaren '30. Het huwelijk had hun zegen nooit gehad, en daarom vonden zij dat ze daartoe gerechtigd waren. Piet is daar nooit bovenop gekomen, raakte nooit meer een andere vrouw aan maar wel de drank, en overleefde uiteindelijk na een verblijf aan de Havenstraat de hongerwinter niet. Haar leven moet net zoiets geweest zijn als van Dagmar, het meisje met de breinaald in deze film - want Piet was niet haar eerste man of enige liefhebber, en of het nichtje van mijn moeder wel van haar bloed was is een detail dat nooit besproken is. Zo ging dat toen, ook in ons land, ook al was Nederland net als Denemarken neutraal in de eerste wereldoorlog.
Het verhaal dat de film vertelt is ongekend sterk en schrijnend als het verhaal uit mijn familie, en onmiskenbaar waarachtig in alle trieste en tragische details. Zoals ik al zei, zo ging dat toen, en zo gaat dat in driekwart van de wereld nog steeds, want het is nog steeds op de een of andere manier vanzelfsprekend om een vrouw zwanger te maken, maar om daar verantwoording voor te nemen of een oplossing voor te vinden is moeilijk, lastig, of iets wat 'iemand anders' maar even op zich nemen moet. Daarmee is dit echt zo'n film die iedereen die op dat onderwerp zonodig een mening heeft zou moeten ondergaan, maar dan op de Clockwork Orange manier, met paperclips onder de oogleden geramd zodat wegkijken voor deze ene keer eens onmogelijk wordt.
De acteurs zijn zo ongeveer perfect - Vic Carmen Sonne als tragische schoonheid voorop, en met al haar onuitgesproken expressie extra tragisch in de nonverbale zin, het ongemak, het leed en het lijden druipt in elk beeld van haar af op een manier die past bij de meesters van de klassieke beeldende kunsten - een Rodin, een Degas misschien. En dat ze mooi is, dat zei ik al, en net zoals Trine Dyrholm met haar bedenkelijke negotie geboren uit noodzaak - als mijn tante, die haar leven ten dienste stelde van haar katten, maar aan de andere kant ook elk jaar een nestje verzoop.
De keuze om in zwart-wit te werken is voor mij logisch, haast noodzakelijk = geen andere manier om de sfeer zo over te brengen, maar ook in de cinematografie klopt het gewoon echt perfect, met passende en in de tijdszetting kloppende locaties. Zo veel iconische beelden in een film, zo veel nuances in het beeld, zo veel details die je pas ziet als je heel, heel goed oplet als je de film voor de derde keer ziet. Nauwelijks relevant voor de datering van wat we zien, want de problematiek waar de film over gaat is eigenlijk precies even relevant als honderd, honderdtien jaar geleden - want wat de wetenschap aan vooruitgang heeft geboekt ondertussen wordt moeiteloos achterhaald door de onbegrijpelijke achterlijkheid van het volk en de nog ergere, door het grootkapitaal geholpen publieke opinie.
Is het horror, waar een deel van de discussie hier over gaat? Ja, volledig, in de volle lengte en breedte. Misschien zonder de gebruikelijke jumpscares - maar doe die scene in het badhuis nog eens, zonder je handen voor het beeld te houden. Ik kan dat niet.
En hetzelfde speelt nu, vandaag, en ook bij ons hier in dit zogenaamd beschaafde land nog steeds. Nog veel te vaak worden vrouwen slachtoffer van hun vruchtbaarheid, en veel te vaak wordt dat gebruikt om ze daarmee tot slaaf te maken. Daarom is dat baas in eigen buik gedoe zo belangrijk, en daarom is iets als de stichting Samen naar de Kliniek ook zo belangrijk. Want het soort misstanden waar deze film over gaat, dat hoort in de middeleeuwen. Ver achter ons.
Een onterecht vergeten Kull-klassieker met Kevin Sorbo, Tia Carrere en de onbegrijpelijk mooie en onbereikbare Karina Lombard - of toch tenminste dat ze erg, erg high maintenance girlfriend material is. Wellicht dat je als oppervlakkige kijker het idee hebt dat je naar een aflevering van Xena the Warrior Princess zit te kijken, maar nee. Lucy Lawless is niet Tia Carrere, en die speelt nota bene de bad girl. En Karina Lombard is ook geen Gabrielle. Daar laat ik het maar even bij, zoek het uit, kijk de film gewoon.
Het is best knap, wat Atkinson allemaal als Mr. Bean doet. Maar op een of andere manier vind ik het eigenlijk nooit leuk. Er zijn maar een paar scenes die een beetje werken, maar dat wordt onderuitgehaald doordat de pantomime me vanaf het begin irriteert. Het einde is wel leuk gevonden, dat dan weer wel, en De Caunes is grappig, dat maakt het nog net een beetje draaglijk.
Maar doe mij maar Johnny English, die films vind ik veel leuker.
Herzog heeft voor zijn stelling een welhaast perfect passende case study gevonden - een drievoudige moord waarvan over de schuld van de daders geen twijfel kan bestaan, terwijl van die daders er niettemin toch maar één op Death Row zit. Oh, en fijntjes weggelaten uit het hele verhaal is dat er natuurlijk nog een derde was, en die loopt vrij rond. Fijn hoor, het Amerikaanse rechtssysteem.
De gesprekken tussen Herzog en de omgeving van de daders zijn soms verhelderend, soms ook niet. Het duurt wellicht wel wat langer dan nodig, en dat doet voor mij wel echt af aan de boodschap - een halfuurtje korter was echt beter geweest. Wat voegt het - lange - verhaal van de beul met spijt precies toe, bijvoorbeeld?
Daarnaast is Herzog's gewone aanpak om iedereen met vertrouwen en respect tegemoet te treden zoals altijd erg plezierig, maar de keerzijde daarvan is wel dat de interviews nooit erg scherp worden. Wellicht dat daar in dit geval toch wel wat aanleiding voor was. Als iedereen waarmee je praat je open en bloot zit voor te liegen, waar gaat je gesprek dan tenslotte nog over. Ja, je mag wel wat aan je publiek overlaten, maar in dit geval is het me wat al te gortig.
Een film uit het bekende genre 'mensen waar een steekje bij los zit vinden elkaar' - volgens het aloude gezegde dat op elk potje wel een deksel schroeft. Zelden mooier uitgewerkt als in dit geval, met Jessica Chastain en Peter Sarsgaard als de lijdende voorwerpen - en daarbij dan vooral hoe gemankeerd en menselijk ze die neerzetten. Bijzonder knap hoe de titel van begin tot eind terugkomt, van de eerste ontmoeting tot de laatste scene, van het selectieve geheugen van Sylvia's moeder tot hoe Saul zich precies dat ene noodzakelijke detail weet te herinneren.
Dat het in het echt met Alzheimer toch als regel wat minder romantisch loopt kan je wellicht een geldige kritiek vinden, en misschien is dat ook terecht. Aan de andere kant, als ik terugdenk aan mijn vader - die in het ziekenhuis na zijn oudemannenplasje midden in de nacht wel eens verdwaalde en dan bij een verbaasde en meestal nogal verontwaardigde mevrouw in bed terecht kwam - je weet het niet, he, wat er in zo'n hoofd omgaat. Zoals hij die keer aan mij vroeg 'heb je mijn meisje hier gezien? het is een heel leuke'. Ik heb mijn moeder maar gehaald, maar misschien bedoelde hij toch die ene verpleegster.
De film waar alle Amerikanen over zwijgen - uit schaamte.
Het verhaal van Graham Greene is grondig aangepast - geen intrige meer, geen anti-Amerikanisme meer, maar alleen de exploitatie van het onderdrukte Vietnamese volk. Dat kon toen kennelijk zonder enig probleem wél door de beugel, en het werpt ook een onaangename schaduw vooruit op de Vietnam-oorlog met alle bijkomende collateral damage als het platbombarderen van Cambodja. De huichelachtigheid is tenenkrommend.
In historisch oogpunt wel ietwat interessant - beelden uit Frans Indochina, politie die met Goélettes rondscheurt. Maar daar blijft het wel ietwat bij. De rollen van vooral Audie Murphy zijn tenenkrommend - zowel slecht als te onecht voor woorden. Claude Dauphin die zich er in laat stinken om die inspecteur uit Casablanca over te doen met een erg nep accent. Michael Redgrave die geen idee heeft waar het over gaat, maar dan niet ten dienste van het plot.
De verfilming van 2002 is veel beter, veel meer getrouw aan het boek van Greene en aan de realiteit. Dit misbaksel is vooral een uitwas van het McCartyisme.
Wel een aardig verhaal over de laatste dagen van Sitting Bull. Fraai in technicolor kleuren, met fraaie rollen van een top cast van Chastain tot Hinds, met wat kuch couleur locale in de vorm van Michael Greyeyes. Een Cree, geen Sioux.
Maar toen ik na het wat sentimentele einde nog even wat na dacht te lezen blijkt dat wel echt het minste probleem te zijn, want er klopt maar bitter weinig van het opgeleukte verhaaltje wat de film wil vertellen - of wellicht moet ik iets zeggen als 'op de mouw wil spelden'. Zelfs de naam van de hoofdrolspeelster klopt niet - dat was Caroline, niet Catherine. De constatering van parcivalis hierbovern is daarnaast ook volkomen terecht, het ziet er allemaal wel wat onbezoedeld uit voor wat in feite een concentratiekamp ten tijde van een genocide is. Inderdaad, een boeketreeksverhaaltje - gemengd met een Arendsoogje. Dat er in de VS nogal losjes met de geschiedenis wordt omgesprongen is bekend, maar op dit gebied ook wel echt beneden elk peil. Waarbij ik misschien ook even toevoegen moet dat het misschien niet precies eenvoudig of vanzelfsprekend is om een waarachtige en neutrale behandeling van de geschiedenis te brengen - al was het maar omdat zo ongeveer alle bronnen gekleurd zijn. Maar dat is geen excuus om er dan maar een potje van te maken zoals deze film doet.
En zelfs buiten dat heeft de film toch maar weinig te brengen. In vergelijking met de klassiekers uit het genre - ik noem even een Geronimo: an American Legend (1993), of zelfs The Last of the Mohicans (1992). Vond ik ook niet zo goed, maar wel echt stukken beter dan deze.
Alternatieve titel: The Last Dive, 18 april, 22:58 uur
Het haaiengenre is toch niet zo moeilijk. Blauwe lucht, blauwe zee, wat zongebrande lijven in fraai afkledende bikinis, zwemshorts, glibberige wetsuits. Een mooi goudgeel strandje. Moeilijker moet het toch echt niet zijn. Geen noodzaak aan een kloppend verhaal of dat soort onzin. Voorbeelden te over hoe het moet.
Maar helaas ook voorbeelden te over hoe het niet moet, en daar is deze er maar weer eens een van. Meh, wat een bagger.
Alternatieve titel: The Beautiful Prisoner, 18 april, 22:53 uur
Maffe boel.
Ja, de surrealistische sfeer wordt wel knap neergezet, maar het stemmetje in mijn achterhoofd zeurt dat het ook nauwelijks te onderscheiden is van een standaard overpretentieus werkje van een eerstejaars filmstudent. Ja, de dames zijn mooi, maar we krijgen er ook maar wat teleurstellend weinig van te zien. Vooral Arielle Dombasle is maar heel kort te zien.
Wel een van de mooiste namen van een filmpersonage ooit Sara Zeitgeist.
Alternatieve titel: Sentimental Value, 18 april, 22:52 uur
Trier maakt in deze film een nogal fatale vergissing door Renate Reinsve te casten - niet alleen omdat ze een aantal scenes niet echt fijn speelt, maar ook omdat dat er samen met de beeldstijl voor zorgt dat je het gevoel krijgt naar het vervolg op Verdens Verste Menneske (2021) te kijken. En nee, dat vind ik geen compliment.
Jammer, want de rest van de cast is echt prima. Ook een Skarsgård die nogal eens op de automatische piloot de kantjes er vanaf loopt lijkt echt zijn best te doen, Elle Fanning speelt beter dan ik eerder gezien heb, en dan de voor mij onbekende Inga Ibsdotter Lilleaas - had haar de rol van Reinsve gegeven en gevraagd of ze misschien een zus heeft.
Met het onderwerp lijkt Trier wat teveel hooi op de vork genomen te hebben, want het lukt niet echt om het idee uit te werken in een film die onderhoudend blijft, met aan de andere kant ook weer teveel gedoe vaarvan niet duidelijk is wat dat bijdraagt. Een beetje hetzelfde als waar Ozon aan lijdt, de ambities zijn hoger dan talent en vaardigheid reiken. Dit soort onderwerp is maar voor heel weinig regisseurs weggelegd, en eigenlijk schiet me daar alleen een Atom Egoyan bij te binnen.
Iedereen heeft waarschijnlijk ooit wel eens een stuk van de achtervolging met de auto's of op het vliegveld gezien. Ook ik had die wel in mijn hoofd, maar of ik de hele film ooit gezien heb? ik durf het niet te zeggen. Nu dus wel, en als ik heel eerlijk ben, wellicht dat ik me over een jaartje of wat weer alleen die scenes zal herinneren.
Toch heeft de film meer, het tijdsbeeld van San Francisco in de jaren-60 is erg fijn om te kijken - maar ook talloze malen in andere films en series te zien, ik noem alleen maar die serie die zelfs die naam draagt. Enerzijds leuk hoe de film zo duidelijk voorbeeld is geweest voor zoveel politiefilms en series, anderzijds jammer dat de beelden daardoor achteraf wel heel erg cliche zijn.
En dan het verhaal. Wellicht maakte dat toen indruk, ik heb er nu wel wat bedenkingen bij. Leuk dat niet alles uitgekauwd wordt, dat dan weer wel.
Wel veel leuke rolletjes van acteurs die later erg beroemd zouden worden maar dat toen nog niet echt waren. Jacqueline Bisset, Robert Duvall. En een nogal vlakke rol van Robert Duvall ook, daar had ook wel wat meer in gezeten.
Het enige wat ik echt geniaal, maar dan ook écht geniaal goed vond was de soundtrack tijdens de achtervolging. Beter dan dat heb ik het geloof ik nog niet gezien, en dat maakt voor mij ook het verschil tussen laat maar en fijn.
Alternatieve titel: Dreams: Sueños, 18 april, 20:05 uur
Dromen.
Jessica Chastain zet weer eens een bijzonder sterke rol neer als de niet bepaald aimabele Jennifer McCarty, een oligarchendochter die van haar vader - rijker in geld dan in menselijke emoties - de opdracht heeft gekregen om iets van een goed doel te doen. Daar tegenover Fernando Rodriguez, een getalenteerde Mexicaanse danser die droomt van een carriere buiten Mexico, en wel een springplank kan gebruiken. Fraai gespeeld door Isaac Hernández - die behalve acteur ook echt danser is, en dat maakt de wat spaarzame scenes waarin hij dat mag laten zien prettig geloofwaardig. Samen maken ze een erg fraai stel, de talrijke erotische scenes doen niet precies pijn aan mijn ogen.
Maar vanzelf zoekt regisseur Franco meer dan wat fraaie plaatjes van een stel vozende blote mensen. Stap voor stap legt hij de onderliggende motieven en persoonlijkheden bloot, en daar komt toch bepaald een minder fraai beeld uit. Meesterlijk gedoseerd komt stukje bij beetje de facade te vallen die verhult wat de American Dream in het echt inhoudt, waar de liefde tussen weldoenster en ontvanger echt uit bestaat. Ontluisterend, maar zeer sterk verteld en gespeeld.
Een clichefeestje dat met alle vier poten over zichzelf struikelt. Iedereen die ooit een huisdier heeft gehad, of een gebroken gezin heeft gehad of meegemaakt kan zich naar aard plezieren of ergeren in deze film, maar wat beklijft is dat er uiteindelijk niets origineels, niets nieuws, niets eigens uit dit stuk Libelleromantiek komt. Ik zie Jelka graag, maar alsjebliefftt in een productie die iets probeert neer te zetten, niet dit stuk draf dat zelfs EJW nog naar beneden haalt - niets negatiefs over zijn talent, maar te veel rollen die er niks mee doen, net als deze.
En dan die arme hond nog. Zo'n film als dit grenst aan dierenmishandeling. Getverdemme, alleen die muziek bij de aftiteling al. Man man man. Soof met een hond. Fuck toch op.
Misdaad en schuld, geloof en lust tegen de setting van achterlijke plattelandsdorpen vol getormenteerde zonderlingen, met een vleugje vreemdelingenhaat en EU-xenofobie. Het platteland zoals dat alleen in het hoofd van extreemrechtse randstadbewoners bestaat - en in de wereld van de Nederlandse cinema zo nieuw en zo extreem dat het mij aanleiding geeft er een nieuw woord voor te bedenken: boersploitatie.
De spruitjesmeur van zelfoverschatting ligt als een dikke laag mest over het geheel en vormt een walgelijke en ondoordringbare laag waar klaarblijkelijk ook de regisseur zelf het spoor in bijster geraakt is. Triest, dat ondanks dat we toch al generaties lang de werken van Maarten 't Hart als verplicht leesvoer op alle scholen hebben er nog steeds met grote regelmaat dit soort overtilde werkjes geproduceerd worden over de onverkwikkelijke samenloop van het geloof en kleine gemeenschappen.
Woesj, woesj - een film om zo snel mogelijk weer te vergeten. Beschamend dat Nederland zich kennelijk hiermee internationaal op de kaart denkt te zetten. Doe dan anderhalf uur lang het testbeeld.
Dat slaat dan vanzelf alleen over de hypocriete Amerikaanse preutsheid die als een walmende knoflookmeur over dit late Zalman King jatwerkje ligt. Niet meer goed te begrijpen nu waarom dat genre toch graag bekeken werd indertijd - het zal toch net als met de bladen niet bepaald om het verhaal gegaan zijn.
Milano zit dan ook nog eens net teveel aan de verkeerde kant van kindsterretje. Voor mij werkt het niet, en Jennifer Tilly ook al niet. De naamloze bijrolletjes winnen het met gemak. En dan dat hele vampierenmotiefje nog, wat een misser.
Alternatieve titel: Percy vs. Goliath, 16 april, 00:09 uur
Percy vs Goliath, Christopher Walken vs Monsanto.
Hoe dat afloopt is natuurlijk bij voorbaat duidelijk, en de film is een gemakkelijke zit om daar te komen - geen millimeter van de straight and narrow, want het Amerikaanse plattelandspubliek moet het ook nog kunnen snappen. Maar een groot gat laat de film wel liggen, want het originele verhaal speelt in de vorige eeuw, en ondertussen heeft Monsanto wel aan het langste eind getrokken. Misschien niet precies met de GMO en roundup-ready crops, maar wel met de corporate grip op rural America. Meer winst voor een paar miljardairs, geen bestaan meer voor boeren.
Waarbij ik dan misschien wel moet uitleggen dat dat woord 'interessant' in het Angelsaksische spraakgebruik niet beslist iets positiefs aanduidt - als je dat op je werk tegenkomt, dan betekent het meestal 'een probleem' of 'iemand waar je met een boog omheen loopt'. Ja, dat heb ik toch een paar keer echt verkeerd zien gaan.
Deze film is beslist, ja, 'interessant'. Aan de ene kant lukt het Vassilopoulos om een vergelijk met de eerdere films van Lanthimos redelijk en zinvol te maken, aan de andere kant is de cinematografie af en toe op een duidelijk hoger plan dan dat, en de integratie met de soundtrack is ook echt serieus fraai gedaan. En dan nog het absurd baanbrekende idee om de hoofdrollen door een echte tweeling te laten spelen, in plaats van wat gemakzuchtig getruc in de techniek. Aan de andere kant is de film narratief zo homeopatisch dat ik er eerlijk gezegd niks van kan maken. Nou gebeurt me dat met Lanthimos ook wel eens, maar toch niet zo overweldigend - niet zo van 'ik miste misschien wat details' of 'ik heb wellicht de boodschap gemist', nee, ik snapte hier dus helemaal niks van.
Is dat slecht? Wellicht, maar er zijn ook andere aspecten die je daar bij zou kunnen benoemen. En dan kom ik weer terug op dat woord 'interessant'. Iets waar veel over gezegd zou kunnen worden - zonder daar direct een waardeoordeel aan te verbinden. In een professionele context is dat slecht, als je er veel over kan zeggen is kost het teveel moeite, teveel tijd. Maar voor een film is dat eerder iets goeds, wellicht.
Rest me nog even aan te halen, het maffe scheve gebouw op iets van twee derde in de film. Als er iemand is die weet wat dat is, waar dat voor is? Ja, het is als een metafoor voor de film zelf - het heeft ongetwijfeld een doel, een dringend nut en een noodzaak, alleen ik kom er niet in de buurt.
Als je de moeite neemt even in de details te duiken, dan blijkt het echte verhaal nog absurder te zijn dan wat de film al laat zien. En ja, daar kan je dan van allerlei dingen over gaan vinden over misdaad en straf, aan de andere kant, had deze man niet gewoon de helpende hand moeten krijgen in plaats van de stok. Wat is het doel van de samenleving, is dat om mensen te straffen voor hun pogingen om geluk te vinden, of om ze daar een beetje bij te helpen? Ja, de Amerikaanse grondwet zegt daar iets over, en die bijbel van al die Evangelicals ook. Daar naar leven blijkt toch een stuk weerbarstiger.
De cast is erg fraai, Tatum past wel goed in zijn rol met zijn wat enge rilblik. Jammer dat Juno Temple een wat klein rolletje heeft, en ook jammer dat Peter Dinklage meespeelt - niet dat hij het slecht doet, verre van - een van zijn betere en meer onbaatzuchtige rollen eigenlijk, maar hij komt gewoon te vaak langs. En ja, ergens doet het wel wat pijn om Kirsten Dunst in zo'n eigenlijk onbetekenende bijrol mee te zien spelen, met haar verlopen Karen-face - maar aan de andere kant hou ik van haar omdat ze dat heeft, en er zichzelf mee blijft. Ouder worden we allemaal, maar niet allemaal met karakter.
Dina Meyer, die we allemaal nog kennen van haar rol als Dizzy Flores in Starship Troopers. Ze is nog net zo mooi als toen, die paar rimpels staan haar goed - beter dan dat ze mij staan. Misschien dat Starship Troopers haar meest succesvolle rol was, maar dan is dit toch haar beste, want als acteur is ze veel meer gegroeid dan je aan voornoemde rimpels kan tellen.
De film is leuk ongebruikelijk, leuk venijnig en ongemanierd - rechtstreeks uit het land van Jerry Springer, zou je haast denken. Maar er zit wel veel meer diepte in, en daarnaast ook nog de auto van mijn oom, al had hij dan een blauwe. Toch op afstand de mooiste BMW ooit. Had het allemaal een tandje harder gemogen? Ja, van mij wel, maar, small victories. Het blijft een film uit het land van de onbegrensde mogelijkheden, dus je moet er niet te veel van verwachten.
De poster zegt eigenlij alles wat er over de film te vertellen is.
Het is beslist wel een onderhoudend dingetje, als je open staat voor het wereldje waar je in meegezogen wordt - snel, elk moment wat anders, en het woord van een lord. Klatergoud alom, net als alle sprekende kleuren. Niks mis mee, want dat maakt het beslist tot erg prettig kijkvoer.
Maar ik heb ook wel wat moeite om er iets meer in te zien dan precies dat - kijkvoer. Het kijkt fijn, het ziet er allemaal uit als een zuurstok op steroids, en dus slecht voor de tandjes. Heb ik iets essentieels in de inhoud gemist? Farrell speelt best ok, misschien zelfs goed, maar bij gebrek aan een duidelijk begrip van wat hij dan precies speelt vind ik het toch een stap te ver om er meteen een bovengemiddelde prestatie in te zien.
Toch een van de meest onderschatte regisseurs, in die zin dat hij af en toe absolute meesterwerken aflevert. En ook dit is er weer een, een scherpe kritiek op de idioterie en verveling van de allerrijksten - die zonder uitzondering beweren 'hard gewerkt te hebben' tegenover de bittere armoede waarin de mensen leven die dat daadwerkelijk gedaan hebben.
Isla Fisher als de trophy wife, Asa Butterfield als de nepo baby, maar Coogan steelt vanzelf de show met zijn misselijkmakende Greedy McCreadie - die model staat voor minstens de helft van 's werelds miljardairs, en niet alleen die die hun fortuin in de fast fashion gemaakt hebben. Very proud of his immigrant roots, om maar de makkelijkste open deur in te trappen, maar aan de andere kant, wie de schoen niet passe. Rijkdom correleert kennelijk recht evenredig met huichelarij, en voor een miljard kan je tot in de zeventiende logarithme huichelen als we het dagelijke nieuws er langs leggen.
Verder een hele serie fraaie cameos en bijrolletjes waarvan het merendeel nogal belangeloos. Ook dat is iets wat Winterbottom op een of andere manier altijd weer voor elkaar krijgt. Kennelijk zijn er nog steeds genoeg mensen te vinden die willen meewerken aan een socialere en eerlijkere maatschappij.
Let vooral ook op de eindgeneriek - en bedenk daarbij dat alle getallen die daar genoemd worden nu nog zeker twee tot tien keer extremer zijn.
En wellicht komt dat vooral door de acteurs, die uit alle macht proberen om iets van dit bij voorbaat kansloze prutswerk te maken - waarbij ik zeggen moet dat de karakters dan op zich wel aardig uitgewerkt zijn. Het is het verhaal dat veel te krampachtig iets probeert te zeggen, en er misschien juist daarom niets van maakt. Sowieso veel te veel hooi op de vork, ambities die niet passen bij het talent of de kunde, maar ook vooral te veel gedoe, teveel verhaallijntjes in een film van een regisseur die er misschien van droomt een Robert Altman te zijn, maar daar gewoon te veel in mist - in talent, in kunde, in budget, wie daar meer inzicht in heeft dan ik mag iets roepen.
Toch is het resultaat wel redelijk ok. Vooral Hannah Hoekstra vond ik leuk, met haar heerlijk eigengereide karakter precies het soort vrouw waar ik altijd vol voor ga - hoewel de ervaring leert dat er moeilijk mee te leven valt. Holly Mae die zowel haar vader als Terence Schreurs bij me oproept - en toch vooral om hun persoonlijkheid. Gijs Scholten van Aschat, die me een keer overtuigt in plaats van me te irriteren.
De beelden vond ik vaak wat te gelikt, de locaties te ver verwijderd van iets echts en herkenbaars. Ook dat is wel een van de makkes van de NL film, de te grote afstand tussen de Bijlmer, Betondorp en Het Gooi. Hoe wil je dat je publiek meeleeft in hoe moeilijk je het hebt, als je in zo'n kasteel woont en in elke scene kleren aanhebt die per item meer kosten dan wat ik in een maand aan eten uitgeef. Ja, het hoort er bij, maar het bewustzijn daar over lijkt te ontbreken.
Alternatieve titel: Wanda's Café, 8 april, 23:19 uur
Marianne Faithfull.
Haar liedjes aan het begin en einde van de film zijn zo ongeveer het enige wat klopt. Als de film niets meer was geweest dan anderhalf uur testbeeld met die liedjes aan begin en eind was het resultaat even zinvol, even geldig, even mooi geweest.
Maar in plaats van een uurtje rustig testbeeld kijken krijg je een rariteitenkabinet, een film die alle kanten uit zwalkt en nergens in de verte het gevoel geeft ergens heen te willen - laat staan daar te komen. Gespeeld door een Kris Kristofferson die ook al geen idee lijkt te hebben waar het heen moet, Keith Carradine die meer tijd bij de grime dan bij het plot doorbracht, Singer die naar de speciale Oscar voor de meest wezenloze rol ooit dingt. Oh, en Genevieve Bujold, die verrassend en eigengereid leuk is - als enige in de hele film eigenlijk.
De eerste film die ik van regisseur Alan Rudolph zie - van de 25 credits die hij kennelijk heeft, of is het een pseudoniem van Alan Smithee. Je zou het haast denken.
Tara is niet gelukkig. Niet met haar man, niet met haar kinderen, niet met haar huis-met-uitbouw, niet met haar dagelijkse sleur, niet met haar leven. En dat heeft ze al zo lang onder de mat proberen te vegen dat er geen goedmaken meer aan is, en de enige uitweg nog een ontsnapping is.
Gemma Arterton speelt dat onvoorstelbaar sterk, zo sterk dat het gewoon onaangenaam is om naar te kijken. Hoe haar onbegrijpende maar voor zijn eigen normen liefhebbende man zich opdringt, hoe haar kinderen het bloed onder haar nagels vandaan zuigen, hoe elk denkbaar pleziertje wat ze vindt haar ontzegd wordt.
Jammer wel dat Dominic Cooper, haar man zo'n onwezenlijke oaf is - dat doet voor mij af aan de kracht van het verhaal. Dat onderdeel, het ligt er gewoon te dik op - voor ons als kijkers. Maar het dient ook om aan te geven dat er een grens overschreden is, en alles wat hij zou kunnen doen niet meer genoeg zal zijn, zoals dat gaat als een relatie eigenlijk al kapot is maar geen van beiden dat besluit nog genomen heeft.
Jammer dat het einde wat nietszeggend blijft. Daar had meer in gezeten voor mijn gevoel. Maar de film gaat daar niet over, het gaat om het spel van Arterton, en dat is gewoon fenomenaal.
Alternatieve titel: Sea of Time, 7 april, 20:25 uur
Er zijn niet zo veel behoorlijke Nederlandse films, maar het kan wel - fijn om dat weer eens meegemaakt te hebben. Ik hoop er altijd op als ik aan een film begin, vaak tegen beter weten in, en het is maar zo heel af en toe dat het dan toch een keer klopt. Zoals nu dus. En dat is dan ondanks dat Scholten van Aschat pere et fils me absoluut niet liggen, en met Elsie de Brauw heb ik ook al weinig - en dat ze nauwelijks geloofwaardig op Sallie Harmsen lijkt is ook al een minpunt.
Toch telt het nog steeds positief op, het verhaal klopt gewoon, hoe zwaar het misschien ook op de hand is, en ondanks dat ik het einde wat aan de gemakzuchtige kant vind. Gelukkig krijgen we niet alle details daar nog van voorgekauwd, hoewel het ook nauwelijks een open einde mag heten.
Een heilig huisje wat het verdient om een paar stevige schoppen te krijgen.
Sowieso zijn de hoofdrollen - inclusief hoe Wood overkomt - veel te oud voor de pubers die ze moeten uitbeelden, en dat werkt gewoon niet - haast lachwekkend als Mineo tegen Dean zegt If only you could've been my dad. Maar wellicht erger, de stijlfiguren van het contrast dat de film probeert op te zetten werken gewoon niet - welke vader noemt zijn dochter Glamour Puss terwijl hij te bang, te preuts is om haar een zoen op de wang te geven. Even absurd al bij de Starkjes thuis, het is gewoon te ver uitvergroot om nog te raken, en dan de hele Chicken Run nog. De kloof tussen de jeugd en hun ouders is diep, maar die tussen de jeugd, de realiteit en de filmmakers is nog veel dieper. Terwijl de prof van het observatorium het toch zo vanzelfsprekend lijkt te begrijpen - en niet zo vreemd, want zo moeilijk is het allemaal nou ook echt weer niet.
Met wat uitzonderingen - vooral rond het planetarium - vind ik de beelden ook vooral matig en technisch onvoldoende. Zelfs in die tijd kon het toch allemaal veel beter, je ziet er haast aan dat de film eerst in zwart-wit en later toch maar in kleur gedraaid is - en dat kennelijk toch niet helemaal begrepen werd. Evenmin kan ik zeggen dat Dean of Wood indruk maken met hun veel te overdreven theatrale spel, alleen Mineo komt er mee weg. Zelfs Corey Allen speelt Dean in de meeste scenes die ze samen hebben gewoon weg.
Het plot heeft ook nogal wat suspension nodig, en dan het dramatische einde nog. Ik begin er maar niet eens over. Nergens in de hele film iets wat ook maar in de verte herkenbaar is, terwijl ik toch uit de generatie heel kort na deze kom, en mijn hele jeugd lang Happy Days gekeken heb. En nog zo'n hopeloos achterhaald tijdsbeeld, de soundtrack die alles van stemmige violen voorziet op een manier die ook toen al enorm cliche was.
Er zijn toch volgens mij echt talloze films uit die periode die het meer verdienen om gezien, herzien of herinnerd te worden dan deze. Deze heeft alleen die scene met de bullets, maar zo goed is die nou eigenlijk ook weer niet.
Alternatieve titel: Operation Leopard, 7 april, 00:57 uur
Jean Seberg.
Nee. ze speelt niet daadwerkelijk mee in deze film, want haar ontijdige dood onder zeer verdachte omstandigheden verhinderde het dat haar scenes afgemaakt konden worden. Die werden uiteindelijk opnieuw gefilmd met Mimsy Farmer, en wellicht verklaart dat haar wat wezenloze optreden en het gebrek aan diepte in de meeste karakters.
Het verhaal heeft verder dan ook de diepgang van de oorlogsboekjes, de boekjes van iets van 50 blaadjes op a6-formaat of zo die je in die tijd voor iets van vijf cent bij de sigarenboer krijgen kon. Wat jammer toch dat ik mijn verzameling daarvan niet bewaard heb, niet dat het iets op zou leveren voor de verkoop maar als tijdsbeeld enorm interessant. Hoe makkelijk we er toen over heen stapten dat de jeugd werd opgevoed met oorlogsmisdaden en erger.
Tegelijkertijd zou de film ook verplicht kijkvoer moeten zijn voor de overal-tegen-mensen, die bij elk bericht over alternatieve energiebronnen beginnen te zaniken over het trieste lot van de mijnwerkertjes in de Congo. Daar had je dus in de jaren-70 al mee moeten beginnen, dat is wel het minste.
Verder is er maar weinig te melden over de film. Een link tussen de regisseur en het ouevre van Schoendoerffer zie ik toch niet zo direct, al is het voor de hand liggend om te denken dat beiden wellicht een wat extremer rechtse politiek zouden kunnen hebben aangehangen. In Frankrijk niet geheel ongebruikelijk, als het over de voormalige kolonieen gaat, en daarmee toch weer subtiel anders dan onze eigen zwarthemden alhier. Wellicht het duidelijkst uitgesproken in de vermaning halverwege in de film Je suis pas Noire, je suis Legionnaire!. Kom daar bij ons eens om.
Wellicht het pardon, wellicht de elegantie, wellicht de zegen, wellicht de genade, de vergiffenis, de vergeving, of zelfs de begenadigde in persona. Sorrentino laat alle aspecten van het woord, het begrip, zelfs het religieuze theorema langskomen.
Helaas wel in een verhaal dat ultiem eigenlijk nergens over gaat, en nauwelijks meer doel lijkt te dienen dan een kapstok voor zijn signature mooifilmerij. Het is fraai, heel fraai, maar ook slecht voor de tanden, en voor Sorrentino ook vooral meer van hetzelfde, een gemakzuchtig voortborduren op wat in zijn eerdere films goed werkte bij de critici, een laffe en zielloze herhaling van zetten.
Ieder ander had ik dat vergeven, en gezegd dat het best wel een ok filmpje was. Maar van Sorrentino verwacht ik meer dan dat, omdat het zo duidelijk is dat hij meer dan wie ook in staat is om de beste film ooit te maken.
Maar dat is deze dus niet. Dit is een film zonder elegantie, zonder zegen, zonder vergiffenis of begenadiging. Deze film is gewoon werk. Ja, werk verdient een prijs, zonder meer. Maar geen hoge.
Clear and straightforward, and plain as the nose on your face!
Als idee - voor die tijd - geniaal. Qua cinematografie - voor die tijd - geniaal. Acteurs, tijdloos geniaal. Vertelling, wellicht wel ok. Vormgeving, tijdloos en geniaal. Toekomstbeeld, beetje simplistisch. Einde, veel te melodramatisch.
Wellicht vooral daardoor dat het moeilijk om nog iets van waardering op te brengen voor wat zo overduidelijk tijdloos en geniaal is. De film gaat daarmee achteraf wel ietwat ten onder aan de creatieve keuzes die indertijd zo geniaal waren, maar nu de film zo tijdloos terugplaatsen in de jaren-70.
Ja, interessant omdat Lucas er deel in had, en even goed ook door Hopper en Duvall. Maar ook meer interessant als tijdsbeeld dan als film op zich, want er zijn ondertussen talloze films in deze richting gemaakt die veel en veel beter, diepzinniger en interessanter uitgewerkt zijn.
Langdradig, saai, voorspelbaar - maar ook gewoon ontspannen vlot vermaak. Het brengt misschien niets nieuws, maar het kijkt wel lekker vlot weg, en Sy en Giraudeau zijn grappig en aanstekelijk. En ja, wat zal ik zeggen, ik heb kennelijk een zwak voor vrouwen met een tuinbroek aan. Niet dat je daar iets in moet zoeken, maar dat geldt voor de hele film ook al.
