Mijn moeder vindt dit zo ongeveer de beste film ooit - ze is 93 nu, licht dement en diep in de fabeltjesfuik. Maar zelfs dan geeft ze nog toe dat het vooral is omdat ze ooit verkikkerd was op Howard Keel, inclusief zangstem - over het verhaal moet je niet vragen, want daar weet ze niets meer van.
Je kan er op twee manieren naar kijken, door de nostalgische blik van mijn moeder, en daarbij vergeten dat de omgangsvormen die je in de film langs krijgt in haar jeugd al ver uit de tijd waren. Of met de bril van nu, en dan is het wel heel, heel erg, ehh, 'ouderwets' allemaal. Toch, binnen de kaders van het keurslijf is Milly overduidelijk de baas, net als mijn moeder dat altijd was - en nog steeds denkt te zijn.
Gelukkig leven we niet meer in die tijd, en zijn zowel man als vrouw nu veel vrijer in de invulling die ze voor hun leven kunnen kiezen, en kunnen we deze film beschouwen als een curiosum uit een vervlogen tijd. Als een familiealbum, waarin alleen de positieve zaken opgenomen zijn, en de negatieve onbesproken blijven.
Goed dat we als mensheid verder gekomen zijn. En ook wat jammer dat de musical niet mee achtergebleven is in die tijd.
Oh, voor de volledigheid, ik vond het verder een best slechte film, met de bordkartonnen achtergronden, de gezochte liedjes, de halfhartige acteerprestaties, de musical onzin, alle overdreven gedoe en te veel opgedrongen moraal. En nee, vrouwen kidnappen leidt in het echt nooit, nee echt nooit tot een happily ever after.
Alternatieve titel: 13 Days, 13 Nights, gisteren om 00:13 uur
De aftocht uit Afghanistan.
Het desastreuze gevolg van Trump's waanzinnige idee om een 'deal' te sluiten met de Taliban - in een 70 jaar lange serie van monumentale vergissingen van de Amerikaanse bemoeienis in de regio wellicht de grootste, de meest misdadige stommiteit, en dat zegt wat. Daar geeft hij dan graag Biden de schuld van, maar het is echt allemaal voor eigen rekening, want tegen dat Biden er iets aan had kunnen doen was de Amerikaanse militaire positie in Afghanistan al zo zwak dat terugtrekken de enig overgebleven optie was, en dat dat niet fraai ging worden was ook een gegeven, een cadeautje van de Don.
In Nederland hebben we geen Roschdy Zem, en ook geen Mohamed Bida. Maar toch, ik stond bij toeval op de Veluwe toen de overgebleven C-130s vertrokken voor de repatriatie - helemaal alleen midden op de heide, en ze maakten een rondje, haast recht boven mijn hoofd - hadden ze me zien staan, en maakten ze daarom een ererondje? Ik zou nergens zo trots op zijn, maar ik denk van niet, het zal wel wat anders geweest zijn. En waren ze echt onderweg, of was het een proefrondje? Ook dat zal ik wel nooit weten.
De film geeft een geloofwaardig beeld van de verwarring, de angst, de puinhoop - maar vreemd genoeg ook juist van alles wat positief is aan de mensheid. Meestal zijn we erger dan beesten, maar als het het meeste nodig is lijken we toch altijd net iets beters te kunnen. Toch blijven de beelden van de wanhopige mensen op het vliegveld op mijn ziel ge-etst, inclusief de wetenschap dat er ergens anders op de aardbol bij diezelfde beelden een dik mannetje met vreemd haar en makeup zat te kraaien van de lach. Losers!
Zem speelt zoals we van hem gewend zijn - dit is niet een van zijn karakterrollen. Maar dat wordt ook nauwelijks gevraagd, en met dit onderwerp en met zo'n grote cast zou het ook ongepast zijn. Het verhaal is op zich al genoeg, daar hoeft weinig meer aan gespeeld te worden. Qua beeld ziet het er voldoende overtuigend uit, al zal het voor iemand die ter plaatse geweest is hier en daar wel een beetje scheef zitten. En is het echt zo gegaan, met dat groepje kunstenaars? Des te beschamender voor Nederland, dat we niet eens de mensen die voor ons gewerkt hebben willen toelaten. Niet alleen niet toen, tijdens de chaos van de repatriatie, maar nog steeds niet. Wat een triest land zijn we toch geworden. Hoe kan iemand dit soort film zien, en de volgende dag leuteren over gelukszoekers.
Alternatieve titel: Heading South, afgelopen vrijdag om 20:11 uur
Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.
Dat precies hetzelfde op industriele schaal gebeurt voor en door mannen is wel genoegzaam bekend, dus waarom zouden we verbaasd zijn dat vrouwen dit ook doen. Niks nieuws onder de zon, en wie de illusie heeft dat de film over iets uitzonderlijks zit heeft niet opgelet, want vergelijkbare berichten staan met enige regelmaat in de krant - en de Engelstalige wikipedia heeft ook een nogal ontluisterend artikeltje klik!. Triest, hoe mensen hun eigen pleziertje kennelijk zo belangrijk gaan vinden dat elk gevoel voor medemenselijkheid verdwijnt, ongezien het raam uit gaat. Misschien eerder neokapitalisme dan kolonialisme, hoewel er voor allebei wel wat te zeggen is.
Charlotte Rampling zet zoals verwacht weer eens een angstaanjagend sekreet neer, en wat kan ze dat goed. En wat een ondankbare klus voor de andere dames, die ondergesneeuwd blijven maar wel een wat plakkerig karakter op hun naam hebben staan. Indrukwekkend eerder dan goed, zeg ik dan maar.
En misschien nog schokkender dan het verhaal zelf al vond ik dat ik, toen ik wat achtergrond dacht op te zoeken op IMDB, daar wel een stuk of 40 foto's tegenkom van diverse events voor de film, maar geen enkele daarvan een van de 'lokale' acteurs laat zien. Kennelijk waren zij alleen voor de film zelf nodig. Ziet er ook niet uit alsof ook maar een van hen een carriere als acteur over gehouden heeft aan de film.
It is estimated that at least 30% of the ammunition that comes back in American soldiers' bodies is American made.
Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Land of the free, home of the brave. Maar in de werkelijkheid is er in grote delen van het land geen enkele andere toekomst dan dienst te nemen in het leger. In de voormalige mijnbouwstreken, op het platteland kan je geen enkele andere kant uit - precies zoals Bruce Springsteen al sinds de jaren-80 zingt.
Voor Amerika is oorlog voeren een economische noodzaak. Alles wat niet of olie of Silicon Valley is is direct met de military industrial complex verbonden, en die twee indirect - en de links worden via AI steeds sterker. En de echte valuta waarin het military industrial complex afrekent is bloed, niet crypto of dollars.
Jammer dat de film dat zo matig vertelt, en er zo'n onduidelijk en ambigu drama van maakt. Ja, Lena Heady is geniaal in hoe ze haar pijn als moeder van haar enige zoon uitbeeldt, de waanzin die ze doormaakt overbrengt. Maar gaat het iemand overtuigen, die in die absurde en helse molen mee zit? Ik twijfel er oprecht aan.
Toch is het een film die eigenlijk verplicht gezien zou moeten worden. Hoe slap de spanningsboog misschien ook is, hoe brak de vertelling ook is. Alleen al aan de reacties hier is te zien dat je daar misschien die oogclips uit A Clockwork Orange bij nodig hebt. Maar neem je de moeite, of word je wat mij betreft gewoon gedwongen om te kijken, dan is de boodschap toch echt onweerlegbaar: de VS is het grote probleem van nu.
Laat het even rustig tot je doordringen, die letterlijke boodschap die de film voor je heeft: Een derde van de Amerikaanse soldaten die in bodybags thuiskomen uit oorlogen die zoals we allemaal weten, vooral door de VS zelf worden geinstigeerd - ja, al die arme grunts dus, die sneuvelen doordat een Amerikaans bedrijf een mooi handeltje had. Goeie deal. En dan als trap na nog, dat hun eigen president ze 'losers' noemt.
Dus laat iedereen rechts van het spectrum deze film maar kijken. En inderdaad, misschien gewoon met die oogclips in. Kijk maar eens niet weg. Zoals het gezegde gaat, guns don't kill people. Bullets do.
Vorig jaar oktober begon ik aan een missie, een project om alle, ja àlle films met Gene Hackman te zien. De trigger daarvoor was misschien de sufste ooit: ik zag een clipje op het Youtube kanaal van Adam Savage - je weet wel, de helft van wat ooit de Mythbusters was. Hij was bezig met een Nagra, en noemde twee films waarin die te zien waren. De eerste daarvan was de onnavolgbare The Conversation (1974), en daarbij ontstond het plan.
Deze film was in de lijst de laatste die ik nog zien moest- er is er nog een die dermate obscuur is dat ik de film gewoon echt niet vinden kon, nog een paar waarin hij alleen als stemrol aanwezig is, waarvan 1 zelfs zonder vermelding op de titelrol, en wat flauwe posthume documentaires waarin hij alleen als talking head fragment of als quote langskomt. En er is er nog een die ik al vaak genoeg gezien heb, maar nog geen mening over geschreven heb, maar dat telt niet echt mee dus.
Dit is dan dus de laatste. Ja, er is een reden waarom ik deze film uitgesteld had, want zoals zo veel van ons heb ik echt serieuze issues met mijn ouders. Bij mij is de bad guy niet mijn vader zoals in dit verhaal - en hij is al een jaren geleden overleden. Maar dus mijn moeder, maar alle onaangenaamheden komen langs in de film, alle verwijten, alle latente schuldgevoelens, alle oneigenlijke argumenten, alle misbruik van sentiment en beroep op van alles en nog wat, wat er dan maar nodig is om het eigen gelijk te laten prevaleren over wat redelijk of normaal zou zijn. De normale visie is dan dat ouders kinderen krijgen, maar het is natuurlijk andersom: kinderen krijgen hun ouders. Maar aan wie kunnen ze ze teruggeven, als ze niet goed zijn? Waar is de servicedesk, het garantiebewijs, het bonnetje?
Deze film is de eerste die ik zie van ondertussen naar schatting een stuk of 5000 die die vraag durft te stellen. Wanneer heb je als kind genoeg gedaan, hoeveel mogen je ouders van je eisen. Ja, ze hebben dag en nacht voor je gezorgd en je r..t afgeveegd toen je dat zelf nog niet kon, maar dat maakt je niet tot slaaf voor het leven. Zelfs het oude testament gaat niet verder dan dat je je ouders eren moet, maar is dat inclusief dat je hun wereldbeeld moet respecteren, terwijl dat in de vorige eeuw is blijven steken? Als ze dement aan het worden zijn?
Op ondertussen mijn 60e begin ik steeds sterker de overtuiging aan te hangen dat kinderen hun ouders helemaal niets verschuldigd zijn. Zeker in die tijd was het 'nemen' van kinderen bepaald niet alleen onbaatzuchtig of zelfs maar liefhebbend, en net ietsje daarvoor was een kind gewoon iets waar waarde aan ontleend werd in het economisch verkeer - ik druk me maar even eufemistisch uit, in de generatie van mijn vader was een kind gewoon een productiemiddel. En nu in de belevingswereld van mijn moeder is dat nog steeds zo, ik ben tenslotte goedkoper dan de tuinman, en ik werk ook harder - en dat dat alleen zo is omdat ik dan niet naar haar hoef te luisteren ontgaat haar natuurlijk volledig.
Oh, het ging over de film, en ik was alleen met een inleiding en duiding bezig, hoe maak ik die draai even. Wellicht dat iemand anders het anders zal zien, er iets anders in leest, maar voor mij is hoe de film alle redenaties van mijn moeder een voor een langs laat komen welhaast geniaal in de scherpte van de observatie. De reactie van Hackman en Stickney daarop is tot in de lichaamshouding een feest van herkenning - of beter, het tegenovergestelde van een feest. Geniale acteerprestaties, zonder enige twijfel moeten alle drie inclusief Melvyn Douglas ervaring gehad gehad hebben met het onderwerp, en de regie en schrijver nog meer dan dat. Een meesterlijke film in dat opzicht, en een enorme durf ook om over zo'n gevoelig onderwerp dat toen maar ook nu nog volstrekt taboe is zo scherp te durven vertellen.
De monoloog aan het einde maakt dat nog duidelijker. Deze film vertelt een enorm autobiografisch verhaal van iemand, iemand in de kring van schrijver, regisseur en hoofdrollen - wie is me niet duidelijk - die daar met deze film een waarschuwing mee geeft. Een waarschuwing aan alle ouders, voor zover ze het geluk van hun kinderen niet alleen met de mond belijden maar ook echt en onbaatzuchtig belangrijk vinden. En voor hun kinderen, dat ze op tijd vragen waar het bonnetje is, en of de garantie al verstreken is.
Drie jonge vrouwen steken in een zelf met takken, steigerplanken en touwtjes opgeknapt oud pieremagochel de Atlantische oceaan over. Met behoorlijk wat style over substance, het plan blijft wat onderbelicht en een belerende boodschap ontbreekt ook. Meer een lifestyle piece dan een documentaire, meer een droombeeld, een persoonlijk document dan een verhaal.
Maar wat een mooi avontuur vertelt de film. Anderhalf uur idyllisch mooie beelden van de zon, de zee, de boot en bruine lijven en zongebleekte blonde haren. Misschien een beetje te veel - zoals de review in Sail Magazine terecht opmerkt, er is een duidelijk gebrek aan zwemvesten en lifelines, en even onverantwoordelijk lijkt het om voor een Atlantische oversteek te vertrouwen dat je het weerbericht wel doorkrijgt van passerende cruiseschepen.
Narratief klopt het allemaal prima - How to make a movie? Go out on a wooden boat. In the middle of the ocean. Wait. See what happens. De beelden zijn zoals al gezegd idyllisch mooi - maar ook af en toe wat te gekunsteld, en dat komt vooral terug in dat de dames als het weer dat toelaat in hun blootje rondlopen, en je daar zo ongeveer elke centimeter van te zien krijgt behalve wat technisch aanstoot kan geven. Dat voelt vaak wat erg gezocht, alsof je naar de gecensureerde versie kijkt, niet het hele verhaal te zien krijgt, en de puriteinen zoals voornoemd Sail Magazine vallen er toch al over.
Met een fijn dienende soundtrack er onder, die beperkt blijft tot vooral ambient soundscapes om de mood te duiden. Wel viel me op dat af en toe niet duidelijk is wie je hoort spreken, hoe beeld en geluid bij elkaar passen.
Alizé Jireh, de regisseur was ik toevallig een tijd geleden op de socials al tegengekomen door haar project om iets met een jaar op een vuurtoren te doen. Dan hoop ik maar dat dat een vergelijkbaar fijne film oplevert - en dat we die ook snel te zien krijgen. Want voor een film die zonder verhaal, zonder dwangmatige boodschap toch een indruk achterlaat, je aan het denken zet op een manier waarbij je je afvraagt of je niet iets heel anders moet gaan doen, daarvoor heb ik altijd tijd.
Atom Egoyan zit met deze film niet ver van zijn gewone modus operandi - een vlechtwerkje waaruit uiteindelijk iets boven komt, en er is echt iets te zeggen voor de visie dat hij hierbij te veel draden achter zich aan sleept. Waarbij me dan verbaast dat ik allerlei duiding tegenkom dat daar iets van een boodschap over moderne techniek achter zou zitten - misschien werd dat intertijd gevoeld, en misschien zelfs zo bedoeld, maar er is nu niets meer van aan.
Voor mij tenminste gaat de film - en net als al Egoyan's films - over diepmenselijke relaties en familie, hechting en onthechting, en is de rest, de omlijsting, vooral een heel wezenlijke en tastbare aanklacht tegen de spookbeelden die de samenleving kennelijk toch zo graag wil zien, zowel in het groot als in het klein. De duiding die we daarin zoeken - iets wat ons schokt, waar we verdriet bij voelen moet wel heel erg zijn, en dus een nog ergere oorzaak hebben, een vijand, een kwaadwillige actor die het noodlot onze kant uit stuurt. Maar als alle lagen afgepeld zijn blijft daar niets van overeind, en gaat het nog steeds om de diepmenselijke relaties en familie - met alle geluk en ellende die dat met zich meebrengt.
Niemand anders dan Egoyan die zo'n onderwerp tegelijk ambigu en in your face tot een film kan maken, en wat je verder ook van het breiwerkje zeggen kan, de laatste scene is subliem. Daarom ook dat ik die in zijn geheel quote hierboven. Elke twijfel over de casting van Khanjian kan dan ook meteen de prullenbak in, want instant filmhistorie.
Het motiefje met de viool aan de andere kant blijft knagen. Ja, het is op een Egoyan waardige manier fraai in het plot verweven, het betekent iets, het doet haast fysiek pijn als de zaag langs komt. Maar de cirkel komt niet rond naar het einde, er mist net dat iets waarvan ik ook niet direct weet wat dat had moeten zijn. Dat dus. Als een gedicht waarvan de laatste zin niet rijmt, en je blijft zoeken naar het woord dat dat compleet maakt.
Als ik het niet kan vinden, kan ik het Egoyan moeilijk kwalijk nemen dat hem dat ook niet gelukt is. Maar daarom is dit misschien ook net niet zijn beste film, al komt het heel, heel dichtbij. Wellicht is dit ook wel de film waarin bij uitstek herkenbaar is dat hij meer dan welke andere regisseur in staat is om bovenmenselijke acteerprestaties te ontlokken aan voorheen onbekende of algemeen onderschatte acteurs. Niet alleen Khanjian, ook Bostick en Speedman hebben daarin hun moment.
Ik zag deze film vandaag aan het einde van een dag van familieverplichingen waar ik enorm tegen op gezien had, en waarvan ik nog een ruim aantal dagen voor nodig heb om weer in mijn gewone zelf te komen. Niets beter dan zo'n tobberige en ingewikkelde film van Atom Egoyan voor zo'n moment. Niet precies dat het je eigen familiesores nuanceert, dat is het niet. Op de een of andere manier geeft het me een gevoel van vrede, en wellicht niet toevallig heb ik precies datzelfde elke keer dat ik mijn Libanees-Armeens-Canadese kennis - of noem ik hem een vriend, een makker - tegenkom. Als hij met zijn familie dealen kan, dan kan ik dat met de mijne ook, en als het misgaat, dan staat zijn deur voor me open, of die van al die familie van hem, waar het die avond dan ook aan is. Een gevoel van thuis, dat is misschien de beste omschrijving.
Ook dàt weet Egoyan zo perfect over te brengen. Niemand anders kan dat op die manier.
Wie had verwacht dat Sacha Baron Cohen zo'n laf en saai filmpje zou maken. Wie had verwacht dat Rosamund Pike een zo zouteloze bad girl zou willen spelen. De hypotheek moet betaald, kennelijk. En dan de bijrollen nog. Charles Dance, godbetert. Emily Mortimer - nouja die heeft dan tenminste nog een leuke scene, al vraag ik me af hoe ze die aan haar familie uitgelegd heeft - het is tenslotte niet precies hetzelfde als 'mam ik heb een rol! ja, met tekst!'
Het verhaal is alsof het uit een AI komt rollen. En buiten dat, het is nog een remake ook - van een Franse film, en dan durf ik toch wel zonder die gezien te hebben te zeggen dat die frisser en venijniger zal zijn, hoewel ook in de Franse cinema de lafheid genadeloos toeslaat.
En de vraag waar het om gaat is wellicht wie de makers hier precies mee denken te bedienen. Niemand gaat door deze film tot nieuwe inzichten komen, daar is het allemaal veel te flauw en te voorzichtig voor. Niemand gaat hier zijn gedrag om veranderen - of haar gedrag. Dit is zo'n film die iedereen die hem gezien heeft de volgende ochtend alweer vergeten is. Kijkvoer, en van de meest verwerpelijke soort ook nog eens - kijkvoer met een gemakzuchtig politiek getint sausje, maar zonder ook maar de minste intentie om iets met een boodschap te willen doen, de wereld dat hele kleine beetje beter te willen maken.
Van Netflix verwacht ik niks beters dan dit soort laffe kijkvoer. Maar van Cohen, van Pike, van Mortimer, van Dance. Ik hoop maar dat ze plezier hebben van hun zilverlingen, want het voelt toch ietwat alsof ze hun ziel verkocht hebben voor iets heel, heel goedkoops.
Alternatieve titel: The Shadow's Edge, 27 mei, 19:07 uur
Wel aardig.
Het begin is wel wat erg traag, maar eens de intrige op gang komt is het dan wel weer ok hoewel de pace er ook wel weer net te vaak uit valt. Chan kan op zijn ouwe dag nog aardig mee met de matpartijen, alle respect.
De grootste makke is wellicht dat de film eigenlijk niets heeft wat we niet al gezien hebben, en beter. Het blijft leuk om de oude meester aan het werk te zien, dat is ook echt wel een ding, maar dat is ook wel het enige echt positieve wat ik aan de film kan vinden.
De musical is een wat moeizaam genre voor me - meestal is het typische soort muziek wat daar bij hoort echt niet mijn smaak. Een film over een musicalschrijver is dus wellicht wat te ver, te veel. Maar als het daar nou bij gebleven was had ik het wellicht nog kunnen hebben, maar dit is een praatfilm waarin een musicalschrijver zich onbegrenst autobio graaft in de onderkrochten van Hollywood - en dan komt zo ongeveer alles waar ik een bloedhekel aan heb samen. Hollywoodesk navelstaren in een musical, verteld door een vies oud mannetje met plakkerig haar over zijn kale kop heen. Daar kan geen Qualley tegen op.
In technische zin is het nog wel waarneembaar dat er af en toe aardig geacteerd wordt. Maar had dat dan in een andere film gedaan, denk ik dan. En was Linklater ons niet nog een vervolg van zijn before-serie schuldig? Dat zou al gauw interessanter zijn dan dit.
Oh, de soundtrack is me als nagels op een schoolbord, en niet alleen door de liedjes. Meh, wat een gezapigheid.
De beelden zijn leuk, met een fraaie color grading over het geheel. Sowieso is het visueel allemaal wel leuk en aantrekkelijk gedaan, vooral dan in het begin met de modellen gewrapt in wat er uit ziet als rood pleepapier, als een soort goedkope ripoff van The Fifth Element.
Maar er zit meer in het verhaal. Trekt het ergens op? Niet als je op de details let, want de klauwtjes zitten af en toe verkeerd om voor wat het verhaal er mee doet, en biologisch klopt er ook geen hout van. Maar onderhoudend is het toch evengoed wel weer. Misschien meer doordat het allemaal wat vreemd en onwennig en ongebruikelijk is, eerder dan zo'n moeilijk woord als 'goed'.
Dat de film als Zuidafrikaans wordt gepresenteerd is lijkt me vooral een politieke keuze, Trump-pleasing zeg maar. Dat er een paar extras uit dat land komen en misschien wat scenes daar gedraaid zijn? Kom op, het is allemaal overduidelyk Hollywood wat de klok slaat.
Ik vond het net wat te lang duren voordat het spel echt op gang komt. Maar dan is het ook wel een erg grappig filmpje, al had het misschien toch wat verder over the top gekund. Toch loopt wel best fijn uit de hand allemaal. Verplicht kijkvoer voor elk stel met trouwplannen!
Pattinson en Haim zijn leuk, Zendaya had een paar scenes waarin ik haar niet zo vond overtuigen. Foutje van de regie wellicht, ze kan het echt wel. Samen met Pattinson is ze wel een erg geniaal stel, zo'n koppel waarvan je er tientallen kent en je echt af blijft vragen wat ze toch in elkaar zien en waarom ze bij elkaar blijven. Tsja, nou weet ik het eindelijk...
Kennelijk was het originele idee om de film die titel te geven, maar kwam Columbia daar bij nader inzien op terug vanwege de marketing. Jammer eigenlijk, want het was wel eerlijk, en ook origineel net als het idee om dit nogal vergeten stuk van de legende te gebruiken. Bij toeval heb ik het ooit gelezen, al ontgaat me nu even waar - en ook hoe ik daarbij kwam. Het kan ook zo maar een jaartje of vijftig geleden zijn, dan krijg je dat.
Behalve de spoiler is het verhaal leuk en onderhoudend, en dat komt wellicht ook vooral door de welhaast perfecte cast. Sean Connery is een prima Robin Hood, al komt op het einde zijn gewone Schotse ik wat veel om de hoek. Nog beter is Audrey Hepburn, met de droevenis van de jaren in haar ogen en de krullen van haar wat te lang onder doekjes heeft gezeten. En Robert Shaw en Richard Harris als de bad guys. En zelfs Denholm Elliott speelt mee, haast onherkenbaar totdat je zijn stem hoort - en zijn ogen ziet. Door hem eigenlijk dat ik op het idee kwam dat ik deze film nog had liggen. Eergisteren zag ik namelijk A Murder of Quality waarin hij de hoofdrol speelt.
Verder is het allemaal degelijk en fraai in beeld, waar dat wat onwerkelijk aanvoelt komt dat wellicht doordat de film in Spanje gedraaid is. Maar dat doet niets af aan waar het om gaat - Robin en Marian, Connery en Hepburn.
Ik ben nooit echt een fan geworden van John le Carre - wellicht dat ik te vroeg aan zijn boeken begonnen ben, zo ergens tussen m'n 12e en 14e en daarmee te ver van zijn karakters af stond, en dat is nooit echt meer goed gekomen. Misschien nu, maar er is nog zoveel te lezen wat me meer trekt. Ik heb zelfs lang niet alle verfilmingen gezien - en ook al niet alle Smiley-films.
Het personage van Smiley aan de andere kant is wel genoeg motief om toch de moeite maar eens te nemen. Niet zozeer voor de films, want die zijn haast per definitie teleurstellend na deze, want een betere Smiley dan die van Denholm Elliott is welhaast ondenkbaar. Toch past hij ook niet echt perfect in het karakter, want zoals Le Carre hem omschrijft Obscurity was his nature, as well as his profession, daar is hij overduidelijk een veel te nette en veel te aardige gentleman voor - in deze film net als in bijna al zijn rollen.
Elliott krijgt in deze tv-film tegenspel van een van die andere Engelse acteurs die welhaast boven elke kritiek verheven zijn, elk karakter dat ze past schijnbaar moeiteloos aannemen alsof ze daar hun hele leven op geoefend hebben: ik bedoel vanzelf Joss Ackland. En even goed maar misschien net niet zo bekend en beroemd, Ronald Pickup. En een van de eerste rollen van Christian Bale, en geloof ik ook de eerste waarin hij niet meer precies een kind speelt.
Voor een tv-film zijn de production values verder ongekend, zat 'echte' films die lang niet in de buurt komen. Maar, de olifant in de kamer - en dat bekruipt me dus vaker bij John le Carre - vind ik vooral het verhaal wat aan de magere kant. Wellicht dat dat er in het boek beter uitkomt.
De eerste keer dat de klimsport onderdeel was, nog in het wat vreemde en krampachtige formaat waarbij lead, speed en boulder samen 1 medaille moesten delen - met als effect dat speed ineens een verplicht onderdeel werd voor de boulderaars en touwtjeklimmers - maar ook dat de speed klimmers ineens hun moment of fame hadden.
Voor mij een van de vreemdste films ooit om te zien, want ik ken zo ongeveer letterlijk iedereen die in beeld komt. Niet alleen de vier waar de focus op ligt, maar ook hun teamgenoten, coaches, trainers, hun ouders, de officials, de cameraploeg. Het merendeel van de events waarvan de beelden langs komen was ik bij - behalve '19 Hachioji en de OS zelf, en daarvoor zat ik aan de tv gekluisterd. De eerste world cup win van Shauna in '14 was ik bij, de eerste senior world cup van Janja in '15, tot en met het laatste event voor de OS in Innsbruck '21.
Het onderwerp, het verhaal van de film is wat vreemd - het gaat uiteindelijk niet over de OS eigenlijk, of zelfs maar over de aanloop daar naar toe, maar alleen over de vier dames die bij Adidas onder contract staan voor sponsoring. Dat levert een wat vreemde focus op, waardoor een groot deel van het werkelijke verhaal van de OS verdwijnt. Jammer, want daar was best veel over te vertellen, en dat verdwijnt nu tussen de regels door in de staatjes waarin de standing onderling ('1, 3, 6, 8') wordt bijgehouden - maar waarbij diverse plaatsen zonder toelichting ontbreken. Dat voelt toch vreemd, onvolledig, en hoe leuk het ook is om alles weer terug te zien, het mist toch.
Daarom hou ik het maar even op een wat gemiddelde beoordeling. Ieder anders zal er beslist iets anders in zien dan ik.
Alternatieve titel: The Old Woman with the Knife, 4 mei, 18:45 uur
Het is vooral de ietwat voorspelbare lost in translation die deze film voor me nekt geloof ik - dat overkomt me wel vaker met Aziatische films, en dan vooral nog bij die uit Korea.
Het begin is best veelbelovend, maar ergens daarna raak ik kwijt wat precies ook alweer de motivatie van de hoofdpersonen is, en dat komt niet meer terug. Wat leuke actie, dat wel, maar niet genoeg om de film op zich interessant te houden.
Het is op zich best een leuk en simpel filmpje - een simpel idee, weinig poespas, en gewoon ok uitgewerkt. Geen grootse acteerprestaties, geen ingewikkelde toestanden. Geen vraagtekens wie de final girl zal zijn, want er doet er maar een mee. Weinig verrassingen, want het script is zo simpel dat er zo ongeveer geen mogelijkheid voor verrassing is.
En toch werkt het wel voor wat het zijn moet - simpel kijkvoer. Daar moet je dan respect voor hebben, vind ik.
Een volstrekt onherkenbare Sidney Sweeney, niet alleen die pruik maar haar hele voorkomen is volstrekt anders, tot in alle maniertjes en beweging - en wellicht het belangrijkste, de immer pruilende blik die ze anders altijd heeft is spoorloos. Geen ditzy blondje met een dikke bos hout voor de deur, maar een klein onderdeurtje met te veel energie voor haar mollige lijf. Wat een geniaal knappe rol om zo te spelen. Ben Foster is ook best goed, en bijna even onherkenbaar met zijn vieze plakhaar. Toch overtuigt hij minder, al heeft hij natuurlijk ook een veel ondankbaardere rol te spelen als onsympathieke hufter.
Het verhaal is gelijke delen absurd en je-weet-dat-het-waar-is, nog los van dat het natuurlijk gewoon echt bestaande personen zijn waar het over gaat, en dat het verhaal nauwelijks opgeleukt lijkt. Maar het is ook zo maf, dat verzin je niet, en als er al iemand was die dat zou kunnen, waarom dan een film erover maken.
Verder ook gewoon een heerlijke film die gewoon een verhaal vertelt zonder getruc, overbodige aspiraties, gehannes met de camera of in de weg zittende soundtrack. Wat een verademing eigenlijk.
De grapdichtheid ligt eigenlijk net niet hoog genoeg, maar de steken onder water naar de upper class in het VK zijn wel erg raak. Fijn veel taalgrapjes, waarvan die van de titel toch inderdaad pas echt tot me doordrong toen die uitgesproken werd. Wel zijn zo ongeveer alle grappen enorm flauw, maar dat is ook wat je van dit type film verwachten kan.
De cast is misschien niet echt top maar wel met zichtbaar plezier bezig. Nieuw respect voor Damian Lewis, ik had het na zijn optreden in Homeland niet achter hem gezocht om zo'n rol neer te zetten, maar hij komt er goed mee weg.
Ergens een halfuurtje in de film kwam het idee bij me over dat het concept gejat lijkt van Greetings from Tim Buckley (2012), en dat er vooral veel moeite wordt gedaan om dat te verhullen. Geen jongen met donkere krullen in de hoofdrol, maar een blondje met lang haar. Maar ook de muziek ontbreekt, zowel van pappa als van het kind.
Jammer voor Belkin, ik had haar wel een wat origineler script gegund. En een wat geloofwaardigere filmmoeder dan Akerman ook - best een goede actrice, maar deze rol past voor mij niet bij haar. Oh, en dat geknik om een uitspraak nadruk te geven, hou daar nou toch eens mee op. Dringt het nou echt niet tot Hollywood door dat niemand dat in het echt zo doet?
Mooie visuals aan het einde, voor dat de titels echt losrollen. Als de rest van de film nou van hetzelfde niveau geweest was.
Niet dat het nou alleen maar slecht is, Mara doet haar best in ieder geval wel. Het is meer het plot, de andere acteurs en de productie die het gevoel geven dat je naar een derderangs netflixje zit te kijken. Zoals wel vaker bij dit soort films lijkt het alsof het idee wel goed was, maar vooral de durf, de vonk ontbrak om er iets van te maken. En dan krijg je dus dit soort kijkvoer. Zo zonde eigenlijk. Als ook maar een kwart van de dramatische vioolmuziek tijdens de titelrollen ook gevoeld was.
Als ik het goed heb de eerste film waarin Jean Seberg in kleur te zien is, en wat een sprankelend Technicolor is het meteen. Zoals het was in die tijd, met oververzadigd rood, en dat past mooi bij dat jurkje dat ze aanheeft, wat haar blonde haar zo mooi oplicht. Allemaal vrij irrelevant voor haar acteerprestaties vanzelf, en hoewel die zo ongeveer perfect zijn, doet de film daar maar een erg beperkt beroep op.
Wel een grappig tijdsbeeld van het leven in de Provence, al is het dan maar door een Amerikaanse bril en erg oppervlakkig. Het is dan ook nogal een suf plotje, en zonder Seberg in een van de hoofdrollen zou de film allang vergeten zijn. Zonde van alle inspanning om het te maken, en evenzeer nu nog om het te kijken, eigenlijk. Alleen in de verte interessant voor wie zichzelf als fan van Seberg ziet. Nouja, er zijn ergere dingen, en je doet er niemand kwaad mee.
